Widzę.
To nic.
Póki będę uważny, mogę ich unikać.
Dopóki mnie nie trafi, to będzie tak, jakby nie miał broni.
- Brawo, młody! - Dasz radę!
- Mały potrafi walczyć. - Udało mu się trafić dowódcę!
Tacy szybcy jak on są uparci!
Dawno nie widzieliśmy dobrej walki!
Cholera, nie zranię go.
- Ma pod spodem kolczugę. - Lubiłem tę tunikę…
Nie przeraża cię mój topór, co?
Masz jaja.
Wdałeś się w Thorsa.
Przerośnięty dureń.
Co ty wiesz o moim ojcu?
Nic ci nie powiedział?
To okrutne.
Słyszałem, że był wysoko urodzony. Był jarlem.
To była rodzina Helgi.
Thors doszedł do wszystkiego swoim mieczem.
Co?
Chciałbyś wiedzieć więcej?
Tak?
Jeśli chcesz usłyszeć więcej, musisz mnie jeszcze zabawić.
Dobrze, Thorfinnie?
Mogę cię zabawić,
ale trudno będzie mi się powstrzymać, żebyś mógł potem gadać.
Dobrze powiedziane!
Rozbolał mnie brzuch!
Weźmie na wstrzymanie?
Daj mu fory!
Co za kretyn!
Coś was śmieszy?
Thorfinn to wojownik, którego szanuję.
Nie ważcie się śmiać!
Thors był silniejszy ode mnie.
Udowodnij, że jesteś synem Thorsa,
Thorfinnie!
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Głupi dzieciak.
Wrócił, żeby zginąć.
A co z księciem?
Zaatakuj od drugiej strony!
Uderz w nogi!
Z drugiej strony!
Z pobliska…
dochodzą odgłosy walki.
Przestańcie, proszę.
Czy tylko do tego są zdolni?
Bądźcie cicho, proszę.
Nie chcę otwierać oczu.
Chcę tylko dalej spać.
Tak jak teraz. Już zawsze.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość, książę Kanucie.
Ragnarze!
Żyjesz…
To…
tylko sen, prawda?
Ragnarze.
Tak. Przyszedłem się pożegnać.
Czyli odejdziesz…
beze mnie?
Mówisz…
że mam żyć na tym świecie sam?
Myślisz, że dam radę bez ciebie?
Zawiodłem…
jako twój nauczyciel.
Nie traktowałem cię jak jarla,
a jak normalne dziecko.
Wychowałem cię tak, jak prosty człowiek wychowałby własnego syna.
Wiedziałem, że nie tego pragnie Jego Królewska Mość.
Proszę, wybacz mi.
Co w tym złego?
Dałaś mi więcej tego, czego pragnąłem, niż mój ojciec!
Nie chciałem być synem króla…
Gdybym tylko…
Gdybym tylko urodził się jako twój syn,
byłoby znacznie lepiej…
Wasza Wysokość.
Twoje słowa przynoszą mi radość.
Nie odchodź.
Kocham cię.
Znaczenie pewnych rzeczy odkrywasz dopiero, kiedy je utracisz.
Już to pojąłeś.
- Ragnarze… - Jestem tylko sennym widzeniem.
- Poczekaj… - Nadeszła pora, byś się obudził.
Nie, Ragnarze.
Wróć.
Wróć!
Bądź zdrów, Wasza Wysokość.
Ragnarze…
Nie bójcie się! Razem damy mu radę!
Nic ci nie jest, panie?
Walczą o to, w czyje ręce trafisz.
Będziesz nagrodą dla zwycięzcy.
Jesteś księdzem. Nie przerwiesz tej walki?
Jest na to jakiś sposób?
Jeśli chcą umrzeć, powinniśmy im pozwolić.
Miałem sen.
Przyśnił mi się Ragnar.
Przyszedł się pożegnać.
Śmierć nie odebrała mu szczerości.
Jedyny człowiek, który mnie kochał,
odszedł z tego świata.
Spłynęło na ciebie oświecenie, panie.
Ale to nie do końca prawda.
Czy to, czym darzył cię Ragnar, to była miłość?
Dla twojego bezpieczeństwa
patrzył, jak mordowano 62 mieszkańców wioski.
Wasza Wysokość,
czym jest miłość?
Na bogów, niemal nie stawiali oporu.
Trudno o porządnych przeciwników.
Jak tak dalej pójdzie, nigdy nie trafimy do Walhalli.
Pojedynek dowódcy wciąż trwa?
Niemożliwe. Dzieciak musiał zginąć.
To czym oni się tak ekscytują?
Pójdę sprawdzić!
Ja też.
Hej, co tam się dzieje?
- Wykończ go! - Dowódco!
- Cholerny dzieciak! - Nie uciekaj!
Serio?
Dowódca…
Ten dzieciak tnie go na kawałki!
Znakomicie, Thorfinnie.
Mam może pięciu ludzi, którzy mogliby się z tobą równać.
Miałem rację, nosi kolczugę.
Powinienem mierzyć w ścięgna kończyn.
W Londynie mierzyłem w tętnice i nie skończyło się to dobrze.
Pojedynek nie skończy się, póki on może się ruszać.
Nikt nie zaprzeczy, że jesteś silny,
ale jesteś zaledwie przeciętnym nożownikiem.
Brakuje ci czegoś, co cię dopełni jako wojownika.
Skoro tak, to czemu tak się ze mną męczysz?
Słuszna uwaga.
Mnie też czegoś brakuje.
Myślałem, że nauczę się tego od ciebie, synu Thorsa.
Hej, Thorfinnie?
Jak sądzisz?
Co to znaczy być prawdziwym wojownikiem?
Pytasz, czym jest miłość?
Mówisz, że Ragnar mnie nie kochał?
Tak.
Zatem ja cię o coś spytam.
Jeśli Ragnar mnie nie kochał,
to czy jest ktokolwiek, kto naprawdę kocha?
Tam jest jeden.
Widzisz, panie?
Umarł…
i stał się piękniejszy niż ktokolwiek żyjący.
Stał się samą miłością.
Nie może już nienawidzić ani kraść.
Zostanie tu, porzucony,
a jego ciało będzie szczodrym darem dla zwierząt i insektów.
Będą go chłostać wichry i deszcze,
a on ani razu się nie poskarży.
Śmierć…
dopełnia człowieka.
Co jest?
Cholera!
Nie wiesz?
Nie przejmuj się. Nie oczekiwałem, że będziesz wiedział.
To był plugawy podstęp!
Czyli prawdziwą miłością
jest śmierć?
Tak.
W takim razie jak nazwiesz to cenne uczucie,
które łączy rodziców i dzieci, mężów i żony, a także Ragnara i mnie?
To dyskryminacja.
Niewiele różni się od schlebiania królom, gdy batoży się niewolników.
Ragnar cenił Waszą Wysokość nade wszystko.
Prawdopodobnie ponad własne życie.
Ta sympatia, którą do ciebie żywił, panie,
była dyskryminacją.
No tak.
Teraz rozumiem.
To jak…
gdy nagle zniknie mgła.
Co?
No weź!
Poddaj się!
Cholera. Za płytko!
Rozumiem.
Ten śnieg…
jest miłością, prawda?
Zgadza się.
Niebo…
Słońce…
Wiejący wiatr,
drzewa,
i góry…
A jednak…
To niewiarygodne.
Świat,
dzieło Boże jest piękne, a jednak…
w sercach ludzi
nie ma miłości?
Mówią, że tak jest,
bo nasi przodkowie dawno temu sprzeciwili się Bogu
i dopuścili się grzechu.
Zostaliśmy…
wygnani z raju.
- Co? - Jak to?
- Gdzie on jest? - Co?
- Hej! - Czy to…
Odbił się od mojej nogi, żeby złagodzić uderzenie?
Nieźle.
- Tam jest! - Niesamowite.
Teraz już nie wstanie!
Cały dowódca!
Niech to.
Czyżby skończyły mi się opcje?
Walka dobiegła końca.
Ale…
to zła wiadomość.
Traci rozum.
Wasza Wysokość, powinieneś uciekać.
Rozum?
Kto na tym świecie jest rozumny?
Wszyscy są tacy sami.
Dokładnie tacy sami.
Wszyscy są równi, bo nikt nie wie, czym jest miłość.
Nie znają znaczenia życia, znaczenia śmierci
ani znaczenia walki, którą toczą.
Wasza Wysokość…
Wystarczy.
Mam tego dość.
Straciłem coś w zamian za mądrość.
Coś najważniejszego.
To coś,
czego nie osiągniemy za życia.
Nigdy tego nie osiągniemy.
Ale mimo to
wymaga się od nas, żebyśmy do tego dążyli?
Ojcze w niebiesiech!
Żałosny wojowniku,
jesteś najdalszy od miłości.
Zostałeś wygnany z raju.
Czy żeby ukrócić cierpienie, którym cię pokarano, musisz zginąć?
Czy jedyne, co nas czeka w życiu, to ciągłe próby, w których musimy wytrwać?
Ojcze w niebiesiech!
Twoje wyzwania nie uratują duszy tego człowieka!
Ojcze…
nie będę szukał twego zbawienia.
Jeśli nam go nie dasz,
to własnymi rękoma
stworzymy drugi raj tu, na tej ziemi.
Co? Książę?
To boli!
Książę! Nic ci nie jest?
Przestańcie, głupcy.
Dość już tej daremnej walki.
Daremnej?
Rana jest poważna.
Żyjesz?
Cholera.
Popełniłem błąd.
Nie ruszaj się.
Przebił ci brzuch.
Willibaldzie!
Opatrz mu rany.
Pójdę po spłoszone konie.
Ty tam. Pomóż mi.
Wasza Wysokość.
Byłem świadkiem cudu.
Zamknij się i opatrz go.
Chwila, książę!
Dokąd idziesz?
Zabiorę cię do Thorkella.
Inaczej moi towarzysze…
I tak zamierzam udać się do Thorkella.
Nie przeniesiemy rannych, jeśli nie pożyczymy od niego sań.
Nie gadaj głupot!
Czemu masz mnie za słabeusza, idioto?
Jeśli Thorkell cię złapie, to wszystko będzie bez znaczenia!
Mówisz o znaczeniu?
O znaczeniu waszej walki?
Taka bitwa nie ma znaczenia.
Więc nie umieraj.
Wojownicy, zostańcie moimi wasalami.
A kiedy będziecie musieli walczyć, powiem wam, kogo atakować.
Nadam znaczenie waszej walce, waszemu życiu i waszej śmierci.
Taki jest…
obowiązek króla.
Napisy: Krzysiek Ceran