Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Spójrzcie.
To dzieło Renzo Nerviego,
w którego życiu było wiele wzlotów, ale też upadków.
Przyjrzyjcie się temu obrazowi. Nie zastanawiajcie się, co oznacza.
Sztuka nie jest reprezentacją rzeczywistości.
Ona tworzy nową rzeczywistość.
Nie próbujcie zrozumieć, bo nie ma czego.
Otwórzcie zmysły na to doznanie.
Skoro już się przyjrzeliście,
przedstawię was artyście - Renzo Nerwiemu, wspaniałemu malarzowi
i najlepszemu przyjacielowi, jakiego miałem.
Nie wiesz, jak bardzo mnie to wpienia!
Zarażasz mnie swoim ponuractwem!
Jaki masz plan?
Dziesięć lat szykowałeś tę wystawę.
Mało tego, że nic nie sprzedaliśmy. Zajrzyj do gazet.
Masakrują nas.
Art Press, wielki Laveran.
"To samobójstwo wystawiać dziś artystę
tak zakotwiczonego w ubiegłym wieku". "Samobójstwo"!
Innych nawet nie przeczytam.
Renzo, problemem jest to, że nie udzielasz wywiadów, ignorujesz prasę.
To bez znaczenia!
Nie rządzą już krytycy, tylko licytatorzy, kupcy i kolekcjonerzy!
Liczy się forsa, i ty to wiesz!
Ci licytatorzy, kupcy, kolekcjonerzy
i krytycy chcą cię poznać, a ty nie przyszedłeś na własny wernisaż!
Mam agorafobię.
Co ty gadasz? Masz na to papiery? Nie.
Mam agorafobię i supermarketofobię.
Super-co?
Boję się supermarketów.
Nie zmyślaj. Rozmawiasz ze mną.
Nie proszę o wiele. Po prostu wpadnij do galerii.
Nie mogę. Nie potrafię słuchać, jak ci debile tłumaczą moją sztukę.
Wszyscy nie mogą być debilami.
Arthur, udawanie głupka to twoje zadanie.
I jesteś w tym świetny. Ja nie.
Leveran ma rację.
Jesteś passé.
Mam gdzieś, co mówi Leveran. Nie czytam krytyków. Nigdy.
A powinieneś.
"Labirynt". Tak nazywa się wystawa.
Błądzimy po umyśle Renzo Nerviego.
Uwielbiam ten obraz. Oniryczny, trochę jak z koszmaru.
- Podoba się pani? - Tak.
Myślę, że pod tym okrucieństwem kryje się pewna ironia,
rodzaj współczucia, a nawet dobrotliwość.
Ma pani absolutną rację.
Zza pociągnięć pędzla,
spod szokujących ciał wyziera
człowieczeństwo artysty.
Jego wrażliwość.
Jak gdyby zakup tego obrazu był pani pisany.
I akurat, kiedy patrzy pani na dzieło Nerviego,
artysta zjawia się tu osobiście. To rzadki widok.
Przedstawię panią. Renzo, poznaj...
Przepraszam.
- Podoba się pani? Zrobić więcej? - Nie, dziękuję.
Jak chcesz.
Dzwonić na policję?
- Nie trzeba. - Do psychiatryka?
Nie trzeba!
Anas!
Masz. Już nie potrzebuję.
Zastrzeliłeś kogoś?
Trzy osoby.
Akurat.
Podoba się?
Chwileczkę. To Renzo Nervi.
Powiedziałaś mu, że jestem?
- Tak. - Eugenie!
- Bo jesteś. - Nie bądź taka pragmatyczna.
To, że mnie widzisz, nie znaczy, że tu jestem.
- Życie jest skomplikowane. - Chcesz z nim rozmawiać?
Nie. Daj go.
Co tam?
- Podobało ci się? - Nie wiem.
Do obrazów strzelała już Niki de Saint Phalle.
Nie stworzyłeś nic nowego.
Sztuka to nieustająca rewolucja.
Straciłem przez ciebie bardzo ważną klientkę.
Wybacz, ale nie chcę z tobą teraz gadać.
Miłego dnia.
Nie rozłączaj się!
Przeholowałem i przepraszam.
Dzięki, łaskawco. Twoje przeprosiny na pewno nas uratują.
Muszę kończyć.
Zaczekaj! Jestem spłukany. Czy mógłbyś wypłacić mi zaliczkę?
Za co? Za obraz, którego przez ciebie nie sprzedałem?
I tak nie starczyłoby na pokrycie szkód.
Jakich szkód?
Kule z pistoletu podziurawiły
nie tylko twój obraz, ale też moją ścianę
A, takie szkody.
Zresztą już po wszystkim. Zwijamy wystawę.
- Spotkanie. - Eugenie odezwie się w sprawie dostawy.
- Czego? - Odeślemy ci niesprzedane obrazy,
- czyli... - Wszystkie.
Słyszałeś? Renzo?
O co chodzi?
Renzo Nervi?
Tak.
Alex. Miło pana poznać.
W czym mogę pomóc?
Chciałbym zostać pańskim uczniem.
Przyniosłem trochę swoich prac, jeśli zechce pan spojrzeć.
Jak mnie znalazłeś?
Łatwo nie było. Prawie tak trudno, jak Banksy'ego.
Nie udzielam lekcji.
- Proszę dać mi szansę. - Jesteś głuchy? Powiedziałem: "nie".
Nie jestem głuchy, tylko uparty.
Idź do Jeffa Koonsa czy kogoś takiego.
To nie fabryka. Pracuję sam.
Właśnie. Jest pan jednym z ostatnich wielkich malarzy.
Żywą legendą.
"Żywa legenda".
- Jesteś zabawny. - Uparty, ale zabawny.
Masz tydzień.
- Jedno potknięcie i wylatujesz, jasne? - Tak, mistrzu.
- Nie nazywaj mnie tak. - Dobrze, mistrzu.
Zaczniemy od ćwiczenia na obserwację.
Usiądziesz na krześle
i będziesz obserwował wszystkie przedmioty w tym pokoju:
kajak, łabędzia, Bambiego, rower, trumnę, to coś. Rozumiesz?
Tak. A po co?
Później zrozumiesz.
Świetnie.
Dziękuję.
Mistrzu?
Obserwuję od ponad trzech godzin.
No tak.
Dobrze.
Teraz usuniesz ten cały bajzel -
z szafek, ścian i podłogi.
Masz zabrać to wszystko i przenieść do tego pokoju. Zgoda?
- Tak. - Świetnie.
Ale... po co?
Jeszcze nie skończyłeś?
Wiesz, mistrzu, ile czasu zajęło Herkulesowi sprzątnięcie stajni Augiasza?
Nie wiem. Ile?
Bardzo dużo.
Zajęło mu to jeden dzień.
Ale to był Herkules, a nie taki chuderlak jak ty.
A... mogę liczyć na pomoc z kajakiem?
O co chodzi?
To kolejne ćwiczenie?
Nie. Masz po prostu pecha.
Co to za obrazy?
Niesprzedane.
Pan Forestier? Dzień dobry.
Miło mi. Proszę za mną.
Potrzebujemy imponującego obrazu na tę ścianę.
Minimum trzy na półtora metra.
Dobrze.
Jeśli wolno coś zasugerować.
Może zamiast kupować stary obraz, lepiej byłoby zamówić nowy?
Powstałby specjalnie dla państwa.
Zatrudnilibyśmy wielkiego artystę.
Mógłby nawiązać w dziele do państwa firmy, jej reputacji i historii.
- Brzmi ciekawie. - Owszem.
Tak sądzę.
O jakim malarzu pan myśli?
Renzo Nervi? Chyba żartujesz.
Nie znasz kogoś mniej problematycznego i bardziej cywilizowanego?
Nie. Renzo będzie idealny.
To nie jest w twoim interesie.
Nie można kierować się tylko własnym interesem.
Można. Zatrudniłeś mnie, żebym była głosem rozsądku.
Podziw dla niego cię zaślepia.
Tak jest. Podziwiam go. Bo na to zasługuje.
A jak się kogoś podziwia,
to nie liczy się jego popularność czy to, jak się sprzedaje.
Kiedy pierwszy raz zobaczyłem dzieła Renza, byłem oszołomiony.
I nie mówię tylko o swoich emocjach.
To coś uniwersalnego - odczucie łaski w inności.
Wiesz, jak to jest, zobaczyć świat oczami innej osoby?
Załatwiam ci niepowtarzalną szansę, a ty zmarnujesz ją na tego socjopatę.
Dlaczego?
Chcę mu pomóc.
Mistrzu? Znalazłem to pośród bajzlu.
Listy polecone są zwykle ważne.
Co to jest?
To... nakaz eksmisji.
"Na podstawie decyzji sądu
ma pan obowiązek opróżnić ze wszystkich przedmiotów
i opuścić bezprawnie zajmowaną nieruchomość nie później niż...".
Kiedy przyszedł ten list?
Nie mam pojęcia.
Mistrzu, wyrzucą cię stąd.
Wyrzucą? Niech spróbują.
Urodziłem się w tym domu i tutaj umrę.
To ze skarbówki.
Nie otwieraj. Nie!
Jak głosi chińskie przysłowie:
"Mowa jest srebrem, a milczenie złotem".
Nie dotykaj tego, wypij kawę i skończ robotę.
Tako rzecze żywa legenda.
Już skończyłem.
- I jak? - Świetnie.
Namęczyłem się, ale gotowe.
Teraz przynieś te rzeczy z powrotem i ustaw tam, gdzie były.
To ćwiczenie pamięci. Dlatego kazałem ci obserwować ten bajzel.
- To żart? - Nie.
Wyćwiczenie wzroku jest kluczowe. Do roboty.
Mistrzu...
- Tak? - To ja.
- Arthur? - Jasne, że ja.
Byłbyś zainteresowany zleceniem?
Jakim zleceniem?
Co tu robisz? Oni są na górze. Trzeba było wejść.
Czyje to?
Maggie Chekamondo.
Francuzko-Ugandyjka zamieszkała w Berlinie.
Jest fotografką.
Najlepsze jest to, że miała koszmarne życie.
Jest sierotą.
To NFT. Nie pytaj, co to znaczy.
Nie mam pojęcia. Pomysł Eugenie.
Sprzedają się.
No, skoro tak...
Wróćmy do naszych spraw.
Chcieli szybko zobaczyć próbkę,
więc naszkicowałem coś i powiedziałem, że to ty.
Narysowałeś coś za mnie?
Wiedziałem, czego chcą, i uznałem, że tak będzie łatwiej.
To tylko szkic. Ale ich zachwycił.
Dla ciebie to będzie formalność.
- Czemu sam tego nie namalujesz? - Renzo, nie zaczynaj.
Chodźmy.
Rób jak taki pies na desce rozdzielczej, co tylko kiwa łbem.
Ja i Eugeni mówimy, a ty milczysz, zgoda?
Dość wygłupów!
Liczę na ciebie.
Dobra.
- Ufam ci. - Jasne.
- Jesteście z branży agro-żywieniowej? - Oczywiście.
Bardziej agro, czy bardziej żywieniowej?
"Bio" czy nie? Raczej nie. GMO?
Nie.
- Glifosat? - Wybacz.
Panu Dupont-Laval podobał się twój szkic.
Mogę zobaczyć?
Tak. Oczywiście.
Nieźle. Brawo.
Renzo lubi komplementować sam siebie.
Artysta nie musi być skromny.
Panie Nervi, skąd pomysł na ten obraz?
Tak?
Pomysły są... tutaj.
Myślę, że malarzowi łatwiej jest wyrazić się
poprzez sztukę.
Właśnie.
Renzo opowiadał mi o słynnych muralistach z Meksyku,
których państwo uwielbiają.
Takich jak Rivera i Orozco,
ale bardziej współczesnych.
I znacznie mniej meksykańskich.
Właśnie o czymś takim rozmawialiśmy. Minimum trzy na półtora metra.
To gigantyczny obraz. Jak "Guernica".
Jest znacznie większa.
Myślę, że zapowiada się nam arcydzieło.
- Na to liczymy. - Tak jest.
To przyjemność robić z państwem interesy.
Dziękujemy bardzo.
To katalog z naszej ostatniej wystawy.
Znakomicie. Dziękuję. Do widzenia.
Szerokiej drogi. Do widzenia.
Poszło całkiem dobrze, nie?
- Zobacz, jaki piękny. Wspaniały. - Tak.
Gdyby należał do mnie, ciągle wpatrywałbym się w ten portret.
Tak. Wyjątkowy Modigliani.
I wiem, dlaczego cię porusza.
Dlaczego?
Czy ona ci kogoś nie przypomina?
Nie.
- A Esther? - Naprawdę?
Tak.
Wracając do rzeczywistości,
chcą mieć ten obraz pod koniec miesiąca, więc...
Nie wiem jeszcze, czy w ogóle potrafię to zrobić.
Nie maluję na zamówienie.
Oczywiście, jesteś niezależny.
Otóż to.
Ale sam mówiłeś, że Picasso malował, kiedy chciał, i na zamówienie też.
Był genialny i bogaty. Da się to połączyć.
Chodzi o kwestie etyczne?
Tak jest.
Słyszałeś o tym, jak traktują zwierzęta w swoich zakładach?
O miażdżonych kurczętach?
Tak, to wstrętne, odrażające...
Właśnie.
Brzydzi mnie to.
Ale trzeba coś jeść. A on nie jest Hitlerem...
Jean-Marc Laveran przyszedł obejrzeć wystawę.
- Ten krytyk? - Tak.
Chyba się z nim przywitam.
- To nienajlepszy pomysł. - Dlaczego?
Renzo. Nie ruszaj się stąd, dobrze? Zostań.
Gratulacje.
Pan Laveran, co za niespodzianka.
Chętnie porozmawiam o pańskiej recenzji.
Renzo, proszę cię...
Nie omawiam swoich krytyk, zwłaszcza w obecności artysty.
To było pouczające, choć zmieszał mnie pan z błotem.
Jasne. Pójdę już.
Do zobaczenia wkrótce. Panie Nervi...
Napisał pan, że jestem: "uwięziony w ramie i zakneblowany płótnem".
I dokładnie tak się czuję - jakby jakaś siła nie pozwalała mi tworzyć.
Ale tego o "zabójczym łonie egzystencjalizmu" nie zrozumiałem.
Ja mu to wyjaśnię
- Wspaniały tekst. - Masz mnie za durnia?!
- Puszczaj, palancie! - Uspokójmy się, dobrze?
Naprawdę otworzył mi oczy.
Niby jak? Zgnoił cię, nazwał przebrzmiałą gwiazdą.
Napisał, że jesteś oderwany od rzeczywistości
i powinieneś iść na emeryturę, zanim całkiem się załamiesz.
Niezupełnie tak to ująłem...
Ale byłem blisko, prawda?
Umówmy się: ta recenzja była żałosna.
Fatalny styl, a treść gówniana.
Grałeś nieczysto i teraz masz za swoje.
- Myślisz, że z wami skończyłem? - Co?
Zamknę ci tę galerię!
Myślisz, że się boję?
Kim ty jesteś, żeby krytykować takiego artystę jak Renzo Nervi?
Wynoś się, pasożycie!
- Sam wychodzę. - Spadaj.
Dupek!
- To było przyjemne. - Tak.
Na kiedy ten obraz?
Przed końcem miesiąca.
Da się zrobić.
Co zamierzasz zrobić, mistrzu?
Sprzedam duszę diabłu.
W górę.
Prosto na sztalugi.
Dobrze.
Dobra wiadomość. Pani Debreuil chce kupić obraz Nerviego,
ten akt z katalogu...
- "Naga kobieta na kanapie". - Zgadza się.
- Piękny. - Oferuje osiem tysięcy euro.
A nasza cena?
Piętnaście, ale ona tyle nie da.
A to kutwa. Tyle wydaje w jeden weekend.
Zadzwoń do niej i negocjuj. Jak się uprze, to sprzedaj.
Dobra.
Osiem tysięcy to świetna cena. Jestem bardzo zadowolony.
Problem w tym, że już nie mam tego obrazu.
Jak to?
Laura go ma.
Kim jest ta Laura?
Modelką, która mi pozowała.
Spotkaliśmy się i dałem jej obraz na walentynki.
Przepraszam, nie dosłyszałem.
- Dałem jej go na walentynki. - Co?
Obchodzisz walentynki?
Mam swoje słabości.
Cieszę się. To dobrze. Nareszcie.
Może zaproponujesz jej inny obraz?
- Myślisz, że mogę? - Tak sądzę.
- To tu? - Tak.
- Za mną. - Dokąd?
Wiesz, co robisz?
- Tak, bez nerwów. - Jestem zdenerwowany.
Co z nim zrobiła, do cholery?
Jesteś pewien, że to legalne?
Jestem pewien.
Tam jest.
Nawet go nie powiesiła.
Weź go i wynośmy się.
- Mogła chociaż powiesić... - Kogo to obchodzi?!
Tędy, szybko!
Idź.
Powiedz,
czy malując ten obraz, inspirowałeś się Modiglianim?
Owszem.
Straciłem natchnienie.
To normalne.
Ty wiecznie na nie czekasz, a natchnienie trzeba przywołać.
Musisz mieć bogatsze doświadczenia.
Częściej wychodzić i zwracać uwagę na otoczenie.
Dobrze wiesz, skąd się brało moje natchnienie.
Na wszystkich moich portretach była Esther.
Była obecna nawet na pejzażach.
Wszystkie obrazy brały się z jej uśmiechu.
Wróć do życia, Renzo.
Esther już nie ma.
Przestań ulegać Tanatosowi. Potrzeba ci trochę Erosa, trochę...
Słuchaj.
- To obrzydliwe. - Nie.
To piękne. To życie.
Ale faktycznie jest dosyć głośna.
Przykro mi.
Szczerze.
- Co teraz? - Improwizujemy.
Nie wstawajcie. Tylko przechodzimy.
- Renzo?! - Jestem psychoterapeutą pana Nerviego.
Proszę nic nie mówić. Nie pomoże mu pani.
To wszystko część terapii poznawczo-behawioralnej,
której celem jest odbudowanie narcyzmu pana Nerviego.
Wizyta w istotnych dla niego miejscach pozwoli mu
zaakceptować chorą część jego psychiki.
Musi też odzyskać pewne cenne przedmioty.
- Jakie? - Skupmy się.
Panie Nervi, czy są tu jakieś przedmioty,
które mogłyby panu pomóc?
Gdzieś tam?
- Może ten? - Tutaj?
- Ten obraz. - Proszę go wziąć.
Mogłaś powiesić.
Dziwaczna sytuacja, nieprawdaż? Proszę zaczekać, panie Nervi!
Ostrożnie.
Dziękuję za to doświadczenie.
Proszę bardzo.
Dobra robota. Idealnie.
- Dziękuję, mistrzu. - Nie dziękuj.
Co teraz? Oby coś bardziej artystycznego.
Już nic. To koniec.
- Co? - Koniec.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie. Spełniłeś moje polecenie.
Co to znaczy?
Że się wywinąłeś. Nigdy nie będziesz artystą.
Dlaczego nie?
Wykazałeś się rozsądkiem, starannością, dyscypliną, a nawet skromnością.
A nie to czyni artystę.
Taki już jestem.
Masz zbyt wiele zalet. Prawdziwy artysta nie ma żadnych.
Sztuka to ostatnia deska ratunku, przekleństwo i ułomność.
Ty możesz zrobić wiele dobrego dla innych.
Ale pan jest artystą.
I doskonałym przykładem tego, o czym mówię!
Robię bezsensowne rzeczy, które nikogo nie obchodzą!
Ale ja chcę malować! Wypowiedzieć się artystycznie!
Gadanie jest bezcelowe! Czyny mówią głośniej niż słowa!
- To co mam zrobić?! - Idź stąd!
Uciekaj, póki możesz! Dla mnie już za późno! Idź!
Przykro mi, ale to dla twojego dobra.
Teraz mnie nienawidzisz, ale później podziękujesz.
Co tu robisz?
To twoja część ze sprzedaży obrazu. Proszę.
Nie musiałeś osobiście.
Chciałem to z tobą opić. Spójrz, twoje ulubione.
Wejdź.
Jak ci idzie ze zleceniem?
Dobrze.
Nieźle mi idzie.
Świetne.
Rozbudowane mocne dzieło.
Te misterne szczegóły, precyzja i kunszt.
Harowałeś jak wół.
Jeszcze nie odnalazłem właściwego kąta.
Renzo, ostrzegam, że nie pozwolę ci zrezygnować.
Dokończymy to.
Nawet jeśli będę musiał tutaj spać.
Zaczynajmy. Jak mogę pomóc?
Mów.
Mam przynieść farby? Co robić?
Otwórz wino.
Doskonale.
Chcę zobaczyć, jak pracujesz.
Tak.
Proszę.
Zjedzmy.
Świetne.
Znalazłem w lodówce.
Proszę.
Podoba ci się?
Jest idealny. Ale brak podpisu.
- Obrazów na zamówienie nie podpisuję. - Nie zaczynaj znowu.
Zrób podpis.
Nie.
Świetnie, że namalowałeś wszystkie owoce i warzywa,
o które prosił pan Dupont-Laval.
Gdybym wiedział, że tak się upodlę.
Dobra. Idę spać.
Proszę.
Trochę wyżej.
Z prawej strony.
- Wspaniały. - Dobrze.
Już wystarczy.
Muszę sprawdzić.
- Jest niesamowity. - Tak.
Dzieło sztuki.
Właściwe zawieszenie obrazu to 80% zadania.
Tak.
Źle zawieszony obraz staje się bohomazem.
- Bardzo dziękuję... - Świetnie. Już nie ruszajcie.
- Jeszcze raz dziękuję. - Ja też.
- Do jutra. Brawo. - Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Zna pan Pierre'a Bonnarda?
Bonnard... Pracuje tu?
Niezupełnie.
Pierre Bonnard był wielkim dwudziestowiecznym malarzem,
który miał szczęście zaznać sławy za życia.
Perfekcjonista, maniak, kłębek nerwów.
Wiecznie niezadowolony,
miał w zwyczaju poprawiać swoje obrazy w najsłynniejszych muzeach.
Kiedy dzieło sztuki jest skończone?
Według Bonnarda - nigdy.
- Co się dzieje?! - Nie krzycz na mnie.
Dzwonię, ale nie odbiera!
- Improwizuj. - Chodźmy. - Idę za tobą.
Dobrze...
Eugenie powiedziała mi właśnie, że pan Nervi niestety nie dotrze.
Doznał natchnienia, a to może oznaczać, że powstaje nowe arcydzieło.
Dlatego to mnie przypadł zaszczyt odsłonięcia obrazu.
Raz, dwa...
ZABÓJCY
Mówiłam, że to zły pomysł.
Nabierają nas?
Nie, to interesujące.
- Nie rozumiem... - To niesmaczny żart.
- Forestier? - Nie jest najgorzej...
- Musimy pomówić. - Tak, ale... - Teraz!
Idę.
- Ohydne. - Ale dobrze wisi.
- Renzo Nervi? - Tak.
Buffet, komorniczka sądowa.
Jestem tu, aby dokonać eksmisji na podstawie wyroku sądu rejonowego.
Możemy wejść?
Tak.
Dziękuję. Za mną, panowie.
Dzwonię po raz czwarty, więc się nagram.
Właśnie straciłeś ostatniego sojusznika, samolubny dupku!
Próbowałem ci pomóc, a ty wypiąłeś się na moją przyjaźń i moją pracę!
Przez lata wykrwawiałem się dla ciebie, żebyś mógł malować!
Ale ty nie umiesz inaczej, co?!
Musisz wszystko niszczyć!
Nie chcę cię już więcej widzieć. Nigdy.
Szampana? Chateau Haut-Brion.
- Poproszę. - Homar. - Dziękuję.
Kotlet wieprzowy po iberyjsku, kawior z bakłażana i szparagi.
Dziękuję.
- Proszę bardzo. - Sery, chutney morelowy i suszone owoce.
Podać deser? Przyniosę kartę.
Smacznego.
Może kawy?
Pański szampan. Przyniosę rachunek.
Nie zapłacę.
Pański rachunek.
Jak już mówiłem tej młodej damie, nie zapłacę.
Bardzo pana proszę...
Bo ten posiłek to skromna rekompensata za moją pracę artystyczną
w tym społeczeństwie pieprzonych Filistynów!
Nie chcę wzywać policji.
Pan pozwoli...
Wzywanie policji to kiepski pomysł,
bo wtedy stanę się jeszcze głośniejszy i będzie wielka chryja.
A jeśli przyniesie mi pan ostatni kieliszek koniaku,
przysięgam,
że grzecznie go wypiję, wyjdę na paluszkach i więcej mnie nie zobaczycie.
Przynieś mu koniak i niech idzie w diabły.
Przyjacielu, znam swe przeznaczenie.
Początkiem konania jest osamotnienie.
Ciemna noc ubrana w bladą łunę
jeszcze tej godziny będzie mym całunem.
Życia nić zbyt długa drga i rwie się.
Wiatr, co porwał ciebie, także mnie uniesie.
Za bliskimi pójdę na wieczne wysiedlenie.
Ku nicości wzywa ich puste spojrzenie.
Biegnę już, nie zamykajcie bramy.
Zgodnie z boskim prawem wszyscy tam zmierzamy.
Z jakimże hukiem dęby ścinają, by Herkulesa rosłe spalić ciało.
Czego chcesz?
Jestem zdruzgotany,
potworny, zwyrodniały, zafiksowany na żalu i śmierci.
Jak postać z obrazu Francisa Bacona.
Albo zwierzę zanurzone w formaldehydzie przez Damiena Hirsta.
Jestem dzikusem i wyrzutkiem.
Mam tylko ciebie na tym świecie.
Dobrze, wejdź.
Naprawdę jestem dupkiem.
Skończonym dupkiem.
Kiedy ostatnio zapłaciłeś podatki?
Nie wiem. Esther to robiła.
Jasne. Aż tak dawno?
Kiedy zaczynaliśmy, wszystko było proste.
Ja malowałem obrazy, a ty je sprzedawałeś.
Mieliśmy frajdę.
My dwaj przeciwko światu i żadnych trosk.
To prawda.
Ale świat się zmienił. Handel sztuką się zglobalizował.
Wystawy w galeriach już nie wystarczą. Trzeba być wszędzie naraz.
Na międzynarodowych targach sztuki, aukcjach
i w mediach społecznościowych.
Trzeba grać w tę grę. Całować tyłki i fikać fikołki.
Myślisz, że lubię lizać Dupont-Lavala po jajach?
Nie.
Ja też chciałbym im wszystkim powiedzieć, żeby się odpierdolili.
Żebyśmy znów byli wolni.
Gdzie są twoje obrazy?
Nic nie zostawili.
Tu jest wszystko.
Trutka na szczury?
Na to wygląda.
Powinieneś wiedzieć, że...
zapłaciłem twój zaległy czynsz,
a także podatki, żebyś mógł odzyskać swoje obrazy.
Inaczej by przepadły. Zadowolony?
Ale, mówiąc szczerze, moja sytuacja finansowa...
jest skomplikowana.
Musiałem obciążyć galerię hipoteką i Eugenie na mnie nawrzeszczała.
Oszczędzę ci szczegółów, bo są nieciekawe.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego wciąż mi pomagasz, choć wszystko rujnuję?
Kiedyś wszyscy cię chcieli, pamiętasz?
Zapraszały cię galerie z całego świata, a ty zawsze odmawiałeś.
Stawiałeś naszą przyjaźń wyżej niż własne interesy.
Byłeś wobec mnie lojalny. Nie zapomniałem o tym.
Daję ci te obrazy w prezencie.
Sprzedaj je okazyjnie, jeśli chcesz.
- Renzo... - Są twoje.
Jestem ci winien znacznie więcej. Zawsze byłeś prawdziwym przyjacielem.
Dziękuję za wszystko.
Będzie dobrze.
Coś wymyślimy, tak?
Jesteś w lekkiej depresji, ale to w porządku.
W XIX wieku depresję uważano za oznakę geniuszu.
Co słychać? Dzięki za spotkanie.
Mam cały jego dorobek, ponad 200 obrazów.
Potrzebuję twojej pomocy.
Robisz wystawy na całym świecie. Znasz słynnych kolekcjonerów...
Chcesz, żebyśmy działali razem? Ty i ja?
Mamy kompletnie inną filozofię.
Chodzi o to, żebyśmy znów ze sobą sypiali?
Boisz się, że znów się we mnie zakochasz?
- Arthur. - Tak?
Jakby to powiedzieć...
Renzo jest skończony. Od lat nie zrobił nic istotnego.
Niektórzy myślą, że nie żyje. Gdyby chociaż umarł...
Jesteś okrutna.
Po prostu szczera.
Nie interesuje mnie jako artysta.
Kiedy był popularny, mówiłaś co innego.
Robiłaś wszystko, żeby mi go wykraść.
Powiedzmy, że przestał mnie interesować.
Muszę wracać do pracy.
Jest w salonie.
Renzo?
Zobacz, kto cię odwiedził.
Alex?
Czego się napijesz?
Poproszę kawę.
Jak tam?
Jako tako. A u ciebie?
Przechodziłem koło pracowni. Co z tym zrobisz, mistrzu?
Nie wiem.
Arthur, mój galerzysta i odwieczny przyjaciel, zgodził się pomóc.
Chciałbym spłacić ten dług, zanim odejdę.
Dokąd odejdziesz?
A ty wciąż malujesz?
Już nie. Jestem wolontariuszem w Action Contre la Faim.
Jest super.
Organizujemy wielkie zbiórki, żeby zwalczać głód na całym świecie.
To konkretne działanie. Ratujemy ludzi.
Wspaniale, że znalazłeś powołanie.
To dzięki tobie, mistrzu. "Czyny, nie słowa", pamiętasz?
- Zapadło mi w serce. - Ja tak powiedziałem?
- Ty? - Cóż...
Alex, może zostaniesz na kolację?
Chętnie.
Może Renzo się przebierze. Zdejmie wreszcie piżamę.
Co ty na to, Renzo?
Facet prowadzi mnie na poddasze, żeby pokazać swoje obrazy.
Są ładne, ale nie wybitne.
Wszyscy szukaliśmy wtedy siebie. W akademii sztuki miałem mętlik w głowie.
Nagle w głębi pomieszczenia widzę wspaniałe dzieło.
Wreszcie mam okazję szczerze go skomplementować, więc mówię:
"Bardzo podoba mi się ten portret kobiety",
a on odpowiada mi oschle: "To nie mój, tylko Renzo Nerviego.
Tego wykładowcy w gównianym kapeluszu". Wybacz.
Zapisałem się na jego zajęcia. Powiedział mi, że jestem beznadziejny.
- Bo taki byłeś. - Nie zaczynaj.
Wtedy zostałem galerzystą.
I pierwsza wystawa była twoja.
A więc poznaliście się dzięki obrazowi.
Tak. Przegrałem go w pokera.
Który to był obraz, mistrzu?
Jestem zmęczony. Położę się. Dobranoc.
To był portret jego żony, Esther.
Spalił go, kiedy umarła.
Potem spalił wszystkie jej portrety.
Renzo, przepraszam.
Niepotrzebnie o tym gadałem.
Życie to ciąg rzeczy i osób, które kochamy i tracimy.
Zrób coś dla mnie.
Co?
Przemyślałem sprawę. Mój czas się skończył.
Co ty mówisz?
- Jeśli naprawdę mnie wspierasz... - Tak.
To pomóż mi zakończyć tę farsę.
Jeśli dobrze cię zrozumiałem, a sądzę, że tak, to natychmiast przestań.
Nie zrobię tego. Zapomnij. Masz urojenia.
Dobra.
Znajdę inny sposób.
Xanax, prozac, fentanyl, stilnox.
Tak.
To bardzo proste.
Zadaj dowolne pytanie, a filozof odpowie, korzystając z bazy cytatów.
- Chcesz spróbować? - Nie.
A ja tak. Proszę pana,
mam proste pytanie: czy dostanę podwyżkę?
Najbogatsi są ci, co niczego nie mają.
- Interesujące. - Jasne.
To token niewymowny, NFT?
Niewymienny. Dość już o NFT.
Zadaj mu pytanie.
Nie.
Jakiekolwiek, może być egzystencjalne.
Dalej.
Dlaczego ktoś chciałby umrzeć?
Nie jest śmiercią śmierć, lecz zmianą.
I choć obawiają się jej słabi, w nieśmiertelności jest narodzinami.
"O NIEDOGODNOŚCI NARODZIN"
W mojej skrzynce był list do ciebie.
Dziwne, nie ma stempla pocztowego.
Co to jest?
Nie otworzysz?
Później.
Może ja otworzę?
Nie trzeba.
- Nie chcesz sprawdzić, co to? - Sprawdzę później.
- Mam do tego prawo, nie? - Owszem.
- Mam prawo? - Tak.
- Nie wszystko musi być od razu. - Co jest w kopercie?
- Odczep się. - Daj mi to! - Wyjdź z mojego pokoju!
To nie twój pokój, tylko salon w moim domu!
To wyjdź ze swojego salonu!
Co to ma być?
- Nic. - To jakiś lek?
To nie leczy, tylko zabija.
- Mówią, że działa piorunująco. - Zabija?
- Gdzie to kupiłeś? - W dark webie.
Korzystałeś z dark webu za pomocą mojego adresu IP?
Nie powstrzymasz mnie. Mam prawo zakończyć własne życie.
Konfiskuję to.
Jeśli chcesz umrzeć, to twój wybór.
W porządku?
Nie mogłem... był zdecydowany.
Wiesz, że jak się na coś uparł...
Był zawzięty.
Tak. Miał klapki na oczach.
Uparty jak osioł.
Cymbał.
Jakbyś czegokolwiek potrzebował, proś.
Jeśli to oglądacie, to znaczy, że nie żyję.
Urodziłem się 360 lat po Rembrandcie.
Wolę liczyć czas od śmierci geniusza,
niż tego świra Jezusa.
Uważacie mnie za mizantropa, ale mylicie się.
Nie dostrzegacie ukrytej przyczyny tego, jaki byłem.
Urodziłem się pełen życia i pasji. Dziś brak mi nadziei.
Człowiek nie jest twórcą.
Musimy stale przypominać sobie, że niszczejemy i przemijamy.
Człowiek nie pochodzi od małpy.
Człowiek jest małpą, która chodzi na dwóch nogach i siada, żeby srać.
To nic złego, ale warto o tym pamiętać.
Skrajny pesymizm zmienił mnie w optymistę.
Bo skrajności są sobie bliskie. Zimno parzy.
Mam was wszystkich w dupie. Żegnajcie.
Proszę państwa, dziękuję za przybycie na pośmiertną wystawę
wielkiego artysty, który odszedł przedwcześnie.
Zawsze był wierny sobie.
Ignorował trendy
i pułapki biznesu.
Dziś zostawia nam w spadku swoje wielkie dzieło.
Kiedy znalazłem to nagranie w jego telefonie, przeżyłem szok.
Przede wszystkim był moim przyjacielem, którego będzie mi bardzo brakować.
Dziękuję. Dobrych wrażeń.
Spójrz. Harry Zakaryan.
Wystarczy, że zauważy artystę, a notowania szybują w górę.
Jak go tu ściągnęłaś?
Powiedziałam, że sztuka konceptualna to przeżytek,
a malarstwo figuratywne powraca. Peter Doig, itepe.
Szaleje za mną, odkąd sprzedałam mu jego pierwszego Basquiata.
To nie koniec.
Marianne i Simon Martel, czarne charaktery sztuki współczesnej.
Za Warhola oddaliby własne dziecko.
Na szczęście dzieci nie mają, bo Warholi całkiem sporo.
Widzisz przygłupa w białej koszuli?
To Colin Vandernoot, gwiazda NFT.
Chce zdygitalizować dorobek Renza i stworzyć wirtualne muzeum.
Będziemy mogli sprzedawać jego dzieła dwukrotnie:
jako fizyczne obrazy i ich klony na blockchainie.
NFT to przyszłość branży.
Tak, oczywiście.
Chodź ze mną.
Na pewno znasz Harry'ego Zakaryana.
Harry, poznaj Arthura Forestier, który odkrył Renzo Nerviego.
Miło mi.
Mnie również.
To już rok.
Odkąd odszedłeś, tyle się wydarzyło -
retrospektywa w muzeum Guggenheima, biennale w Wenecji.
Wystawa w Szanghaju była wielkim sukcesem.
Przebijamy się na rynku azjatyckim.
Jesteś tam półbogiem. I nawet o tym nie wiesz.
Sprzedajesz się fantastycznie.
Chciałbym, żebyś mógł to zobaczyć.
Kolekcjonerzy i domy aukcyjne manipulują cenami,
żeby zwiększyć twoje notowania.
Ciekawe, jak daleko to pójdzie.
Nie wspomnę o NFT, bo wciąż nic z tego nie rozumiem.
To bezsensowne.
Wręcz nieprzyzwoite.
"Zarabianie jest sztuką".
Co ty bredzisz?
Nie ja, tylko Warhol.
I jak?
Martwy jest lepszy niż za życia.
Jeśli chcesz umrzeć, to twój wybór.
Na co czekasz?
Tak ci śpieszno zobaczyć, jak umieram?
Nie masz jaj.
Właśnie, że mam.
Tylko wybiorę właściwy moment.
- Nie jak Darby Crash. - Kto?
Darby Crash, punkowy wokalista.
Zabił się w przeddzień zabójstwa Johna Lennona.
Rozumiesz, w czym problem?
Tak. A ty kiedy to zrobisz?
Teraz?
Jutro rano? Za rok?
Ile czasu mam żyć z tą wizją w głowie?
Chcę umrzeć, ale nie w tej sekundzie!
Umrzyj wreszcie i miejmy to z głowy!
Nie chcę tego robić przy świadkach. Uszanuj moją prywatność.
Ty uczysz mnie manier?
- Nieźle sobie pogrywasz. - Co?
Pogrywasz sobie.
Siedzisz w moim salonie z trucizną z Dark Webu i to ja sobie pogrywam?!
Czy Van Gogh robił tyle szumu, zanim się wykończył? Nie.
Albo Nicolas de Stael przed defenestracją?
Myślisz, że Rothko się mazgaił, zanim podciął sobie żyły?
Nie.
Nie naciskaj mnie. Nie wiesz, jak się czuję.
Właśnie że wiem. Nikt na świecie nie zna cię lepiej niż ja.
Dobra. To co byś zrobił na moim miejscu?
Popełniłbym już samobójstwo. Zakończył swoje cierpienie.
Oddałbym przysługę sobie i wszystkim innym.
Nie będę się zabijał, żeby oddać ci przysługę.
Zaczynam wątpić.
Wreszcie uruchomiłeś mózg.
Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.
Będę martwy.
To właśnie problem ze śmiercią.
Jest w niej coś nieodwracalnego.
Renzo, nie martw się.
Dokonałem wyboru za ciebie.
Umrzesz.
Twoje zdrowie!
Chodźmy stąd.
Skrajny pesymizm zmienił mnie w optymistę.
Bo skrajności są sobie bliskie. Zimno parzy.
Mam was wszystkich w dupie. Żegnajcie.
To jest to. Gotowe.
Nie. Jeszcze raz.
Po co?! Było dobrze! To piętnaste ujęcie. Wystarczy!
Jeszcze raz. Jesteś zbyt teatralny.
Zwłaszcza kiedy mówisz:
"Wy, którzy uważacie mnie za istotę podłą i niegodną!".
To z "Testamentu heiligenstadzkiego".
Właśnie. Bądź sobą, a nie Beethovenem.
Nie szarżuj tak. Mniej wibracji w "r".
Nie mów: "mizantrrrop", błagam cię!
Chcesz mnie zastąpić?! Proszę bardzo!
Dość!
Godzinę tu siedzimy!
Godzinę!
Przepraszam.
Zmęczyłem się.
Już kończymy.
Zajmijmy się zdaniem:
"Skrajności są sobie bliskie, a zimno parzy".
Choć wciąż nie rozumiem jego sensu.
- Znów ci wytłumaczyć? - Nie. Ale ma być więcej melancholii.
Musimy usłyszeć, jak głos ci drży.
Pamiętaj, że popełniasz samobójstwo.
Fakt.
Odbierzesz sobie życie.
Ostatnia powtórka. Daj z siebie wszystko.
Odbierzesz sobie życie.
Tak.
Powiedz to.
- Mam powtórzyć? - Tak.
Mów.
Odbiorę sobie życie.
Myśl o swoich porażkach.
Gdzie z tą ręką?
To ma być selfie.
Kiedy powiem: "akcja", odlicz do trzech, ale nie na głos.
Akcja.
Jeśli to oglądacie, to znaczy, że nie żyję.
Masz czasem wyrzuty sumienia?
Z jakiego powodu?
Że stałeś się tym wszystkim, czym gardzimy.
Że sprzedajesz moje obrazy biznesmenom, których one nie obchodzą.
Trzymają je w sejfach jak forsę w banku.
Ktoś jedzie!
Przecież tu nikt nie zagląda.
Schowaj się w domu, a ja sprawdzę, kto to.
Mogę w czymś pomóc?
A ten co tu robi?
Miałeś iść do domu!
- To tylko Alex. - Renzo?
Ty żyjesz?
Wy łotry. Wiedziałem. On żyje.
Filmujesz nas? Proszę, przestań.
- Oddaj mi telefon! - Wszystko wyjaśnię.
- Nie trzeba. - Pozwól wyjaśnić...
Uspokój się i pogadajmy w domu. Chodź, synu.
Telefon.
Przemyśl to.
Zobacz, jaki Renzo jest szczęśliwy.
Odżył i znów maluje.
Śmierć doskonale mu zrobiła.
Jak nas w ogóle znalazłeś?
- Zapytałem pańską asystentkę. - Eugenie? Niemożliwe.
- Nikt nie wie, że tu jesteśmy. - Nie zostawiłem żadnego tropu.
Namierzyła pański telefon.
Już rozumiesz, czemu nie mam komórki?!
Nie teraz, Renzo.
Chodzi o pieniądze?
- Dobra. - Chce mnie pan przekupić?
Tak jest. Wypiszę czek. Podaj tylko kwotę.
Nie przyszedłem was szantażować.
Nie jestem taki jak wy. Chciałem tylko poznać prawdę.
A skoro już ją znam...
cieszę się, że pan żyje.
Musiałem obciążyć galerię hipoteką.
Tak. Postanowił mi pomóc, mimo że go o to nie prosiłem.
Niewielu galerzystów czy przyjaciół zdecydowałoby się na to.
Teraz widzisz, jaki ze mnie dobry przyjaciel.
- Najlepszy. - Ty jesteś najlepszy.
Przestań. Jak ci smakował gulasz?
Przepyszny.
- Odda mi pan telefon? - Nie przy stole. To niegrzecznie.
Jaka jest twoja data urodzenia?
Trzynasty maja tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć.
Trzynasty maja...
- Co pan robi? - Cholera, to nie to!
- Jaki masz kod? - Nie powiem.
- Wpiszę od tyłu. - Zablokuje się.
- Też nie działa. - Zablokuje się!
Brawo. Przez ciebie się zablokował.
Nie.
- Trudno. - Oszalał pan?!
Już po wszystkim.
Nie ma dowodów, nie ma wideo, nie ma telefonu.
Siadaj.
Co chcesz zrobić?
Myślisz, że ludzie ci uwierzą? Twoje słowo przeciwko mojemu.
To się zapisuje w chmurze. Zdjęcia, wideo - wszystko.
Ta chmura to jakiś wymysł.
Zapisało się automatycznie. Straciłem telefon bez powodu.
Wystarczy już tego materializmu.
Muszę jechać. Bez GPS-u będzie mi trudno.
Gdzie jest toaleta?
Na końcu korytarza po lewej.
Niełatwo z nim.
- Nie, twardy orzech. - On nas wyda. Tak.
- Jesteś pewien? - Tak.
Właśnie taki z niego prawdomówny ćwok.
Mamy przesrane.
- Wymyśl coś! - Ale co?
Powód, żeby go tu zatrzymać! Myśl!
Czekaj.
Pośpiesz się!
Coś mi przyszło do głowy.
Wsypiemy mu ćwiartkę do kawy.
Straci przytomność i zyskamy trochę czasu.
- Czemu to zatrzymałeś? - Nie wiem.
Tyle czasu to nosisz?! Jesteś nienormalny?!
Ja? Ty chciałeś to połknąć.
Tylko blefowałem!
Mówisz serio? Wrócimy do tego.
Najpierw trzeba załatwić tę sprawę.
Co? Nie możesz podać mu trucizny!
Zabijesz go! Opamiętaj się!
Masz rację.
Nie wiem, co mnie napadło. Chyba tracę rozum.
No to pójdziemy siedzieć.
- O czym ty mówisz? - Myślisz, że nie sprawdzałem?
Przemyt zwłok, oszustwo, fałszerstwo - to oznacza więzienie.
Gangi i podnoszenie mydła.
O, nie. Żadnego więzienia. Wolę drugi raz umrzeć.
Jestem w raju. Maluję, mam natchnienie.
- Nikt nie odbierze mi wolności! - Więzienie to nie wybór lifestyle'u!
- Doprawdy?! - Tak, bo nie ma się wyboru!
Pojadę już.
Ostatnia kawa, zanim pojedziesz? Rozbudzi cię.
- Szybka kawa. - Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Rach-ciach i już.
Dziękuję.
Przepraszam.
Lubię słodkie.
Zaczekaj!
Cukier jest niezdrowy.
Alex, postąpiliśmy niewłaściwie.
To było oszustwo.
- Prawda, Renzo? - Zdecydowanie.
- To było niefajne. - Bardzo złe.
Kiedy taki młody lojalny idealista oferuje słowa mądrości
takim dwóm starym capom jak my, trzeba wziąć je sobie do serca.
Trochę pan przesadza, ale... dziękuję.
Skąd. Mówię tylko, jak jest.
Zrozumiem, jeśli postanowisz nas wydać.
Proszę jednak, żebyś to przemyślał.
Nie.
Już zdecydowałem. Muszę powiedzieć prawdę.
Dobrze.
Jesteś tego pewien?
Tak.
Renzo, chcesz coś dodać?
- Próbowaliśmy wszystkiego. - Tak.
Przykro mi.
Przepraszam. Kawa ci wystygnie.
Źle się poczułem.
No tak...
Skorzystam z toalety.
Kurwa! Coś ty zrobił?!
- Czemu wsypałeś truciznę do kawy?! - Ty wyjąłeś ją z kieszeni!
- A ty ją kupiłeś! - Pomysł był twój, morderco!
Ty go zabiłeś!
- Nie odwracaj kota ogonem! - Niczego nie odwracam!
Myślisz, że on...? Nie wiem.
Czekaj. Był moim asystentem.
Ja sprawdzę.
To idź!
- Nie rusza się. - Co?
Leży bez ruchu.
O, Boże.
Wstajemy!
W porządku, Alex?
Zakręciło mi się w głowie.
To przez rozpuszczalnik.
Albo twój gówniany gulasz! W porządku?
Już lepiej.
Tak się cieszę.
- To było dziwne. - Już dobrze?
- Tak. - Usiądź tam.
Cukier to trucizna.
- Tak, świństwo. - Siadaj.
Dziękuję.
- Napij się wody. - Jesteście bardzo mili.
Mężczyźni wywindowali wartość dzieł Renzo Nerviego,
pozorując jego śmierć.
W sprawę zamieszani są znani kolekcjonerzy i domy aukcyjne.
Ceny obrazów Nerviego sięgają nawet paruset tysięcy euro.
- Więzienie? - Gangi.
I mydło.
Chwileczkę...
Po kolei.
- Panie Forestier! - Pani.
Czy istnieje życie po śmierci?
Mżawki trwają długo, a gwałtowne burze krótko.
Panie Forestier, czy ma pan jakieś obawy?
Żadnych. Pan Nervi i ja wierzymy w nasz wymiar sprawiedliwości.
Świeże mięsko!
Chodźcie się umyć!
Czeka was niezła zabawa!
Do zobaczenia pod prysznicem!
Nie jest tak źle.
Przynajmniej jesteśmy razem.
Myślisz, że telewizor działa?
Jest interkom.
Dzień dobry. Tu panowie Forestier i Nervi.
Czy ktoś mógłby przyjść i naprawić albo podłączyć telewizor?
Nie ma prądu.
"NFT WYJAŚNIONE PO LUDZKU"
"NFT można kupować i wymieniać jak każdą inną kryptowalutę".
To nieważne.
Każde dzieło sztuki można zmienić w NFT. To ciekawe.
Tak, byłem mecenasem Renzo Nerviego.
To artysta, którego bardzo cenię.
Ekscentryk, oczywiście.
Początkowo musieliśmy ukrywać obraz przed gośćmi...
Walnij od góry.
Wolę nie zdradzać jego wartości.
O Renzo Nervim powiedziano już wszystko.
To geniusz, jeden z najwybitniejszych malarzy dwudziestego wieku,
ale przede wszystkim - mój bliski przyjaciel.
Dlatego piszę jego biografię.
Wiedziałeś o tym?
Jej tytuł to: "Życie przed, w trakcie i po śmierci".
O czym myślisz?
Miałeś rację. Staliśmy się wszystkim tym, czym gardzimy.
Musimy coś zrobić albo twoje obrazy skończą jak my - uwięzione.
Zamknięte w sejfach w Dubaju lub Bóg wie gdzie.
Zabezpieczone hasłem.
- Arthur? - Tak?
Mam pomysł, jak kilka z nich uratować.
SZEŚĆ MIESIĘCY DOBREGO SPRAWOWANIA PÓŹNIEJ
Dziękujemy. Do widzenia.
Miłego dnia.
Jak się masz, Judaszu?
Mistrzu, nie miałem wyboru...
Żartuję. Chodź tu.
W porządku?
Dzień dobry. Proszę o ciszę.
Dziękuję za przybycie.
Zlicytujemy dziś obrazy Renzo Nerviego, który jest tu z nami.
Na początek: "Kot Schrödingera",
hołd dla kota wykorzystywanego w eksperymentach
z dziedziny fizyki kwantowej.
Cena wywoławcza to...
- Dwadzieścia euro. - Dwadzieścia? - Tak.
Zgoda.
Kto daje 22?
- Dwadzieścia dwa pięćdziesiąt! - Jest.
- 23! - 23 od pani. Kto da więcej?
- 24. - Kto da więcej?
24 euro po raz pierwszy, drugi i trzeci.
- Sprzedane! - Brawo!
A teraz jeden z moich ulubionych obrazów: "Ludzie Penrose'a".
- To dziury po molach? - Nie. Po kulach.
Renzo strzelał do obrazu z pistoletu.
Miało to symbolizować śmierć zachodniego kapitalizmu.
Dziękujemy, Renzo.
To wyjątkowe dzieło. Cena wywoławcza: 30 euro.
- Zaczynamy od trzydziestu. - 36!
- Sięgamy gwiazd! 38! - 40!
Czterdzieści po raz pierwszy, drugi i trzeci.
Sprzedane! Gratuluję panu.
Cena wywoławcza... Kto da więcej?
8!
- Dwanaście z przodu! - 22!
- Kto da więcej? - 24!
- 26! - Sprzedane! Brawo dla pani!
Dobry wieczór, panie Nervi.
Sprzedał pan swoje obrazy za bezcen.
A mógłby pan zarobić miliony.
Co chce pan przez to powiedzieć?
Że branża sztuki to kpina i symbol tego,
jak skorumpowany świat po sobie zostawiamy.
Panie Forestier?
Każdy bank międzynarodowy
zatrudnia konsultantów do spraw zakupu dzieł sztuki.
Sztuka jest teraz inwestycją jak każda inna.
A główną funkcją obrazu stała się jego cena.
Myśli pan, że to normalne? To nie jest normalne.
Dziś wieczorem sztuka
jest nie tylko dla bogatych, ale dla wszystkich.
- Chce pan coś dodać? - Nie.
- Miłego wieczoru. - Do widzenia.
Za wyzwolenie sztuki!
Brawo! Dziękujemy! Patrzmy sobie w oczy!
Eugenie, dziękuję.
Alex, bez urazy. Na zdrowie!
Co znowu?
Co jest?
To wiadomość dla Arthura Forestier i Renzo Nerviego.
Słyszałem o waszej akcji. Super sprawa. Dajcie im popalić!
Niesamowite.
EPILOG
- Jak się masz? - Dobrze.
- Wszystkiego dobrego, staruszku. - Dzięki.
Mam coś dla ciebie.
Prezent?
Otwórzmy w domu.
Żebyś miał naprawdę radosne urodziny.
- Czy to...? - Tak.
Kompletnie oszalałeś.
Wygląda jak ona.
Tak.
Dziękuję.
Proszę.
Dokąd idziemy?
Spokojnie.
Jesteś pewien?
To dokąd idziemy?
Donikąd.
Długo jeszcze?
Bez celu donikąd. Jesteśmy wolni.
Nie chcę być pożarty przez wilki.
- Tu nie ma wilków. - To przez niedźwiedzie.
Też nie ma.
Nie boisz się, bo już raz umarłeś.
A żyje się tylko dwa razy.
Co teraz myślisz o śmierci?
Jednak jestem jej przeciwny.
Naprawdę mi nie powiesz?
Cierpliwości. Wiecznie w pośpiechu.
Coś ci to przypomina?
Oczywiście.
I co wolisz - sztukę czy rzeczywistość?
Sztukę. A ty rzeczywistość, tak?
Jak poprawić to, co już stworzone.
Masz na myśli Stwórcę?
Chodźmy coś zjeść.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Belgijska rodzina królewska uwielbia twoje dzieła.
I co z tego?
Byli zachwyceni wystawą w Fundacji Louis Vuitton.
Bardzo zależy im na oryginale twojego autorstwa.
Świetnie. Przekaż im, że odmawiam.
Oni mają najwspanialszą kolekcję sztuki na świecie.
Wiesz, że nie maluję na zlecenie.
Nie zaczynaj znowu.
Jestem antymonarchistą. Nie cierpię królów.
Tacy sami kolekcjonerzy jak inni.
Nie naciskaj. Może pojadę z Alexem do Puducherry
uczyć malarstwa w hinduskiej szkole.
Skąd ten durny pomysł?
Kiedyś uczyłem.
Nie mówiłem ci tego, ale byłeś beznadziejnym wykładowcą.
- Serio? - Tak. Do niczego.
Belgia jest w awangardzie, jeśli mowa o sztuce współczesnej.
Powiedziałem: "nie".
Pogadamy później na spokojnie.
Jestem spokojny i nie zgadzam się.
To się jeszcze okaże.
MISTRZOWSKIE POCIĄGNIĘCIE
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Jakub Jasieński