Rozumiem.
Czyli Kanut nie żyje?
Nie, wiemy tylko, że zaginął.
Żołnierze Ragnara chcieli odbić księcia
i zmierzyli się z armią Thorkella w Marlborough.
Książę zaginął w wynikłym zamieszaniu.
Czy ludzie Ragnara nadal są otoczeni przez armię Thorkella?
Tak myślałem.
Jednak przez kolejne dwa dni
nic nie wskazywało na to, by Thorkell przetrzymywał Jego Wysokość.
Możliwe, że Kanut ocalał i czeka na ratunek.
Ale nawet gdybyśmy mieli wysłać pomoc,
musielibyśmy poczekać do wiosny.
Nie potrafię sobie wyobrazić obawy, która cię ogarnia, Wasza Królewska Mość.
Gdyby tylko…
Kanut był tak zdolny, co jego starszy brat Harald,
to zapewne nie przepadłby bez wieści.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
O, śnieg pada.
Wojna się skończy.
Zimo…
GRUDZIEŃ 1013 ROKU N.E. GLOUCESTER W MERCJI
Czy zamrozisz nawet serca wojowników?
O, zimo!
Dowódco! Zjesz pieczoną czy duszoną wieprzowinę?
Obie!
Nie rozumiem. Przełknij.
Nieważne, co mówią,
serce się krajało, gdy książę uciekał.
Przecież sam im go oddałeś.
Książę jest tchórzem, ale mógł się nam przydać.
Można było wynieść go na tron, żeby zapoczątkował dynastię.
Pomógłby zwerbować więcej żołnierzy.
Gdybyś pomógł mu zdobyć tron, zyskałbyś spore wpływy.
Prawda?
Hej! Angielska panienko.
Tak?
Przynieś mi beczkę piwa!
Przepraszam!
Jeszcze beczkę piwa!
Do cholery, kolejną?
Czarty wcielone! Próbują pożreć całą wioskę?
Równie dobrze mogli ją splądrować!
Nie płakać mi tu!
Skoro już musiałem go stracić, trzeba było oddać go Anglikom.
Co? Czemu się śmiejesz?
Jesteś zatroskany, prawda?
Gdy płomienie wojny dogasają, szukasz kolejnej iskry.
Oczywiście, że tak, palancie.
Jesteśmy wojownikami, czyż nie?
Wojownikiem jest się tylko na polu bitwy.
Wiesz, słyszałem niepokojącą plotkę.
Na kolejnych obradach Witenagemotu w Wesseksie
królowi Swenowi zostanie nadany tytuł Bretwalda.
To byłaby całkowita kapitulacja!
Owszem.
Dania wchłonie Anglię.
Możni pragną końca wojny, nawet za cenę utraty tronu.
Dlaczego wszystkie moje złe przeczucia muszą się spełniać?
Co zamierzasz?
Zginiesz honorowo, walcząc z królem Swenem?
Głupiec!
Uwielbiam walczyć, ale nie cierpię przegrywać!
Jeśli walczę, to żeby wygrać.
Co za nuda.
Gdyby tak cały świat walczył bez końca…
Mam wieści! Jest tu nasz pan?
Coś nie tak, Ucho?
Owszem. Jest cholernie zimno.
Śnieg pochłania dźwięk.
PÓŁNOCNA MERCJA
Nawet ja tu dużo nie usłyszę.
To wciąż lepsze od wysyłania zwiadowców.
Nikt się nie dowie, że tu jesteśmy.
W takim razie zrób coś z nimi.
Kim by nie byli, nie sposób wziąć ich za chłopów.
Mnich i tamci? Miej na nich oko.
Mówi: „Wybacz nam”.
Będą błagać o wybaczenie za każdym razem, gdy coś się stanie?
Co za utrapienie.
Panie nasz, Ojcze w niebiesiech,
wezwij, proszę, dusze spoczywających tu wieśniaków,
aby dołączyli do Ciebie w niebie.
Ocal, proszę, dusze zgładzonych tutaj.
Proszę, wybacz nam nasze grzechy.
Czy to jest dobry moment, żeby modlić się za obcych? Głupcy.
Ojcze nasz…
czy mój głos dociera do Twoich uszu?
Ojcze nasz,
zostaliśmy stworzeni na twój obraz.
Ale nie obdarzyłeś nas swoją potęgą.
Ojcze nasz,
jeśli miłujesz na równi dobrych i złych,
to czemu bezbronni poddawani są próbie?
Ojcze nasz…
czy mój głos dociera do Twoich uszu?
Panie.
Wątpię…
w twoją miłość.
Przestań!
Wątpisz…
w Boga?
I wciąż nazywasz się wyznawcą Chrystusa?
Powinieneś się bać!
Nie możemy wątpić w boską miłość!
Nie ma…
Nie ma ojca, który nie kochałby
własnego dziecka.
Wasza Wysokość…
Zaczekaj!
Ojcze…
Duńscy żołnierze?
Naprawdę?
Tak powiedział posłaniec.
Wygląda na to, że zajęli wioskę leżącą nad rzeką Severn.
Miejscowy władca poprosił o pomoc.
Według historii ocalałej
było tam od 100 do 200 wrogich żołnierzy.
Wygląda na to, że żołnierze z okolicy już się tam udali.
Więc jeśli ty, wspaniały Thorkellu, chciałbyś udzielić pomocy, to…
Co o tym sądzisz?
Nieważne, co sądzę,
nie ma wielu duńskich grup, które działałyby same
o tej porze roku, w takim miejscu.
Udawali, że płyną na morze, a tak naprawdę idą do Gainsborough…
Śnieg ich zasypał i postanowili się zatrzymać?
Jest duże prawdopodobieństwo, że…
To Thorfinn i Kanut.
Dobra!
Budzić wszystkich! Wkrótce wymarsz!
Tak jest.
A poza tym…
- Hej, ty. - Tak?
Przygotuj dla nas prowiant.
Pięćset porcji pewnie wystarczy na pięć dni.
Co? Pięćset…
Bardzo dobrze.
Robi się ciekawie.
Jeśli ta bitwa pójdzie po mojej myśli…
jeszcze będę mógł się zabawić.
Ilu, Ucho?
Nie jestem pewien.
Może 50, może 100.
Formują szyk w lesie na wschodzie.
Szybko nas wywęszyli.
Przeoczyliśmy coś?
Kto to wie?
Nic nie poradzimy na to, że nas odkryli.
Ruszamy?
Nie ruszymy stąd dziś wieczorem.
Skończyłem tylko dwoje sań.
Wczoraj zacząłem trzecie.
Naprawdę? Dobra robota.
Zatem skończ do zmroku.
Porzuć wszystko, czego nie skończysz.
Przecież mówię, że to niemożliwe.
Jest tylko dwóch cieśli.
Znalazła nas angielska armia.
Co? Znaleźli nas?
Tak. Przeszli przez zaspy.
Chyba strasznie nie cierpią Duńczyków.
Niemożliwe…
Tylko spiesząc się, mamy szansę uciec.
Jeśli rozumiesz, to do dzieła.
Dobrze.
Bjornie, przygotuj ludzi do kontrataku.
Pochwycimy ich dowódcę.
Chcę wiedzieć, jak nas odkryli.
Zrozumiano.
Poczekaj, Bjornie.
Jeszcze jedno.
To dobra okazja.
Więc zróbcie też to.
Znaleźli nas?
No to kiepsko.
Będzie dobrze.
Anglicy są słabi.
Nie o to mi chodzi.
Mówię o szczęściu Askeladda.
Jego szczęściu?
Najpierw ta zamieć, a teraz to.
Pierwszy raz się zdarza, żeby jego plany tak się sypały.
Pysznie wygląda ten królik.
Ty go upolowałeś, Thorfinnie?
Co?
Zamierzasz sam go zjeść?
Upieczesz go?
Do czego zmierzasz?
Nie można jeść samego mięsa.
Wrzuć go do garnka z warzywami.
Zrób z niego zupę.
Zamknij się.
Będę jadł na co będę miał ochotę.
Tak czy inaczej potrzebujesz garnka.
Wejdź.
Wasza Wysokość! Mamy bób, kapustę i królika.
Królika?
Tak.
Thorfinn go upolował.
Co sądzisz o tym, żeby dodać go do zupy?
Dobra robota.
Oczyść go i wypatrosz.
Nieźle jak na takie proste składniki.
To dzięki królikowi.
Miałem już dość solonego mięsa.
Dziękuję.
O co chodzi? Nie musisz czekać.
To twój królik.
Dobre, prawda?
Następnym razem przynieś jelenia!
Myślałem, że arystokracja nie gotuje.
To moja pasja.
Zwykle nie gotuję
i tylko Ragnar o tym wie.
Proszę, nie mów nikomu.
To nic złego.
Dawno temu
ugotowałem dorsza.
Myślałem, że dobrze mi wyszedł, więc podałem go ojcu.
Ale on wpadł w szał. Nawet nie spróbował.
Powiedział: „Syn króla nie zachowuje się jak niewolnik”.
Potem zabroniono mi gotować.
Książę nie musi uczyć się takiej umiejętności.
Jego Królewska Mość był wtedy zajęty.
Gdy wojna się skończy, przygotujemy mu coś z drobiu.
Król na pewno będzie zachwycony.
Jakiego drobiu?
Nigdy nie gotowałem drobiu.
Może kurczaka, może kaczkę.
Pamiętasz kaczkę, którą jadłeś w Jul?
Tak, była pyszna.
Spytałem kucharza, jaki był sekret tego dania.
Powiedział, że umiejętnie wykorzystał bulion.
Bulion? Rozumiem.
Ragnarze…
Idioto! Mam wiadomość!
Co się dzieje? O co chodzi?
Wróg nas znalazł.
W lesie na wschodzie trwają już walki.
Co?
Nie wydaje się, by było ich wielu, ale trzeba uważać.
Jak to możliwe?
Ukrywamy się dopiero dziesięć dni!
Jak nas znaleziono?
Nie wiem!
Co za tragiczna sytuacja.
Zabili wszystkich wieśniaków…
W każdym razie…
Jeśli odeprzemy Anglików, będziemy wyruszać.
Dlatego od początku mówiłem, żeby wrócić do Walii!
Nie, pójdziemy do Derby.
Mamy wejść jeszcze głębiej na teren wroga?
Sprowadźcie tu Askeladda!
Natychmiast!
Właśnie dowodzi walką.
Jeśli chcesz z nim porozmawiać, pofatyguj się sam.
Zaprowadzę cię.
Do diabła!
Podwładni świadczą o swoim dowódcy!
Nawet nie okazujesz szacunku!
Nawet szczęście przestało mu sprzyjać! I on się nazywa nordyckim wojownikiem?
Dziś przekona się, jaki z niego dureń!
Hej!
Odgłosy walki dobiegają stamtąd.
W końcu zwróciłeś na to uwagę?
Wolno kojarzysz.
Za dużo sobie, dranie, pozwalacie…
Dranie…
Przykro mi, stożkogłowy.
To rozkaz Askeladda.
Chcesz się bić?
Nam to obojętne.
Zginiesz tak czy inaczej.
Sprowadźcie tu Askeladda.
Muszę mu powiedzieć coś ważnego.
Jeśli masz jakieś ostatnie słowa, wysłucham cię. Mów.
Sprowadźcie go tu!
Chodzi o księcia!
Muszę z nim porozmawiać.
Szybko!
Wysłucham twoich ostatnich słów.
Mam odprawić pozostałych?
Nie słychać krzyków.
Bitwa dobiegła końca.
Rany.
Zupa wystygła.
Jestem ci wdzięczny.
Zdołałeś utrzymać tego tchórzliwego księcia przy życiu.
A twoja śmierć z pewnością pomoże mu dorosnąć.
Dzisiaj odziedziczę twoje obowiązki.
Po twojej śmierci w bitwie
przejmę opiekę nad księciem.
Przysięgnij na swoich bogów.
Przysięgnij, że po mojej śmierci, nieważne, co się stanie…
będziesz chronił księcia Kanuta.
Nieważne, co się stanie, będę chronił księcia Kanuta,
by śmierć wojownika Ragnara nie poszła na marne.
Zadowolony?
To takie irytujące,
że muszę powierzyć księcia komuś takiemu jak ty.
Lepiej się pospiesz.
Krwawisz dość obficie.
Zanim dotrzesz do Gainsborough…
powinieneś się przygotować.
W tej chwili dworzanie w Jelling
walczą o to, kto odziedziczy tron Danii.
Podzielili się na dwie frakcje.
Książę Kanut ma przewodzić jednej z nich,
a drugą kieruje jego starszy brat Harald.
Obaj książęta nie mają nic do powiedzenia.
O władzę zmagają się dbający tylko o własne interesy zdrajcy.
Jego Królewska Mość obawia się, że królestwo zostanie podzielone.
Być może w głębi serca już podjął decyzję…
żeby zabić któregoś księcia.
Król Swen zabiłby księcia?
Król wysłał księcia na wojnę,
żeby zginął w bitwie.
Bądź ostrożny.
Prawdziwym wrogiem księcia Kanuta
jest teraz jego własny ojciec, król Swen.
Idź na wygnanie.
Nic więcej nie możesz zrobić.
W Gainsborough…
mój młodszy brat…
poczynił pewne…
przygotowania…
A niech to.
Nie mogłeś powiedzieć mi tego wcześniej?
Proszę…
Po raz ostatni.
Tylko na chwilę.
Pozwól mi zobaczyć księcia…
żeby się pożegnać.
Nie.
Wasza Wysokość.
Gdy wojna się skończy…
przygotujemy coś z drobiu.
Król…
na pewno będzie…
zachwycony…
Napisy: Krzysiek Ceran