MOST
- Hej, Jim. - Dzień dobry.
Dzięki.
To cały twój bagaż, słonko?
Jestem Sharon.
Nosisz emkę?
Telefon masz na kartę. Gdzieś tutaj podany jest numer.
Zastanawiałam się, co ci kupić.
Z każdym jest inaczej.
Krople do oczu, lakier do włosów i tak dalej.
Facet przed tobą używał odżywki zamiast kremu do golenia.
Daj znać, czego potrzebujesz.
Mam mówić wolniej?
Pomogę ci.
Już. Dobrze.
Mnie tam nie ciągnie do przygód.
Nie znoszę samolotów. Nie lubię tkwić w powietrzu,
kiedy wszyscy chuchają mi na szyję.
Dobra robota.
Dobrze.
A teraz powolutku się podnieś.
Łazienki bywają zdradliwe.
Pomogę ci.
Frank wolał naproksen od ibuprofenu.
Miał zapalenie kaletki podbarkowej.
Robił w fabryce przy pakowaniu gotowych dań.
Ja bym tego nie przełknęła. To pewnie od tego amonu się rozchorował.
Jak dawno temu?
Dziewięć lat.
Tak się przy nim wprawiłam, że zajęłam się opieką zawodowo.
Poszłam do szkoły, zdobyłam uprawnienia.
Co za nędzne życie.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Ludziom zdarza się coś palnąć.
Słowa wylatują im z głowy. Z czasem będzie lepiej.
Pamiętasz, kto to jest?
John Jones.
Mary Black?
Nie mam pojęcia.
Dobrze. Teraz drugą ręką.
Poradzisz sobie.
Dobrze. W porządku. Jeszcze raz.
Sharon!
Już dobrze.
Już dobrze. Oddychaj.
Posłuchaj mnie.
Już dobrze. Nic się nie dzieje.
Już. Oddychaj.
Wdech… i wydech.
Wdech i wydech.
Jeszcze jedna.
Świetnie ci idzie.
Dobrze. Ta jest duża. Później będą mniejsze.
Jesteś tutaj?
Dziękuję.
Chcesz się przejechać, zanim się ściemni?
Skręć w prawo do miasta.
No proszę.
Jesteś gotowa.
Zjedź. Musisz zjechać na pobocze. Tutaj.
Przepraszam.
Już dobrze.
Wiem, że to trudne.
Wcale nie. Prowadzenie auta nie powinno być wyczynem.
Chodziło mi o wyjazd. Zmiany bywają trudne.
Jeśli nie czujesz się gotowa, możemy pomyśleć o przedłużeniu pobytu.
Nie stać mnie.
Zresztą powinnam już wrócić.
Do domu.
Nie, do pracy. Do służby.
Zrobiłaś ogromne postępy, ale na powrót do pracy jest za wcześnie.
To po cholerę to wszystko?
Pamiętaj, o czym rozmawiałyśmy.
Trzymaj porządek. Przygotuj się na luki w pamięci.
Rób listy. Noś je przy sobie. Odkładaj podobne z podobnym.
Grupuj rzeczy parami, tak jak ćwiczyłyśmy.
Nie zapomnę.
Ludzie zapominają. Przeceniają swoje możliwości.
Jak trafisz z autobusu do domu? Zapiszemy to.
Mama odbierze mnie z dworca.
Będzie tam ktoś jeszcze?
Twój brat?
Dawno nie było mnie w domu i nie planuję się tam zasiedzieć.
Kontakt z ludźmi pomaga.
Dobrze mi samej.
Lorazepam, walproiniany, duloksetyna, Vicodin.
Rehabilitacja trwa.
Musisz codziennie ćwiczyć, żeby wykonywać normalne czynności.
Wiem.
Poradzę sobie.
MUZEUM II WOJNY ŚWIATOWEJ
Myślisz, że jesteś zabawny?
Chyba jest tu. Poczekaj.
Zaraz wrócę, poczekaj.
Lynsey?
Myślałam, że wracasz w piątek.
Mama?
Wszystko dobrze?
Tak.
Miałam się urwać wcześniej z pracy.
Zrobić zakupy, posprzątać twoje auto,
kupić ciasto, odebrać cię. Planowałam powitanie na piątek.
Nie szkodzi.
Chcesz poznać Teda?
Nie. Muszę się przespać.
Będziemy cicho.
Muszę wyjść wcześnie do pracy, ale ty sobie pośpij.
Hej, Lyns.
Martwiłam się.
Wróciłaś do siebie.
TELEFON PORTFEL
Pomóc w czymś?
Nadal szukacie pracowników?
- Do czyszczenia basenów? - Tak.
Wróciłaś na wakacje? Studiujesz?
Wróciłam z Afganistanu.
Dziękuję za twoją służbę. Mój ojciec był w marynarce. Korea.
Czemu chcesz czyścić baseny?
Lubię wodę. Czyściłam baseny w liceum Newmana.
W Afganistanie chyba nie ma zbyt wielu basenów.
Nie tam, gdzie byłam.
- Masz prawko? - Tak.
Super. Od jutra?
Pasuje.
Spierdalaj z drogi!
Kurwa!
DIAGNOSTYKA ELEKTRYCZNA
Scottsdale z 85 roku?
Stary styl nadwozia. Porządna fura.
Już nie.
Długo tak robi?
Teraz zaczęła. Nie wiem, nie jest moja.
Kiedy ostatnio wymieniałaś olej?
Nie wiem.
No dobra, w porządku.
Hej, Santiago.
Możesz poczekać w środku. Mamy klimę.
WARSZTAT SAMOCHODOWY NOLA
Najpewniej coś z gaźnikiem.
Mogę zamówić zamiennik na eBayu.
Nietrudno je znaleźć, ale przesyłka swoje zajmie. Spieszysz się?
Nie wiem, jak długo tu zostanę.
- Ile to będzie kosztować? - Trzy i pół, cztery stówy plus robocizna.
Ale w praniu może wyjść więcej.
Nie wiem, czy chcę je naprawiać. Nie jest nawet moje.
Nie no, to jest porządny samochód.
Więc…
Dobra, może go tu zostawisz?
Jak przyjdą części, zadzwonię z wyceną.
Nie znam swojego numeru.
Nie pytam prywatnie.
Nie. Ja naprawdę nie znam swojego numeru.
No to może tak: ty zadzwonisz do mnie
i twój numer mi się wyświetli.
Mogę twój telefon?
Zadzwonię teraz do siebie, dobra?
I teraz masz już mój numer. Tak po prostu.
Nazywam się Aucoin.
Dziękuję.
Hej, '85 Scottsdale, żyjesz?
Nic mi nie jest.
Niezły skwar. Podwieźć cię?
Dokąd jedziesz?
W pobliże Tchoup i Bordeaux.
- Po śniegulę? - Nie.
Kurde, może.
Chcesz puścić jakąś muzę?
Wybierz sobie płytę.
Moja babcia lubiła ten kawałek.
Uwielbiała Erniego.
Koleś bezcześci bluesa.
- Dorastałeś tu? - Tak, mieszkam tu od urodzenia. A ty?
Też.
- Które liceum? - Newman.
Dostałam stypendium.
Ja chodziłem do De La Salle.
Aucoin, tak?
Ludzie nazywają mnie James.
Znałam Jess Aucoin z De La Salle.
To moja siostra.
Grałam przeciwko niej w kosza. Twarda zawodniczka.
Ten kawałek jest o tyle pokręcony, że gościa pochowali razem z teściową.
Przy Claiborne.
Chichot losu.
WCZYTYWANIE
Cholera.
Dlatego nie kupuje się już płyt CD.
No wiesz, jestem staroświecki.
Znasz to?
- „Here Come the Girls”? - Tak jest.
Dobrze, Newman.
W porządku.
Najpierw szorujesz, a potem używasz podbieraka.
Zbierasz z wody kwiaty i liście.
Potem bierzesz grabie i grubą siatkę. Zbierasz kamienie, gałęzie, żołędzie.
Wszystko, co zatka główny odpływ i uszkodzi pompę.
Wszystko gra? Poradzisz sobie?
Tak. Główny odpływ…
No dobrze. Potem czyścisz odpływy.
Z odpływami nie ma żartów.
Nigdy nie wiesz, co tam znajdziesz.
Zawartość odpływu sporo świadczy o jego właścicielu.
Musisz włożyć w to więcej siły.
Dobrze.
Ludzie traktują baseny na odwal się.
Zabrakło chloru. Pójdę po więcej.
Myślisz, że dasz sobie radę sama?
Tak.
Super. Jutro zaczniesz od ul. Octavia.
To przyjdź później. Tak, skarbie.
Okej, do zobaczenia.
Jesteś. Nie widziałam samochodu.
Jest w warsztacie.
Co się stało? Ile to będzie kosztować?
Nie martw się, zapłacę ze swoich.
Nie o to mi chodziło.
Jak się czujesz?
Dobrze. W porządku.
Posiedzisz ze mną? Napiłabym się czegoś.
Zmęczona?
Tak.
No tak.
MECHANIK: ZOSTAWIŁAŚ NOTATNIK W MOIM AUCIE.
CHCESZ GO Z POWROTEM?
Halo? Ktoś tu jest?
Jestem z tyłu.
Kurde, niezła chata.
- Nie odstrzelą mnie? - Nie dzisiaj.
Właściciele wyjechali.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Chcesz usiąść? - Jasne.
Pływasz?
Nie bardzo.
- Widziałam po twoim chodzie. - Nie jest najgorzej.
Służyłeś?
Nie. Zakładam, że ty tak?
Coś w tym stylu. Niedawno wróciłam.
I jak?
No.
Spójrz w górę.
Teraz lewa.
Bardzo dobrze.
Lorazepam, duloksetyna, walproiniany, Vicodin i uraz mózgu.
Po którym szybko dochodzisz do zdrowia.
Z urazami mózgu nigdy nie ma pewności.
Czuję się całkiem dobrze. Chciałabym zapytać,
co by się stało, gdybym przestała brać leki?
Groziłyby ci napady padaczki, lęku, syndrom odstawienia i depresja.
Czuję się dobrze.
Jest szansa, że to dzięki duloksetynie?
Wyjaśnisz mi, jak doszło do urazu mózgu?
Nie ma tego w karcie?
Mam tu: „Krwotok mózgowy w wyniku wybuchu podczas podróży pojazdem w Afganistanie”.
Tak właśnie było.
Ale ja chciałbym usłyszeć twoją wersję.
Proszę tylko o odstawienie leków. Nigdy nie byłam leczona farmakologicznie
i nie zamierzam brać ich do końca życia.
Lynsey, jeśli szukasz neurologa,
który daje i zabiera recepty jak cukierki, to źle trafiłaś.
Pracuję w Korpusie Inżynieryjnym.
Specjalizuję się w systemach wodnych. Przydzielono mnie do pracy przy zaporze.
Zapora jest 20 minut drogi od bazy. Konwój złożony z trzech pojazdów.
Dziesięć minut od bazy pojazd na przedzie wybucha.
Widzę to przez przednią szybę. Później mój pojazd wybucha.
Najpierw nie wiem, co się dzieje,
ale siedzący obok mnie sierżant się pali.
Obija nogi i klatkę piersiową, próbując ugasić ogień.
Nic nie widzę. Nie mogę oddychać.
W końcu ktoś otwiera tylne drzwi
i część zaczyna wysiadać.
Widzę światło słoneczne i próbuję ruszyć się w jego stronę.
Ale wszędzie słychać strzały, a ci, co wysiadają, stają się celem.
Wysiadają i padają na ziemię. Więc nie mogę wysiąść.
Ale muszę wysiąść, bo człowiek obok mnie się pali.
Wtedy tracę przytomność i budzę się w szpitalu.
Dowiaduję się, że wybuch spowodował krwotok mózgu.
Czy to pomaga panu w diagnozie?
Tak. Dziękuję za szczerość.
Powiedz mi, jak sypiasz?
Nie najlepiej.
Cześć.
Kupiłaś jedzenie.
Wiesz, ile razy refinansowałam ten dom?
Trzy.
Rozmawiałam z Debbie. Szukają kogoś do biura na piętrze.
Mogłybyśmy spędzać razem przerwy. Byłoby miło.
Mam już pracę.
Naprawdę? Jaką?
Czyszczę baseny.
Co ty wyprawiasz?
Baseny. Czyszczę je.
Wolisz pracować w 40-stopniowym upale
niż w klimatyzowanym biurze domu handlowego?
Umówiłam ci rozmowę.
Powiedziałam Debbie, jaka jesteś mądra i piękna.
Nie mogę teraz pracować w biurze.
Oczywiście, że możesz. To dobra praca. Z ubezpieczeniem.
Nie mogę cały dzień gapić się w monitor.
Spróbuj. Nie jest to praca marzeń, ale czyszczenie basenów też nią nie jest.
To tylko tymczasowe, póki nie wrócę.
Jak to „wrócisz”?
Żartujesz sobie?
Kiedy miałaś zamiar mi powiedzieć? Oni cię w ogóle przyjmą?
- Spróbuję. - W twoim stanie?
To nie twój problem.
Mój, jeśli w środku nocy dzwoni do mnie
jakiś lekarz z Niemiec i mówi, że wysadzono cię w powietrze.
Nic mi nie jest. Poradzę sobie.
Dobrze, Lynsey.
Przyjechałaś z wizytą, więc proszę. Jak się miewasz?
Nie czuję się zbyt dobrze.
Mówiłam ci to w sekrecie.
KORPUS INŻYNIERYJNY ARMII USA
KRYTERIA PONOWNEGO NABORU DYSKWALIFIKACJE MEDYCZNE
TEST SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ NORMY ZDROWOTNE
ORZECZENIE LEKARSKIE – OSOBY ZE SCHORZENIAMI DYSKWALIFIKUJĄCYMI
- Uważaj na róg. - Dzięki.
Dobra.
Teraz naokoło.
Jest git.
Ile kosztuje cię ten sprzęt?
Pół stówy.
Sporo, ale muszę zdać test, żeby wrócić do pracy.
Musisz zdać test, żeby czyścić baseny?
Nie. Chodzi mi o starą pracę.
Ćwiczyłeś na tym?
Byłem pary razy na fizjoterapii. Ale na siłce nie byłem od dawna.
Ja też nie.
- Co z moim autem? - Jakim autem?
Zajęty jestem.
Jedna biała laska ciągle wydzwania,
żebym pomagał jej przenosić maszyny do ćwiczeń.
Dziwne.
A co u ciebie? Jak idzie czyszczenie basenów?
Istna rzeźnia.
- Serio? - Nie.
Śmieszne.
- Tu go odkładamy? - Tak. Tu będzie dobrze.
Dobra.
Tylko nie baw się w komandoskę i nie przesadź. Jest upał.
- Upał to mały pikuś. - Skoro tak mówisz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
No dobra.
Masz ochotę na hamburgera albo coś?
Jasne. Miałem zapytać o to samo, ale nie chciałem czegoś zasugerować.
Nie chciałem, żeby dziwnie wyszło. Ty stawiasz?
- Nie planowałam. - No wiesz?
Targałem dla ciebie wioślarza.
Pozdrów go ode mnie.
Jasne.
Na mój koszt.
Zawsze jest na twój koszt.
Nie zawsze.
- Dzięki. - Chodziła do szkoły z moją mamą.
W ogóle nie pijesz?
Nie próbowałam.
Nawet piwa?
Nie. Nie odkąd wróciłam. Przyjmuję sporo lekarstw.
Jakich?
Typu „nie-strzel-sobie-w-łeb”.
Czyli tabletki na ból? Na świra? Na doła?
Na razie tylko na ból i świra.
- Postawić ci piwo? - Co?
Śliczna jesteś. Mogę postawić ci piwo?
- Nie, dziękuję. - Napij się ze mną.
Pijesz w barze piwo korzenne. To Nowy Orlean.
Powiedziała, że nie.
Tobie też kupię piwo.
Głuchy i ślepy.
Ja już mam piwo.
Moja dziewczyna ci odmówiła.
Jakoś tego nie widzę. Jesteś jego dziewczyną?
Przykro mi, mam chłopaka.
Jest twoją dziewczyną i ma chłopaka?
Właśnie tak. Jest moją dziewczyną i ma chłopaka.
Coś ci nie pasuje?
- Nie spinaj się tak. - Miłego wieczoru.
Ciołek.
Wiem, że nie jesteś moją dziewczyną.
- Chciałem tylko… - Wiem.
To dobrze.
- Nie wiedziałem, że masz chłopaka. - Nie mam chłopaka.
A ty kogoś masz?
Nie.
Byłem zaręczony. Kiedyś.
Co się stało?
Straciłem nogę.
Mogę łyczka?
- Jesteś pewna? - Tak.
- Dzięki. - Ostatni.
Tak à propos tego, że nie mam chłopaka…
- Słuchaj, ja po prostu… - Nie. Pozwól mi…
Ja nie mam chłopaków. Ja mam dziewczyny.
Nie teraz, ale jak już mam, to właśnie dziewczynę.
- Okej. Ja nie… - Nie no, wiem, o co ci chodziło
i naprawdę to doceniam.
Po prostu ci to mówię, żebyś wiedział.
Okej. Spoko.
- Dziękuję? - Nie ma za co.
Dobrze jest.
Nigdy nie paliłam trawki.
Poważnie?
Mój brat ćpał za nas dwoje.
Serio?
Krak, meta, domowy detergent.
Znalazł jakiś przepis w necie. Nie wyszło. Poparzył sobie płuca.
Cholera.
Jak straciłeś nogę?
- Wzięłaś mnie z zaskoczenia. - Co się stało?
Miałem wypadek samochodowy.
Miałem wypadek samochodowy razem z Jess…
i jej synem, moim siostrzeńcem, Antoinem.
Na moście Causeway.
Pamiętam, jak spojrzałem w tylne lusterko i zobaczyłem twarz Jess.
Spojrzałem jej w oczy.
A ona jakby się żegnała.
Jakby mówiła:
„Do zobaczenia”.
A potem tak jakby się przebudzam.
Czuję na sobie ucisk,
naprawdę silny, bardzo silny ucisk.
Okazało się, że samochód był zmiażdżony.
A ja razem z nim.
I ta noga…
ta noga jest tak rozpieprzona, że kiedy patrzę w dół,
widzę podeszwę własnego buta.
Ludzie krzyczą na zewnątrz auta.
Nie w środku.
Jess zginęła?
Nie.
Nie, Jess nie.
Tak mi przykro.
No.
Wszystko gra?
Kiedy robi się ciemno, musisz to przetrzymać, tak?
Tak.
Jak?
No dobra… Co jest tą ciemnością?
Powrót tutaj.
Nie kochasz tego miasta?
Nie chodzi o miasto.
Więc o co?
O ten dom.
Tyle wieczorów przy kuchennym stole
i mój brat, który odlatywał.
A mama mówiła: „Biedaczysko, jest taki zmęczony”.
Tęsknię za nim.
Oboje byliśmy uwięzieni w tym domu.
Ale tylko ja się wydostałam.
Nieważne. Nigdy nie sądziłam, że tu wrócę.
Ale potem mnie wysadzili.
Co? W powietrze?
Fugas.
Cholera!
Dziękuję.
No dobra…
Już uciekasz?
Spieszy ci się?
Nie.
Mnie też nie.
Dzięki.
Ładny dom.
Duży.
No. Za duży dla mnie. Nie sądzisz?
Ja tam lubię duże domy.
No, to był dom rodzinny.
Dorastałeś tu?
Nie.
Kupiliśmy go z Jess po śmierci naszej mamy.
Mieszkaliśmy tu razem.
Przez trzy lata. Ja, ona i Antoine.
Było…
dobrze.
Zostałeś?
Jess się wyniosła, a ja…
Tak, ja zostałem.
Moja mama mieszka w domu, który razem dzieliliśmy.
Tylko ona tam została.
O czym ty do mnie mówisz?
To nie jest zdrowe. Zostanie.
Dla niej? Czy dla mnie?
Właściwie to dla mnie.
Wiesz, nie musisz… Nie musisz mieszkać z matką.
Możesz zamieszkać tutaj.
Co?
Wprowadź się.
Będziesz miała własny pokój.
Wiesz, ile tu jest pokoi? Nawet bym cię nie widywał.
To chyba nie jest…
Nie podbijam do ciebie ani nic.
Wiem. Ale jesteś pijany.
To prawda.
Byłoby miło nie mieszkać samemu.
Rano pić razem kawę.
Wieczorem puścić dymka.
Czasem coś ugotować.
Tak robiliśmy.
Hej.
Tak tylko rzucam.
- Dzięki za podwózkę. - Spoko.
Tylko mnie nie oceniaj.
Nie oceniam.
Gdzie byłaś?
Wyszłam z kolegą.
Piłaś?
Może trochę.
Lynsey.
Miałaś być tą odpowiedzialną.
Jestem tą odpowiedzialną.
Tylko nie wdaj się w ciotkę Leslie.
Ani nikogo z mojej rodziny.
Ani ze strony ojca.
Dobrze, mamo.
Głodna?
Zjadłam hamburgera.
„Zjadłam hamburgera”.
Byłaś przezabawnym dzieckiem, a potem stałaś się taka poważna.
Pewnie jesteś zmęczona.
Pracujesz jutro?
Co za luksus.
Co mówią twoi lekarze?
Mam wizytę dwudziestego drugiego.
Zawiozę cię.
Nie musisz.
Ale chcę. Jak jesteś z kimś, to lepiej cię traktują.
Widzą, że ktoś o ciebie dba i nie mogą przeginać.
- Jesteś pewna? - Tak! Tak trudno w to uwierzyć?
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie pocą ci się cycki? Wsadź tyłek do basenu.
Dobrze ci to zrobi. Rozluźnisz się.
Jezu, ale nie jak taran.
Co?
Czemu tak daleko wyjechałaś?
Nie wiem. Chciałam.
Ale czemu? Czemu chciałaś?
Z wielu powodów.
Podzielisz się jakimś?
Nie.
Nie mogłaś tu wytrzymać?
Powiedz prawdę.
Nie, nie mogłam.
W twoim wieku też mnie nosiło.
Rozumiem cię.
Naprawdę.
Pora na dolewkę.
Halo? Cześć, Ted.
Tak, to mój głos. Tak właśnie brzmię.
Nie. Jestem zajęta. Spędzam wieczór z córką.
A ty co robisz?
Nie czaruj.
Jesteś idiotą, bo nie chcę cię widzieć.
Naprawdę?
Poczekaj, przejdę do sypialni.
Nie, nic ważnego nie robię.
Hej. Dziękuję. Przepraszam cię.
Nie przepraszaj, luz.
Że też pomyślałam, że mogę na niej polegać.
Często cię zawodzi?
Tak. Jakimś cudem wciąż się na to nabieram.
W porządku. Chodź, mamy czas.
Zdążymy skoczyć na śniegule, które ostatnio cię ominęły.
Naprawdę?
Ja stawiam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Wanilia? - Tak jest.
Masz coś do wanilii?
Nawet nie wiedziałam, że mają taki smak.
Ty dostałaś całą tęczę.
I o to chodzi.
Spoko, kupię ci nową.
- Nie, nie chcę… - Starczy mi…
Nie chcę nowej śnieguli. Chcę przestać wszystko wyjebywać.
Przepraszam.
Upuszczasz rzeczy. O co biega?
Wciąż jeszcze niedomagam po wypadku.
I ten lekarz ma to wyleczyć?
Nie. Jestem już wyleczona.
Powiedz to.
Dobre.
Jedziesz do tego lekarza dla zabawy?
Musi mi dać papier, że mogę wrócić.
Wysadzili cię, a ty chcesz wracać?
Muszę się stąd wydostać.
Potrzebuję tylko tego papierka.
Pójdę ci po śniegulę.
Widzę, jak patrzysz na moją. Nie podzielę się.
Starczy mi na jeszcze dwie.
Później sama sobie kupujesz.
SKLEPIK HANSENA „ŚNIEŻYCA”
Jak leci? Dobrze.
75 LAT
- Ból głowy? - Nie.
- Spanie? - Super.
LEK. MED. ALAN LUCAS INTERNISTA
Nastrój?
Dobry. Czuję się dobrze.
Właściwie to myślałam, że mogłabym już wrócić.
Do wojska?
Do służby, tak.
Naprawdę sądzisz, że zdrowie ci na to pozwala?
Tak. Zrobiłam badania wymagane po powrocie z misji,
badanie słuchu, wzroku, mam prześwietlenia z Nebraski.
Co zostało?
Ryzyko ponownego urazu, pogłębienie uszkodzenia mózgu
i przede wszystkim zdrowie psychiczne.
To ryzyko biorę na siebie i jak mówiłam, czuję się dobrze.
Palenie jest powiązane z rakiem płuc.
Ekstremalna trauma jest powiązana z PTSD i depresją.
W zasadzie nawet silniej.
Nie jestem gotowy, by podpisać ci orzeczenie.
To ja mam być gotowa.
Oboje mamy.
Dziękuję ci za dzisiaj.
Spoko.
Mam jutro wolne. Wpadniesz po południu?
Jutro po południu?
Pracujesz?
To ja ustalam grafik, więc…
Możemy iść na basen przy Octavii. Właściciele jeszcze nie wrócili.
Niespecjalnie pływam…
Możemy się upalić.
To mi pasuje.
Ja stawiam.
Wskakujemy do wody.
Nie, ja odpuszczam.
No chodź. Musimy popływać.
Właściciele niedługo wrócą.
Świetne uczucie.
No chodź.
Jest!
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Nieźle. Długo cię nie było.
Ćwiczyłam za dzieciaka wstrzymywanie oddechu.
Ile najdłużej wytrzymałaś?
Dwadzieścia sześć lat.
Przebiłem cię o cztery.
- Ścigamy się? - Jesteś pewien?
Odliczaj.
Trzy, dwa, jeden.
No kurwa…
Cholera.
Michael Phelbs!
Nawet nie próbowałeś.
Widzisz na tym jakąś śrubę?
Czuję, jakbym cię okłamał.
Kiedy?
Kiedy mówiłem o wypadku.
- W jaki sposób? - Nie że okłamałem…
Pominąłem coś.
Nie wyraziłem się jasno, a to to samo.
Bo nie powiedziałeś, że to ty prowadziłeś?
Tak.
Powiedziałeś, że widziałeś Jess w tylnym lusterku,
więc się domyśliłam.
Antoine…
siedział obok mnie.
Na fotelu pasażera.
Wciąż powtarzał, że chce usiąść ze mną z przodu…
Jess się nie zgadzała,
bo był za mały i powinien siedzieć w foteliku.
A ja się zgodziłem.
Ja się zgodziłem.
Myślałem, że na tym polega moja rola.
Dawać mu to, czego chce.
Rozpieszczać go.
- Widzisz… - Wiem.
- Nie, ja… - Nie musisz nic mówić.
Przepraszam, nie powinnam była.
To czemu to zrobiłaś?
Było mi ciebie szkoda.
Nie no. James. Wracaj.
James. Nie idź.
Było ci mnie szkoda?
- Przepraszam, ja nie… - Wystarczy mi ludzi, którzy mnie żałują.
Nie o to mi chodziło.
Więc o co?
No tak, nie wiesz. Co to jest?
Co jest co?
Co my tu robimy?
Odbieram cię, podwożę i kupuję ci śniegule.
Jak potrzebujesz kierowcy, to sobie zadzwoń po taksówkę.
Czego ty chcesz?
Nie chcę cię przelecieć, więc krzyż na drogę?
Ja chcę cię przelecieć. Ale to ty pocałowałaś mnie.
Weź się ogarnij. W ogóle cię nie rozumiem.
Gówno o tobie wiem, ale wymienię ci teraz fakty.
Wysadzili cię w Afganistanie, Iraku czy gdzie tam, kurwa, byłaś.
Grałaś w kosza z moją siostrą.
- I masz zmarłego brata… - Nie mam zmarłego brata.
Że co?
Kiedy powiedziałam, że on nie żyje?
Był. Tęsknisz. Miałaś. Czas przeszły. Zawsze mówisz o nim w czasie przeszłym.
- Jest w więzieniu. - Co?
Jest ćpunem i dilerem.
- Dałaś mi do zrozumienia, że nie żyje. - Nie.
Właśnie że tak! Bo mówisz o nim tak, jakby nie żył.
Może tak się czuję. Co cię to, kurwa, obchodzi?
Pierdolenie.
Robisz to, żeby zatuszować fakt, że położyłaś na nim lachę.
Gówno wiesz o tym i o mnie.
Założyłeś, że jesteśmy tak samo złamani przez życie?
- Jeb się! - Sam się jeb.
Zarzucasz mi kłamstwo? A ty co?
Pozwoliłeś mu jechać z przodu. Co jeszcze pominąłeś?
Piłeś?
Wypiłem dwa piwa.
A ty jaką masz wymówkę?
Na to, jak traktujesz znajomych, rodzinę…
Od wszystkich chcesz uciec. Wszystkich zostawić za sobą.
Jakby to oni ciebie zawodzili, a nie odwrotnie.
I druga.
Chciałabym wrócić.
To bardzo trudna decyzja.
Rozumiem, czemu pan tak myśli.
Czy wciąż mam ślady po urazie? Na pewno.
Czy będę stanowić dla kogoś zagrożenie, nie mogąc wykonać swoich obowiązków? Nie.
Chcę być przydatna.
Czy możesz wrócić? Tak.
Czy powinnaś? To już inne pytanie.
Powiązanie między traumą i depresją jest silniejsze
niż między paleniem i rakiem.
Dużo silniejsze.
A jeśli Afganistan nie był jedyną traumą?
Co wtedy?
Dobrze, Lynsey. Podpiszę ci to orzeczenie.
Tu James. Zostaw wiadomość.
WARSZTAT SAMOCHODOWY NOLA
WYMIANA OLEJU – STROJENIE – HAMULCE NAPRAWA KLIMATYZACJI – OSIOWANIE
Wszystko gotowe. Przyjedź, jeśli będzie sprawiał problemy.
Dzięki. Jest James?
Nie dzisiaj. Nie.
Ile jestem wam winna?
James ci nie mówił? Nic.
Co?
Mówił, że byłaś w wojsku czy coś.
ŻADNEJ BRONI ANI TELEFONÓW PO PRZEKROCZENIU TYCH DRZWI
To ty.
Żyjesz.
No, żyję.
Kopę lat.
Przepraszam, że nie przyszłam wcześniej.
Spoko. Mamy nie widziałem od czasu ogłoszenia wyroku.
Serio?
No.
Wszystko z nią okej?
Tak, wszystko okej.
Martwię się o nią.
Napisała do mnie list.
Wygląda na to, że ma trudny okres.
Mama potrafi o siebie zadbać.
Jak ty się masz?
Dobrze.
No wiesz, wygodnie mi tu.
Jesteś zdrowy?
Czy jestem zdrowy?
Próbuję nabrać trochę ciała.
Mam tu paru kumpli.
Nie mam specjalnie co robić,
więc staram się chodzić na siłkę.
Tak szczerze…
to tutaj jest mi lepiej.
Tu jestem bezpieczny.
A na wolności sobie nie ufam.
Dość gadania o mnie.
Jak ty się masz?
Dobrze.
Byłam ranna.
Ale…
już jest dobrze.
Bardzo mi przykro.
Nie użalam się nad sobą.
Ale też jest mi przykro.
Tęsknię za tobą.
A ja za tobą.
Co jest?
Fura ci się nie rozkraczyła.
Wszystko gra. Dzięki za nią. Nie musiałeś tego robić.
To co tu robisz?
Pytałeś, czy chcę się wprowadzić, pamiętasz?
Nie.
Pamiętam.
Ponowisz swoją ofertę?
Byłoby miło nie mieszkać samemu.
Rano pić razem kawę. Wieczorem puścić dymka.
Czasem coś ugotować.
Co to niby ma znaczyć?
To były twoje słowa.
Czyli…
nie wyjeżdżasz?
Raczej nie. Przynajmniej nie teraz.
No i…
próbuję zyskać przyjaciela.
Napisy: Daria Okoniewska