-Pasa mo. -Dito.
Dahan-dahan lang naman.
-Sira. -Paano kung walang magyaya?
Gaya last year.
Ako na, binibini.
'Di ka naman nagsabing marunong kang mag-piano.
Uy.
Nandito ka na. Sa'n ka ba galing? Buong linggo kang wala sa Home Econ.
Kinailangan kong asikasuhin 'yong yearbook. Deadline na.
Ano'ng hitsura?
Wala ka naman do'n.
Tatlong beses daw pinaalala ni Mr. Esser sa'yong magpasa ng picture.
Gagabihin ang tatay ko sa trabaho, makiki-overnight sina Kim at Jackie.
Sama ka.
'Di ako papagayan ni papa.
Tumakas ka na lang. 'Pag tulog na siya.
Paano ba papunta?
Sa Southwind ka, tama?
Kita mo 'yong mga kable paakyat ng bundok?
'Yong Chesapeake Road sa tuktok. Taga-ro'n ako.
Sabi mo, gusto mong makipagkaibigan.
Halika. Ikaw naman ang magmaneho.
Maayos na maneho mo.
Pag-aralan mo na lang 'yog pagparada...
pero okay ka na.
Uulan kaya mamaya?
Parang 'di naman.
May assignment ka?
Nagbabasa lang, Pa.
Sinubukan niyang magpakamatay.
Mukhang napagtanto niyang...
itong kinasasangkutan niya...
na talagang kinargo ng kunsensya niya.
Parang siya lang kasi...
sa buong grupo ang boluntaryong umalis.
Ang ilan, naiinis, nagagalit...
pero sumusunod lang. 'Yong iba naman, masaya...
dahil ang laki ng perang nakukuha nila.
Si Dowd lang ang naiiba...
Tulog na ako, Pa.
...ang may moralidad...
-Sige, tulog na. -...na tumalikod sa grupo nila...
...bago pa man malaman ng iba...
dahil ayaw niya talaga no'n.
'Yong mismong akto ng...
pagpasok sa opisina ni Donald Mane...
at pagbabayad sa kanya...
Malamang, nakunsensya talaga si Dowd.
Teka lang.
Ano ba 'yan? May mga tinik ka pa. Pasok.
'Di ka rito matutulog?
'Di pwede.
Kailangan kong bumalik bago mag-6.
Ano ba 'yan?
Aalis na lang ako 'pag matutulog na kayo.
Saan ka pala galing bago kayo lumipat dito?
Sa eastern shore.
Nasa'n ang mama mo?
Sabi ni Sherry, tatay mo lang ang kasama mo.
"Cinnamon Glaze".
Nag-uusap kami.
Kim, akin nang kamay ko.
Hayaan mo na ang mama mo.
'Di mo na 'yon problema.
'Di ko na rin naman siya maalala.
Wala rin akong picture niya.
Walang sinasabi sa'kin ang papa ko.
Subukan mo. "Copper Fever" 'yan.
Masyadong orange.
Hala!
Tama na, Maren!
Tumigil ka.
Ano ba 'yan, Maren?
Jackie!
Maren, tigil!
Jackie! Tulong!
Saklolo!
Nako. Hindi.
Sumakay ka na sa kotse. Bilis.
Kung ano na lang ang makukuha mo.
Bilis!
Lintik.
Kilos na, Maren!
Kailangan nakaalis na tayo bago pa dumating ang pulis.
MAYO
Pa?
May mga gusto lang akong sabihin.
Pagkatapos, siguraduhin mong...
sirarain mo ang tape na 'to. 'Wag mong itatago.
Nandito ang boses ko.
Hindi mo na ulit ako makikita, Maren.
Hindi na kita...
matutulungan.
Wala na rin akong magagawa.
Pwede kang tumawag ng pulis, o humingi ng tulong sa iba.
Ikaw na ang bahala sa sarili mo.
Gaya ng nanay mo.
Patawad. Alam mo na ang ibig kong sabihin.
'Di ko alam kung...
hanggang saan ang matataandaan mo sa mga sasabihin ko.
Baka nga, wala ka nang maalala na kahit ano.
Pero baka sakali lang...
sasabihin ko na rin ang nalalaman ko.
Tatlong taon ka nang unang nangyari.
Nagsisigawan ang mga tao kay Downey sa Towson State University.
Mainit na usap-usapan ang balota sa Maryland ng taon 'yon...
para sa gun ban referendum.
Parang karamihan sa audience, tutol sa pagbabawal...
pero nahanap namin ang mga nasa magkabilang panig.
Para sa'kin, 'di lang patas para sa inosenteng taong gustong magkabaril.
Ayaw ko nga ng papasok sila sa bahay ko para diktahan ako.
Ang akala n'yo, 'pag inalis n'yo ang baril...
mababawasan na rin ang pamamaslang...
inosenste man o kriminal.
Kailangan kong pumunta rito.
Saan ang pinakamalapit kong pwedeng babaan?
Mukhang sa Detroit Lakes.
Tatlong lipat.
Sa Frederick, Maryland, tapos, Columbus, tapos, Minneapolis.
Papunta lang? 83.
Magkano hanggang Columbus?
Wala ka bang pasok?
Ano sa tingin mo?
Ano bang ibig sabihin no'n?
18 na ako, taga-Maryland...
kaya ko nang magdesisyon sa sarili ko.
May lisensya ka ba o student permit?
Pwede na ang birth certificate?
Akin na.
Hanggang Columbus lang?
49.
50.
May nag-aalala sa'yo noon.
Si Penny.
Pagdating ko, nakasalampak siya sa banyo.
Sobrang daming dugo.
Nalapa talaga ang mukha niya, pero mas malala ang sinapit niya sa leeg.
Karga ka siguro niya no'ng nangyari 'yon.
Ubos ang mga daliri niya.
Akala ko, patay ka na rin.
Akala ko, dalawa kayong sinaktan, pero natutulog ka.
Pagkabuhat ko sa'yo, nakita ko ang dugo sa bibig mo.
May laman ang bibig mo.
Pagkadukot ko, parang nginuyang bubble gum.
Tiningnan ko, may butas.
'Yong pinapasukan ng hikaw.
Naalala ko, nagpasalamat pa ako sa diyos dahil wala siyang suot. 'Di ka nabulunan.
Inalis ko ang bangkay, tatlong beses akong naglinis...
saka ako nag-impake at umalis na tayo.
'Di nila natagpuan ang katawan.
'Yon ang huling beses na ginamit natin ang tunay nating apelyido.
Ngayon, alam mo na.
'Di 'yon nasundan nang ilang taon. Kalmado ako.
Nag-aaral ka na. Ang inisip ko, 'di mo 'yon gagawin sa harap ng maraming tao...
at hindi nga.
Pero naging mautak ka.
Sobra.
'Wag kang matakot.
Naghihintay ka rin ng bus?
Hindi, miss.
Ikaw ang pakay ko.
Kilala ba kita?
Sa normal na paraan, hindi siguro.
Naamoy kita.
Naaamoy mo rin siguro ako.
Kailan ka huling kumain?
Diyan ka lang.
Tigil.
Mukhang matagal na.
Mga...
ilang buwan na.
Siguro.
Naaamoy mo 'yon?
Oo naman.
Marami kang pwedeng maamoy basta alam mo lang kung paano.
Aalingasaw naman 'yon.
Kumain man tayo o hindi.
Halika, miss.
Dito.
Tara na.
Saan tayo pupunta?
Dito lang. 'Wag kang mag-alala.
Ako si Sullivan.
Sully ang palayaw ko.
Ako si Maren.
Bahay mo ba 'to?
Makinig ka, Maren...
'wag kang matakot. Mabait ako.
May mga rule ako.
Una... 'wag na 'wag kakain ng kapwa Eater.
Kaya mo rin kaya 'yon?
Ganyan.
Maghahain ako ng hapunan natin.
Ang layo mo, pero naamoy kita. Halika na.
Ganito kalayo?
Sa likod. Mag-usap tayo sa loob.
Ako, nakita ko 'tong Cornish hens...
sa freezer.
'Tong mga manok na 'to...
mukhang naging maganda ang buhay.
Akala ko, ako lang.
Marami bang gaya natin?
Hindi marami.
Pero, mas marami sa iniisip mo.
Siguradong nakakilala ka na ng ilan.
Wala pa bang nagkakainteres sa'yo?
Wala kang pinagdudahan?
Ang akala ko kasi...
Akala mo, may mga tao lang talagang malisyoso.
Mas maganda nga sana kung nagkakalinawan tayong lahat.
Mapanganib tayo sa mga hindi Eater...
pero pero rin tayong makapanakit ng isa't isa.
Sana naiintindihan mo ang sinasabi ko.
Para kang tatay ko.
Nalaman ng tatay mo ang tungkol sa'yo?
Ikaw?
Ang sabi mo, mahirap ding maghinala sa kagaya natin.
Pero hinanap mo ako.
Ang talas mo.
Nang makita kitang nag-iisa...
Naisip ko...
baka gutom ka na.
At manok talaga?
Hindi.
Sino'ng nakatira dito?
Sige lang, mag-ikot-ikot ka.
Gamitin mo ang ilong mo.
Ano ang naaamoy mo?
May patay ba sa taas?
Ano bang naaamoy mo?
Ilarawan mo.
Parang bakal.
Parang dugo?
Hindi, parang putik.
Parang nalalasahan ko.
Pero hindi parang naaagnas.
Tama.
Pero parang malapit.
Parang... suka.
Parang suka sa sabaw.
Oo nga.
-Buhay siya. -Miss.
-Humingi tayo ng tulong. -Miss.
-Ano'ng ginawa mo sa kanya? -Ganyan ko na siya natagpuan kanina.
Nagsisinungaling ka. Padaanin mo ako.
Makinig ka. Didiretsahin na kita.
Kung ano man 'tong nasa loob natin...
kailangan nitong kumain.
Hindi.
Hindi...
Ilang taon na akong hindi kumakain.
Bata ka pa kasi.
Pagtanda mo, lalo mo siyang kakailanganin at hahanapin.
At 'di sa lahat ng pagkakataon, mapipigilan mo ang sarili mo.
Pero kung ligtas...
at maayos naman ang sitwasyon...
e 'di kumain ka.
Para magkalaman ka kahit paano...
baka sakaling maiwasan mong gumawa ng mga bagay na pagsisisihan mo.
Lalong pagsisisihan mo.
Maniwala ka, miss.
Totoo, ganyan ko na siya naabutan.
Sinundan ko lang ang amoy.
'Di ako pumapatay ng mga tao.
Sinusubukan kong huwag.
Gaya sa ganito nauuwi.
O sa sitwasyong kapareho nito.
Pwede ba akong mapag-isa?
Sige lang.
Mukhang 'di na rin naman magtatagal.
Pagdating ng panahon, maaamoy mo rin.
Ganito ang ginagawa ko.
Para maalala ko ang bawat isa sa kanila.
Sinimulan ko 'to, siguro nasa edad mo ako.
Hilahin mo.
Hindi naman mapuputol.
Matibay 'yan.
Sino ang una mo? Natatandaan mo pa?
Kinain ko ang sarili kong lolo...
habang naghihintay sila.
May nakakita ba sayo habang ginagawa mo 'yon?
Nanay ko.
Nalaman ng nanay ko ang tungkol sa'kin.
Pinaliguan niya ako.
Ang sinabi niya sa iba, may nakapasok na hayop, na 'yon ang may gawa.
Pero no'ng naglayas ako...
walang naghanap sa'kin.
Mag-isa ka na simula noon?
'Di naman gano'n kahirap...
kapag may nagturo na sa'yo.
Pero 'di mo naman kailangang mag-isa.
Pwede kang makitira sa'kin hangga't gusto mo.
May hinahanap ako.
Nanay mo?
Nabanggit mo ang tatay mo kagabi...
kaya alam kong nakasama mo na siya.
Nilayasan mo siguro siya...
o siya ang nang-iwan.
Pero wala kang nasabi tungkol sa nanay mo.
'Di ko siya nakilala.
Ang alam ko lang, kung saan siya ipinanganak.
Nakalagay sa birth certificate ko.
Maligo na tayo...
bago pa tayo dumikit sa upuan.
'Di ko na nakita ang mga sumunod.
May batang lalaking nawala sa camp kung nasaan ka rin. 'Di dapat kita pinayagan.
Pero gustung-gusto mo.
Isang linggo lang naman. At 8 ka pa lang.
Nang mawala ang bata, alam ko na...
ganito ka talaga.
Hindi kita pinag-isipan nang kahit ano.
'Di ko alam kung minahal ba kita bilang ama, pero 'di kita kinamuhian.
Kinain mo sila. 'Di ko alam kung bakit. Ang alam ko lang, kailangan mo.
Natagpuan nila ang tent niya sa kakahuyan, puno ng dugo.
Luke Vanderbilt yata ang pangalan.
Magandang gabi sa lahat.
Homicide ang hatol. Wala na akong balita.
Ito na ang huling istasyon.
Vanderwall yata ang apelyido niya.
Tiyaking dala ang mga gamoit.
Sinubukan kong tingnan kung nalungkot ka, pero hindi.
Doon ako nagsimulang maghigpit.
Ngayon alam mo na.
Kaya naisip ko...
Wala.
Carl.
Wala kang Lunchable?
Anong klaseng grocery ang walang Lunchable?
Makikiraan.
Sasagasaan mo pa ako?
Kausap kita.
Pangit ka na nga, bingi pa.
Hoy! 'Wag ka ngang ganyan!
Hoy!
Sumusobra ka na, pare.
Nagtatrabaho ka ba rito?
Hindi pero pwede kitang isama palabas.
-Tingnan natin. -Gusto mo talaga?
-Oo. -Hinahamon mo ako?
-Patay. -Halika.
Sa labas tayo.
Gusto mo talagang nanggugulo?
Gawain mo ba 'yan 'pag Sabado? Pagkatapos mong magsalsal?
Hoy! Akin na 'yang sumbrero ko.
Nandoon siya, ilang hakbang lang, kung...
Alam mo rin?
Naamoy rin kita. 'Di ko alam na marunong pala ako.
Papunta akong Minnesota.
Nakisabay ako papunta rito. 'Yong pagkain, ninakaw ko lang.
Wala na akong ibang maisip.
Mukhang 'di ka rin taga-rito.
Ano naman?
Nakakatuwa 'yong ginawa mo kanina para sa mag-ina.
18 na ako, kung nagtataka ka.
Akala ko, mas bata.
Salamat.
'Di ako mahilig makipag-usap.
Wala rin akong ga'nong nakilala. Na mabuti rin.
Gets ko.
Sinsabi ko lang, 'di ako masamang tao.
Kailangan mo na ngang umalis. Kita 'yong dugo sa malapitan.
Ayos lang 'yan.
Hindi.
Parang ako, hindi.
Gusto mo munang sumakay?
Sa kanya 'to. 'Di mo 'to pwedeng kunin.
May kanya-kanya tayong rule.
Wala sa listahan ko 'yan.
"Barry Cook."
"5278 Route 13. Centerville, Indiana."
Pupunta ka sa bahay niya?
Oo. Wala namang litrato sa wallet niya. Ayos lang 'yan.
Kinuha mo rin?
'Yon pera lang ang pakay ko. Kaunti lang naman.
Tinapon ko 'yong wallet.
Ako si Maren.
Ako si Lee.
'Di ko alam kung maiiyak ako...
o sisigaw, o tatawa, o kung ano.
'Wag kang sisigaw.
Akala ko, ako lang.
Ngayon, may nakilala akong iba sa loob lang ng isang lingggo.
Pwede mo ba akong tulungan?
Baguhan lang ako.
Sa edad natin, wala nang baguhan.
Ngayon ko lang kasi naalala 'yong sa'kin.
Dati, wala akong alam.
Pangako, 'di ako magiging pabigat.
Ayaw ko lang manakit ng iba.
Marami nang nagsabi niyan.
May Lick It Up siya ng Kiss.
Wala na silang make-up no'n.
Sino?
'Di mo 'yon alam? 'Di mo sila kilala?
'Di ka siguro lumalabas.
Parang wala siyang ginawa rito kundi magpakasabog.
Ito, mayro'n nga siya. Lick It Up.
Astig.
Alam mo 'to?
Ligo lang ako.
Birthday mo ngayon.
Matagal ko 'tong hinintay.
Ibang-iba ka kahapon.
Ikaw ba naman magutom, susungit ka talaga.
-Ito'ng sa'yo, pancakes. -Thanks.
-At bacon mo. -Salamat.
Sully.
'Yon ang pangalan no'ng nakilala ko.
Bigla siyang lumitaw sa istasyon, naamoy niya raw ako mula sa malayo.
-Kaya mo 'yon? -'Di sobrang layo.
Naaamoy rin daw niya 'pag malapit nang mamatay ang tao.
Mukhang kilala ko 'yan.
-Talaga? -Oo.
May tinago siyang mga buhok.
Ng mga taong kinain niya.
-Diyos ko. -Sobrang haba.
Pinili niya 'yon.
Pwede namang 'di gayahin.
Ba't 'di ka sa kanya sumama?
May kakaiba sa kanya. Ewan.
Gusto niya lang siguro akong tulungan.
Duda ako.
Baka kakaiba lang talaga siya.
Kailan mo 'yan naisip? Bago o pagkatapos...
'yong kainin si Mrs. Herman?
Kape pa?
-Ako. -Okay.
May gusto pa kayo?
-Okay na, salamat. -Walang anuman.
-Harmon. Mrs. Harmon. -Mrs... Mrs. Harmon.
Walang anuman.
Nakakatulong ba 'yan?
Pag-alala sa pangalan nila?
Bakit inalok mo akong sumama sa'yo?
Mukha kang mabait.
Mabait ako.
Ako ba?
Cr lang ako.
Sa labas kaya tayo matulog mamaya?
Sige.
Maginaw mamayang gabi pero kung gagamitin natin
'tong truck, pwede tayong maglagay ng plywood sa likod.
Ano'ng mayro'n sa Kentucky?
Nakababata kong kapatid.
Nangako ako sa kanyang tuturuan ko siyang magmaneho bago siya mag-test.
Mabait na bata.
Madalas ka bang umuwi?
Minsan lang. 17 ako no'ng umalis ako sa'min.
Bakit?
'Di ako nakatapos ng pag-aaral.
Malamang ikaw rin. Baka sa ibang lugar tayo matuttuto.
...kung ano ang kahinaan ng ibang tao.
Na alam ni Satanas kung saan ka mahina.
Pero, Siya lang ang nakakaalam.
Alam Niya kung paano ka kokontrolin.
Siya ang nakakaalam.
At alam Niya...
na ang aaminin kong isa sa mga kahinaan ko...
ay ang kamuhiaan ka hanggang dulo.
Dito tayo matutulog. Sa tita ko 'to.
Namatay siya no'ng Marso.
Nasa kabila lang 'yong bahay ko.
Pero 'di ako pwedeng makita rito.
Sasabihin ko pa ba kung bakit?
'Wag na.
Ano'ng gagawin sa mga gamit dito?
Aalisin ng nanay ko.
Nagtuturo siya. May school siya.
'Wag. 'Wag ka ring magbubukas ng bintana mamaya.
Tuturuan ko lang si Kayla sa likod ng mall.
Ipagdasal mong 'wag akong mamatay.
Mag-uuwi ako ng pagkain.
Si Kayla 'yong kapatid mo?
Oo, Kay...
Kayla. Minsan, tinatawag ko siyang timang. Mga ganyan.
Pwede kang mag-ikot dito. Ayos lang sa'kin.
Mamaya na lang.
Ikandado mo ang pinto.
Lee, buksan mo 'tong pinto. Alam kong nandito ka.
Buskan mo na, Lee. Bilis.
Ba't ka ba nagwawala?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Ang galing mo rin, e. Nakita ko 'tong sulat sa bag ko.
Aalis ka na? Agad?
Maren, si Kayla. Kayla, si Maren.
Sobrang sama mo. Sabi mo, 'di ka na aalis.
Ba't ka ganyan magsalita?
Kinailangan ko lang kasing umalis.
'Di na ako naniniwala sa'yo, Lee. At saan ka naman pupunta?
Sa labas tayo.
Sa labas tayo mag-usap.
Saglit lang naman akong mawawala. Ano ka ba?
Girlfriend mo ba 'yon?
Magkaibigan lang kami. Ipapakilala ko siya sa'yo sa susunod.
'Di ako pwedeng magtagal, Kayla. Tinupad ko lang ang pangako ko.
Nakakainis ka.
Ginawa na 'to ni Dad, hindi na siya bumalik.
'Di mo alam, natatakot kami tuwing umaalis ka?
Babalik din naman ako. Ano bang kaibahan no'n?
-Nakikinig ka ba sa'kin? -Oo.
Dalawang linggo lang, pramis.
'Di ako kagaya ni Dad.
May sinabi ka na bang totoo?
At mukha kang bading sa suot mo.
Alam mo, bahala ka na, Lee.
Bwisit.
Aalis na tayo mamaya.
Sasabihin niya sa nanay kong nandito tayo.
Ayaw kong...
makatikim ka pa sa kanya.
Nagtatrabaho ako rito 'pag summer. 'Di ako makapunta
sa safe pero palagi silang may pera sa drawer sa cafe.
May cafe sa katayan?
Wala bang bantay?
Mayro'n si Dale.
Bingi.
Ikaw na ang magtago.
May ipapakita ako sa'yo.
Nakakakalma 'yong tugtog.
Naisip mo na ba...
na lahat sila, may nanay at tatay...
mga kapatid, pinsan, anak.
Baka pati kaibigan?
May lenggwahe sila.
Pakinggan mo.
'Di mo pa sinasabi kung ano'ng mayro'n sa Minnesota.
Nanay ko.
Do'n siya nakatira?
'Di ko alam.
'Di ko nga alam kung buhay pa siya, e.
Ang alam ko lang, pangalan ng lugar kung saan siya ipinanganak.
'Di madaling maghanap.
Pwedeng wala rin tayong mapala.
'Yon ang lang mayro'n ako.
E 'di, do'n tayo magsisimula.
Pwede kitang ihatid...
kung gsuto mo. Mahaba-habang biyahe pero okay lang sa'kin kung okay sa'yo.
'Di naman tayo magmamadali. Pwede tayong mamasyal.
Sa Missouri at Iowa.
'Di pa ako napupunta ro'n.
Paano 'yong first time mo?
Sa yaya ko.
-Ako rin. -Talaga?
Ano'ng pakiramdam?
Kakaiba.
Ramdam ko 'yong bawat ugat ko, parang sapot na nakapalupot sa'kin.
Para akong weird na bagong superhero.
Eh, pagkatapos?
Ano'ng pakiramdam mo? O naisip mo?
'Di ko na maalala.
Sinungaling.
Gano'n talaga, e. May mga 'di ako alam.
Sinasagot ko lang naman ang tanong mo.
Samahan mo ako.
-May papakinggan tayo. -Sige.
Sabi ko sa'yo, babaliak babalik sila rito.
Nakita ko kayo sa ilog.
May nakita rin kaming ibang tao ro'n.
Nandoon kayo sa batuhan.
Sa taas namin.
Gets mo?
'Wag kayong mag-alala, mabait kami.
Ako si Jake. Si Bradley.
Sira, Brad ang pangalan ko. Tawagin mo ako sa pangalan ko.
Kumusta kayo, Brad, Jake?
Ako si Leon. Si Maggie.
Napadaan lang kayo?
Oo. May problema ba?
'Di naman namin kayo papaalisin.
Baka lang gusto n'yo ng beer.
May dala kami.
Walang gaanong napapadpad dito.
Game?
Ganito na ako.
Pagkuha mo ng laman, lalabas 'yong buto.
Tapos, para akong pinapanood.
Tumingin-tingin ako. 'Di ko siya agad nakita...
dahil nakatayo lang talaga siya sa mga puno...
pero naaninaw ko siya. Nagulat ako.
Isipin n'yo, nagkalat na 'yong dugo sa mukha ko.
Pinapanood niya lang ako...
na para bang nasa palabas.
Pagtayo ko, hinabol ko agad siya...
sabay tinutukan niya ako ng baril.
Pulis pala siya, naka-day off. Isang taon pa lang sa serbisyo.
Ang usapan, 'di natin 'to sasabihin sa iba.
Oo nga pala.
'Yon nga, pulis siya.
Inisip ko, babarilin niya ako.
Pero nakatitig lang siya sa'kin.
Tapos, ano'ng sabi ko?
Sabi niya, "Kung 'di mo ako papatayin, umalis ka na..."
"dahil 'di na siya masarap nang malamig."
Tawang-tawa ako.
Kaya ang sabi niya...
"Sige, bumalik ka na."
"Manonood lang ako."
Tapos...
Bigla ko siyang naramdaman...
nakapirmi lang, nanonood.
'Di naman siya amoy Eater.
Pero nando'n na rin siya.
Kaya inalok ko na.
At 'yong tango niya, parang batang
ilang linggong 'di pinakain.
Kaya, alam n'yo kung ano'ng binigay ko sa kanya?
'Di ka gaya namin?
Normal 'yang walang-hiyang 'yan!
O, baka hindi pala.
Wala pa siya sa Full Bones.
Pero mukhang malapit na.
"Full Bones"?
Kapag wala kang tinira. Simot, pati buto.
'Di n'yo pa 'yon nagagawa?
Ibang klase 'yon.
Parang 'yong first time n'yo.
May first time bago ang Full Bones...
may pagkatapos.
Sinungaling.
Imposible 'yong sinasabi mo.
Ilang tao na ba ang nakain mo?
Parang tatlo na.
Tama siya.
Tatlo na.
'Di mo naman kailangan.
'Di mo 'to kailangang gawin.
Parang bonding na siguro naming magtropa.
Diyos ko.
Ayos ka lang?
Tinuturuan ako ni Jake kung paano umamoy ng iba.
Imposible.
Tingin mo, 'di niya kaya?
Ayos lang ba siya?
Hay nako.
Swerte niya, kasama ka niya.
Sus.
Siya ang may kailangan ng tulong, Brad.
Kita ko kahit nasa malayo.
Naaalala ko sa'yo 'yong mga adik na nakilala ko.
Ikaw 'yong tipo ng adik na akala mo...
kontrolado mo ang sitwasyon.
Pero isang pagkakamali mo lang...
Pero baka naman mailigtas ka ng pag-ibig.
Baka pag-ibig ang...
magpapalaya sa'yo.
Lee, Lee.
Ano?
-Bakit? -Tingnan mo.
Bilis.
Hot dogs!
Tara na.
Gutom na ako, Lee.
-Dito tayo. -May apat tayong ticket.
-Sige. -Oo.
Tara na at manalo.
Tatlong ticket, tatlong subok.
-Sinong gustong maglaro? -Magaling ka ba?
Tatlong ticket, tatlong subok.
Pwedeng maglaro?
Nagsasayang ka lang ng pera.
Naku.
Nanalo ako.
Hindi, bata.
Pero napasok.
BAWAL ANG UNDERHAND NA BATO
Anong ibig sabihin niyon?
Bawal ang ginawa mong pagbato.
Pero ginawa 'yon ng isang bata.
Nakakabasa ka naman, di ba?
Alis na. Maliban na lang kung lalaro ka pa.
Uy.
Reregaluhan mo ang nobya mo? Nakita ko kayo.
Hindi, kaibigan ko lang siya.
Ayos.
Paisa pa kapag napasok ko.
Di pwede.
Pero wala namang makakaalam.
Naku.
Sayang.
Ano pa bang magagawa rito?
Pagkaalis ng kaibigan ko.
Magsasara ako nang 11:00.
May weed ako sa kotse.
Ayos.
-Isa pa? -Talaga?
Sige.
-Naku. -Sayang.
Swerte.
Di naman mauubos ang swerte ko?
Hindi.
Sisiguraduhin ko.
Kitakits mamaya?
Oo.
Di ko 'to pinag-isipan.
Di ko kaya.
Di ko alam ang mangyayari sa 'yo.
Binabangungot ako sa pag-iisip at pag-aalala.
Umaasa akong wala ka na sa panganib, at totoo nga ang Diyos...
Isa ka lang regular na babae na may regular na problema at iniindang sakit...
at mawawala na ang pagnanasa mo sa mga bagay na hindi pwede, Maren.
At may pagkakataon pa ang puso mo.
Alam kong 'yon ang kahihinatnan. "Sana gumaling ka."
Tama nga siguro siya, dapat akong magdasal na balang-araw...
makita ko ang ginawa nila.
'Wag mong sabihin 'yan.
'Wag.
Mali siya.
Anong nangyari sa ama mo?
Di ka nagkukuwento.
Walang mabuti.
Sayang lang.
Pero ako, iniwan ko siya.
Sandali lang.
Nagpunta ka.
-Ayos dito. -Pwede na.
-Walang iba? -Ikaw ba 'yan?
-Oo. -Ang gandang truck.
-Ayos, di ba? -Oo nga. Doon ako nakaparada.
Naninigarilyo ka ba?
Bakit ka natatawa?
-Gumagamit ka rin ng weed? -Oo.
Bastos ka.
Oo.
Bilisan mo pa.
Malapit na ko. Ganyan lang.
Dali, dali, bilis pa.
Iyan.
Sarap!
Bilisan mo pa ang paggalaw.
Malapit na ko.
Ganyan lang.
Malapit na ako. Heto na. Heto na.
Ang sarap...
Mabango ba para sa 'yo ang amoy ng itim na goma?
Siguro hindi.
Sanayan lang iyon.
May mga taong di na masasanay.
Di nila naiintindihan.
Pwede kang magpursigi.
...itim na spandex...
Anong problema?
Iyan ang lugar sa lisensya niya, pero bukas ang ilaw.
Titingnan ko kung may tao.
'Wag. Ako na. Duguan ka.
Naglinis ako. May pamunas siya sa kotse.
Kunin mo kung gusto mo.
Magmamasid ako mula sa bakuran.
Sige.
Puro itim. Tagong tago.
Walang makakahanap sa akin sa itim kong bahay-uod.
Ayos ka lang, Maren?
Anong ginagawa mo?
Ano? Diyos ko.
Di natin alam.
Uy, di natin alam.
Nakabalik na ba siya?
Hindi! May mali, Mama!
Tara na. Kailangan na nating umalis.
Ano ba? Tara na!
Doon lang umusbogn ang sibilisasyon.
Wala akong balak magturo ng kasaysayan...
pero mahalagang ipaalala sa lahat...
na kaakibat ng ekonomiya ang pagiging malikhain ng mga tao.
Ito ang kumakatawan sa pundasyon ng paglago ng ating ekonomiya.
Walang car seat, Maren.
Wala siyang suot na singsing.
May nararamdaman dapat tayo.
Kasi pumapatay tayo at nagnanakaw...
at naninira tayo ng mga buhay.
Ano bang problema mo?
Kailangan natin 'tong gawin!
Pinag-uusapan natin ang hinaharap, ang pagtanggap sa sarili.
Wala ka niyon. Sobra na ito.
60 o 70 taon pa tayo ganito?
'Wag mo akong pahirapan.
Maren, anong... Anong dapat kong...
Paano kita mapapalaya? Anong dapat kong sabihin ngayon?
Magmaneho ka na lang.
Sige. Sige.
Nananaginip ka. Malapit na tayo.
May telephone book kayo? Nawawala ang nasa labas.
May hinahanap ako sa Bagley.
Para ito sa county.
Salamat.
Diyan.
Sasamahan kita.
'Wag na, dito ka lang.
Mawalang galang. Ikaw ba si Barbara Kerns?
Teka, Gng. Kerns, Gng. Kerns.
Ako si Maren Yearly.
Maren.
Mahaba ang nilakbay ko.
Di sila nagkasal.
Naisip na namin.
Namatay ang asawa ko, ilang taon na ang nakakaraan.
Cancer sa lalamunan.
Patawad.
Pasensya na at binigla kita.
Di mo siguro alam na may apo ka.
Hindi.
Di kami pumayag na magpakasal siya.
Kaya siya lumayas.
Saan niya nakilala ang ama ko?
Di niya sinabi?
Wala siyang sinabi tungkol kay mama.
Nagkakilala sila noong kolehiyo sila sa Mankato.
Nagtapos siya dalawang taon bago siya nakumbinsing umalis.
Kasama mo ba siyang nagpunta rito?
Hindi. Nasa Maryland siya.
Alam ba niyang nandito ka?
Oo, hinayaan niya akong hanapin ka.
Di ka tumakas?
Hindi.
Tingin niya, nasa tamang edad na ako para gawin ang gusto ko.
Kung hinahanap mo ang 'yong ina...
Patawad, pero wala na siya.
Ano? Kailan?
Matagal na, at ayaw ko nang ikwento sa 'yo.
Sana irespeto mo 'yon.
Anak niya ako.
Oo.
Kung bakit siya umuwing nagluluksa.
At ayaw niya ring magsabi sa amin.
Ang daming tinatago.
Patawad at ganito kagulo ang pamilya mo.
Teka. Kwentuhan mo ako ng kabataan niya.
Wow. Siya lang ang anak n'yo?
Di siya sa amin.
Di namin kayang magkaroon ng sariling anak ni Bob.
Tapos nakilala namin si Janelle.
Iniwan siya sa likod ng estasyon ng sheriff sa may Bemidji.
Nasa balita iyon.
May alam ba kayo tungkol sa tunay niyang magulang?
Wala. Bukod sa ginawa nila sa anak nila.
Muntik na siyang mamatay sa lamig.
Parating malamig dito.
Ang ina ko...
Sa 'yo na ang mga 'yan kung gusto mo.
May sinaktan ba siya?
Anong klaseng tanong 'yan?
Tingin ko, oo. Sigurado ako.
Di ko alam kung paano mo pinagtakpan...
o kung gaano kasakit.
Tama na.
Di mo na ulit ako makikita.
Di mo siya kadugo, pero ako kadugo ko siya.
At kailangan kong malaman.
Kaya, pakiusap, Gng. Kerns...
Siya mismo ang tanungin mo.
Paano?
Di kita kilala.
Intindihin mo.
Di ko alam kung anong pinunta mo rito.
At sana totoohin mong di ka na babalik dito.
Alam kong masakit marini
Sinabi kong wala na siya...
pero di pa siya patay.
Nakatira siya sa Fergus Falls.
Sa isang ospital doon.
At di namin siya pinasok doon, kung 'yon ang iniisip mo.
Siya mismo ang nagkusa.
Okay.
Nandito ang ina ko.
Samahan ba kita?
Ayaw ko.
Anak ni Gng. Kerns.
Di ko inaasahan ito.
Kumalma ka.
Kalma.
Delikado ba siya?
Ilang taon na 'yong hindi problema.
Eh anong rason nito?
Mapanakit siya sa staff at sa sarili niya.
Pero matagal na 'yon.
Posibleng di ka niya makilala.
Kakainom lang niya ng gamot, kaya maaaring tulog siya.
Tingnan natin.
May bisita ka, Bb. Kerns.
Matutuwa ka sa surpresang ito.
Si Maren.
Ako si Maren.
Di ba siya nakakapagsalita?
Dahil sa gamot.
Kalma, Bb. Kerns.
Di ko kasama si Papa.
Ako lang mag-isa.
Ibigay ko ba sa kaniya ang liham? Dinala ko rito.
15 taon na ata ang nakakalipas nang sinulat niya ito.
Tinabi ko ito, para kung sakali.
PARA SA AKING ANAK
Alam niyang pupunta ako?
Maghihintay ako rito.
Maren, kung dumating ang araw na pupunta ka rito...
Alam kong dahil 'yon di sinunod ng ama mo ang pangako niya.
Nagkwento siya tungkol sa akin.
At malalaman ko kung bakit.
Di niya alam kung ano ako nang ikasal kami...
pero nalaman din niya noong pinagbubuntis kita.
Nangako akong di ko kayo sasaktan...
pero paano tayo makakasiguro?
Mahirap umalis. Mahal ko kayong dalawa.
Inisip kong magpakamatay...
pero gusto kong manatili para kung sakaling gusto mo akong makita.
Gusto ko lang naman ng pagmamahal.
Sinubukan ko, naniwala ako, pero di natin 'yon matatamasa.
Ang kaya lang nating makuha ay maliit na espasyo...
sa likod ng mga nakakandadong pinto.
Patawad, Munting Yearly.
Para sa lahat ng bagay na di ko nagawa para sa 'yo...
at para sa nag-iisang kaya kong gawin.
Walang puwang ang mga halimaw sa mundo ng pag-ibig.
Kaya hayaan mong tulungan kitang makalaya.
'Wag! Tulong!
Bb. Kerns, kumalma ka!
Mamatay ka na, Maren.
-Palabasin n'yo ako. -Pindutin mo ang button sa pinto.
Di ko mabuksan ang pinto.
Patawad. Tara na.
Di ko mabuksan ang pinto.
Ligtas ka na.
Tulad niya tayo. Pero baliw siya.
Kinain niya ang sarili niyang kamay.
Sabi niya mahal niya si Papa. Sabi niya gusto niyang maging ina.
Maaari siyang manatili. Maaari niyang sabihin sa akin ang lahat.
Ibang iba ang lahat kung mayroon lang akong kakampi.
Kahti isang kausap lang.
Maraming mababago.
Di ko gagawin ang mga nagawa ko!
Lintik siya.
Kung nanatili siya, maaaring nasaktan ka niya.
O mas malala, baka wala ka na rito.
Magtiwala ka, alam ko ang sinasabi ko.
Mas malala pa ang pinagdaanan ko.
Manahimik ka na nga!
Galit ka, takot, at pakiramdam mo nag-iisa ka...
di mo alam ang gagawin mo.
Kung gusto mong mapag-isa, di kita mapipigilan.
Pero 'wag kang magalit sa akin.
Pinatay mo siya, Lee.
-May asawa't anak siya. -Okay.
Nasanay ka nang nakakulong at di pansin at mag-isa...
at ngayong malaya ka na...
at nakikita mo na kung sino ka...
natataranta ka na.
Pero alam mo? Natataranta rin ako.
Nag-aalala rin ako. Ganoon talaga.
-Ang alin? -Ito!
Kung ano man 'to.
Tama na. Mali ka.
Ano? Tungkol saan?
Di na dapat kita samahan. Di ako makapag-isip.
Diyos ko.
Wala tayong ibang magagawa, Maren.
Kundi kumain, magpakamatay, o magpakulong gaya niya sa loob.
Anong pipiliin mo?
Bakit ba di mo ko pagbigyan?
Hindi.
Di ako tutulad sa kaniya.
Sang-ayon ka man o hindi, 'yon ang desisyon ko.
Magpapagasolina lang ako.
May pera ka.
Maren!
Uy. Malungkot ka bang makita si Sully?
Gumana nga.
Di ako makapaniwala.
Sinusundan mo ako mula Frederick?
Alam ko. Di rin ako makapaniwala.
Wala na akong ibang magagawa.
Bakit, Sully?
Dahil di tayo nakapagpaalam sa isa't isa.
At nag-aalala ako para sa 'yo.
Bakit di ka nangumusta kanina?
Hindi.
Di ako umeepal. Isa pa, may kasama kang kaibigan.
Nasaan na siya? Nakita ko siya. Nagmamadaling umalis dito.
-Bagong nobyo mo? -Hindi.
O tropa mong palaboy?
Kaibigan ko lang siya.
Kaibigan lang.
Di niya siguro alam.
Katulad ba natin siya?
Naamoy mo ba siya o siya ang nakaamoy?
Pareho.
Salamat sa pagturo sa akin.
Walang ano man.
Masaya ang buhay kasama si Sully. Ano sa tingin mo?
Gusto mo bang makasama si Sully?
Ang weird ng pagsunod mo sa akin.
Ilang linggo lang.
Mas magiging weird pa ang buhay. Pangako.
Gusto ko ang usapan natin.
Malungkot at mapag-isa ang tinatahak nating landas.
Kaya 'wag mong gawing mas malungkot...
kung kaya mo.
Babae ako.
Alam ko. Kasing edad ng anak ko, kung mayroon lang.
Iyon ba ang rason mo?
Naku nga naman.
Ayaw kitang saktan, Sully.
Alam kong malayo ang nilakbay mo.
Di ako kumportable dito.
Di mo pa naranasang makabilang sa grupo?
Ako, oo.
Kailangang bigayan iyon.
Ayaw mo kay Sully.
Bakit parang ibang tao sa 'yo ang sarili mo?
Ayaw mo sa akin.
Hindi, wala lang akong tiwala.
Di na mahalaga kung tama ako o mali...
iyon ang nararamdaman ko.
Eh di hindi ka papasok?
Hindi.
Lintik ka.
Lintik.
Bobo!
Ginusto kita.
Di ko 'yon ginawa sa iba.
Mahalaga iyon.
Ginusto ko...
Ang kape mo.
Salamat.
-Uy. Sandali. -Uy, Sheila. Kumusta?
Mahal kita.
Hello?
Uy, tanga, kumusta ka?
Pwede pa ba kitang makausap?
Nasaan ka? Kakaiba ang boses mo.
Pauwi na kao.
Darating ka ngayong gabi?
Oo, gagabihin ako...
pero aabot.
Pwede ka bang manatili?
Ngayon, oo.
Masaya ako, Lee.
Ako rin.
Gusto mo bang maglibot pagkauwi ko?
Magmaneho tayo.
Umiiyak ka ba?
Hindi. Bakit?
May problema ba?
Hindi, pauwi na ako. Walang problema.
Sasabihin ko kay Mama na uuwi ka na.
Sige.
Sabihin mo.
Wala akong pake sa mga gawain.
'Yon lang ang iniisip ko.
-Napaka... -Tama ka.
Noon, may pake ako, ngayon wala na.
Mismo.
Uy, Kayla.
Ako si Maren, kaibigan ni Lee.
Nakilala kita sa bahay ng tita mo noong nakaraan.
-Natatandaan ko. -Di ko pa siya nakikita.
Sandali lang.
Gusto kong bumati noon, pero...
Alam mo kung nasaan si Lee?
Nasa bahay siya ng tita ko saglit...
pero ayaw siyang tantanan ng mama ko...
kaya tumira siya sa tabi ng lawa.
Aling lawa?
Isang state park sa 641.
Nagpupunta siya sa bayan 'pag gusto niya.
May pinagdaraanan lang siguro siya.
Pero tinanong kita sa kaniya at sabi niya, iba na ang gusto mo.
Iniisip ko kung bakit siya nanatili.
Siguro hinihintay ka niya.
Di ako sigurado.
Baka nga ayaw niya na akong makita...
sa totoo lang.
Alam kong gusto niyang makipagbalikan.
Sabi niya?
Ang salbahe talaga niya.
Bakit ba siya ganito?
Sabi ko sa kaniya, wala nang nakakaalala ng nangyari sa mga pulis.
Tatlong araw lang at pinalaya na siya.
Tungkol ba 'to sa ama mo?
Di niya sinabi sa 'yo?
Lasinggero ang ama namin.
'Yong tipong walang kontrol.
Palagi silang magkaaway ni Lee...
pinapakalma siya lagi niyon, at noong umalis siya, sinaktan niya si Lee.
At noong pinigilan ko siya, sinaktan niya rin ako.
Nagalit si Lee, at pinatawag niya ako ng pulis.
At nang sinira ni Papa ang telepono...
Pinigilan siya ni Lee habang pinatakas niya ako.
At nang makabalik ako at ang mga pulis,
bugbog-sarado si Lee at wala na ang kotse ni Papa.
Sabi ni Lee, tumakas siya, pero may dugo kay Lee...
kaya kinulong siya habang inaalam kung kanino ang dugo.
At inisip ng lahat na pinatay siya ni Lee.
Pero dugo lang ni Lee iyon.
Kalokohan lang ang paratang, at pinakawalan din siya.
Apat na taon na ang nakakaraan...
at tatlo't kalahating taon na siyang wala.
Hindi patas.
Hindi.
Lee!
Gamitin natin ang tent mo.
Saan mo gustong pumunta?
Ewan ko. Kahit saan. Sa kanluran.
Rod bearings mo.
Talaga? Bwisit!
Papalitan ang makina.
Ibebenta ko nalang kada parte.
Bigyan mo ako ng alok...
Ibebenta ko na sa 'yo ngayon.
-Di mo gugustuhing ibenta rito. -Bakit?
Tumingin ka.
Paano ka uuwi?
Ewan ko.
Lumilipad ang isip mo.
Pinapanood mo akong magbasa?
Oo.
Ito na ang huling libro ko.
Kailangan kong bumili.
Kailangan nating huminto sa Omaha.
Sabi nila, kailangan nating magdala ng pandalawang araw na tubig
kung sakaling masiraan tayo.
Habang naghihintay ng masasakyan.
Palitan na natin ang gulong.
Sana maisalba pa.
Gusto ko rin ng van.
Natuto akong magmaneho sa truck na 'yon.
Natuto kang makipaghalikan doon.
Marunong na ako bago pa kita makilala, G. Kentucky.
Kinantahan ko ang binibini ko roon.
Kinuwento ni Kayla...
ang nangyari sa ama mo.
Di niya alam ang nangyari.
Parang ang sama niyang ama.
Ayaw ko siyang pag-usapan.
Di ko pinoproblema ang ganoong bagay tulad mo.
Sabi ni Kayla...
sinaktan niya kayong dalawa.
Totoo.
Pinatawag ko siya ng pulis. Tumawag siya.
Tapos umalis siya.
Di ako naniniwala roon.
Marami sigurong dugo sa 'yo para maghinala ang mga pulis.
Kung gusto mo talagang malaman, Maren, inatake niya ako.
Sinubukan niya akong patayin.
'Yon ang unang beses kong makaamoy.
Anong nangyari pagkatapos?
Lee...
pwede mong sabihin sa akin.
Nawalan siya ng malay.
Pinulupot ko ang katawan ko sa kaniya...
at saka ko pinukpok ang ulo niya gamit ang isang ashtray.
Binuhat ko ang bangkay niya sa kotse.
Pinasok ko siya...
at saka ko siya dinala sa isang bukid sa labas ng bayan...
na alam kong abandonado.
Gaano katagal siyang nandoon?
Tatlong araw.
Tingin ko.
Tatlong araw.
Tinali ko siya.
Buong katawan maliban sa ilong, para makahinga.
At pagbalik ko...
Rinig na rinig ko ang paghinga niya.
Alam niya ang mangyayari.
Anong ginawa mo?
Kinain ko siya.
At ang sarap sa pakiramdam.
Para akong lumulutang sa ere.
Baka pinatay ko na ang sarili ko kung di dahil kay Kayla.
Tingin ko 'yon ang tama.
Hindi, tumigil ka.
Ganoon din ang gagawin ko.
-Kagaya mo. -Talaga?
Iba ang paraan ko, pero ganoon din.
Prinotektahan mo ang taong mahal mo.
Di ako masamang tao sa 'yo?
Basta mahal kita.
Saan tayo pupunta?
Kahit saan.
Magmaneho tayo hanggang sumuko na ang truck.
At manatili tayo roon.
Maghanap tayo ng tirahan at trabaho.
Parang mga normal na tao.
Gusto mo 'yon? Sige.
Maging normal muna tayo.
AGOSTO
Nasa Ann Arbor kami.
Ann Arbor.
Nagtatrabaho si Maren sa university, sa bookstore...
kaya malapit kami sa campus.
Anong sabi mo?
Siguro, kung magtatagal kami rito.
Nangungumusta si Kayla.
-Uy. -Uy daw.
-Gusto niyang bumisita. -Oo.
Lee, dala ko ang...
Tatanggalin ko ang kamay ko...
at di ka sisigaw.
Dahil kaibigan si Sully...
at di dapat sinisigawan ang mga kaibigan.
Nasaan ang nobyo mo?
Nakita ko siya.
Nakita ko siyang umalis.
Ewan ko.
Anong balak mo, Sully?
Mula noong iniwan kita...
doon sa Minnesota...
wala nang tama sa buhay ko.
Anong ibig mong sabihin?
Ibig sabihin...
Ibig sabihin may dapat tayong tapusin.
Sully, kami ni Lee...
magkarelasyon na kami.
Di 'yon ang tinutukoy ko.
Ayos lang.
Ayos lang kung ayaw mo kay Sully.
Ang inaalala ko ay ang dami mong nalalaman tungkol sa kaniya...
sa loob ng isip mo.
Tingin mo ipagsasabi ko 'yon?
Sinong maniniwala sa akin?
At ikaw ang nagsabi sa akin na di ka pumapatay...
Di ka pumapatay, di ba?
Iyon ang sabi mo sa akin, Sully.
Dati, nagsasabi pa ako ng totoo.
Di nila ako sineseryoso.
Gusto ko lang naman...
Makasama ang isang taong nakakaintindi.
Alam mo ang ibig kong sabihin?
Alam mo ba?
Uy.
Di ka ba nagsasawa sa sarili mo?
Gusto lang ni Sully makatulog sa gabi.
'Yon lang.
Gusto ni Sully na matulog.
Itulog ang lahat.
Sabi ko...
tigilan mo ang pagtawag sa sarili mo ng Sully.
Sige, Maren.
Ingat.
Tara na.
Angat.
Siya ang nakilala mo, 'yong sumunod sa 'yo?
Naamoy ko agad siya.
Paano ka niya nahanap?
Naku.
Sandali.
Tingnan mo.
Naku, tinamaan ka sa baga.
Magpunta tayo sa ER.
Lumalabas ang hangin. Nakikita ko.
Pinatay niya si Kayla.
'Wag mo muna 'yong isipin.
Naku.
Di natin 'to kaya nang tayo lang, at...
-Masama ba ako? -Hindi.
Hindi, mabuti ka, Lee.
Nasindak ka.
-Masama ba ako? -Hindi.
Hindi.
Di tayo pwedeng tumawag ng ambulansya, Lee.
Di nila 'to pwedeng makita.
Aalis na tayo.
Tara na.
-Gusto muna kitang kainin. -Tara na, Lee.
-Kainin mo ako. -Hindi.
-Kainin mo ako... -Di ko siya kakainin.
-Gusto kong kainin mo... -Ayaw ko.
Ako.
-Kainin mo ako. -Ayaw.
-Kumain ka. -Hindi.
-Ayaw ko. Di pwede. Tama na. -Gawin mo na, Maren.
-Tapos na ako. -Hindi.
-Gawin mo na, Maren. -Tama na, Lee.
-Di pwede. -Pati buto.
Di pwede. Tama na.
-Ang ganda. -Tumigil ka.
Patayuin mo ako.
-Napakadali lang niyon, Maren. -Hindi.
Mahalin mo ako at kainin.
HANGO SA NOBELA NI CAMILLE DEANGELIS
WAKAS
Tagapagsalin ng Subtitle: Erica Mila Nabong