คุณยังมีชีวิตอยู่
หรือว่าตายไปแล้ว
ฉันก็แค่...
ยังอยู่
มิได้มีชีวิตอยู่ดั่งคนเป็น
มิได้สูญสิ้นไปดั่งคนตาย
แค่ยังติดอยู่
ฉันถูกกักอยู่ในห้วงเวลา
ที่ฉันไม่อาจย้อนกลับ
ไปได้
ไม่นะ
เจ้าคือผู้นำกลุ่มใช่หรือไม่
เจ้าคือหัวหน้ากองโจร
นี่
พวกเจ้าคือโจร จากหมู่บ้านคาโอรีใช่ไหม
เช่นนั้นก็เป็นเผ่าเร่ร่อนจากโคกูรยอ
เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม
นี่
หนวกหูเสียจริง
ข้าก็มาจากที่เดียวกัน ว่าไง น้องชาย
หรือให้เรียกว่า "น้องสาว" ดี
"น้องสาว" หรือ
น้องสาว
ทำไมไม่ปล่อยพี่ไปล่ะ
ข้าเป็นแค่ทหารชั้นต่ำ ที่คอยคุ้มกันพวกเจ้านาย
จับข้าไปก็ไม่มีค่าเท่าไรหรอก
ข้ามีวิธีหาเงินแล้ว
อะไรนะ
หญิงสูงศักดิ์ที่ไม่เสียดาย ห่อผ้าไหมสักนิด
ดูเหมือนจะห่วงบางอย่างมาก
เจ้าคงไม่ได้แค่คุ้มกันนางเท่านั้น
ข้าแค่คุยกับนางไม่กี่คำ นางจะได้ไม่เบื่อยามเดินทาง
แต่คงเพราะว่าข้าหล่อเหลา
นางจึงห้ามใจ ไม่ให้ตกหลุมรักข้าไม่ได้
งั้นใบหน้าเจ้าคงจะมีค่าอยู่บ้าง
ข้ากล่อมเจ้าไม่สำเร็จหรือ
ถ้ามือเท้าข้าเป็นอิสระ
ข้าคงเกลี้ยกล่อมเจ้าได้ดีขึ้นมาก
ถ้าข้าตัดลิ้นเจ้าที่พูดไร้สาระ
ราคาใบหน้าเจ้าจะตกหรือไม่
พูดจาน่ากลัวแบบนี้ได้อย่างไร
บ้าเอ๊ย
ดึงข้าขึ้นไป
มัวทำอะไร ไม่ได้ยินข้าหรือไง
เจ้าแค่พูดอย่างเดียว ข้าจะช่วยได้อย่างไร
ถ้ามือเท้าข้าเป็นอิสระ คงช่วยเจ้าได้ดีกว่านี้
โยนดาบเจ้ามา
อย่าขยับ ยิ่งขยับก็ยิ่งจมเร็วขึ้น
โยนดาบเจ้ามา
เจ้าจะไปไหน
กลับมานะ
จับไว้สิ
เร็วเข้า
เจ้าเป็นตัวประกันของข้าแล้ว
ค่าตัวข้าคงจะมากกว่า
ค่าใบหน้าทหารชั้นต่ำอย่างเจ้า
น้องสาว ที่จริงพี่ไม่ใช่ทหารชั้นต่ำหรอก
แม่นางที่ข้าคุ้มครอง คือองค์หญิงแห่งปราสาทยองจู
และข้าคือหัวหน้าองครักษ์
เจ้ากำลังมองดวงจันทร์ ที่เพิ่งขึ้นวันนี้
หรือว่าดวงจันทร์ ที่ขึ้นเมื่อพันปีก่อนกัน
จะดวงไหนก็คือดวงเดียวกัน
ดอกไม้ในสวนบานสะพรั่งเชียวนะ
เจ้าคงดูแลแขกโรงเตี๊ยมจันทรา
เป็นอย่างดีมาตลอดสินะ
ข้าบอกแล้วไง ว่าเปลี่ยนชื่อที่นี่แล้ว
ไม่ใช่โรงเตี๊ยม มันชื่อโฮเทล เดล ลูนา
เลิกเรียกข้าว่า เจ้าของโรงเตี๊ยมสักที
ข้าเป็นถึงท่านประธานนะ
ก็เหมือนกันนั่นแหละ
ข้าเห็นมนุษย์ที่รับใช้เจ้าจากไปแล้ว
เมื่อร่วงโรยไป ชีวิตใหม่ก็จะกำเนิดขึ้น
ข้าก็ตายแล้วนี่
ทำไมพวกเขาถึงไม่มารับข้าไป
เจ้าตายได้ซะที่ไหนกัน
เจ้าผูกมัดกับต้นจันทรา
และความเป็นความตาย ได้หยุดไว้เพื่อเจ้า ข้าก็บอกแล้วนี่
จะผูกมัดข้าไว้จนถึงเมื่อไหร่
เป็นเจ้าเองต่างหากที่ไม่ไปไหน
ข้าตายไปอย่างแห้งเหี่ยว
ถ้าเจ้าตัดและเผามัน
ข้าก็จะได้ไปตามทาง
ใบไม้แตกหน่อ ดอกไม้บานและร่วงโรย
เวลาของเจ้าจะเดินอีกครั้ง
เจ้าไม่คิดว่าตัวเองก็ควรทิ้ง อะไรสวยๆ แบบนี้เอาไว้บ้างหรือ
ข้าไม่มีของแบบนั้นไว้ให้ทิ้งหรอก
ทำไมเจ้าไม่เด็ดดอกไม้สวยๆ พวกนี้
และส่งไปให้วิญญาณ ที่น่าสงสารยามข้ามไปภพหน้าล่ะ
ยัยหนูคนนั้น
ยังอวดดีไม่เปลี่ยนเลยสินะ
ข้าทิ้งเจ้าไว้แบบนี้ ตลอดกาลไม่ได้หรอก
ขอบคุณที่เมื่อกี้ช่วยผมไว้นะครับ
นายโชคดีนะ
ฉันคงไม่ช่วยนายหรอก ถ้านายใส่รองเท้าคู่อื่น
นี่สวยกว่า รองเท้าสีอึเห่ยๆ คู่นั้นตั้งเยอะ
นายรอฉัน โดยใส่รองเท้าคู่ที่ฉันเลือกให้
ผมไม่ได้รอคุณนะครับ
ไม่เอาน่า
นายส่งข้อความมาหาฉัน โดยใช้เสือเป็นข้ออ้าง แล้วก็รอฉัน
ผมก็แค่สงสัยครับ
นายต้องสงสัยอยู่แล้ว
เพราะนายทำได้แค่คิดถึงฉัน
นี่หรือว่าคุณ...
ร่ายมนตร์อะไรพวกนั้นใส่ผมหรือเปล่า
เพราะงั้นผมเลยฝันถึงคุณเหรอ
นายฝันถึงฉันเลยเหรอ
การเห็นผีแบบนี้ ก็เกินที่ผมจะรับได้แล้ว
ผมไม่อยากจะเห็นคุณในฝันอีกครับ
ทำไม ในฝันฉันกินนายทั้งเป็นหรือไง
ช่างเถอะครับ
ในฝันผมไม่น่าจะใช่คุณด้วย
ถ้าใช่คุณจริง คุณคงไม่ทำแบบนั้น
ฉันยกโทษให้
นายเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะฝันแบบนั้นก็ไม่แปลก
อะไรกัน
ไม่ใช่ฝันแบบนั้นนะครับ
กูชานซอง ฉันนึกว่านายอ่อนแอซะอีก
แข็งแรงเอาเรื่องเลยนะเนี่ย
ครับ ผมแข็งแรงมากเลย
ก็ดี แข็งแรงแบบนี้ต่อไปแล้วกัน
ถ้าไปสลบแบบนั้นกลางถนน ฉันคงลำบากแน่
แล้วคุณพาผมมานี่ได้ยังไงครับ
เคลื่อนย้ายมวลสารเหรอ
ก็เปล่านี่
เหมือนกับวันนั้นที่นายลากรถเข็นมา
ฉันก็ใช้บางอย่างพานายมาที่นี่
เข้าร่างสิ
เคลื่อนย้ายเขา
ท่านประธาน ผมสิงเขาแล้วครับ
ไปเถอะ
รอด้วยสิครับ
นะครับ ท่านประธาน
ออกมา
ไหนๆ ก็ได้สิงร่างมนุษย์แล้ว
ผมขอไปเที่ยวเล่นสักนิดได้ไหมครับ
ออกมา
โธ่ ผมไม่อยากออกไปเลย
ท่านประธานๆ
ออกมา
คงเจ็บน่าดู
ไปเลย
ไปสิ
รู้แค่ว่าฉันพานายมาอย่างปลอดภัยก็พอ
นายขยับคอได้ปกติไหม
ได้สิครับ
ทำไมครับ
นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
ไปเถอะ
ไหนๆ ก็มาโรงแรมฉันแล้ว ฉันจะพาชมนะ
โรงแรมนี้มีอยู่ใน โลกความจริงเหรอครับ
อย่างที่ฉันเคยบอกไปแล้ว
โรงแรมของเราขึ้นทะเบียน กับสำนักงานเขตชุง
และเราก็จ่ายภาษีด้วย
โรงแรมนี้มีอยู่ในโลกความจริง
แต่การมีอยู่ของเราเลือนรางมาก
สิ่งมีชีวิตจึงไม่สังเกตเห็นเรา
แต่บางครั้งเราก็ถูกเห็นได้
เวลาที่สภาพอากาศไม่ดี หรือคนนั้นมีสัมผัสที่หก
ไม่เห็นรู้เลยว่าตรงนี้มีโรงแรมด้วย
นั่นสิ
แต่มันดูน่ากลัวนะ ไปกันเถอะ
แต่ก็มีคนที่เข้ามาลองดี สักปีละสามสี่ครั้ง
ตกใจหมด
ค่าห้องพักของเราแพงมากครับ
แล้วคุณทำยังไงกับคนที่ ยืนกรานจะเข้าพักครับ
ผมจะขอเข้าพักครับ
เรามีห้องพิเศษสำหรับคนพวกนั้นอยู่
เชิญค่ะ
ครับ
มีหลายคนที่เคยเข้าพักในห้องนี้
แต่ไม่เคยมีใครได้กลับออกไป
คุณทำอะไรกับพวกเขา
อยากรู้เหรอ
อยากเข้าไปไหมล่ะ
ยังมีที่อื่นให้นายดูตั้งเยอะ
ครับ งั้นก็ไปกันเถอะครับ
(สระว่ายน้ำ)
ทำไมคุณต้องใส่แว่นกันแดดกลางดึกด้วย
ฉันไม่ได้ออกมาตรงนี้บ่อยนัก
แดดแรงไป
ตอนนี้โซลเป็นเวลากลางคืน แล้วที่นี่มันอะไรกัน
ภายในโรงแรมไม่ใช่โลกความจริง
เวลาและพื้นที่ตรงนี้
ต่างจากโลกที่นายอาศัยอยู่
ที่นี่แผนที่และนาฬิกาต่างไร้ค่า
งั้นนี่ไม่ใช่โลกความจริงเหรอครับ
ถูกต้อง
ทุกอย่างในโรงแรมนี้ ไม่มีอยู่ในโลกความจริง
ถึงจะสวยแค่ไหน มันก็ไม่อยู่ในโลกความจริง
งั้นก็รวมถึง
คุณด้วยเหรอครับ
ก็ใช่
ฉันด้วย
งั้นต่อให้ผมตกลงไป ก็จะไม่ตายเหรอครับ
ระวังหน่อย นายยังมีชีวิตนะ
ถ้ามนุษย์ตกลงไปก็จะตาย เพราะร่างกายมนุษย์นั้นอ่อนแอ
หัวใจเต้นอยู่ในร่างอุ่นๆ
รู้สึกแบบนี้สินะ
นายต้องมีชีวิต ฉันมีงานมากมายให้นายทำ
อยู่ข้างๆ ฉันไว้นะ กูชานซอง
ถ้าผมปฏิเสธ
คุณจะผลักผมลงไปไหมครับ
มันอาจเป็นสถานที่เหนือจริง
แต่ผมต้องการสวัสดิการของจริงนะ
และผมจะใส่รองเท้า คู่ที่ผมอยากใส่ด้วยครับ
กลัวฉันจะผลักนายลงไปหรือไง
ถึงได้เปลี่ยนใจแบบนี้
ผมถ่อมาถึงนี่แล้ว
คิดว่าคงไม่มีเหตุผลให้หนีแล้ว
พูดตามตรง ผมเองก็สงสัย
แล้วมันก็ดูน่าสนุกด้วย
ผมอยากจะรู้จัก
คุณกับโรงแรมนี้ให้มากขึ้น
ก็ดี
จริงๆ ฉันก็ไม่ชอบที่นายคิดหนี
แต่คิดว่าตัวเองก็อดทนไหวอยู่
บอกแล้วไงว่านายเป็นคนที่ฉันถูกใจ
ใช่จริงๆ
ผู้หญิงคนนั้น
ขอเติมกาแฟได้ไหมครับ
ครับ
- จริงสิ ที่รัก - หือ
แวะร้านขายของระหว่างทางกลับหน่อยนะ
แบบนั้นจะอ้อมนะ
ค่อยไปคราวหน้าเถอะ
เกิดอะไรขึ้น
- ทำยังไงดี - ฮัลโหล
- จะทำไงดี เธอตายหรือเปล่า - นี่ 119 ใช่ไหมครับ
มีคนถูกรถชนครับ
ไม่ครับ ผมไม่ได้ชน
จู่ๆ เธอก็ตกมาจากสะพาน
ครับ ช่วยรีบมาด้วยนะครับ
จริงด้วย สถานที่
ตอนนี้เราอยู่ที่...
(หน่วยฉุกเฉิน 119)
ยัยขี้แพ้นั่น
ฉันจะบ้าตาย
ไม่สนแล้ว
อะไรกัน
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
เธอเป็นใคร
นี่เป็นของฉัน
เราได้มนุษย์ที่จะมาเป็น ผู้จัดการโรงแรมคนใหม่แล้ว
ฉันดึงเขามาจากหนึ่งใน โรงแรมที่ดีที่สุดที่จัดโดยฟอร์บส์
เขาจะทำงานได้ดีแน่
ผมรู้ว่าเขาจบมาจากฮาร์วาร์ด
แต่งานที่เราทำที่นี่ ไม่ได้ใช้ความรู้
เขาต้องมีความกล้า
แต่เขาดูใจเสาะมาก ผมเป็นห่วงนะครับ
เราปล่อยตำแหน่งให้ว่างสักพัก
และจ้างคนหนึ่ง ในสองคนที่คุณคิดเอาไว้ดีไหมคะ
มีอีกสองคนนอกจากกูชานซองเหรอครับ
ใช่แล้ว
ผู้สมัครเบอร์หนึ่งไล่ผีเป็นนี่ครับ
ทำได้แล้วยังไงต่อ
ออกไปตั้งหน้าตั้งตาจับผีแล้วนี่
ข้าขอถามเจ้าในนาม พระบิดา พระบุตรและพระจิต
เจ้ามาที่นี่ทำไม เจ้าชื่ออะไร
- พอแล้ว - อย่าเข้ามายุ่ง
ผมไปที่นั่นไม่ได้ ถ้าผีตนนี้ยังไม่ถูกกำราบ
คุณกลับไปเถอะ
ข้าขอถามเจ้าในนาม พระบิดา พระบุตรและพระจิต
เจ้าชื่ออะไร
ตอบมา
- ฉันกลัวเขามากกว่าอีก - บอกชื่อมา
ฉันทำให้เขามองเห็นผี
แต่เขากลับออกไปจับผีตนอื่น
ถ้าจับได้แล้วเขาก็กลับมานี่คะ
จับไม่ได้หรอก ผีตนนั้นมีพลังมาก
พัคอิลโดนั่น
แล้วคนที่สองล่ะครับ
เขาเป็นนักบินอวกาศ
เธอถ่อไปถึงอเมริกาเพื่อไปหาเขา
แต่ท้ายที่สุดเขาก็ออกไปด้วยสิ่งนั้น
สิ่งไหนครับ
ฉันไม่ต้องการผู้ท้าชิงสองอันดับแรก
ได้กูชานซองมาก็พอแล้ว
ห้องทำงานเขาพร้อมแล้วค่ะ
ผู้จัดการโนรู้ตัวว่าจะต้องไป เลยเก็บกวาดห้องไว้ล่วงหน้าค่ะ
เขาทำงานที่นี่มา 30 ปี แต่ไม่เหลืออะไรไว้ดูต่างหน้าเลย
เหลือสิครับ
นั่นไง
ผู้จัดการโนถ่ายรูปนั้นเอง
มนุษย์มากมายเคยทำงานที่นี่
แต่ผมจำพวกเขาไม่ได้เลย
รวมผู้จัดการโนแล้ว เคยมีมนุษย์อยู่ที่นี่กี่คนคะ
มีแต่ท่านประธานที่รู้ครับ
มนุษย์ก็คือมนุษย์วันยังค่ำ ไม่ได้มีความหมายอะไร
มัวทำอะไร
กลับไปทำงานสิ
เขาก็เป็นแค่มนุษย์คนที่ 98 ที่ทำงานที่นี่
และกูชานซอง
ก็เป็นแค่มนุษย์คนที่ 99 ที่ทำงานที่นี่
(โฮเทล เดล ลูนา)
(ผู้จัดการกูชานซอง)
ยอมง่ายแบบนี้ไม่สมกับเป็นเราเลยแฮะ
ทำไมถึงทำแบบนั้นนะ
หัวใจเต้นอยู่ในร่างอุ่นๆ
รู้สึกแบบนี้สินะ
คงเพราะบรรยากาศมันพาไป
ท่านประธานบอกให้เรามาทักทาย ผู้จัดการคนใหม่
ถ้าพวกคุณทำงานที่นี่
แปลว่าพวกคุณเป็นผีใช่ไหมครับ
ผมตายไปเมื่อ 500 ปีก่อน
เธอตายไปเมื่อ 200 ปีก่อน
ส่วนเขาตายเมื่อ 70 ปีก่อน เป็นน้องเล็กสุด
ผมเป็นบัณฑิต ที่ศึกษาเล่าเรียนอย่างหนัก
หลังจากเล่าเรียนมานาน
ผมก็ผ่านการสอบขุนนาง ด้วยคะแนนสูงที่สุด
แต่จู่ๆ ผมก็ตายไป ก่อนจะได้ทำตามความฝัน
ในตอนที่เร่ร่อนไป ผมได้เจอกับโรงเตี๊ยมมันวอล
ผมอยู่ที่นี่มานานที่สุด
ร่ำเรียนวิชาการมา งั้นคุณรับหน้าที่อะไรที่นี่ครับ
เมื่อก่อนผมเก่งมาก ถ้าเป็นเรื่องการเขียนกวี
ส่วนตอนนี้
ผมเป็นบาร์เทนเดอร์
คุณเป็นบาร์เทนเดอร์ที่ดูแล เรื่องอาหารและเครื่องดื่มนี่เอง
ฉันเป็นลูกสะใภ้คนโต ของตระกูลใหญ่โตค่ะ
แต่ฉันกลับถูกครอบครัวของตัวเองฆ่า
ในขณะที่อยู่ที่นี่
จนกว่าจะถึงวันที่สมาชิกคนสุดท้าย ของตระกูลน่ารังเกียจนั้นตาย
ฉันจะรอดูให้เห็นกับตา แล้วข้ามไปภพหน้าค่ะ
คุณคงแค้นมากนะครับ
ฉันรับหน้าที่ดูแลห้องต่างๆ ค่ะ
ครับ ผู้ดูแลห้อง
ผมตายในช่วงสงครามเกาหลีครับ
ในตอนนั้นที่นี่ถูกเรียกว่า โรงแรมมันวอล
กิจการตอนนั้นยังไม่ค่อยดีนัก
ผมกำลังรอจะไปพร้อมน้องสาว ที่ยังมีชีวิตอยู่ครับ
เราทุกคนมีเรื่องจะเล่ามากมาย
สำหรับผม...
เราต่างมาที่นี่ในฐานะแขก
แต่ตอนนี้กำลังทำงาน เพื่อยืดการอยู่ออกไปค่ะ
นอกจากท่านประธานแล้ว เราสามคนก็อยู่ที่นี่
มานานที่สุดค่ะ
งั้นท่านประธานก็มาที่นี่ ในฐานะแขกเหมือนพวกคุณ
แล้วอยู่ที่นี่ยาวเลยเหรอครับ
ไม่ใช่ครับ
ท่านประธานเป็นเจ้าของโฮเทล เดล ลูนา
เจ้าของอะไรล่ะ
เธอแค่ถูกหญิงแก่คนนั้น ลงโทษด้วยการกักเอาไว้ที่นี่
ถูกกักเหรอครับ
มีต้นไม้ยักษ์อยู่ในสวน แต่ว่า...
เรามีสวนด้วยเหรอครับ
ฉันว่าพวกเราทิ้งล็อบบี้กับบาร์ นานเกินไปแล้วค่ะ
เราไปกันดีกว่า
ผมจะขี้เกียจทำงานไม่ได้ ไม่งั้นจะถูกส่งไปอีกโลก
ไปที่บาร์สิครับ
ผมจะเล่าเรื่องของผม และเลี้ยงมาร์ตินี่คุณสักแก้ว
ฉันว่าวันนี้คุณเลิกงาน กลับบ้านได้แล้วล่ะค่ะ
สวนที่มีต้นไม้ยักษ์อยู่ตรงไหนครับ
วันนี้ผมยังไม่เห็นเลย
เธอคงไม่ได้พาคุณไปดู เพราะว่ามันไม่สำคัญค่ะ
ท่านประธานจางมันวอลกับต้นไม้นั่น
มีอะไรเกี่ยวข้องกันเหรอครับ
คุณกูชานซองคะ
คุณอยากทำงานที่นี่นานแค่ไหนคะ
สั้นที่สุดครับ เพราะผมไม่ได้เต็มใจมาที่นี่
งั้นสงสัยให้น้อยไว้จะดีที่สุดค่ะ
คุณคงหมายถึง
ยิ่งได้รู้มาก ผมก็จะยิ่งติดอยู่ที่นี่นาน
พวกเราที่เหลือจะดูแล เรื่องการรับแขกเองค่ะ
สิ่งที่คุณต้องทำก็มีแค่งานที่
เกี่ยวข้องกับมนุษย์ค่ะ
ได้ครับ
นี่ จะไปทำงานแล้วเหรอ
เปล่า เพิ่งเลิกงานน่ะ
ทำกะกลางคืนเหรอ
เปล่า
ผมจะต้องลาออกจากโรงแรมที่ทำอยู่
- ทำไมล่ะ - ผมได้งานที่ใหม่แล้ว
โรงแรมไหนล่ะ
นายลาออกจากโรงแรม ที่ดีที่สุดในโซลทำไม
โรงแรมใหม่ที่ผมได้งาน
มีชายหาดส่วนตัว และบาร์ชั้นดาดฟ้าสูงลิบ
มีโรงแรมแบบนั้นในโซลด้วยเหรอ
ฉันอยากไปบ้าง
ไม่ได้หรอก
ถ้าพี่ซานเชสมา ต้องอยู่ห้อง 404
ห้อง 404 มันทำไมล่ะ
ห้องสวีทเหรอ
จะตายแล้ว
ไชโย
ใช่
นี่คือโลกความจริง
ฉันมีทั้งบ้าน มีทั้งเพื่อน
มีตั้งหลายที่ขอให้ฉันไปทำงานด้วย
อย่าสับสนล่ะ
ค่อยสงบลงหน่อย
นี่ช่วยได้เยอะเลย
อะไรแปลกๆ ตามติดมาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย
ดวงจันทร์น่ะ
สัญลักษณ์ว่าเป็นของข้า
มัน...
วอล
เขียนแบบนี้
(มันวอล)
ข้าแค่ตอบแทนที่เจ้าเลี้ยงเหล้าดีๆ
(เดล ลูนา)
เข้าฝันไม่พอ ยังจะโทรมาอีก
สับสนไปหมดแล้ว
รับสายเร็วๆ ไม่ได้หรือไง
มีอะไรครับ
ฉันมีงานแรกให้นายทำ
อะไรครับ
ฉันอยากขายภาพวาดเขาแพ็กดู
อะไรนะ
วิญญาณของสัตว์วิเศษ
ช่วยเพิ่มพลังของภาพนี้ขึ้นไปอีก
ต้องได้ราคาเป็นสองเท่าแน่
ถ้าเราขายไป
แล้วเสือที่อยู่ข้างในล่ะครับ
เสือเพิ่งไปไม่นานนี้เอง
นี่เป็นภาพวาดเปล่าๆ
เสือไปแล้วเหรอครับ
เสือตัวนั้นอยู่สวนสัตว์มาทั้งชีวิต
อยู่เขาแพ็กดูสองสามวันก็คงเบื่อ
อยู่เล่นได้ไม่กี่วัน มันก็ไปภพหน้าแล้ว
มันเป็นสัตว์วิเศษ คงได้ไปเกิดในที่ดีๆ แน่
ถึงได้ให้ผมเอาภาพมาใช่ไหมครับ
เพื่อขายมัน
ไม่ใช่เพราะว่าห่วงเสือเลย
ทำไมฉันจะไม่ห่วงเสือล่ะ
คิดถึงจนใส่ไอ้นี่มาด้วยเลยเนี่ย
นี่
ขายให้ได้ราคาดีๆ ล่ะ
และสำหรับรางวัล
ฉันจะหาสูทที่มีลายเสือเข้ากันให้
ไม่เป็นไรครับ ใครจะใส่ของแบบนั้นล่ะ
ทำไมล่ะ นายชอบสีอึนี่
ฉันยังซื้อรถคันใหม่เป็นสีนั้น เพื่อนายเลยนะ
- รถใหม่เหรอ - ขายให้ได้ในวันนี้ล่ะ
ฉันต้องไปรับรถคันใหม่
ซื้อรถใหม่เหรอครับ
รถที่ขับคราวก่อนก็เป็นคันใหม่นะ
ใช่น่ะสิ ตอนนี้ฉันจนเพราะซื้อรถคันใหม่
ขายภาพนี้ให้ได้ราคาดีๆ ด้วยล่ะ
สองเท่าเลย สองเท่า
ไปรับรถใหม่กัน
ฉันนี่มันบ้าจริงๆ
ฉันจะถามทำไมล่ะ เธอก็แค่คนหน้าเงิน
มันไปแล้วจริงเหรอ ไม่อยู่แล้วเหรอ
โฮก
(คิมยูนา)
นั่นไม่ใช่เธอนะ เธอตายอยู่ตรงนี้
เอาร่างฉันคืนมานะ
ครับ ผอ. ขอบคุณที่แนะนำผมให้เขาครับ
ครับ ผมกำลังไปที่แกลเลอรี่แล้วครับ
แล้วพบกันครับ
เอาร่างฉันคืนมานะ
ดูเหมือนว่าคุณหมายเลขสาม จะพาแขกน่ารำคาญกลับมาด้วยนะ
ท่าทางเธอจะมีปัญหานะครับ เอาแต่บอกว่าเธอยังไม่ตาย
ก็ไม่ใช่ครั้งแรกนี่ที่เห็น แขกบอกว่าตัวเองยังไม่ตาย
เอาแต่พูดว่ายังไม่ตาย ยังตายไม่ได้ หรือถามว่าทำไมถึงตาย
เราได้ยินกันตลอด
ท่านประธานจะจัดการใช่ไหมครับ
ฉันบอกให้นายไปขายภาพวาด
แล้วไปเอาแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทำไม
เป็นป้ายเชิญหรือไง
ป้ายเชิญเหรอ
คุณบอกว่าที่นี่ปลอบโยนพวกวิญญาณ
และเหมือนเธอจะมีปัญหาด้วย
ทำไมไม่คิดหาทางแก้ล่ะครับ
นายบอกว่าเห็นเธออีกคน เตร็ดเตร่อยู่เหรอ
เธอบอกว่าเธอถูกขโมยร่าง ถ้าจริง เราก็ควรเอามันคืนมา
ที่นายพามาเป็นวิญญาณ ที่ออกมาจากร่างคนเป็น
งั้นคุณจะบอกว่าร่างเธออยู่ข้างนอก แบบไร้วิญญาณเหรอครับ
ก็นายบอกว่าเธอถูกขโมยร่าง
ร่างของเธอก็ต้อง ถูกวิญญาณอื่นเอาไปสิ
ว่าแต่ คิมยูนาเป็นอะไรไป
คงเพราะไปแกล้งเอาไว้เยอะล่ะมั้ง
เลยอาจจะรู้สึกผิด กับสิ่งที่ทำไปก็ได้
เธอทำเหมือนรู้สึกผิดจริงๆ เลย
นี่บ้านเด็กคนนั้นเหรอ
ครับ คิมยูนาเป็น ลูกคนเดียวของบ้านนี้
ลูกสาวคนเดียวของพวกเขา ถูกวิญญาณขโมยร่างไป
เราต้องเอาคืนมาอยู่แล้ว
เดี๋ยว ผมเดาคำตอบได้อยู่แหละ
แต่คุณจะให้พ่อแม่เธอ จ่ายเงินใช่ไหมครับ
นี่ไม่ใช่แค่บ้านคนรวยนะ
นั่นคือรถสีอึที่ฉันหลงรัก
การที่พวกเขาได้ขับรถคันนั้นแล้ว ทั้งที่ฉันพยายามจองแทบตาย
แปลว่าพวกเขาโคตรรวยเลยล่ะ
เราต้องหาสาเหตุ ของเรื่องนี้ใช่ไหมครับ
เพราะสร้อยคอไง
มันเป็นของเพื่อนที่ตาย แล้วยึดร่างเอาไว้
แรงแค้นของวิญญาณตามติดเธอมา สิงอยู่ในสร้อยเส้นนั้น
แล้วก็ยึดร่างเธอไป
เป็นเพื่อนกันแล้วทำแบบนั้นทำไมครับ
เลิกสงสัยสักที ไหนบอกว่าเราต้องไปเอาร่างคืนไง
งั้นเราทำแค่นั้นก็พอ
ตามเธอไป
นี่เธอ
ปล่อยนะ
ฉันจะฆ่าเธอค่ะ
นี่ไม่ใช่ร่างเธอด้วยซ้ำ ทำไมทำแบบนี้กับเพื่อนล่ะ
เธอไม่ใช่เพื่อนค่ะ
เธอฆ่าฉันค่ะ
(จองซูจอง)
เอาคืนมา
กินอยู่ด้วยสวัสดิการสังคมแท้ๆ
ยังจะเอาเงินไปถลุง กับของพวกนี้อีกเหรอ
ไม่มีสำนึกเลยหรือไง
เงินที่เธอได้น่ะ เขาให้ไว้ซื้อข้าวกิน
นี่แหละที่เรียกว่าเปลืองภาษี
เอาคืนมา
เอาคืนมานะ
ถ้าหยิบได้ก็เอาไปสิ
- เอาสิ - เอาคืนมา เอามา
เอามานะ
เอาคืนมา
นังนี่
ปล่อยฉันนะ
พอตกจากสะพานก็จำอะไรไม่ได้เลย
แล้วพอได้สติ
ก็รู้ตัวว่าอยู่ในร่างของเธอ
โดยที่มือเธอกำสร้อยคอของฉันไว้
คุณมาเพื่อเอาร่างไปคืนคิมยูนาเหรอคะ
เธอฆ่าฉันนะ
นั่นแหละค่ะ
ใช้มันคืนร่างให้ฉันเลย
วิญญาณที่อยู่ในนี้
ไม่หายไปง่ายๆ แบบนั้นหรอก
บอกพ่อแม่ฉันสิคะ
พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อฉันแน่
แน่อยู่แล้วสิ
พวกเขาเป็นคนสร้างเธอขึ้นมานี่นา
อยากคุยเรื่องอะไร เกี่ยวกับลูกสาวเราเหรอคะ
ยูนาเพิ่งฆ่าคนมาค่ะ
พวกคุณรู้เรื่องที่
เพื่อนร่วมห้องของยูนา ฆ่าตัวตายบนสะพานไหมคะ
ที่จริงไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ
ลูกสาวพวกคุณเป็นคนฆ่าเธอ
สร้อยคอเส้นนี้เป็นหลักฐานค่ะ
คุณต้องการอะไรครับ
ฉันมาเพื่อเงินรางวัลค่ะ
คุณคิดว่าฉันผิดเหรอคะที่จะฆ่ายูนา
เรามาหาทางกัน
ทางไหนคะ
ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันก็กลับไปมีชีวิตไม่ได้แล้ว
ฉันอยากมีชีวิตค่ะ
ถึงใครๆ จะเรียกฉันว่าปรสิต
ฉันก็ยังอยากมีชีวิตอยู่ค่ะ
ปล่อยนะคะ
ปล่อยฉันเถอะค่ะ
ฉันปล่อยให้เธอกลับเข้าร่างนี้
และทำเหมือน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ค่ะ
ปล่อยฉันเถอะค่ะ
รอแป๊บหนึ่ง
ฉันจะไปเอาสร้อยคอเส้นนั้นมาให้
เธอใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ไปเลย เข้าใจไหม
สร้อยคออยู่ที่ไหนครับ
เรายังปล่อยให้เธอ กลับเข้าร่างไม่ได้นะ
มันไม่ยุติธรรมกับเด็กคนนั้นเลย
ฉันคืนสร้อยคอไปแล้ว
พ่อแม่เธอได้ไปแล้ว
งั้นสร้อยเส้นนี้เป็นของ เด็กที่ตายไปใช่ไหม
ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่า นี่เป็นหลักฐานชิ้นเดียว
มีสองทางในการชดใช้สิ่งที่เธอทำค่ะ
หนึ่ง ใช้สร้อยเส้นนี้เป็นหลักฐาน
เพื่อยืนยันว่าลูกสาวคุณ ทำผิดและลงโทษเธอ
เธอควรขอขมาวิญญาณเด็กที่ตายด้วย
ส่วนอีกทางหนึ่ง
พวกคุณเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ และกำจัดสร้อยคอเส้นนี้
ผมยอมจ่ายไม่อั้น
ได้โปรด
ส่งสร้อยเส้นนั้นให้เราเงียบๆ เถอะ
ตัดสินใจแล้วสินะคะ
คุณจะต้องจ่ายหนักเลยล่ะค่ะ
ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติใช่ไหมคะ
แน่นอน
เมื่อไม่มีสร้อยคอแล้ว
ก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอฆ่าเด็กคนนั้น
จะไม่มีใครรู้ใช่ไหม
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า เด็กคนนั้นแค้นฝังลึก
เมื่อสร้อยคอถูกเผาไป
โอกาสที่เด็กคนนั้นจะให้อภัยเธอ ก็จะหมดไปตลอดกาลด้วย
ไม่สำคัญหรอกค่ะ
สำคัญสิ
เธอจะไม่มีทางกลับเข้าร่างได้แล้ว
อะไรนะคะ
ฉันหมายถึงวิญญาณของเธอ
จะตายไปจริงๆ โดยที่ไม่มีใครรู้
บ้าเอ๊ย
ที่ตายไปแล้วก็ให้แล้วไป
ยูนาลูกเราควรมีชีวิตที่ดีต่อไป
ใช่แล้วค่ะ
ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
แล้วคุณคิดว่า
ประโยคสุดท้ายที่ผู้หญิงคนนั้นพูด หมายความว่ายังไง
จริงสิ
วิญญาณของลูกสาว ขึ้นอยู่กับการเลือกของพวกคุณ
รู้ไว้ด้วยนะคะ
ไม่นะ
ไม่ จะทำยังไงดี
แม่ เอามันออกมา แม่ ขอร้อง
เอาออกมานะ แม่
หนูบอกให้เอาออกมา เอาออกมา
จากนี้ก็อยู่ในร่างนั้นต่อไปเถอะ
ถึงเธอจะเป็นปรสิตในร่างนั้น
ก็พยายามเอาชีวิตรอดอีกครั้งล่ะ
(ความตาย)
เธอได้กลายเป็นปรสิตตัวจริง
แต่ว่า
เธอได้เจอร่างต้นดีๆ เข้าแล้ว
พวกเขาคงตามใจเธอโดยที่ไม่รู้ว่า
นั่นเป็นแค่เปลือกของลูกสาวพวกเขา
เด็กสาวคนนั้น
จะทุกข์ทรมาน ในขณะที่มองร่างของตัวเอง
ผมรู้สึกแย่แทนเธอ
เธอแค่ชดใช้ในสิ่งที่เธอทำไปเท่านั้น
เธอแค่ถูกหญิงแก่คนนั้น ลงโทษด้วยการกักเอาไว้ที่นี่
คุณก็กำลังชดใช้ ในสิ่งที่คุณทำหรือเปล่าครับ
ผมได้ยินว่าคุณถูกลงโทษครับ
ก็ใช่
มีคนบอกฉันว่าฉันอวดดีและโง่เขลา
ถึงฉันจะไม่เห็นด้วยก็เถอะ
อ๋อ
อะไร นายพูดว่า "อ๋อ" เหรอ
นี่ดูถูกฉันหรือไง
เปล่านะครับ
บางครั้ง ไม่สิ น้อยครั้งมาก
ผมรู้สึกเห็นใจคุณครับ
(ข้อความ)
อะไรเนี่ย
รถที่ฉันพรีออร์เดอร์ไปถูกยกเลิก
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
เป็นไปได้ไง พวกนั้นดูถูกฉันเหรอ
ฉันเอาตายแน่
นี่คุณดูถูกฉันงั้นเหรอ
ช่างเถอะ
ไปเรียกหัวหน้ามาคุย
ฉันบอกว่าหัวหน้าไง
เวลาท่านประธานโกรธ เธอดื่มแชมเปญเยอะมากครับ
ผู้จัดการโนเตรียมไว้ให้เธอเสมอ
ไม่เห็นรู้เลยว่าตำแหน่งผม ต้องคอยเสิร์ฟเหล้าให้ท่านประธานด้วย
คุณโชคร้ายมากนะครับ
คุณเป็นตัวเลือกที่สามแท้ๆ
เราก็ไม่นึกว่าคุณจะมา เป็นผู้จัดการเหมือนกัน
ตัวเลือกที่สามเหรอ
พวกเขาห้ามแล้วว่า ไม่ให้บอกว่าคุณเป็นตัวเลือกที่สาม
จะบอกว่าผมเป็นตัวเลือกที่สาม ของตำแหน่งนี้เหรอครับ
- ไม่ครับ - นี่แปลว่า
มีอีกสองคนที่เหนือกว่าผมสิครับ
แต่คุณมาแล้ว คุณเป็นผู้ชนะครับ
เป็นความสำเร็จที่ผมไม่ดีใจเลย
อยู่นี่เอง
นี่อะไรครับ
สัญลักษณ์นี้บอกว่าเป็นของท่านประธาน
ทุกอย่างที่มีมันแปลว่าเป็นของเธอ
ดวงจันทร์น่ะ
สัญลักษณ์ว่าเป็นของข้า
มาทางนี้สิครับ
คุณชเว
รู้ไหมครับว่าท่านประธานเป็นยังไง ตอนที่ยังมีชีวิต
หมายความว่าไงที่ เธอถูกกักตัวเป็นการลงโทษ
คุณเป็นเพียงคนที่ผ่านมา
เหมือนกับคนเหล่านี้ ที่แวะมาตลอดหลายปี
ให้คิดซะว่าคุณแวะมาเพียงไม่นาน
และไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ตามที่หวังเถอะค่ะ
(โรงแรมมันวอล)
ทำไมคุณถึงต้อง ทำแบบนี้มาเป็นเวลานานด้วยนะ
(โรงเตี๊ยมมันวอล)
ต้นไม้ต้นนั้นเหรอ
ไม่มีใบไม้สักใบ
มาทำอะไรที่นี่
คุณไม่ได้พาผมมาดูสวน ผมก็เลยแวะมาครับ
แขกเข้ามาในนี้ไม่ได้ นายไม่จำเป็นต้องเห็นที่นี่
นี่คือต้นไม้ต้นนั้น
ที่พ่อผมได้สัมผัสเหรอครับ
ต้นที่ทำให้ผมถูกขายมาอยู่ที่นี่
ถูกต้อง
นายก็กำลังชดใช้ด้วย
แต่ก็ไม่ต้องเป็นผมนี่ครับ
เห็นว่าผมเป็นตัวเลือกที่สาม
ผมก็นึกว่าต้องเป็นผมจริงๆ
คุณบอกว่าคุณถูกใจผม ผมเลยตัดสินใจมาที่นี่
แต่ผมไม่ใช่ตัวเลือกแรก หรือสองด้วยซ้ำ
ก็ใช่ มีอันดับที่หนึ่งกับสอง ที่อยู่ก่อนนาย
ผมอยู่ที่สามจริงเหรอครับ
ผมอยู่ที่สี่หรือที่ห้าหรือเปล่า
ใครบอกว่านายอยู่ที่สามล่ะ
- มีมากกว่านั้นจริงเหรอครับ - นาย
คือที่ศูนย์
ที่ศูนย์
ต้องเป็นนายเท่านั้น
เพราะนายเป็นคนที่ฉันถูกใจ
แชมเปญสักแก้วไหม
เป็นรางวัลที่บอกว่า นายจะขายภาพเขาแพ็กดูได้เงินก้อนโต
คุณคิดว่าเสือตัวนั้นได้เห็น สิ่งที่อยากเห็นในภาพหรือเปล่าครับ
ที่มันจากไปแต่โดยดี คงเพราะได้เห็นนั่นแหละ
มันได้เห็นอดีตที่เหมือนกับฝัน ช่วงเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้
เจ้านั่นก็โชคดีอยู่นะ
ผมแน่ใจว่าคุณก็มี สิ่งที่คุณคิดถึงในอดีต
ที่คุณไม่อาจกลับไปได้
ผมคิดว่าผมเห็นแล้วครับ
บอกแล้วไงว่าผมเห็นคุณในฝัน
ฝันเหรอ
คุณกำลังยิ้ม
อยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่
ตอนที่มีคนบอกว่าจะสร้างบ้านให้
คุณก็พูดจาเย็นชา เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้
แต่คุณมีความสุข
ดวงจันทร์สาดส่อง ที่รกร้างที่คุณนั่งดื่ม
และมันมีเสียงเครื่องดนตรี
คลอไปกับเสียงหัวเราะของคุณ
คุณเพลิดเพลินและมีความสุข
ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนตอนนี้ คุณมีคนอยู่ข้างๆ
ชายที่สอนให้คุณเขียนชื่อมันวอล
คนที่คิดถึงที่สุด ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่
คือเขาใช่ไหมครับ
นาย...
นี่นายเห็นเขา...
จริงๆ ด้วย
คุณอยู่ที่นี่
เพื่อรอชายคนนั้น
มาตลอดเวลาอันยาวนานนี้
ทำไมนายถึงเห็น...
ภาพแบบนั้นได้
ผมไม่รู้ครับ
ทำไมผมถึงเห็นคุณ
ผมกลัวว่าอาจจะต้อง ชดใช้บางอย่างเหมือนกัน
คุณจางมันวอล
พอได้มาเจอคุณ ผมก็รู้สึก
คิดถึงคุณมากขึ้น
บ่อยมากจริงๆ ครับ
คุณจางมันวอล...
คุณกำลังกลืนกิน...
ค่ำคืนและความฝันของผมไปหมด
ความทรงจำเก่าๆ ที่เหือดแห้งไป
ได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพราะนาย
ฉันต้องทดสอบด้วยตัวเอง
กูชานซอง ตั้งแต่วันนี้นายต้องต้อนรับผี
มีคนที่เธอต้องเจอสักครั้ง
ผีทุกตนมีคนที่พวกเขาอยากเจอ
นายบอกว่าเจ้าของน่ากลัวมากนี่
- งั้นเหรอ - ต้นไม้แห้งๆ นั่นแตกใบออกมาแล้ว
ผมจะดูแลเองครับ
ผมขอโทษ
กูชานซอง ถ้าตายแล้วมาที่โรงแรมฉันนะ
คำบรรยายโดย: นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี