Dzień dobry, liceum Brandon.
Dziś ważny wieczór na naszym kampusie,
wieczór występów przedstawiających Squirrel Girl i Miss Marvel.
Gdy jesteś nastolatkiem, dorastasz i się rozwijasz,
dowiadujesz się, kim jesteś,
nie ma lepszego sposobu, by to odkrywać,
niż przez aktorstwo.
Ale uczniowie są pod dużą presją.
Gdy mają występować przed szkolną społecznością,
ryzykują akceptację grupy rówieśników.
Nigdy nie sądziłam, że będę stać na scenie i coś mówić.
Gdy tylko tam staję, moja kwestia ucieka mi z głowy.
Teatr zmusza cię do wyjścia ze swojej strefy komfortu.
- O Boże. - Poradzisz sobie.
- Trzy minuty. - Hej, stary.
Denerwuję się. Mam motyle w brzuchu.
Przekazem sztuki jest stawienie czoła lękom.
- Musimy iść. - Zajmuję miejsce.
I wszyscy to robimy.
NA SCENIE
Trzy miesiące wcześniej
Brandon na Florydzie to miasto skupione przy jednej autostradzie,
przy której stoją wszystkie budynki...
Liceum Brandon Dyrektorka teatru
...a potem stopniowo się od niej oddalają.
Brandon jest świetnym przystankiem...
Dyrektorka liceum Brandon
...pomiędzy bardziej miejską Tampą i bardziej wiejskim Plant City.
Liceum Brandon to bardzo tradycyjna szkoła.
To typowa dzisiejsza szkoła, nie taka, jakie widać w telewizji.
Jest prawdziwa.
W tym roku mamy 1800 uczniów.
Dostajemy dofinansowanie,
co oznacza, że 68% uczniów otrzymuje darmowy lub tańszy lunch.
Duża część naszych uczniów
szuka tutaj komfortu, czy jakiegoś rodzaju poczucia domu,
bo być może go nie mają.
Dziś nasi tenisiści zmierzą się z liceum East Bay.
Drużyna softballu gra z Durant, a bejsboliści z Newsome.
Oba mecze zaczynają się o 19. Do boju Orły.
Liceum Brandon jest znane ze sportowców,
wygranych mistrzostw stanowych,
a nie z programu teatralnego.
Pamiętam, gdy byłam w liceum...
Liceum Brandon Dyrektorka teatru
...miałam swoją rodzinę w teatrze i chciałam zapewnić to uczniom.
Courtney wspomniała, że chciałaby uczyć aktorstwa na pełny etat.
Teatr był klubem zajęć po szkole.
Nie był to zorganizowany program z zajęciami sześć razy dziennie.
Powiedziałam: „Musi dołączyć więcej uczniów, by zorganizować zajęcia,
uczniowie muszą chcieć na nie chodzić”.
Szukała czegoś, co naprawdę zaangażowałoby uczniów
i otrzymała ich opinie na ten temat.
Sztuki Marvela sprawiły, że zainteresowali się zajęciami.
Gdy szukałam sztuki na tegoroczny występ,
moją uwagę przykuły sztuki Marvel Spotlight.
To kolekcja sztuk o postaciach znanych z uniwersum Marvela
i każde liceum może je wystawić.
Sztuki napisane są dla liceum.
Są napisane dla licealistów i ich mentalności,
o tym, z czym się mierzą, w sposób, z którego nie zdają sobie sprawy.
„Przechodzę przez to”, bo robi to superbohater.
Samo zainteresowanie i miłość do Marvela, które zobaczyłam,
sprawiło, że stwierdziłam, że to będzie fajne.
Może to wzbudzi zainteresowanie programem teatralnym...
a nawet jeśli nie, może moi uczniowie czegoś się dzięki temu nauczą.
Hej. Wszystko okej?
Możesz wejść. Tak.
Żadnych telefonów. Podłączcie albo schowajcie.
W tym roku występują dwie klasy.
Odłóżcie rzeczy.
Potrzebujecie tylko ołówka, a torby zostawcie tam.
Uczniowie z szóstej lekcji wystawiają Miss Marvel.
Są w pierwszej klasie teatralnej.
Większość nie brała udziału w takich zajęciach.
Dam wam kartki z zapisanymi pewnymi kwestiami.
Może to nie być rola, którą dostaniecie,
chodzi o sprawdzenie, jakie decyzje podejmiecie podczas czytania.
Czy ma to sens?
Dostałam kartkę,
miałam kilka minut, by ją przeczytać i „Bum!”.
Szósta lekcja
Musiałam to zrobić.
Z tyłu macie historię Miss Marvel.
Gdy pani Kyle powiedziała, że wystawiamy sztukę Marvela,
wiele osób się cieszyło.
Musicie być też dobrymi widzami.
Co macie robić po czyimś przesłuchaniu?
Dobra. Zaczynamy.
Weź oddech, gdy będziesz gotowy i dasz sobie radę.
W porządku? Super.
Gdy szłam na przesłuchanie, czułam, że mam wszystko pod kontrolą.
Ale gdy stanęłam na scenie...
Szósta lekcja
...straciłam wszystko.
Denerwowałem się, gdy grałem, bo nie wiedziałem...
Szósta lekcja
...jak mi pójdzie, bo to pierwszy raz.
To było stresujące, straszne.
Chciałabym dostać rolę Kamali Khan.
To bardzo interesująca postać
i udało mi się nawiązać z nią więź lepiej,
niż z jakimkolwiek innym superbohaterem.
Ma w sobie coś z każdego superbohatera,
a przy okazji jest zwykłą dziewczyną.
Miss Marvel opowiada o Kamali Khan.
Jest licealistką
i ma moce polimorficzne.
Ma olbrzymie pięści,
może sprawić, że jej pięści i stopy rosną.
„Nawet o tym nie myśl, drzewo.
Potrafię pokonać włamywaczy, z tobą też dam sobie radę”.
Ocaliła komuś życie
i wtedy zaczęła myśleć: „Może mogłabym być superbohaterką”.
„Co za noc. Byłam sprytna, harda, supersilna.
Tak. Dałam czadu”.
Ale wiedzie podwójne życie. W nocy jest superbohaterką...
Szósta lekcja
...a w dzień zwykłą uczennicą.
Wszyscy w szkole zauważają, że Kamala nie ma czasu na szkołę.
Bruno, jej dobry przyjaciel, chroni jej sekret.
„Tak, podkochiwałem się w niej,
ale ona nie była zainteresowana”.
„Ma tę, chyba mogę tak to nazwać, pracę dorywczą”.
„Dziś odbyłam najlepszą walkę.
Pewnie jest już w wiadomościach”.
„Miss Marvel, nowa lokalna bohaterka Jersey City”.
„Dlaczego nie pojawiłam się w wiadomościach?”
Chce, by doceniano jej ciężką pracę.
Chce zostać doceniona i zniechęca ją to, że nie jest.
Szósta lekcja
„A na mojej ulubionej stronie?
Nic?”
To sprawia, że czuje się przygnębiona,
dlatego pisze historie o sobie, jak ratuje świat.
„Jak to mówią: »Chcesz, by coś zrobiono dobrze, zrób to sama«”.
W końcu Kamala zdaje sobie sprawę,
że musi wyjść zza ekranu laptopa.
Chodzi o to, jak ona siebie widzi, a nie jak ludzie ją widzą.
Dziękuję.
Dobra. Idziemy.
Uczniowie z siódmej lekcji są w grupie drugiej i trzeciej.
Już wcześniej chodzili na zajęcia teatralne.
Andrew.
Wystawiają Squirrel Girl idzie na studia.
Joey.
Ta sztuka jest inna.
Siódma lekcja
Nie oglądasz czegoś poważnego albo mrocznego.
Jest komiczna.
Ci, którzy chcą dostać role ważniejszych postaci,
będą się starali czymś się wyróżnić.
Naprawdę chciałam dostać rolę Squirrel Girl.
Madi, jesteś następna.
Nawiązałam z nią więź.
W superbohaterze ważna jest osobowość. Siła psychiczna.
- Dobrze? - Gdy będziesz gotowa.
Chciałam się pokazać i powiedzieć: „Mogę być tą osobą”.
Siódma lekcja
„Mogę być superbohaterką Marvela”.
Squirrel Girl idzie na studia opowiada o Doreen Green,
która ma zdolności takie jak wiewiórki i może z nimi rozmawiać.
Siódma lekcja
Doreen idzie na studia.
Zabiera swoją przyjaciółkę Tippy-Toe, która jest wiewiórką.
Ale Doreen chce mieć ludzkich przyjaciół.
„Teraz, gdy jestem dorosła, ludzcy przyjaciele są...”
„...są tylko ludźmi”.
Zaprzyjaźnia się z Nancy i Tomásem,
ale jest superbohaterką i zastanawia się:
„Mam wam powierzyć ten sekret?”.
„A jeśli się zdenerwują?”
„Jeśli mój sekret będzie dla nich ciężarem?”
A wtedy pojawia się M.O.D.O.C..
Siódma lekcja
„Podłączę ich mózgi do mojego, wyciągnę ich wiedzę...”
„...zmienię ją w kod i podbiję świat”.
M.O.D.O.C. jest złoczyńcą, który chce się zemścić na Squirrel Girl...
Siódma lekcja
...i podbić świat, jak to złoczyńca.
Ostatecznie...
Siódma lekcja
...dogaduje się z przyjaciółmi
i powstrzymują M.O.D.O.C.-a, bo mówi im, kim naprawdę jest.
Lekcja brzmi: ufaj przyjaciołom.
Ufaj ludziom, na których ci zależy.
Dziękuję.
To tyle.
Dziękuję.
To moja następna lekcja.
10 tygodni do przedstawienia
Przesłuchania są stresujące,
ale to na nich wszystko się opierało.
Staram się być bezstronna.
Wiem, że niektóre dzieciaki będą zawiedzione.
Wiem, że inne spojrzą na listę
i mam nadzieję, że lista ich uszczęśliwi, że ja w nich wierzę,
bo to produkcja wewnątrz klasy.
To nauka. To nie tak, że każę im iść na scenę i grać.
- Nie mogę się doczekać. - Ciekawe, co dostaniemy.
Myślę, że ty dostaniesz rolę M.O.D.O.C.-a, a ja Dooma.
- Jeśli dostanę M.O.D.O.C.-a... - Będzie duet.
Wszyscy są na tym samym poziomie
i muszą współpracować,
bo to musi by ich wspólne przedstawienie.
Jeśli każdy da sobie radę ze swoją rolą, odniosą sukces.
- Lista jeszcze nie wisi. - Zaraz będzie.
Mój Boże!
- Słyszałem kroki. - Idzie?
To się dzieje. Rowan biegnie w tę stronę.
- To się dzieje. - To nie Rowan.
Odsuńcie się.
- No dalej. - Cofam się.
- Wywiesza nazwiska? - Co...
- Zostańcie tam. - Zostańcie.
Póki nie zamkną się drzwi.
- Zostańcie tam. - Trzymam go.
- Jestem Brightmindem. - O Boże!
- M.O.D.O.C.! - Jesteś M.O.D.O.C.-iem?
Jestem M.O.D.O.C.-iem, złoczyńcą.
Wprowadzę mroczną komedię.
Coś złego,
ale też lekkiego, bo to szkolna sztuka.
Jestem Doreen!
O Boże!
Dostałam Doreen Green. Jestem Squirrel Girl.
Dlatego zrobiłam...
Byłam zaskoczona.
Kompletnie osłupiałam i jestem podekscytowana.
Dostałam główną rolę!
Wiedziałam, że dasz radę. Mówiłam.
Dostałam rolę Kamali Khan.
MISS MARVEL „Miss Marvel / Kamala Khan”
Bardzo się cieszę.
Trzęsę się. Weź swój telefon.
Chyba jestem w szoku.
Nie wiem, jak się czuć.
Gdzie jesteś?
Jestem kimś na dole.
- Jesteś Mike. - Tutaj.
Jesteś dziewczyną Bruna.
Okej.
Cieszę się i to dla mnie ważne, że będę tego częścią.
MISS MARVEL „Michaela 'Mike' Gutierrez”
Nie trzęsę się. Trzymam to w sobie.
Ale gdy dotrę do domu, to...
Przez telefon – mama Madi
- Hej. - Hej. Zgadnij.
Co?
Jestem Squirrel Girl.
Wiem.
O mój Boże, Madi!
Wiem, szaleństwo.
Pani Kyle powiedziała, że będziemy wystawiać sztuki Marvela
i nie sądziłam, że dostanę rolę.
Liczyłam na to, ale nie chciałam sobie robić nadziei.
Rozumiesz?
- Nie mogę sobie robić nadziei... - Ale zobaczenie Squirrel Girl...
Gdy ją zobaczyłam, byłam zaskoczona.
Była przy kości, miała krągłości,
rude włosy i piegi.
Stwierdziłam: „Boże, to jest superbohaterka?”.
Dziewczyno!
Gratuluję!
Dziękuję.
Muszę kończyć, ale kocham cię.
Ja ciebie też.
Na razie.
Pa.
To moja mama.
- Dobra, lecimy. - Tak jest.
9 tygodni do przedstawienia
Ruchy.
Zostawcie torby i telefony. Potrzebujecie ołówka i scenariusza.
Próby
Zaczynamy, strona 26.
Czytajcie, nawet jeśli nie ma was na tej stronie.
Dobra.
Bri wejdzie przez okno...
przejdzie przez biurko...
„Potrzebuję jedzenia”.
„Tak wychowałam córkę?”
„Co masz na swoją obronę?”
Przekaz Miss Marvel brzmi, by najpierw uwierzyć w siebie
i dbać o to, jak ty siebie widzisz,
a to naprawdę ważne dla nastolatków.
„Nikt nie wie, kim jest Miss Marvel”.
„Nie chcesz, by cała szkoła się dowiedziała”.
Bo otacza ich tyle negatywności...
„I gdy spadła ze schodów pożarowych,
prawie umarłam ze śmiechu”.
„Wyobrażam to sobie”.
„Mówi o sobie Miss Marvel? Chyba bardziej Miss Kompletna Porażka”.
Wszyscy się śmieją.
„Powiedz chociaż, że komuś się podobało
moje opowiadanie”.
Powiadomienie! Jestem w wiadomościach?
Ammi, co tu robisz?
Ammi, nie tutaj. To sprawy superbohaterów.
Nie zrozumiesz”.
Od dziecka uwielbiałam grać.
Robiłam przedstawienia dla rodziny.
Cała rodzina we mnie wierzyła...
MISS MARVEL „Miss Marvel / Kamala Khan”
„Pewnego dnia będziesz gwiazdą”.
Z wiekiem wciąż się tym interesowałam
i koleżanka powiedziała mi o liceum Blake.
To szkoła artystyczna i aplikowałam do teatru.
Nie sądziłam, że się dostanę, ale się dostałam i byłam...
Rety, byłam szczęśliwa.
W pierwszym tygodniu mieliśmy przesłuchania do sztuki.
Próbowałam udawać, że wiem, co robię,
ale nigdy nie oglądałam żadnej sztuki...
i wypadłam okropnie.
Wypłakiwałam oczy, bo się ośmieszyłam.
Z czasem zaczęłam się denerwować.
Było mi ciężko.
Dlatego mama wypisała mnie z Blake.
Zapisałam się do Brandon.
Gdy odchodziłam z Blake, czułam się, jakbym porzuciła marzenie.
Dobra. W porządku? Wychodzimy.
A wtedy poznałam panią Kyle.
Jessica, gdziekolwiek jest. Tu jest.
Z panią Kyle mogłam rozmawiać sam na sam.
Gdy zaczęliśmy sztukę, powiedziała:
„Co cię łączy z postacią i tym, przez co ona przechodzi?”
Nawet o tym nie myśl, drzewo.
Potrafię pokonać włamywaczy, z tobą też dam sobie radę.
Kamala jest dziwaczna i fajna.
Ma niewielkie grono znajomych i lubi być akceptowana.
Sama gra pewną rolę.
Później zdaje sobie sprawę, że nie taka naprawdę jest
i nie tak powinna być akceptowana.
Gdy staje się sobą, ludzie ją akceptują.
Gdy ja byłam sobą...
Dziś odbyłam najlepszą walkę.
Dostałam rolę Kamali.
Miss Marvel, nowa lokalna bohaterka Jersey City.
Obsadzenie Briany w roli Kamali doda jej pewności siebie
i zrozumie, jaka jest dobra.
Wciąż mam marzenia.
To jest dopiero początek.
To był kolejny zwykły wieczór w Jersey City.
Nie, to nie ta kwestia.
Była późna noc
i w sklepie w Jersey City doszło do wymuszenia.
8 tygodni do przedstawienia
Potrzebuję sześć krzeseł.
Siedem, kłamałam.
- Siedem? - Siedem.
Jedno tutaj.
Joey, w tej scenie przechodzisz, gdy z nimi rozmawiasz.
Nie powiedziałbym, że zrobiliśmy postępy w kwestiach czy sztuce,
ale wszyscy czują się bardziej komfortowo i wiedzą, kim jest ich postać.
„Jestem twoim zastępcą, profesorem M.O.D.O.C.-iem.
M-O-D-O-C”.
Moją postacią jest M.O.D.O.C.
Utożsamiam się z nim, bo tak jak on wszystko mam przemyślane.
Wie, co ma robić, nim to zrobi.
„Podobno jesteście najlepszymi studentami na Uniwersytecie Empire State.
Wiem, że rozwiążecie ten problem”.
Tablica.
Wiem, że gdy na coś się nastawię, to zrobię to.
„Ale to ciężki orzech do zgryzienia”.
„Właśnie”.
„Koniec zajęć”.
Uczniowie z siódmej lekcji czują się komfortowo,
ale ci z szóstej są dopiero na zajęciach wprowadzających.
Pamiętaj, stój przodem do widzów.
Zacznij, gdy wstanie z łóżka,
czyli Kapitan Marvel, Iron Man, okej?
Przyzwyczajają się do tego procesu.
„Lustro jest najwięcej warte, gdy się potłucze. Pokaż serce...”
To była twoja kwestia?
- Nie skończyłam. - Nie?
- Nie szkodzi. - Okej.
„Lustro jest najwięcej warte, gdy się potłucze.
Pokaż swoje prawdziwe serce. Pozbądź się dumy”.
Słuchajcie...
- To moja kwestia? - Tak.
„Pokaż swoje prawdziwe serce. Pozbądź się dumy.
Lustro jest najwięcej warte, gdy się potłucze”.
Wszystko okej? Co się stało?
- Co robisz? - Okej.
Starałam się...
Nie wiem, dokąd mam pójść.
Wiem, że mam wystawić rękę.
Wiem, gdzie mam chodzić...
Choć to przedmiot fakultatywny i ja go nie wybrałam,
cieszę się, że szkoła zrobiła to za mnie.
Nim poszłam na te zajęcia,
nigdy nie sądziłam, że będę stać na scenie i coś mówić.
To dla mnie naprawdę ważne, bo...
MISS MARVEL „Michaela 'Mike' Gutierrez”
Wciąż nie czuję się pewnie.
Jakbym miała się pomylić, a wszyscy się roześmieją.
Utożsamiam się z Kamalą Khan,
bo chciała się dopasować
i pamiętam, kiedy ja robiłam to samo, ale to się nie udawało.
Urodziłam się w Bayamón, Puerto Rico,
i gdy byłam noworodkiem, zdiagnozowano u mnie raka.
Spędziłam w szpitalu kilka lat.
Gdy raka udało się wyleczyć, rodzice się rozeszli
i przeprowadziłyśmy się do Teksasu.
Od tamtej pory byłam tylko ja i mama.
Mówiłyśmy w innym języku i byłyśmy innej rasy,
więc trudno nam się było wpasować.
Trzy lata temu przeniosłyśmy się do Brandon...
i poznałam Brianę.
Ery jest moją przyjaciółką.
Mieszkamy obok siebie.
Wiem, że Ery dręczy niepokój.
Czułam to samo.
Trudno jest przez to przejść, bo to niszczy życie
i powoduje, że nie robisz tego, co chcesz.
Briana bardzo pomaga.
Uspokaja mnie, gdy mam próby.
Nie ocenia mnie.
Jest głośna, a to znaczy, że ja też mogę.
„W byciu bohaterem nie chodzi o to, jak dobrze się czujesz
czy jak pięknie wyglądasz, gdy ratujesz świat.
Chodzi o to”...
...„by robić to, co należy
bez względu na wszystko”.
Musiałam sama przez to przejść.
Wiele lat zajęło mi wyjście z mojej skorupki
i nie chcę, by ona przez to przechodziła.
Ma szansę się pokazać
i chcę, by ją wykorzystała.
Pokazała mi, że lepiej się wyróżniać niż dopasowywać.
Jej przyjaźń jest tym, czego najbardziej potrzebowałam.
Co myślicie o sztuce?
4 tygodnie do przedstawienia
- Uważam... - Podoba mi się.
A ty, Rori? Podoba ci się?
Czy chłopak może mieć różową pelerynę?
- To znaczy... - Jak tam moje drzewo?
Robię drzewo, a nie mogę go robić tu...
Technik teatru
...bo nie możemy mieć elektronarzędzi.
Muszę je zrobić w domu...
a nie mam wiele do zrobienia.
Jestem gościem, który robi drzewo i tyle.
Występujemy tak, jakby to było naprawdę.
Możecie mieć scenariusz, ale nie na scenie.
Jasne? Do roboty?
Dziś nie mogą mieć scenariuszy,
a to znaczy, że powinni pamiętać wszystkie kwestie.
Chwila, co? To nie ta scena.
Mam tu sporo kwestii.
Uczniowie z szóstej lekcji mają inną dynamikę.
Jamaul, musisz być na scenie. Przesuń to tu.
Mamy 12 aktorów, którzy są nowicjuszami...
Właśnie. Idealnie.
- Ale się uczą. - Mam tu być? Nie wiem.
- Możesz być tam. - Już coś pomyliłam.
Dam ci podkładkę, możesz tam coś mieć.
- Wróćmy sprawdzić... - Możesz zacząć tu.
- Po prostu przejdę. - Idź prosto.
Jaka jest pierwsza kwestia? „Hej”?
- Tak. - Okej.
Hej.
Korzystasz z któregoś z paneli?
Nie.
Czy mogę...
Dawaj, Bri.
Wielu z nich gra kilka postaci, więc z nimi proces idzie wolniej.
„Wiesz, jaka jest nierówność płciowa w tej szkole...”
- Zwolnij. - Dobrze. Oddychaj.
Pamiętam krótkie kwestie, ale te długie...
MISS MARVEL „Nakia Bahadir”
...potrzebuję czasu, by je zapamiętać.
„Jesteś silną, niezależną, odważną kobietą
i jesteś piękna taka, jaka jesteś”.
Zrobimy przerwę. Chodźcie tu wszyscy.
Więc...
gdy mówiłam z pamięci, miało być z pamięci, jasne?
Tak.
Musicie przeczytać swoje kwestie,
także to jak macie się zachowywać, jasne?
W kalendarzu, który wam dałam, macie informację,
kiedy mogę z wami pracować, jeśli tego potrzebujecie.
Dziś jest pierwszy taki dzień.
Jak we wszystkim – praktyka czyni mistrza.
Za 30 sekund zadzwoni dzwonek.
- Jest tu pani cały tydzień? - Tak.
Koniec lekcji.
Boję się. Nie wiem czemu. Nigdy się tak nie denerwuję.
Boisz się, że pomylisz pierwszą kwestię. Wyobrażam sobie.
Zaczynamy.
Scena pierwsza: „Początek”.
Uczniowie z siódmej lekcji są przygotowani.
Są gotowi.
Pomogę ci.
Nie trzeba. Do jutra.
Jesteś silna.
Większość ma doświadczenie.
Jesteś moją nową współlokatorką?
Tak, jestem Doreen.
Poznałaś Tomása?
Chodzi ci o tego seksownego, sympatycznego faceta,
który rozmawiał ze mną w miły i pełen szacunku sposób?
Tak, jego.
Nie zauważyłam.
„Te bystre, ambitne dzieciaki
spędzą całą noc nad tym problemem”.
Czytałem moje kwestie, bo chciałem je zapamiętać
jak najlepiej, żeby ich nie pomylić.
Jutro podłączę ich mózgi do mojego,
wyciągnę ich wiedzę i zmienię ją w bezcenny algorytm.
Nie „algorytm” tylko „kod”. „Kod, by podbić świat”.
- „I zmienię go w bezcenny...” - Nie, tylko „kod”.
„Kod, by podbić świat”, a potem się śmiejesz.
I zmienię go w kod, by podbić świat.
Gdy byłem dzieckiem, prawie co tydzień musiałem uczyć się fragmentów Biblii.
I gdy nie zapamiętałem większości, dostawałem karę.
Siedziałem i się zastanawiałem:
„Ile czasu potrzebuję, by to zapamiętać?
Jeśli tego nie zapamiętam,
co się stanie, gdy wrócę do domu?”.
Przez uczenie się tych wersetów wyrobiłem sobie nastawienie,
że każdą kwestię muszę pamiętać idealnie.
A teraz to się przeniosło do teatru.
Jeszcze raz, jesteście gotowi się uczyć?
Tak!
- Komputer! - Nauka!
Wspaniale. Zaczynajmy.
Zaćmienie.
Dobra robota.
Podobało mi się.
- Próbowałam. - Chórek był dobry.
Ale czytajcie swoje kwestie, proszę,
bo niektóre mówiliście źle albo pomijaliście fragmenty.
Ale złapaliście dobry rytm, więc nie chcieliśmy wam przerywać.
Mogę pani zadać pytanie?
Jasne. Usiądźmy.
- Mam problem z moim tekstem. - Jaki?
Chcesz zacząć od tego, co robiliśmy dziś?
- Jasne. - Okej.
Chodzi o kolejność czy zapamiętanie fragmentu scenariusza?
Mylą mi się dwie sceny w klasie.
Okej.
Czasem najlepsze, co można zrobić, to takie jakby podsumowanie.
Chodzi o znaczenie jednej tyrady w porównaniu z drugą, czyli:
„To jest pierwsza, a to druga”.
Czyli mogę to podzielić na kawałki i ten będzie:
„o kradzieży”, a ten kawałek...
Na początku zajęć Jamaul nie rozmawiał z nikim,
siedział w słuchawkach, z tabletem, w bluzie z kapturem na zasadzie:
„Muszę tu być”.
Ale zauważyłam, że dużo bardziej się stara.
- „...do dworca”. - Tak.
Robiliście to dziś.
Gdybyście mi pięć lat temu powiedzieli, że będę w sztuce,
byłbym zaskoczony.
Jestem nieśmiały i stresuje mnie teatr,
bo nie wiem, jak sobie poradzę przed widzami.
Nie miałem matki, gdy dorastałem.
Wychowywał mnie ojciec, ale miał firmę transportową...
MISS MARVEL „Bruno Carrelli”
...i dużo pracował.
Pamiętam, że jeździłem z tatą ciężarówkami
całe dnie i, tak po prawdzie, całe noce.
Gdy byłem starszy, musiałem iść do szkoły.
Moja mama i tata Jamaula przyjaźnią się od dawna...
Przybrany brat Jamaula
...zaczęliśmy się nim opiekować, by nie jeździł wciąż z tatą.
Mama Kyle’a mnie wszędzie woziła.
Woziła mnie do szkoły, pomagała przy pracach domowych.
Pomogła mi zapisać się na futbol, koszykówkę, lekkoatletykę.
Była dla mnie niczym mama.
To 21?
- Nie, to 24. - Dwadzieścia cztery?
To 24, bo Kobe nie żyje.
Rodzina Kyle’a mnie adoptowała...
i on stwierdził: „Będę twoim starszym bratem”.
Pokaż, co potrafisz.
Gdy miałem 16 lat, Kyle i jego mama przeprowadzali się do Brandon.
Jeszcze raz.
Okej.
Czy będzie chciał mieszkać z dala od taty...
To była trudna decyzja.
Przenosząc się do Brandon,
zostawiałem przyjaciół i nie wiedziałem, czy będę tu pasował.
Gdy wybierałem zajęcia, mój doradca powiedział,
że teatr mógłby być fajny, choć był dla mnie nowy.
Nie wiedziałem, czego będę się uczył,
ale się zapisałem.
Gdy zaczął, niewiele o tym mówił.
Po jakimś czasie wracał do domu i mówił coraz więcej
o tym, co robią na zajęciach
i że dostał rolę w sztuce.
Bruno jest pewny siebie.
Jest mózgiem w grupie.
- Jesteś mózgiem w grupie? - Tak.
Zauważyłem, że zaczyna to lubić.
Potrzebuję czasu, by czuć się komfortowo wśród ludzi.
Gdy nie pamiętam kwestii, koledzy z klasy mi pomagają.
Rozumiem, że mam szanse, których nie dostrzegałem wcześniej.
Zawsze jesteś wyluzowany.
2 tygodnie do przedstawienia
- Te będą idealne. - Na tym jest sznurek.
- Nie martw się. - Nie przejmuj się tym.
- Musimy dopasować rozmiar. - Okej.
Te spodnie możemy przerobić na szorty.
Są ogromne.
Nie, te są małe.
Nie wiem, jak się z tym czuję.
Zaczęłam grać, gdy miałam dziewięć lat.
Byłam naprawdę pewna siebie.
Uwielbiałam być na scenie
na zasadzie: „Patrzcie na mnie. Patrzcie, co potrafię”.
Potem poszłam do gimnazjum i było zupełnie inaczej.
Ludzie mówili, że nie umiem śpiewać.
Albo ja mówiłam, że jestem szczupła i ładna,
a oni twierdzili, że tak nie jest.
To ci miesza w głowie i zaczynasz myśleć:
„Skoro oni tak mówią, to musi być prawda”.
Ustaw się, bo muszę dopasować kurtkę.
W przymierzalni po prawej jest więcej światła.
Przymierzalnia po prawej.
Tak.
Zauważyłam, że zawsze, gdy siebie nie widziałam,
czułam, że jestem ładna i urocza.
A gdy widziałam siebie w lustrze, uderzała mnie myśl:
„Nie jesteś taka, jak myślisz”.
Sądziłam, że by być aktorką,
muszę być zabawna ze względu na moją wagę.
Że muszę opowiadać żarty o grubych.
- Chyba jestem gotowa. - A wiesz to?
- Tak. - Dobrze. Jeden, dwa, trzy.
Dziwnie długie spodnie, ale je skrócimy.
- Spokojnie, dopasowujemy kostium. - Tak.
Staniesz przed lustrem?
- Tak. - Tam.
Dobra.
Zobaczenie Squirrel Girl
i przeczytanie, że jest nieustraszona, że nic jej nie obchodzi...
to mnie obudziło, pomyślałam: „Chwila”.
Okej, jest super.
Poskładałyśmy to.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Nie jest chuda, a może być superbohaterką.
A ja pomyślałam...
„Nie jestem chuda. Mogę być kimkolwiek zechcę”.
Proszę, Squirrel Girl.
Zrozumiałam, że nie tylko moja mentalność się zmienia,
ale zmienia się mentalność świata.
Cześć. Jestem Doreen Green.
W porządku.
Mamy to.
Tydzień do przedstawienia
Słuchajcie.
Więc...
Co wam mówiłam o kwestiach? Jacy macie być?
- Głośni. - Pewni siebie.
- To też. - Cieszę się, że Haley to powiedziała.
- To też. - Tak.
Bądźcie pewni siebie. Znacie tę sztukę. Jasne?
- Damy sobie radę. - Okej?
Damy sobie radę. Do dzieła.
Była późna noc i w sklepie w Jersey City doszło do wymuszenia.
- Oni mają broń! - O nie! Wszyscy zginiemy!
Ona nas obroni. Pomocy!
Dzięki Miss Marvel wpływają na siebie.
Jeśli jedna osoba nie robi tego, co powinna,
to całemu zespołowi nie wychodzi.
I ponownie odważna Miss Marvel przybyła
i zapobiegła wstrętnemu przestępstwu, które miało się wydarzyć na...
Mój błąd. Przepraszam.
...w jej ukochanym mieście.
Zaćmienie.
Scena trzecia. Okej.
Briana odczuwa presję grania Miss Marvel.
Wszystko kręci się wokół niej.
- Pani Kyle... - Tak.
...mogę rzucić okiem na scenariusz?
- Naprawdę szybko. - Nie.
Chodźmy.
Zaczynamy.
Moment.
Wierzę w ciebie. Dasz radę.
Odbyłyśmy kilka rozmów na temat nabierania pewności siebie.
Przez chwilę byłam podejrzliwa.
O rety. Byłam...
Dawaj.
- Przez chwilę byłam zmieszana. - Tak jest.
Wyglądała podejrzanie.
- Briana. Bri. - Jest wredna.
Wszystko okej?
Nie, pomyliłam tekst.
- Nic się nie stało... - Nie.
- To tylko próba. - Nie.
Główną kwestią, o której rozmawiałyśmy jest charakteryzacja...
która się pojawi, gdy poczuje się komfortowo i będzie sobą.
Okej, niech wszyscy wyjdą.
Wiem, że możecie tego nie czuć,
bo już mi mówicie, że nie poszło dobrze, ale poszło.
Znamy sztukę. Tylko nie znamy tekstu.
Słuchajcie, a to się tyczy całej reszty w scenach.
Jeśli działacie na zasadzie: „Jeszcze dwie kwestie do mojej,
ktoś nie mówi swojej, to ja wypowiem swoją”.
Okej? Scena musi iść do przodu.
Ma to sens? Okej?
Spóźnimy się. O rety.
Nie szkodzi.
Zawsze się spóźniam na te zajęcia.
Boję się, że nie zapamiętam tekstu. Chcę być pewna...
Obie jesteśmy kiepskie w zapamiętywaniu.
Z didaskaliami nie mam problemów.
Ale gdy nie mam co robić,
nic konkretnego, to myślę:
„Teraz mam szansę zabłysnąć i zrobić to, co potrafię”.
Ale tak się boję, że tego nie robię.
Gram główną postać, więc czuję, jakbym musiała...
- Jesteś pod presją. - Tak.
Jeden dzień do przedstawienia
Biurko jest tam.
Nad drzewem trzeba popracować.
Technik teatru
Drzewa nie powinny być w dwóch częściach. Tak mi się wydaje.
I nigdy nie widziałem białego drzewa, więc...
Trzeba je złożyć i pomalować.
To trzeba zrobić, by mieć ładne drzewo.
Dobra, przytrzymaj.
Przedstawienie jest jutro.
MISS MARVEL „Josh Richardson”
Szaleństwo. Strasznie szybko.
Jest jeszcze dużo rzeczy do zrobienia.
Tak.
Jestem gotowa.
Upewnij się, że wiesz wszystko.
Nie stój na zasadzie: „Chwila. Co mam mówić?”.
Masz naprawdę grać.
Próby generalne są chaotyczne,
ale mówi się: „Kiepska próba, świetne przedstawienie”.
I ja w to wierzę.
Scena pierwsza: „Początek”.
Sceneria: Uniwersytet Empire State.
Tomás.
Doreen spotyka Tomása.
Ale uroczo.
Od przedstawienia dzieli nas jeden dzień.
Nie rozumiesz. Nikt nie bierze mnie na poważnie.
Nikt nie wie, kim jest Miss Marvel!
Chcesz, żeby cała szkoła się dowiedziała?
Mama mnie wkurza.
Podczas prób generalnych było czuć inną energię.
- Te zajęcia były angażujące! - Innowacyjne.
- Dynamiczne. - Dynamiczne. Przepraszam.
Teraz myślą sobie:
„Tak to będzie wyglądało”,
i myślę, że obie grupy wiedzą, na czym muszą się skupić i popracować.
John, zapamiętaj tę kwestię.
„Powodzenia. Ludziom się to spodoba”.
Został nam tylko jeden dzień,
a ja i John mamy problemy z pamięcią.
Partner sceniczny Jamaula
Tak, podkochiwałem się w niej,
ale ona nie była zainteresowana.
Ty i Kamala jesteście tylko przyjaciółmi?
Tak.
Chciałem mu pokazać,
że jeśli zapamięta kilka moich kwestii,
pomoże mu to zapamiętać jego.
„Mike”.
Mike, tak.
Mike, moja dziewczyna. Jest niesamowita.
Wstań i idź.
Jakbyś mówił: „Cieszę się, że wyraziłem się jasno”.
Dobra. Fajnie, że pogadaliśmy.
Do zobaczenia na fizyce.
Monolog złoczyńcy, bystrego, obłąkanego, który w siebie nie wątpi.
Z powodu kilku nieudanych eksperymentów komputerowych
stałem się tym, kim i czym teraz jestem, M.O.D.O.C.-iem.
Ale zmienię swoje imię na M.O.D.O.C.
To jest to samo imię.
Tylko teraz zamiast komputerem będę zdobywcą.
To nie są dobre imiona.
Chcesz się założyć?
Dawaj, Joey. Dasz radę.
Joey miał dziś kiepski dzień.
Gdy się pogubi, nie potrafi przypomnieć sobie kwestii.
Zaraz zadzwoni dzwonek.
Nie wywieraj na sobie takiej presji, by powiedzieć to, co trzeba.
Jesteś dla siebie zbyt surowy. Widziałam, jak to robisz.
Nie mogłem wymyślić ani słowa, który pasowałoby do tego, co się działo.
Gdy ja zapomnę kwestii, pomaga mi zastanowienie się,
jak ja bym odpowiedziała, gdyby ktoś mi coś takiego powiedział.
Musisz się podnieść jak zawsze.
Próbować dalej.
Dasz sobie radę, Joey.
Jesteś chłopakiem, którego usłyszą z Marsa.
Dzień przedstawienia
Dzień dobry, liceum Brandon.
Dziś bankiet z okazji zakończenia sezonu koszykówki chłopców.
Dajcie odpowiedź trenerowi Ludwigowi.
Dziś ważny wieczór na naszym kampusie, wieczór magicznych występów. Przyjdźcie.
Zobaczcie naszych uczniów, którzy grają Squirrel Girl i Miss Marvel.
W szkole o 19. Bilety po pięć dolarów.
Będzie niesamowicie.
Do zobaczenia.
Zabawkowa łódź.
Łódź zabawka.
Irlandzki.
Zegarek.
Czerwona skóra, żółta skóra.
W teatrze zawsze coś się może stać.
Nie chcesz wejść na scenę i zrobić coś, za co cię wyśmieją.
Chcę, by czuli, że zrobili wszystko, co mogli.
Ale to szkolny teatr.
Muszą to zrobić i się dobrze bawić.
Denerwuję się. Mam motyle w brzuchu.
Martwię się sceną z Johnem...
bo wtedy to ja jestem w centrum uwagi.
- Jak się czujesz? - Boję się.
Ja też.
Może być taki makijaż na scenę?
- Tak. - Boję się, że jest zły.
Scena dziesiąta jest najgorszą z moich scen,
bo coś się stanie,
a ja zapominam, jaka jest następna kwestia.
I wtedy wyglądam, jakbym nie wiedziała, co robię.
Jest 18.29, zostało 30 minut do...
O Boże! Zostało 30 minut do rozpoczęcia.
- Co cię martwi? - Nie wiem.
Denerwuję się.
To trudne, wiem.
Ale dasz sobie radę, okej?
Jeśli coś pomylisz... Briano, spójrz na mnie...
To nie koniec świata. Rozumiesz?
Tak, mamo.
Ludzie nie są idealni. Rozumiesz?
Okej?
- Dasz sobie radę. - Posłuchaj mnie.
Nie wiem, co robić w tej sytuacji.
Briana się denerwuje, a ja mam nadzieję,
że będę w stanie tak ją wspierać, jak ona wspiera mnie.
Scena piąta w sypialni Kamali, według scenariusza to tuż przed tym.
Scena szósta to pierwsza zmiana.
Nie.
Wszyscy są spięci.
SQUIRREL GIRL Kierowniczka sceny
Bardzo się staramy. Ludzie muszą wyluzować.
- Biurko tutaj. - Trzy minuty!
Upewniam się, że wszyscy wiedzą,
bądźcie głośni.
Nigdy nie występowałam przed tak dużym tłumem.
MISS MARVEL „Pani Norris”
Ledwie występuję przed kolegami z klasy.
Spora widownia. Cieszę się.
SQUIRREL GIRL „Chór wiewiórek”
- Trzy minuty. - Hej, Dan.
Do przedstawienia zostało kilka minut
i denerwuję się, czy pamiętam wszystkie kwestie.
Gdy przedstawienie jest coraz bliżej, zaczynam mieć tremę.
Jest tam, Dylanie!
Ale jeśli ktoś się pomyli, będziemy się starać i improwizować.
Okej. Musimy iść.
- Ruchy. - Staję na miejsce.
Jest tam mnóstwo ludzi.
SQUIRREL GIRL „Mała Nancy”
Myślę, że damy czadu.
- Idziemy? - Tak.
- No dalej. - Jeden, dwa...
idzie.
Dziś, drodzy przyjaciele, przedstawiamy sztukę niepodobną do innych.
Doreen poznaje Nancy.
W akademiku!
Tak, nazywam się...
Nie Squirrel Girl!
Jestem Doreen.
Przyjechałam na studia, by znaleźć przyjaciół.
A ja by studiować z prof. Brightmindem.
Ja też. Jest najlepszy.
- Zaangażowany! - Innowacyjny!
I dynamiczny!
Martwiłam się, że czasami będzie dziwnie,
ale czuję, że na scenie moja pewność siebie wzrasta.
Witajcie, studenci.
Podobno jesteście najlepszymi studentami na Uniwersytecie Empire State.
Wiem, że rozwiążecie ten problem... do jutra.
- Co? Do jutra? - Do jutra?
Moją ulubioną rolą była rola Joeya.
Wiem, że się stresował, starając się wszystko zapamiętać.
Zrobiłem to, co kazała pani Kyle,
improwizowałem, gdy czegoś zapomniałem i się udało.
Teraz zabiorę wasze umiejętności i będę rządził światem!
Nie tak szybko!
- Doreen? - Doreen?
Doreen Green!
Tak oraz...
Squirrel Girl!
- Co? - Dzięki orzechom!
Jestem pod wrażeniem.
Brakuje mi innego słowa, bo poszło nam dziś tak dobrze.
A może bitwa taneczna?
Tylko nie to!
Myślę, że się poprawiłem.
Nic nie musi być idealne, bo te niedoskonałości to wyjątkowość.
Czuję się taka...
Squirrel Girl akceptuje wszystkie typy ciała,
daje kobietom siłę i jestem dumna, że zagrałam tę rolę.
Myślę, że ta sztuka znaczy dużo więcej dla wielu z nas.
Można się z nią utożsamiać bardziej niż z innymi...
Myślę, że wszyscy utożsamiamy się z naszymi postaciami.
Co robić, gdy ktoś próbuje zniszczyć twoje marzenia i indywidualność?
Zrób to, czego boisz się najbardziej.
Doreen, umówisz się ze mną?
Tak!
Taniec!
Squirrel Girl, superbohaterka!
Ma moc! Jest optymistką!
Squirrel Girl! Uwaga! Nadchodzi Squirrel Girl!
Koniec!
Orzechy rządzą!
Co mam robić?
O mój Boże!
Nawet o tym nie myśl, drzewo.
Potrafię pokonać włamywaczy, z tobą też dam sobie radę.
Dziś odbyłam najlepszą walkę.
Pewnie jest już w wiadomościach.
„Miss Marvel, nowa lokalna bohaterka Jersey City”.
Nic?
Jak to mówią: „Chcesz, by coś zrobiono dobrze, zrób to sama”.
Dużo jest tam świateł.
Dużo się ruszałam, mówiłam, zapamiętywałam.
Dużo tego było.
Ale cieszyłam się każdą sekundą.
Kamalo, co do projektu naukowego...
Dziękuję, pani Norris.
Skończę projekt na czas. Pa.
Niepotrzebnie się martwiłam.
Odzyskałam moją pewność siebie.
Byłam sprytna, harda.
Byłam supersilna. Tak! Dałam czadu!
Trzeba wystawić stoły.
Ludziska, stoły.
Chwila.
Ćwiczyliśmy miesiącami i byliśmy przygotowani.
Mój problem z Kamalą polega na tym, że bierze mnie za pewnik.
Przyjaźnimy się od zawsze.
- Tak? - Jest niesamowita,
ale nie zawsze wszystko zauważa.
Wiedzieliśmy, że ktoś zapomni swojej kwestii.
Powiedz: „Tak. Mów dalej”.
Tak. Mów dalej.
Tak, podkochiwałem się w niej,
ale ona nie była zainteresowana.
Ma tę, chyba mogę tak to nazwać, pracę dorywczą.
Ale gdybyśmy szybko improwizowali,
nikt nie zauważyłby błędów.
Do zobaczenia na fizyce.
Dzięki, że mnie wysłuchałeś.
Mam nadzieję, że jest bezpieczna. Mówię to jako przyjaciel.
Chyba im się podobało.
Słyszałam śmiech i zachwyt.
Wiem, że pani Kyle jest z nas dumna.
To był mój pierwszy raz na scenie
i nie wiedziałam, co się stanie.
Nie wiedziałam, czy się przewrócę albo zemdleję.
Bruno, gotowy?
Cześć, jestem Kamala.
Wiele o tobie słyszałam.
Cześć. Ja też.
Nakia i Bruno wciąż o tobie mówią.
Myślałam, że z dziesięć razy się pomylę, ale tak nie było.
Cieszę się, że współpracowaliśmy razem.
W zasadzie staliśmy się rodziną.
To lustro pokazuje ci, kim jesteś?
Bądź sobą, Kamalo. Mów, jak jest.
Być sobą?
Grając Miss Marvel dowiedziałam się, że sama siebie nie doceniam,
że sobie umniejszam.
A nie powinnam.
Nie sądziłam, że zagram główną rolę.
W byciu bohaterem nie chodzi o to,
jak pięknie wyglądasz, gdy ratujesz świat.
Chodzi o to, by robić to, co należy bez względu na wszystko.
Następnym razem będę pewna siebie
i nie przejdę załamania nerwowego.
O mój Boże!
Dobra robota, Joey.
Jestem bardzo dumna.
Przesłania były świetne.
Dyrektorka liceum Brandon
Słyszałam reakcje publiczności,
śmiech i chichoty,
widziałam, jakie nawiązali więzi.
Było widać ich pewność siebie, żywiołowość.
Podoba mi się powiązanie historii Marvela
z życiem nastolatków.
Proszę. To ode mnie i taty, a to od babci i dziadka.
Ładnie pachną.
Kocham cię.
- Świetnie ci poszło. - Dziękuję.
Dobrze ci poszło.
Nie mógł wystąpić lepiej. Poszło mu świetnie.
Znalazł coś nowego i lubi to, widzę w jego przyszłości aktorstwo.
Gdy przyszedłem na pierwsze zajęcia,
nie wiedziałem, czego się spodziewać i płynąłem z nurtem.
Ale wydaje mi się, że czuję się komfortowo.
Chcesz, żeby cała szkoła się dowiedziała?
Nie w tę stronę! Wszedłeś w ścianę.
Bum. Prosto w ścianę.
Wydaje mi się, że jestem dobry
i zapisałem się na kolejny semestr zajęć teatralnych.
Chcesz, żeby cała szkoła...
bo pani Norris, wszyscy ludzie...
Jako nauczyciel...
chcesz zobaczyć, że twoi uczniowie się rozwijają.
Gdy uczyłam matematyki, widziałam to w liczbach.
Widziałam to w ocenach.
Na zajęciach teatralnych jest inaczej.
Chodzi o poziom pewności siebie.
O uczenie się kwestii.
O pomaganie innym.
Dzięki pracy z tymi dziećmi jestem bardziej świadoma tego,
co chcę zrobić jako nauczycielka...
i zrozumiałam, jakie to dla mnie ważne...
by uczniowie się czegoś nauczyli.
Gdy rozmawiam z niektórymi dziećmi,
mam wrażenie, że nauczyły się...
czegoś więcej o sobie.
Napisy: Agnieszka Otawska