เป็นเด็กน้อยนี่เอง
ดูเหมือนว่าพ่อแม่นาง
จะข้ามแม่น้ำซัมโดไปแล้วเรียบร้อย
ทำไมเด็กตัวเล็กนิดเดียว ถึงรอดมาได้นานขนาดนี้นะ
ข้ามารับตัวนาง
แต่ก็ตกใจเหมือนกัน ที่เห็นนางยังมีชีวิตอยู่
เด็กน้อยคนนี้กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด
ทำไมเจ้าไม่ถอยไปก่อนล่ะ
แต่นางคงอยู่ไปได้อีกไม่นานหรอกขอรับ
เราไม่มีทางรู้ได้หรอกว่า
ในช่วงเวลาไม่นานนั้น จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ท่านพ่อ ข้าเห็นบางอย่างอยู่ทางโน้น
หา
ปัดโธ่
เดี๋ยวๆ มันสกปรก อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น
พวกเขาตายแล้วขอรับ
คงมาจากโคกูรยอน่ะ
พวกเขาคงถูกฆ่าระหว่างร่อนเร่อยู่ หลังจากประเทศล่มสลาย
ขอพ่อคิดก่อน
เราเอาเกวียนไปก็แล้วกัน
ขอบคุณสำหรับเกวียนนะ โธ่เอ๊ย
นางขยับด้วย
เห็นข้าหรือเปล่า
เจ้ายังไม่ตายสินะ
อย่าเศร้าไปเลย
ข้าว่าพ่อแม่ของเจ้า คงไปที่โรงเตี๊ยมจันทราแล้วล่ะ
ข้าฟังมาจากท่านย่าที่ขายยา
ว่ามีที่ที่เรียกว่าโรงเตี๊ยมจันทรา
อยู่ที่ไหนสักแห่งในป่า
มันเป็นที่ที่คนตายไปพักผ่อน ก่อนเดินทางไปภพหน้า
เจ้าชื่ออะไรเหรอ
มันวอล
พระจันทร์
หมายถึง "จันทร์เพ็ญ" นี่นา
เพราะดีนะ
พวกเราเอง
ก็อาจจะเคยเจอกัน เมื่อชาติปางก่อนหรือเปล่านะ
ฉันอยู่มาตั้งแต่ 1,300 ปีที่แล้ว
สงสัยจังว่าเรามาเจอกันได้ยังไง
บางครั้งกว่าคนสองคนจะเจอกัน
ก็ใช้เวลาตั้ง 1,300 ปีนะครับ
รู้ไหมว่า
กว่าเราจะมองเห็นแสง ที่ส่องมาจากดาวฤกษ์
ต้องใช้เวลานานมากเลยล่ะครับ
เนบิวลานายพรานอยู่ห่างจากโลก ไป 1,300 ปีแสง
นั่นแปลว่าต้องใช้เวลาถึง 1,300 ปี
กว่าเราจะเห็นมันด้วยตาของเราเอง
จริงเหรอ
ตอนนี้มันอยู่ตรงไหน
ตอนนี้ไม่เห็นหรอกครับ เราจะเห็นมันได้ในหน้าหนาวเท่านั้น
หน้าหนาวเหรอ
ตั้งแต่วันเพ็ญครั้งต่อไป
พลังงานของดวงจันทร์จะหายไปจากที่นี่
ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอจะไม่มีแขกหน้าใหม่เข้ามาอีก
จะให้ปิดทำการแล้วสินะ
โรงเตี๊ยมจันทราของเธอ
จะอยู่ไปจนถึง
วันเพ็ญครั้งต่อไปเท่านั้น
น่าเสียดายนะที่เราจะมองเห็นมัน
ในหน้าหนาวเท่านั้น
กูชานซอง นอกจากเนบิวลานายพราน
ไม่มีดาวฤกษ์อื่นที่ เห็นชัดตอนนี้แล้วเหรอ
ก็...
ไม่แน่ใจครับ ผมไม่ถนัดเรื่องดาราศาสตร์เท่าไร
เลยตอบไม่ได้
ศิษย์ฮาร์วาร์ดสุดทึ่มเอ๊ย
แค่ชี้ดาวสักดวง
ที่อยู่บนฟ้าตอนนี้ ก็สิ้นเรื่องสิ้นราวแล้วแท้ๆ
คิดเหรอว่าฉันจะรู้ ถ้านายตอบผิดน่ะ
ฉันก็ได้แต่ทำเป็นประทับใจนั่นแหละ
เอางั้นเหรอครับ
ไหนดูซิ เอาดวงที่สวยๆ วิบวับๆ แล้วกัน
จะได้โดนตาโดนใจคุณไง
ไม่ต้อง ช้าไปแล้วย่ะ
จริงๆ มีอีกดวงครับ
ดาวที่มองเห็นได้ หลังจากอยู่มา 1,300 ปี
กูชานซอง
บอกแล้วไงว่า ชื่อผมแปลว่าดวงดาวสุกใส
ก็ได้ แค่มีนายก็พอแล้ว
ฉันไม่สนดาวที่เห็นได้ เฉพาะในหน้าหนาวหรอก
แค่ได้เห็นนาย ฉันก็พอใจแล้ว
แหม กูชานซอง นายส่องแสงสว่างมากเลย
ฉันแสบตาไปหมดแล้ว
แหม มันวอล
สว่างเหมือนพระจันทร์เต็มดวงเลยนะ
"พระจันทร์เต็มดวง" เหรอ
คุณเป็นเครื่องรางนำโชคของผมแล้วกัน
ในเมื่อคุณอุตส่าห์ทำตัวดีกว่าเดิม ก็ให้ฉายานั้นแหละ
นายเคยบอกว่าฉันจะเกิดใหม่เป็นหมูนี่
ไหนคุณบอกว่าเต็มใจเกิดใหม่ เป็นไก่ในก๋วยเตี๋ยว
ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมาจะทำยังไง
ไม่เป็นไรหรอก ผมจะเป็นกิมจิสดที่กินคู่กันเอง
จริงเหรอ
- พูดจริงนะ - ครับ
- จริงๆ นะ - อือ
นายพูดแล้วนะว่าจะเป็นกิมจิสด สัญญานะ
ครับ ผมจะเป็นกิมจิสดให้
คุณคิมซอนบีไปไหนงั้นเหรอคะ
เขาออกไปข้างนอก หลังจากคุยกับแขกสองท่านนั้นน่ะครับ
ครับ
เขาไปไหนกันนะ
นิยายใหม่ที่ผมจะออก
เป็นเรื่องเกี่ยวกับคิมชีอิก ปราชญ์ลามกที่อดได้รับแต่งตั้ง
ทั้งที่สอบรับราชการผ่าน
เราควรจะข้ามไปก่อนต้องเจอ เรื่องน่าอัปยศอดสูแบบนั้น
รีบไปดีกว่า
พวกเราก็อย่าลืมบอกลากันเอง ก่อนจะไปด้วยนะ
ไม่ใช่จู่ๆ ก็ไปโดยไม่ทันได้ร่ำลา ผมจริงจังนะ
โธ่
โธ่เอ๊ย
ท่านประธาน ฉันหาคุณคิมซอนบีไม่เจอค่ะ
- คงอยู่กับฮยอนจุงแหละ - ไม่อยู่ค่ะ
เขาไม่อยู่ในโรงแรมเลยค่ะ
คงไปข้างนอกมั้งครับ
ปกติคุณคิมซอนบีแทบไม่ออกไปไหน นอกโรงแรมเลย
ถึงไปก็ไม่เคยไปคนเดียว
เขายังพูดเหมือน คนยุคโชซอนอยู่เลยด้วย
ดูท่าว่าเขาจะทำหน้าเครียด
แล้วเดินออกจากบาร์ ระหว่างคุยกับแขกเรื่องนักปราชญ์
ที่สอบรับราชการผ่าน ด้วยคะแนนดีเยี่ยมน่ะค่ะ
นักปราชญ์ที่สอบรับราชการผ่านเหรอ
ท่านประธานทราบเรื่อง เกี่ยวกับเขาใช่ไหมคะ
หรือว่าชื่อของเขาสมัยที่ยังมีชีวิต
จะเป็นคิมชีอิกคะ
แขกที่พูดจาว่าร้ายคุณคิมซอนบี
คือคนไหน
ผมเล่าให้เขาฟังว่าผมตาย ก่อนจะทันได้ตีพิมพ์
หนังสือเกี่ยวกับนักปราชญ์ ชื่อคิมชีอิกที่ผมเขียนเสร็จแล้วน่ะ
ซึ่งนิยายที่ว่า ก็เยาะเย้ยคิมชีอิกใช่ไหมครับ
มันเป็นเรื่องที่ผมแต่งขึ้น โดยศึกษาค้นคว้ามาอย่างดีแล้วครับ
แล้วนิยายเรื่องนั้น จะได้ออกวางขายอย่างนั้นเหรอคะ
ผมส่งต้นฉบับ ไปให้สำนักพิมพ์ของผมแล้ว
พวกเขาคงจะตีพิมพ์ เป็นผลงานหลังตายของผมนั่นแหละ
สำนักพิมพ์ที่ว่าคือเจ้าไหน
มีใครได้อ่านไปแล้วบ้าง
ผมยังแต่งนิยายโดยใช้มือเขียนอยู่
ต้นฉบับเลยมีแค่ชุดเดียว
ผมมั่นใจว่าคนที่ได้อ่าน มีแค่หัวหน้าบรรณาธิการครับ
ต้องหาสำนักพิมพ์นี่ให้เจอ
ลายมืออาจารย์ยังแย่เหมือนเดิม
โอ๊ย ปวดตาเลย
(คิมชีอิก ปราชญ์ตัณหาจัด)
เครื่องปรับอากาศเปิดอยู่หรือไง
(สำนักพิมพ์แฮกง)
ข้าไม่ใช่ปราชญ์ตัณหาจัดเสียหน่อย
ไม่ยุติธรรมจริงๆ
เจรจาให้เขายอมขายต้นฉบับ เป็นอันดับแรก
เสนอเงินทั้งหมดที่ได้จากการขายม้า เขายอมแน่
แต่ผมกังวลว่าคุณคิมซอนบี อาจก่อเรื่องก่อนเราจะทันเจรจา
ถ้าคุณคิมซอนบีทำร้ายคนล่ะก็
ท่านยมทูตไม่ยอมปล่อยไปเฉยๆ แน่
คุณคิมซอนบีเหมือนนกกระเรียนตัวหนึ่ง
เคยเห็นมันทำร้ายมนุษย์ไหมล่ะ
เขาทำร้ายใครไม่ลงหรอก
แต่เขาก็อาฆาตมาตั้ง 500 ปีเลยนะครับ
นกกระเรียนจะระวัง
ไม่ให้ปีกเปื้อนแม้จะยืนอยู่ในโคลน
คุณคิมซอนบีรอพิสูจน์ ความบริสุทธิ์ของตัวเอง
มา 500 ปีต่างหาก
(ข้าไม่ใช่ปราชญ์ตัณหาจัด)
ข้าคือคิมชีอิก มิได้ตัณหาจัดแต่อย่างใด
สงสัยจะน่ากลัวไป
ก็แค่ไม่อยากให้นิยายได้ตีพิมพ์เอง
หลอกเบาหน่อยดีไหมนะ
หัวหน้าคะ
เป็นอะไรครับ
ฉันเจอผี
- หา - ผีเหรอ
ฉันเพิ่งเห็นผีคิมชีอิกที่ตายไปแล้ว
- เดี๋ยว - เห็นผีชีอิกเหรอ
- แสดงว่านิยายต้องขายดีแน่ - เรารวยเละแน่
ไชโย หัวหน้า
- ฉันกลัวจนฉี่แทบราดแน่ะ - เป็นฝันบอกลางที่ดีจริงๆ
ไม่ใช่ฝันนะ เจ้าบื้อ ฉันเห็นเขาจริงๆ
- คืนนี้ฉลองเลยดีไหม - กินเลี้ยงก็ดีนะ
- กินซูชิกันไหม - โอ้โฮ
คุณคิมซอนบี
ผู้จัดการ ท่านประธาน ทราบว่าผมจะมาที่นี่เหรอครับ
ดูสภาพคุณเข้าสิ
กลับไปที่โรงแรมก่อนแล้วกัน
ผมอับอายขายขี้หน้า เกินกว่าจะกลับไปที่โรงแรมได้ครับ
ผมจะขึ้นรถบัสจากที่นี่ แล้วข้ามไปภพหน้าเลย
ทำไมทำตัวแบบนี้ คิมซอนบี
คุณเป็นมือดีของโรงแรมเรา และเป็นกระเรียนที่สง่าผ่าเผย
นกกระเรียนมันไม่ก้มหน้าหรอกนะ
เชิดหน้าเข้าไว้
ผมจะเอาต้นฉบับ มาจากสำนักพิมพ์ให้ได้เลยครับ
ผู้จัดการกู...
ในเมื่อคุณไม่ยอมกลับไปที่โรงแรม งั้นอยู่ห้องกูชานซองไปก่อนแล้วกัน
ขอบคุณนะ ผู้จัดการ
มีแต่หัวหน้าบรรณาธิการที่ได้อ่าน และยังอ่านไม่จบด้วย
กว่าจะเกลี้ยกล่อมเขาได้ก็แทบแย่ เพราะผู้แต่งคนนี้ดังมาก
คุณพูดอะไรเขาถึงยอม
ผมบอกว่าคิมชีอิกเป็นบรรพบุรุษผมครับ
กูชานซองโกหกเขาว่าเป็นลูกหลานคุณ
ส่วนฉันก็เสียเงินไปเยอะ เพื่อแลกกับต้นฉบับ
ขอบพระคุณมากครับ
"คิมชีอิก ปราชญ์ตัณหาจัด" เนี่ยนะ
ผมว่าผมคงไม่มีทาง พิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้แน่
ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริง ก็อธิบายและพิสูจน์มาสิ
ช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ให้เราฟังได้ไหมครับ
เพราะผมสอบจอหงวนผ่าน ตั้งแต่อายุยังน้อย
ทุกคนเลยเรียกผมว่าอัจฉริยะ
แต่ผมสอบตกในการสอบของราชสำนักทุกปี
หลังจากอายุได้ 40 ปี
ผมก็จากบ้านเกิด มาลงหลักปักฐานที่ฮันยาง
จากนั้นก็มุ่งมั่น กับการสอบอย่างเดียว
ระหว่างที่ร่ำเรียนอย่างหนัก พอรู้สึกเหงาขึ้นมา
การได้มองคนอื่นใช้ชีวิต เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมมีความสุข
ผมได้เห็นเด็กหญิงคนหนึ่ง ดูแลพ่อที่ตาบอด
และยังได้เห็นพวกพี่น้อง ทะเลาะกันเป็นประจำ
- ปัดโธ่ - นี่
การได้เห็นหนุ่มสาวตกหลุมรักกัน โดยไม่สนฐานะทางสังคม
ก็เป็นสิ่งที่สวยงามอีกเช่นกัน
เมื่อไหร่ที่ผมเบื่อหน่าย กับการอ่านหนังสือ
ผมจะแต่งเรื่องราวต่างๆ จากสิ่งที่ผมได้เห็นมา
เรื่องนี้เศร้าจังนายท่าน
จะเป็นยังไงต่อไปขอรับ
สำหรับนักปราชญ์ในสมัยนั้นแล้ว
การเขียนด้วยอักษรอื่น นอกเหนือจากอักษรจีน
ถือเป็นสิ่งที่ผ่าเหล่าผ่ากอ
แต่เรื่องราวที่ผมแต่ง ก็ไม่ได้มีเนื้อหาลามกอนาจารสักนิด
เดี๋ยวนะ คุณเป็นคนแต่งเรื่อง
ลูกสาวกตัญญู หญิงรักเดียว กับพี่น้อง...
เรื่องของชิมชอง ชุนฮยาง ฮึงบูกับนลบูน่ะนะ
คุณคิมซอนบีแต่งเองหรอกเหรอ
ในโลกนี้ไม่มีใครรู้หรอกครับว่า ผู้แต่งเรื่องราวพวกนี้เป็นใคร
ถ้าเป็นเรื่องจริง คุณก็เป็นเชกสเปียร์แห่งโชซอนเลยนะ
แต่สิ่งที่ทำลายชีวิตผม ณ จุดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด
ก็คือเรื่องราวพวกนี้นี่แหละครับ
นายท่าน ยินดีด้วยนะขอรับ ที่กลับมาได้อย่างภาคภูมิ
การแต่งตั้งของเจ้าจะเป็นอันตกไป
หมายความว่ายังไงขอรับ
ข้ารู้มาว่า เจ้าเป็นผู้เขียนเรื่องพวกนี้
เจ้าเป็นนักปราชญ์แท้ๆ
ทำไมถึงกล้าเขียนถึงสามัญชนต้อยต่ำ
การที่เจ้านับเรื่องพวกนี้ เป็นผลงานของตนนั้น
ทำให้บรรดาปราชญ์เสียชื่อนัก
นักปราชญ์ทุกผู้ทุกคน จะไม่ยอมให้คนที่สถุล
และน่ารังเกียจเยี่ยงเจ้า ได้มียศเป็นอันขาด
ข้าเพียงแต่เขียน เรื่องเกี่ยวกับชีวิตคนนะขอรับ
มันน่ารังเกียจตรงไหนกัน
เรื่องของคู่รักคู่ชู้
เรื่องของพี่น้องที่แตกหักกัน
เรื่องที่ชักจูงให้ประชาชนสับสน ด้วยจินตนาการเพ้อฝัน
นักปราชญ์ที่ไหน จะเขียนเรื่องพรรค์นี้กัน
นายท่านขอรับ
คิมชีอิก
ถ้ามียางอายก็อย่าได้โผล่หน้า
มาให้เห็นอีก
ผมถูกตัดสิทธิ์ เนื่องจากฎีกาที่นักปราชญ์คนอื่นถวาย
ลูกชายของตระกูลมีอิทธิพล ได้ตำแหน่งของผมไปแทน
พ่อผมที่อยู่ที่บ้านเกิด ต้องอับอายขายขี้หน้า
ท่านเลยไม่ยอมกินอะไร จนป่วยตายในที่สุด
ผมเองก็ไม่กล้าไปเจอหน้าภรรยา ที่คอยสนับสนุนมาโดยตลอด
ขณะที่ผมไม่สามารถกลับไปบ้านเกิด หรืออยู่ที่นั่นต่อไปได้
ผมก็พ่ายแพ้
ให้กับโลกใบนี้และได้ตายตามลำพัง
ผมว่ามันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด
ตอนแรก เขากะรอให้เรื่องของเขา ที่ถูกกล่าวหาว่าน่าอัปยศ
หายไปจากโลกนี้ซะก่อน
แต่คนกลับเอาเรื่องของเขา มาตีไข่ใส่สี ทำให้ยิ่งเป็นที่รู้จัก
ในโลกนี้
ไม่มีใครไม่รู้จักเรื่องของชุนฮยาง กับชิมชองหรอกครับ
ฉันมั่นใจว่าลึกๆ เขาคงแอบหวัง
ว่าจะได้ลบล้างชื่อเสียๆ หายๆ และรู้สึกภาคภูมิใจแทน
แต่แย่หน่อย มันไม่มีหลักฐานอยู่เนี่ยสิ
เราจะเชื่อทุกอย่าง ที่คิมซอนบีพูดได้จริงเหรอ
ไม่แปลกที่จะมีคนแต่งหนังสือ เกี่ยวกับเขา
คนอื่นไม่รู้จักเรื่องที่เขาแต่ง
เขาเลยกลายเป็นปราชญ์ตัณหาจัด
ที่สุดท้ายโดนตัดสิทธิ์จากตำแหน่ง
เพราะแต่งเรื่องอนาจารอะไรนั่น
ผมจะอ่านต้นฉบับนิยายเรื่องนี้ ให้จบครับ
คุณคิมซอนบีไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ
ช่วงนี้เขาจะพักที่ห้องผมไปก่อนครับ
ซานเชส
ผมเห็นคุณจากงานเลี้ยง เมื่อเย็นวันนั้นสินะครับ
ครับ มีธุระอะไรที่นี่เหรอครับ
ผมมีความจำเป็น
เลยต้องมาพักอยู่ที่ห้อง ของผู้จัดการกูสักพักน่ะครับ
ครับ
ถ้างั้นคุณคนนี้ก็ทำงาน ที่โรงแรมเหมือนกันเหรอครับ
นี่ท่านยมทูตครับ
เขาไม่ใช่คนที่ได้เจอ ตอนยังมีชีวิตอยู่ง่ายๆ
ทักทายสิครับ
แต่เขาไม่ได้มาที่นี่ เพราะมีธุระกับผมใช่ไหมครับ
เปล่าครับ ผมมาปลอบใจเพื่อนเก่าของผมน่ะ
ท่านยมทูตซื้อเบียร์มาฝากผมพอดี
อยากมาดื่มด้วยกันไหมครับ
ไม่เป็นไรครับ ตามสบายเลย
ขอฝากตัวด้วยสักพักนะครับ
ได้ครับ
- คุณเจ้าของบ้าน - ครับ
ผมไม่มีอะไรมากินแกล้มเบียร์ เลยเก็บพุทราในสนามคุณมา
ถ้าเราได้เจอกันในอนาคต
ผมจะตอบแทนคุณแน่นอน
ครับ
ผมมีถั่วนะครับ อยากได้ถั่วมากินแกล้มไหมครับ
เดี๋ยวเอามาให้นะ
ผมไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้น ขึ้นกับคุณคิมชีอิก
น่าเสียดายก็จริง
แต่ผมไม่อยากไปกระตุ้นความอาฆาต
ที่อยู่มา 500 ปี ด้วยการตีพิมพ์นิยายหรอก
ผมจะทำลายมันให้
ทำลายผลงานทิ้งไปเฉยๆ ก็น่าเสียดายนะคะ
ผู้จัดการของฉันอ่านนิยายคุณจนจบแล้ว
เขาบอกว่ามันน่าติดตามมากทีเดียว
ถ้ามองข้ามเนื้อหา ที่บอกว่านักปราชญ์เป็นคนลามกไป
คุณเขียนนักปราชญ์คนนี้ออกมา เป็นตัวละครที่มีเสน่ห์ไม่เบาเลย
นักปราชญ์ใฝ่ดี ผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับความขัดแย้ง
ระหว่างขั้วอำนาจสองฝ่าย
สิ่งที่ผมเห็น คือนักปราชญ์โรแมนติกคนหนึ่ง
ที่เขียนจดหมายถึงภรรยา ที่รออยู่ที่บ้านเกิดเดือนละครั้ง
ผมศึกษามาดีแล้วไง เขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ ครับ
ตรงที่บอกว่า "คิมชีอิกตัดสินใจไม่เข้าร่วม
กลุ่มทางการเมืองเพื่อฝักใฝ่อำนาจ
ในฐานะคนนอก
เขาหมกมุ่นกับเรื่องลามกจกเปรตแทน"
ฉันว่าเราเปลี่ยนตรงนี้ดีกว่า
"เรื่องราวที่มีอยู่ ซึ่งแต่งโดยนักเขียนนิรนาม
ด้วยตัวอักษรฮันกึล
แท้จริงแล้วเป็นผลงาน ของนักปราชญ์คิมชีอิก"
ถ้าเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ คงเขียนแบบนี้ไม่ได้
แต่สำหรับนวนิยายแล้ว มันจะทำให้น่าสนใจมากเลยล่ะครับ
ถูกของคุณ
"ชินยุนบกเป็นผู้หญิง"
หนังสือแนวนั้นก็มีเหมือนกัน
ถ้าเป็นนิยาย อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
เอาตามนั้นนะคะ
นักปราชญ์ที่โรแมนติกที่สุดในโชซอน
และนักเล่าเรื่องที่เก่งที่สุด ผู้สง่างามราวกับนกกระเรียน
คิมชีอิก
"นกกระเรียน" งั้นเหรอครับ ผมเพิ่งนึกชื่อเรื่องขึ้นมาได้พอดี
นิยายสุดวิเศษเรื่องนี้ จะออกหลังผลงานชิ้นเอกของผม
"ศึกนกกระเรียน" ผมขอตั้งชื่อว่า "ลำนำนกกระเรียน"
"ลำนำนกกระเรียน" มาขับร้องกันเถอะค่ะ
อาจารย์คะ ขอผลงานเด็ดๆ เลยนะ
อะไรเนี่ย
ลำนำนกกระเรียนๆ
ทำไมไม่เริ่มเขียนล่ะ เป็นอะไรเนี่ย
นี่เป็นอาการปกติ ของคนที่โหมงานจนตายค่ะ
ฉันลืมบอกไปเลยว่าเมื่อไหร่ที่เขา จับปากกานานเกิน 30 วินาที
เขาจะสลบไป
หา ถ้าเขาเอาแต่สลบ
ทุก 30 วินาที
นิยายนี่จะเสร็จเมื่อไหร่
ต้องให้นักเขียนอีกคนช่วยครับ
ไงนะ นักเขียนอีกคนเหรอ ใคร
เขาเป็นนักเขียนนิยาย ที่อยากทุ่มเทให้กับการแต่งนิยาย
แต่ก็ตายก่อนครับ
คุณคะ เท่าที่ฉันสืบค้นมา
ทักษะด้านการเขียนของคุณ ยอดเยี่ยมมากค่ะ
แต่คุณยังไม่ได้ตัดสินใจ
ว่าจะเขียนหนังสือ เกี่ยวกับอะไรสินะคะ
เรามีหัวข้อที่น่าสนใจมากจะเสนอ และมีครูสอนให้ด้วยครับ
คุณช่วย
แต่งนิยายให้จบได้ไหมครับ
หมายความว่าผมจะเป็นตัวละคร ในเรื่องแต่งอย่างนั้นเหรอครับ
ตามประวัติแล้ว คิมชีอิกเป็นที่รู้จัก
ในนามนักปราชญ์ที่หมดสิทธิ์รับราชการ เพราะแต่งเรื่องลามกจกเปรต
มีประโยคนี้เท่านั้น
ที่ต่อให้คุณรอ 500 ปี มันก็จะยังไม่หายไปไหน
งั้นเหรอครับ
แต่เรื่องที่ว่าคุณเป็นสามี
ที่ใส่ใจและเป็นนักปราชญ์ที่ใฝ่ดี ก็เป็นเรื่องจริงนี่
ฉันว่าได้มีตัวตนอยู่ในโลกนี้ ผ่านทางนิยาย
ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่แย่อะไรนะ
อย่างนั้นเหรอครับ
อีกอย่าง มันเป็นนวนิยายด้วย
ไหนๆ ก็กำลังแก้ไขอยู่ เราเขียนให้คิมชีอิกทั้งสูง
ทั้งรูปงามก็ยังได้
คนอ่านไม่รู้หรอก
มีใครที่คุณคิดว่า เหมือนตัวเองบ้างไหม
มีผู้ชายคนหนึ่ง
ที่ผมคิดว่าเขาดูคล้ายกับผมดีครับ
เหรอ ใครล่ะ
คนหนุ่มสาวเรียกเขาว่า หนุ่มสุดเท่ครับ
โซจีซบน่ะเหรอ
นี่คุณจะบอกว่า ตัวเองคล้ายโซจีซบงั้นเหรอ
ขอทีเถอะ คุณนี่...
คุณนี่เหมือนเขาจริงๆ ด้วย
ใช่ เหมือนเป๊ะเลย
ถ้ามองจากด้านนี้จะยิ่งใช่เลยครับ
ตายแล้ว ใช่จริงด้วย
หมุนตัวไปอีกนิดซิ
หันไปอีกๆ
เป๊ะเลย
ผมตรงท้ายทอยคุณดำปี๋เหมือนเขาเลย
แหม คิมซอนบีของพวกเรา
คุณเป็นหนุ่มรูปหล่อสุดเท่จริงๆ ด้วย
ไม่ยักรู้ว่า คิมชีอิกรู้ศิลปะการต่อสู้ด้วย
เท่ไม่เบานะครับ
คุณนักเขียนเขียนให้เขา กลายเป็นพระเอกจ๋าไปเลย
ขายดีแน่ครับ
ท่านประธาน ผู้จัดการ
บทสุดท้ายเสร็จแล้วครับ
ไหนดูซิ
สนุกนะเนี่ย
หัวหน้าคิม
มีฉบับร่างของนิยายที่ผมได้ มาจากนักเขียนมือใหม่คนหนึ่งอยู่
บนชั้นที่สองของตู้หนังสือ ในห้องทำงานของผม
นิยายเรื่องนั้นเกี่ยวกับนักปราชญ์ ชื่อคิมชีอิกที่อยู่ในยุคโชซอน
ส่วนผู้แต่งชื่อแพซองฮุน
อือ ได้สิ
ได้เลย
(ลำนำนกกระเรียน)
นิยายตีพิมพ์แล้ว
และนักเขียนทั้งสองท่านก็ข้ามไป พร้อมกับรอยยิ้มชื่นบาน
ผมเลยทำค็อกเทลนี้ให้ทุกท่าน เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ
หวังว่าจะชอบกัน
บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบเทียส์
แต่คราวนี้ผมทำ เนื่องในโอกาสพิเศษนะครับ
ยอมดื่มหน่อยเถอะ
เนื่องในโอกาสพิเศษอะไรเหรอครับ
นี่คือน้ำตาแห่งการจากลาครับ
ผม คิมชีอิก นักปราชญ์จากยุคโชซอน ได้ลบล้างความอัปยศไปจนหมดแล้ว
ค็อกเทลแก้วนี้เป็นตัวแทน ของความรู้สึกฝืนใจที่จะต้องจากไป
ผมจะข้ามไปภพหน้าแล้ว
คุณคิมซอนบี...
ค็อกเทลแก้วนี้
จะช่วยซับน้ำตาให้กับเรา
ให้เราบอกลากันได้
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยนะครับ
ขอบคุณที่ตั้งใจทำงาน และขอโทษที่ไปก่อนนะ
ดูแลตัวเองด้วยนะคะ คุณคิมซอนบี
ผ่านมาตั้ง 70 ปีแล้ว แต่นายก็ยังเหมือนเด็กน้อยอยู่เลย
ลาก่อนนะครับ
ไปแล้วนะครับ
(แม่น้ำซัมโด ภพนี้ ภพหน้า)
ลาก่อนนะ
ท่านประธาน
ขอบคุณที่ช่วยกอบกู้ชื่อผม
และให้ผมถูกจดจำ
ในฐานะนักปราชญ์ ผู้ลึกลับดั่งนกกระเรียนนะครับ
นี่เป็นน้ำตาที่ผม ขอมอบให้คุณเป็นการตอบแทน
ผมไม่หวังอะไรนอกจากให้พระจันทร์
ที่เย็นเยียบและเงียบเหงาของคุณ
ได้พบกับความอบอุ่นและงดงามสักที
รสชาติห่วยแตกจริงๆ
ไหงพักนี้ไม่ไปที่โรงแรมเลย
เดี๋ยวมันก็หายไปแล้ว ฉันจะไปทำไมล่ะ
ฉันมาดูว่าฮยอนมีตายหรือยัง
เพราะถ้าเธอตาย มันแปลว่านายเองก็จะข้ามไปภพหน้าด้วย
คุณคิมซอนบีข้ามไปแล้วนะ
เห็นไหม ขนาดนายยังเศร้า เพราะคุณคิมซอนบีไปแล้วเลย
ถ้านายไปบ้าง ฉันก็จะรู้สึกแบบนี้แหละ
บอกทีเถอะว่านายจะอยู่ต่อ
มันก็เศร้าอยู่หรอก
ที่เขาไม่อยู่กับเราแล้ว
แต่ในใจเราตอนที่ส่งเขาขึ้นรถข้ามไป ก็เปี่ยมไปด้วยความสุข
เพราะไม่มีอะไรเศร้าไปกว่า
การต้องอยู่ในโลกนี้ต่อแล้ว
อยู่กับฉันมันเศร้าตรงไหนกัน
ดูอย่างฉันกับน้องสาวสิ
เธออยากให้เราอยู่ในสภาพแบบนี้เหรอ
งั้นก็ไปเถอะ
แต่ฉันคงทนดูนายข้ามไปไม่ไหว
พ่อแม่คิมยูนาบอกให้ฉัน ไปเรียนเมืองนอกพอดี
ฉันก็จะไปตามนั้น ลงตัวเลยใช่ไหมล่ะ
นายจะได้ข้ามไปภพหน้า
ส่วนฉันก็จะไปเมืองนอก
ให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้
แล้วบอกลาเถอะ
ขอบคุณนะคะ
เดี๋ยวก่อนค่ะ
ฉันเห็นคุณคอยมองจากด้านนอกร้านตลอด
หรือว่าคุณจะเป็นญาติฝั่งพ่อเด็กคะ
ฉันเคยเป็น
สะใภ้ของตระกูลยองจูยุนน่ะค่ะ
ลูกของฉันไม่มีวันได้เป็น
คนตระกูลยองจูยุนหรอกค่ะ
ฉันจะให้แกใช้นามสกุลฉันแทน
ถ้าเป็นลูกชาย
แกจะเป็นทายาทเพียงคนเดียว ที่จะสืบสกุลต่อไปนะคะ
ถึงเป็นลูกสาว ก็เป็นทายาทเหมือนกันค่ะ
แต่ไม่ได้สืบสกุลนี่
พอแกแต่งงาน แกก็จะกลายเป็นสมาชิก
ของตระกูลฝั่งสามี...
คุณมาจากยุคโชซอนเหรอคะ
ยุคนี้ไม่มีใครคิดแบบนั้นกันแล้วค่ะ
ถ้าปู่กับย่าของลูกฉันอยากเจอหลาน
ฉันก็จะให้เจอค่ะ
สิ่งสำคัญคือ ไม่ว่าแกจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง
เด็กคนนี้ก็จะยังเป็น
ลูกของฉันอยู่ดี
เป็นอะไรไปคะ
ทำไมฉันถึง...
ไม่เคยคิดแบบนั้น
กับลูกสาวฉันบ้างนะ
ฉันสงสารแกจริงๆ
เด็กคนนี้...
เด็กที่อยู่ในท้องคุณ
ฉันขอให้แกเกิดมาสมบูรณ์
และได้มีชีวิตที่ดีนะคะ
(อิ่มตาย กายแตก)
ดูนี่นะ
รูปนี้
หรือรูปนี้ ลงรูปไหนดี
รูปนี้สวยครับ
รูปนี้เหรอ โอเค
คุณถ่ายรูปเยอะจัง มีคนติดตามไหมเนี่ย
มีอยู่แล้ว ฮยอนจุง ยูนา แล้วก็ซานเชส
แค่นั้นเหรอ
ไข่ต้มของนายดูน่ากินกว่าอีก
เห็นคุณขยันถ่ายรูปอย่างกับอะไรดี
ผมก็นึกว่า คุณจะมีคนติดตามสักล้านซะอีก
นายไม่เคยมากด "ถูกใจ" ให้สักครั้ง ไม่ต้องมาพูดดีเลยนะยะ
ผมไม่เล่นโซเชียลครับ
- อเล็กซ์ เฟอร์กูสันเคยพูด... - ช่างมัน
ฉันรู้แหละว่า เขาต้องเคยพูดอะไรเด็ดๆ แน่
แต่นั่นมันความคิดของเขา ฉันจะ...
มีอะไรอีกล่ะครับ
ถูกใจ...
เขากด "ถูกใจ" ให้ฉันด้วย
ใครครับ ซานเชสเหรอ
คิมจุนฮยอน
คิมจุนฮยอนมากดให้
ดูนี่สิ เขามากด "ถูกใจ" รูปข้าวกนดือเร
ที่ฉันลงด้วย
(ถูกใจ คิมจุนฮยอน)
จริงด้วยนะครับ
คุณมีคนติดตามแค่สามคน
เขามากด "ถูกใจ" โพสต์ของคุณได้ยังไง
ฉันไม่อยากได้อะไร มากไปกว่านี้แล้วล่ะ
สุดยอดนักชิมมาสนใจ นี่ถือเป็นความฝันสูงสุดเลย
คุณเริ่มคลั่งไคล้คิมจุนฮยอน ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ
หือ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นเขา
ฉันก็รู้เลยว่าคนนี้ใช่แน่
เขาดูเหมือนกับคนที่ฉันรู้จักน่ะ
ฉันเคยลำบากเพราะมีงานอดิเรกพาจน
จู่ๆ ชายหนุ่มคนหนึ่ง ก็โผล่มาช่วยฉันด้วยหมากล้อม
เขายังแนะนำให้ฉันไปตะลอนกินด้วย
เขาหน้าตาเหมือนคิมจุนฮยอนเป๊ะเลยล่ะ
นั่นผมเองนะ
พูดเรื่องอะไร
ผมไปโรงเตี๊ยมมันวอลเมื่อ 200 ปีก่อน
เพื่อไปเอาดอกจันทราไง
ผมนี่แหละที่เล่นหมากล้อมชนะ และวาดแผนที่ตะลอนกินให้
นั่นผมเอง
พูดเป็นเล่นไปน่า
ฉันจำได้แม่นเลยว่า เขาตัวโตเหมือนคิมจุนฮยอน
นิสัยน่ารักและใจดีมากด้วย
ต่อให้นายโม้ให้เว่อร์ๆ ก็ยังเทียบครึ่งของเขาไม่ได้
คิดจะทำอะไรเนี่ย
ท่านมาโกแก้ไขความทรงจำของคุณ แบบนี้นี่เอง
ฉันเพิ่งสังเกตว่า เราก็ได้ไปร้านอร่อยๆ มาเพียบจริงๆ
อร่อยทุกร้านเลย
สุดท้ายนี้ มีของอย่างหนึ่งที่นายต้องกิน
นายต้อง
กินยานั่นทีหลังนะ
ต้องกินนะ
กินกันเถอะ แนงมยอนจะชืดแล้ว
ครับ รีบกินก่อนมันชืดดีกว่า
เอามัสตาร์ดไหมครับ
คิมจุนฮยอนบอกว่าแนงมยอนสูตรพยองยัง ต้องใส่น้ำส้มสายชูด้วย
แพ็กจงวอนบอกไม่ใช่เหรอครับ
งั้นมั้ง
สมเป็นคนอายุ 1,300 ปีเลยนะครับ
จำคำพูดของหนุ่มคนโปรดผิดเนี่ย
- ใส่เยอะไหมครับ - นิดเดียวพอ
น่ากินจัง
นายไม่ใส่เพิ่มเหรอ
สำหรับแนงมยอนสูตรพยองยัง เราต้องชิมน้ำซุปก่อนครับ
ในบรรดาพนักงานรูมเซอร์วิส จะเหลือคุณอยู่คนเดียวสินะครับ
แขกก็ข้ามไปภพหน้ากันเกือบหมดแล้วนี่
ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานนะ
- ขอตัวนะครับ - ไปเถอะ
ผู้ดูแลชเว
อ้าว
ผมต้องไปรับฮยอนมีแล้วล่ะครับ
แทซอกติดต่อมาแล้ว
ไปพาน้องเธอมานะ
ฉันจะบอกท่านประธานให้
ฮยอนมี พี่มาแล้ว
พี่จ๋า
ฮยอนมี
พี่จ๋า
รู้ไหมว่าพี่รอเธอมานานแค่ไหน
ไปกันเถอะ
ยูนา
เธอคือฮยอนมี น้องสาวของฮยอนจุงสินะ
ถ้ามีพี่ชายที่แสนดีอยู่ด้วย เธอก็จะข้ามไปโดยไม่หลงทางนะ
แล้วยูนาล่ะ
เธอรู้หรือเปล่าว่าคุณจะไปแล้ว
ผมเจอเธอที่โรงพยาบาลแล้วล่ะครับ
ผมฝากนี่ให้ยูนาได้ไหมครับ
แล้วก็...
ฝากบอกเธอ
ว่าเวลาทุกวินาทีที่เธอเหลืออยู่
เป็นสิ่งที่มีค่ามหาศาล
เธอต้องตั้งใจเรียนให้ดี
และมีความสุขให้ได้
คุณย่าคะ
คุณย่า
ฉันยอมยกเวลาที่เหลือให้เลย
ช่วยฉันอย่างหนึ่งเถอะค่ะ
จีฮยอนจุง
เอานี่ไปด้วยนะ
นายก็ทิ้งดอกไม้ไว้หน้าหลุมศพฉันนี่
ฉันเลยต้องให้นายบ้าง
ฉันอุตส่าห์ไปขอดอกไม้นี่
มาจากคุณย่ามาโก แลกกับเป็นหนี้หัวโตเชียวนะ
ท่านบอกให้ฉันใช้ชีวิตให้เต็มที่
เพื่อเป็นการตอบแทน ที่ท่านอุตส่าห์ช่วยฉัน
ดังนั้นนายไม่ต้องเป็นห่วงฉันแล้วนะ
ขอบคุณนะ
ฉันหมดห่วงแล้วล่ะ
ลาก่อนนะ จีฮยอนจุง
ไปก่อนนะ
ทำไมจู่ๆ ถึงนัดเจอ พ่อแม่ของมีราล่ะครับ
เหมือนจะแต่งงานเลย
เราสองคน
จะแต่งงานกันหน้าหนาวนี้ครับ
งั้นก็เป็นนัดสำคัญมากน่ะสิ
มันแปลกๆ นะครับที่อยากนัดคุย กับพ่อแม่เธอที่ร้านพิซซ่าเนี่ย
เราเลือกที่นี่เพราะซานเชสไงล่ะ
คุณไม่รู้หรอกว่า พ่อแม่ฉันไว้ใจคุณมากขนาดไหน
ตอนที่พวกท่านจะพาฉัน กลับมาจากอเมริกา
เพื่อนทุกคนช่วยฉันหลบพวกท่าน
มีคุณนี่แหละที่ปากโป้ง
พวกท่านเลยปลื้มคุณสุดๆ
มองว่าคุณเป็นรุ่นพี่ที่จริงใจมาก
ผมก็ดีใจหรอกนะที่ได้ยินว่า พ่อแม่คุณคิดว่าผมไว้ใจได้
แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมผมต้องอยู่ด้วย
ตอนคุณแนะนำเขาให้พ่อแม่รู้จัก
ถ้าเกิดว่าพ่อแม่ฉัน ไม่ถูกใจคุณยองซูขึ้นมาล่ะก็
ช่วยเกลี้ยกล่อมพวกท่านทีสิ
ทำไม นี่งานแต่งพวกคุณนะ ผมไม่ใช่พี่ชายเขาด้วยซ้ำ
ผมไม่มีครอบครัวจะแนะนำให้เธอรู้จัก
เธอเลยเป็นห่วงมากน่ะครับ
ซานเชส ช่วยเป็นพี่ชายให้เขาได้ไหม
ช่วยโฆษณาคุณยองซูให้ที ว่าเขาดีขนาดไหน
เข้าใจใช่ไหมเนี่ย
ไม่ดีกว่า บอกพวกท่านไปเลยว่าฉันท้อง
ผมไม่ใช่หมอสูติฯ นะ ก็แค่เจ้าของร้านพิซซ่า
คิดบ้าอะไรของคุณอยู่เนี่ย
คุณมีรา อย่าโกหกพ่อแม่ของคุณ แบบนั้นเลยนะครับ
ถ้าพวกท่านไม่ชอบผม
ผมจะโน้มน้าวพวกท่านเอง
แต่ฉันไม่อยากให้คุณ รู้สึกโดดเดี่ยวนี่นา
อยากเป็นครอบครัวเดียวกันจะแย่
โธ่ คุณมีรา
หวานกันขนาดนี้ หน้าหนาวนี้คงได้แต่งแหง
พอเป็นเรื่องตู้เย็น เราคิดคนละแบบกันเลยเนอะ
ช่องแช่แข็งใหญ่ๆ ย่อมดีกว่านะคะ
มีของตั้งเยอะที่ ต้องใส่ในช่องแช่แข็ง
ปกติเราไม่กินของ จากช่องแช่แข็งอยู่แล้วนี่
ซื้อตู้ที่มีช่องแช่ธรรมดา กว้างๆ ดีกว่า
อาหารจะได้สดใหม่ไง
ที่รัก
คุณเลือกฉันหรือช่องแช่ธรรมดา
ความรักที่คุณมีให้ฉันต้องยิ่งใหญ่ พอๆ กับขนาดช่องแช่แข็งสิ
รักของผมยิ่งใหญ่ พอๆ กับขั้วโลกเหนือเลยล่ะ
เพราะงั้นซื้อตู้เย็น ที่มีช่องแช่ธรรมดากว้างๆ ดีกว่า
จบ
ไม่ซื้อแล้ว ฉันจะไปดูเฟอร์นิเจอร์
หยุดตรงนั้นแหละ
คุณจางมันวอล
เห็นว่าจะแต่งงานแล้ว
เหรอคะ
ชานซองบอกเหรอคะ
เขาอยู่ไหนคะ มาด้วยกันไหม
เขาไปซื้อชานม
น่ะค่ะ
ฉันถามไงว่าจะแต่งงานเหรอ
ค่ะ เราจะแต่งงานกันหน้าหนาวนี้
ทำบัตรเชิญเสร็จแล้วจะเอาให้นะคะ
ฉันมีของขวัญอยากจะให้ก่อนน่ะ
ให้ฉันเหรอ
ฉันอยากมอบของขวัญที่คุณ
จะไม่มีวันลืมให้
ดูนั่นสิ
ซงฮวา
ดูแลยอนอูให้ดีแล้วกัน
ถ้าเธอบังอาจทำให้เขาร้องไห้ล่ะก็
ฉันจะทำให้ชีวิตเธอกลับตาลปัตร เหมือนทีวีเครื่องนั้น
ชอบหรือเปล่า
ค่ะ
ฉันจะซื้อทีวีเครื่องนี้ให้ เป็นของขวัญแต่งงาน
ขอให้คุณดูมัน
แล้วระลึกถึงสิ่งที่ฉัน เพิ่งพูดไปอยู่ตลอดนะคะ
คุณพูดอะไรกับมีราน่ะ
ก็แค่
ขอให้ดูทีวีด้วยกันอย่างมีความสุข เท่านั้นเอง
คุณเอาของขวัญแต่งงานให้มีราเหรอ
ใช่
ฉันได้ยินว่า พวกเขาจะแต่งกันหน้าหนาวนี้
แต่ตอนนั้นฉันคงไม่มีโอกาสได้ให้
หน้าหนาวฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
คุณชเวจะข้ามไปวันนี้แล้วนะ
ใกล้วันเพ็ญแล้วด้วย
โรงเตี๊ยมจันทราของเธอ
จะอยู่ไปจนถึง
วันเพ็ญครั้งต่อไปเท่านั้น
มือคุณเย็นเฉียบเลย
ดื่มอะไรอุ่นๆ ไหมครับ
ไม่ล่ะ
แบบนี้รู้สึกเหมือนหน้าหนาวดี
ว่าแต่ทำไมคุณถึงซื้อทีวีให้เธอล่ะ
ฉันเห็นว่ามันกลับหัวได้น่ะ
แล้วยังไงครับ
นายไม่ต้องรู้หรอก
คุณจำ
ยอนอูได้ใช่ไหม
ใครคือยอนอู
ตอนนี้เขาไม่ใช่คน ที่รักคุณที่สุดแล้วล่ะ
ฉันรู้น่า
คุณชเวต่างหาก
ตอนนี้
ห้องพักว่างหมดทุกห้องแล้ว
ท่านประธาน ฉันไปก่อนนะคะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันอยู่ที่นี่
และคอยปกป้องฉัน
ฉันได้บทเรียนสำคัญ
ณ ช่วงเวลาที่สำคัญมากๆ
เพราะคุณนั่นแหละ
ขอบคุณนะ
คุณกูชานซอง
คนที่เสนอให้ส่งคุณเข้าไป ในห้องหมายเลข 13 คือฉันนี่แหละ
ฉันรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นมาโดยตลอด
ขอโทษนะคะ
ไม่เป็นไรครับ
ถ้าวันนั้นผมไม่เข้าไป ในห้องหมายเลข 13
ผมก็คงไม่ได้เวลาหนึ่งวินาทีนั้นมา
ต่อให้คุณได้เวลาชั่วชีวิตมา
ก็อย่าให้ใครเห็นคุณ ใส่สูทลายเสือตัวนั้นเด็ดขาด
มันทำให้คุณเสียทุกอย่างไปแน่
ผมจะจำไว้ครับ
ท่านประธาน
พอเรากำลังจะบอกลากัน
จู่ๆ ฉันก็นึกถึงวันแรกที่ฉัน มาที่โรงเตี๊ยมมันวอลขึ้นมาน่ะค่ะ
เจ้าคิดจะไปไหนกันน่ะ
เจ้าจะขโมยมีดเล่มนั้น
ไปฆ่าทุกคนในตระกูลนั้นงั้นเหรอ
ลูกสาวข้า...
ชายที่ฆ่าลูกแท้ๆ ของตัวเอง
เพิ่งได้ลูกคนใหม่เจ้าค่ะ
มีดเล่มนั้นใช้ฆ่าใครไม่ได้หรอก
แต่ถ้าเจ้าใช้ดาบนี่ อย่างน้อยคงฆ่าได้สักสองสามคน
จากนั้นเจ้าจะโดนจับและดับสูญไป
สมใจอยาก
แต่แท้จริงแล้วคนที่เจ้าอยากฆ่า
ก็คือตัวเจ้าเองที่ไม่อาจปกป้อง
ลูกสาวอันเป็นที่รักได้
หากพักอยู่ที่นี่และข้ามไปยังภพหน้า
เจ้าจะได้มีชีวิตใหม่ แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ต้องการเช่นนั้น
เจ้าจงเกลียดจงชังตัวเจ้าเหลือล้น
จนข้าแน่ใจว่า
ต่อให้ได้รับโอกาส เจ้าก็จะทิ้งโอกาสนั้นไป
แต่มองอีกด้านหนึ่ง เจ้าอาจเป็นข้ารับใช้
ที่เหมาะสมกับโรงเตี๊ยม สำหรับวิญญาณแห่งนี้ที่สุด
เพราะเจ้าปรารถนา ความตายชั่วนิจนิรันดร์
ท่านก็ปรารถนาเช่นนั้นหรือเจ้าคะ
เทพคงจองจำข้าไว้ที่นี่
เพราะเห็นว่าข้าปรารถนาสิ่งนั้นแหละ
มันเริ่มต้นจากวันนั้น
ระหว่างที่ฉันเฝ้ารอ สะกดกลั้นความอาฆาตไว้โดยอาศัยคุณ
ฉันก็หวังไว้ว่า
คุณจะไม่เปลี่ยนแปลงไป
ทั้งที่เราเต็มไปด้วยความพยาบาท
มันน่าทึ่งมากที่เราจะได้จากโลกนี้ ไปในรูปลักษณ์ที่สวยงามแบบนี้
ฉันดีใจจริงๆ ค่ะ
ไหนๆ นี่ก็เป็นเรื่องที่ดีงาม เราอย่าร้องไห้กันดีกว่า
ฉันจะไปพร้อมรอยยิ้มค่ะ
ขอตัวก่อน
คุณชเว
ฉันขอ...
กอดคุณสักครั้งจะได้ไหม
ฉันกะจะไม่ร้องไห้แท้ๆ
ทำไมต้องสะกิดต่อมกันด้วยคะ
มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกใจสลายแทนคุณ
ฉันเคยอยาก
จะกอดคุณแบบนี้สักครั้ง
คุณชเว
คุณปลอบใจฉันมาหลายครั้งแล้วล่ะ
ขอบคุณนะ
เรา
เหลือเวลาเท่าไรเหรอครับ
วันนี้
ในช่วงที่จันทร์เต็มดวง
พลังงานทั้งหมดของโรงแรม จะถูกดูดซับไป
ทุกอย่างจะหายไป
ส่วนจางมันวอลก็ต้องข้ามไปภพหน้า
ผมอยากถามคุณมานานแล้ว
ว่าทำไม...
ถึงเลือกผมครับ
ทำไมคนที่คุณเลือกถึงเป็นผมล่ะครับ
ดูท่าว่าดอกไม้ที่ฝันถึงดวงจันทร์
จะยังไม่ได้แสดงความฝันสุดท้าย ให้เธอเห็นสินะ
มีฉันอยู่ตัวคนเดียว
เหมือนตอนเริ่มแรกเลย
ท่านประธาน ผมไม่ได้แอบหลับนะครับ
ผมแค่พักสายตาแล้วขามันหมดแรงเฉยๆ
ผมโกหกน่ะ ขอโทษครับ
มีแขกมา คุณกลับไปห้องทำงานเถอะครับ
ยินดีต้อนรับครับ
คุณเสียชีวิตมานานแค่ไหนแล้วครับ
เดี๋ยวผมพาไปที่ห้องนะครับ เชิญทางนี้เลย
ท่านประธานคะ
วันนี้แขกห้อง 603 ต้องขึ้นรถบัสไปภพหน้า
แต่เขาขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ค่ะ
ส่วนนี่เป็นซาลาเปา ที่แขกห้อง 1120 ขอมาน่ะค่ะ
เขาอยากกินซาลาเปา ที่เคยกินสมัยเด็กมาก
ฉันขอเอาไปส่งก่อนนะคะ
ท่านประธาน ผมคิดค็อกเทลตัวใหม่ขึ้นมา
อยากชิมไหมครับ
ลองดมกลิ่นดูสักหน่อยสิครับ สีสวยดีใช่ไหมล่ะ
ปัดโธ่ ไม่เหมือนน้ำล้างผ้าขี้ริ้วสักหน่อย
แล้วถามจริงๆ เลยเถอะ คุณเคยซักผ้าขี้ริ้วเหรอ
ห้ามไปไหนนะ รออยู่นี่
ผมจะไปซักผ้าขี้ริ้ว แล้วเอาน้ำมาเทียบให้ดู
รอตรงนั้นนะครับ
เหลือส่งแขกคนสุดท้าย ข้ามไปยังภพหน้า
มาแล้วสินะกูชานซอง
กูชานซอง
ฉันรู้สึกง่วงอยู่ตลอด
เหมือนจะหลับเลย
พวกเขาอยากให้ฉันรู้สึก เหมือนกำลังฝัน
ระหว่างเดินทางไปหรือเปล่านะ
ต่อให้คุณหลับ ผมก็จะยังอยู่ข้างคุณครับ
ผมได้ข้ามผ่าน
ห้วงเวลาอันยาวนาน
ไปพบคุณที่นั่น
ได้รับดอกไม้ที่ฝันถึงพระจันทร์
มาไว้ในอ้อมแขน
หมายถึง "จันทร์เพ็ญ" นี่นา
เพราะดีนะ
มีที่ที่เรียกว่า โรงเตี๊ยมจันทราอยู่ด้วยล่ะ
เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอเนี่ย
เพราะที่นี่ยังอยู่ไงครับ
ให้ช่วยอะไรไหมครับ
เมื่อนานมาแล้ว ฉันเคยให้เจ้าสาวที่มาพักโรงแรมนี้
ยืมกรรไกรไป เธอจำได้หรือเปล่า
"การตัดสินใจที่จะยอมปล่อยไป
ต้องอาศัยหัวใจที่ยิ่งใหญ่ กว่าการรั้งไว้เสียอีก"
ท่านให้เธอยืมมันไปเพื่อการนั้นสินะ
ถูกต้องแล้วล่ะ
ประเด็นก็คือ ฉันลืมทวงกรรไกรเล่มนั้นคืนมาน่ะ
ผมเก็บมันไว้ให้แล้วครับ
ตายจริง
โล่งอกไปที
ในเมื่อเธอเก็บกรรไกรอันมีค่าไว้ให้ ฉันคงต้องตอบแทนเธอแล้วสิ
เทพอย่างท่านไม่เคยปรากฏตัว เวลาที่ผมต้องการ
แต่เวลาใครช่วย ท่านจะตอบแทนเสมอ
ให้ฉันทำอะไรดีล่ะ
ให้ฉันช่วยตัดสายสัมพันธ์ ระหว่างเธอกับคนคนนั้น
ที่ทำให้เธอใจสลายดีไหม
เรายังเชื่อมถึงกันอยู่เหรอครับ
ท่านมองเห็นงั้นเหรอ
ยังเหลือสายสัมพันธ์ ให้ตัดอีกเหรอครับ
เรื่องนั้น...
ฉันให้คำตอบเรื่องนั้นไม่ได้หรอก
ช่างมันเถอะครับ
มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากขอ
ผมอยากย้อนไปในอดีตครับ
- เรื่องนั้นมัน... - ผมรู้นะครับว่าท่านทำได้
ตอนนั้นท่านยังส่งผมไปเลย
มันก็จริงแหละ แต่...
ถึงไปได้แป๊บเดียวก็ไม่เป็นไรครับ
ช่วยให้ผม
ได้เห็นหน้าหนาวพร้อมกับเธอที
หิมะตกแหละ
หน้าหนาวแล้วจริงๆ ด้วย
นี่ฉันยังฝันอยู่งั้นเหรอ
เราได้ใช้เวลาในหน้าหนาวด้วยกัน อย่างที่คุณหวังไว้แล้วนะครับ
หิมะนี่มาจากไหนเหรอ
คงมาจากช่วงเวลา ในอดีตที่เรามีร่วมกัน
ไม่ก็ช่วงเวลาในอนาคต ที่เราจะมีร่วมกัน
ผมก็ไม่ทราบครับ
แค่เป็น
หน้าหนาวสักช่วงเวลาหนึ่งที่ เราได้มีร่วมกัน
กูชานซอง
ฉันเห็นนายในฝันด้วยแหละ
มันวอล พระจันทร์
หมายถึง "จันทร์เพ็ญ" นี่นา
เพราะดีนะ
เราได้มาพบกันอีกครั้ง
หลังจากผ่านห้วงเวลา อันยาวนานจริงๆ ด้วย
ถ้างั้นหิมะนี่
มาจากหน้าหนาวที่เรา เคยอยู่ด้วยกันในอดีตหรือเปล่านะ
ผมหวังว่ามันจะมาจากอนาคต ที่เราได้อยู่ร่วมกันนะครับ
งั้นเหรอ
แต่หิมะตอนนี้ดูสวยกว่าปกติมากเลย
คุณจะข้ามไปเอง โดยที่ไม่มีท่านยมทูตไปด้วยเหรอครับ
ฉันเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ มาตลอดหลายปี
ฉันจะข้ามไปด้วยตัวเองนี่แหละ
ใจกล้าดีครับ
กูชานซอง
ฉันไตร่ตรอง...
มานับไม่ถ้วนว่าถ้าเวลานี้มาถึง...
ฉันควรจะพูดอะไรกับนายดี
"ขอโทษนะ"
"ขอบคุณนะ"
"ใช้ชีวิตให้ดีนะ"
ฉันคิดคำพูดเท่ๆ ไว้บอกนายเยอะแยะ
แต่พอถึงเวลาจริง ฉันดันคิดอะไรไม่ออก
ฉันก็แค่...
ฉันอยากจะอยู่กับนายต่อไป
ฉันแค่อยากเจอหน้านายต่อไป
และไม่อยากทิ้งนายไว้ที่นี่เลย
ว่าแล้วเชียวว่าจะเป็นแบบนี้
พอฉันเป็นฝ่ายที่อ่อนแอ
ฉันก็แสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้านาย
ฉันดูเข้มแข็งมากซะจนนายเอ่ยปากขอ
ไม่ให้ฉันข้ามไปไม่ได้เลย
ขอโทษด้วยนะ
ตรงนี้แหละครับ
ที่คุณบอกผมว่าอย่าเหงา ถ้าถึงคราวที่ผมต้องมาส่งคุณ
คุณแค่แกล้งทำเป็นเข้มแข็งเหรอ
เมื่อตอนนั้น ฉันไม่รู้นี่ว่าจะชอบนายมากขนาดนี้
ฉัน...
ฉันไม่รู้ด้วยว่า ตัวเองจะตกหลุมรักได้อีก
อย่างกับคนโง่เลย
ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยนึกถึง
สิ่งที่จะเกิดในอนาคตมาก่อนเลย
แต่ตอนนี้คำพูดที่ฉันจะบอกนายได้
มีอย่างเดียวเท่านั้น
ชาติหน้า
ไม่ว่ายังไงเราก็ต้อง
เจอกันให้ได้นะ
นะ
ว่าไง
กูชานซอง
นายเข้าใจฉัน
ดูแลฉัน
และปกป้องฉัน
ขอบคุณมากเลย
ลาก่อนครับ
ลาก่อนนะ คุณจางมันวอล
(แม่น้ำซัมโด)
(โฮเทล เดล ลูนา)
หลังจากกลืนกินค่ำคืนและความฝัน พระจันทร์อันเป็นที่รักของผม
ก็ได้หายไป
ลาก่อน
เมื่อได้ปล่อยคนที่รักไป ย่อมรู้สึกเศร้าและผิดหวังเป็นธรรมดา
เหมือนดังฝันของดอกไม้ยามร่วงโรย ว่าจะได้ผลิบานใหม่
เธอจะได้มีชีวิต ได้พบพาน
และได้รักอีกครั้ง
ฉันหวังว่า
มันจะเป็นคำตอบที่คู่รักจอมอวดดี
โง่เขลา และเอาแต่เวทนาตน
แต่ก็เปี่ยมด้วยความงดงามอย่างพวกเธอ ได้ตัดสินใจเลือก
สุขสันต์วันคริสต์มาส
หนาวแฮะ
ชานซอง
ชานซอง เย็นเป็นบ้า
อากาศหนาวมากเลย
นิวยอร์กก็หนาวพอๆ กับโซล อย่าลืมเสื้อผ้ากันหนาวล่ะ
ไว้ผมหาที่อยู่ได้แล้ว พี่ช่วยส่งของไปให้ทีได้ไหม
ได้สิ เอาไปเท่าที่ไหวก็พอ ฉันจะขนที่เหลือตามไปให้
มื้อเที่ยงพรุ่งนี้เอาไง
ที่จริงผมมีนัดแล้วน่ะ
- สบายดีไหม ยูนา - ค่ะ
เรื่องสอบเป็นยังไงบ้าง เลือกสาขาไว้หรือยัง
สาขาบริหารจัดการโรงแรมค่ะ
ฉันก็จะเป็นพนักงานโรงแรมบ้าง
เธอคงได้คะแนนดีน่าดู
ปีหน้าน่าจะได้ค่ะ
ฉันเสียสมาธิกับการเรียน ก็เพราะมองเห็นวิญญาณ
แต่เป็นเพราะยาที่คุณให้ฉันมา
ฉันถึงไม่เห็นวิญญาณอีกแล้ว
ในที่สุดฉันก็ตั้งสมาธิ กับการเรียนได้
งั้นก็ดีแล้ว
แล้วคุณได้กินยาที่ให้ฉันมาหรือเปล่า
ตอนนี้คุณก็มองไม่เห็นวิญญาณแล้ว ใช่ไหมคะ
คุณคิดว่าเสือตัวนั้นได้เห็น สิ่งที่อยากเห็นในภาพหรือเปล่าครับ
มันได้เห็นอดีตที่เหมือนกับฝัน
ช่วงเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้
เจ้านั่นก็โชคดีอยู่นะ
ความทรงจำของโลกลับแล
ที่คนอื่นๆ ไม่ได้ล่วงรู้
มันคือที่ที่คุณอยู่
และผมก็ยัง...
จดจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณได้
(การคงอยู่และกาลเวลา)
คุณมาไวนะ
นึกว่าจะมาสายซะอีก
ก็ฉันรีบมา
นายจะได้ไม่ต้องรอไง
สักวันหนึ่ง...
ถ้าเราได้กลับมาพบกัน ในสักชาติหนึ่งหลังจากนี้...
เมื่อไหร่ที่วันนั้นมาถึง ฉันก็หวังว่าจะได้อยู่กับนายตลอดไป
เราจะนอนฝันไปพร้อมกัน จ้องตากันและกัน
โอบกอดกัน และหัวเราะไปด้วยกัน
ขณะที่เรา
ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เคียงข้างกันไปตราบนานเท่านาน
ฉันกำลังจะประกาศเรื่องสำคัญแท้ๆ
ทุกคนไปไหนกันหมด
น้องคนที่หกยังอยู่ในยุคโชซอนอีกเหรอ
ไม่ไหวๆ
ว่าแต่ทำไมเราไม่เคย พร้อมหน้าพร้อมตากัน 12 คนสักที
ใช่ว่าจะยุ่งอะไรกันนักหนา
พี่ก็ค่อยไปบอกพวกเขาทีหลังสิคะ
สรุปว่ามีเรื่องอะไร
ฉันเลือกเจ้าของคนใหม่
ของโรงเตี๊ยมจันทราแล้ว ซึ่งเป็นคนที่เหนือความคาดหมายด้วย
วิญญาณเร่ร่อนที่ไร้ที่ไปทั้งหลาย
ต้องมีที่พักพิง ให้ได้บอกเล่าเรื่องราวของตัวเอง
แล้วโรงแรมใหม่ใช้ชื่อว่าอะไรนะ
เรื่องนั้นน่ะเหรอ มันชื่อว่า...
ชื่ออะไรนะ
เดี๋ยวก่อน ฉันเป็นอะไรเนี่ย
นึกไม่ออกเฉยเลย
(โฮเทลบลูมูน)
พระจันทร์ขึ้นแล้ว
เปิดประตูรับแขกได้
(โฮเทลบลูมูน)
คำบรรยายโดย: ณัฐพัชร์ ชำนาญอาสา