Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Погледнете!
Ова е дело на Ренцо Нерви.
Животот му бил полн со подеми и тешки падови.
Добро погледнете ја сликава.
Не прашувајте се што значи.
Уметноста не е само приказ на реалноста.
Таа создава и сопствена реалност.
Не обидувајте се да сфатите. Нема што да се сфати.
Нурнете се во тоа искуство на вашите сетила.
Откако извесно време сте набљудувале,
дојдете со мене.
Ќе ви го претставам авторот Ренцо Нерви.
Голем сликар и голем пријател. Најдобар што сум го имал.
Не е нормално колку ме нервираш!
Ме вовлекуваш во твојата депресија!
И што ќе сториш сега?
Ти беа потребни десет години да ја подготвиш изложбава.
Не само што не продадовме ништо, туку...
Погледни го весникот.
Не масакрираа.
"Арт Прес". Големиот Лаверан.
Да видиме... "Самоубиство е во денешно време да изложите уметник
што се уште живее во претходниот век.
Вистинско самоубиство."
Останатите нема да ти ги читам.
Ренцо, проблемот е што одбиваш интервјуа, новинари.
Но тоа не води никаде! Добро го знаеш тоа.
Критичарите веќе ништо не значат. Битни се аукции, купувачи, колекции.
Само парите се битни!
Тие исти колекционери, препродавачи и критичари
сакат да те запознаат.
Ти не дојде ниту на сопственото отворање!
Аман агорафобија.
Аман, ти се молам! Имаш ли лекарска потврда?
Агорафобија и супермаркетофобија! - Супермар... Молам?
Се плашам од супермаркети. - Аман, ти се молам.
Па разговараш со мене, Ренцо!
Не барам многу. Само понекогаш намини во галеријата.
Не можам.
Не можам да глумам пред тие идиоти што многу паметуваат.
Не е можно сите да се идиоти.
Артур! -Да?
Ти треба да глумиш кловн, а не јас.
Немој да ме сфатиш погрешно, но ти оди одлично. Тоа е за тебе, не за мене.
Лаверан е има право.
Прегазен си од времето.
Ма баш ме заболе што вели Лаверан! Никогаш не ги читам тие критичари!
Би требало.
Изложбата е наречена "Лавиринт".
Се движиме низ умот на Ренцо Нерви.
Мошне впечатливо. Ја обожавам оваа слика.
Мечтателна е, а истовремено и кошмарна.
Ви се допаѓа? -Да.
Да.
Како под таа свирепост
да се крие иронија, речиси сомилост,
па дури и индугленции. - Апсолутно имате право!
Апсолутно.
Зад тие потези со четкичката извира човечност.
Зад возбуденоста на телата
навистина се чувствува човечноста на уметникот.
Неговата фрагилност.
Вам како да ви е судено да го купите ова дело.
Кога се наоѓате пред еден Нерви... А еве го и уметникот,
што ретко се случува. Ќе ве запознаам.
Пријателу, Ренцо, ова е...
Се извинувам. Пардон.
Ви се допаѓа ова? Сакате и останатите така?
Благодарам, не треба. -Како што сакате.
Да повикам полиција? -Нема потреба.
Или психијатрија? -Во ред е!
Анас!
Еве ти, веќе не ми треба.
Си застрелал некого?
Тројца.
Ма, замисли...
Ти се допаѓа?
Само момент.
Артур, те бара Ренцо Нерви.
Му кажавте дека сум тука? -Да.
Јужин!
Па, тука сте. - Не бидете така прагматични!
Ако ме видите не значи дека сум тука.
Животот е сложен... - Ќе се јавите или не?
Ајде.
Здраво. Како оди? - Ти се допадна ли? -Слушај, не знам...
Можеби не ти е познато дека истрел во уметничко дело
веќе изведе Ники де Сен-Фал.
Немаш сторено ништо ново.
Уметноста е револуција без крај.
Благодарение на тебе изгубив важна клиентка.
Затоа сега не би разговаарл со тебе.
До видување.
Не, чекај!
Добро, претерав. Прости.
Баш убаво од тебе што признаваш.
Зашто извинување ќе спаси баш се.
Сега навистина морам да одам. -Чекај!
Само сакав да ти кажам
дека сум банкрот. Може ли да добијам некаков аванс?
Аванс за слика што поради тебе не можам да ја продадам?
Дури и ако сум ја продал, тоа не би ја покрила сета штета.
Каква штета? -Слушај, Ренцо,
куршумите не само што ја пробиле сликата
туку и мојот ѕид.
Аха, таа штета!
Изложбата се затвора. Штотуку симнуваме се.
И состанок!
Јужин ќе ти се јави заради испораката.
На што?
Ти ги враќаме непродадените слики.
Значи, се. -Дали си слушнал?
Ренцо! Ренцо!
Што сакаш?
Ренцо Нерви?
Јас сум.
Алекс, мошне ми е мило.
Кажи.
Би сакал да ме научите да сликам.
Ви донесов некои мои дела.
Како си ме нашол?
Тешко.
Како да го барам Бенкси.
Не примам ученици. - Ставете ме на тест!
Дали си глув? Не примам ученици.
Не сум глув, туку тврдоглав.
Оди кај некого како што е Џеф Кунс.
Јас не сум фабрика, се работам сам.
Токму затоа!
Вие сте меѓу последните големи живи сликари. Жива легенда.
Легенда? Како не!
Духовит си. Тврдоглав, но духовит.
Имаш една седмица. Ако зафркнеш работа, леташ. Јасно? -Јасно, учителу.
И не нарекувај ме така! - Во ред, учителу.
Ќе почнеме со мала вежба за набљудување.
Ќе седиш тука
и ќе ги набљудуваш сите предмети во оваа соба.
Но, сите! Кајакот, лебедот!
Бамби, велосипедот, кацигата, тоа нешто онаму...
Во ред.
А каква е целта? - Тоа ќе го сфатиш подоцна.
Ете, фино.
Ви благодарам!
Учителу?
Набљудувам веќе повеќе од три часа.
Аха, да...
Значи...
Сега ќе изнесеш се од оваа соба.
Сиот овој товар од орманот, од ѕидовите, од подот.
Се надвор!
Се ќе пренесеш во оваа соба.
Може? -Може.
Одлично.
А зошто?
Уште не си готов?
Знаете ли колку му требало на Херакле да ги исчисти Авгиевите штали?
Не. Колку?
Па, мошне долго.
Ќе ти кажам. Му бил потребен само еден ден.
Но тој бил моќниот Херакле, а не ваков закржлавенко.
Сепак, можете ли да ми помогнете околу кајакот?
Да, што е?
Уште една вежба? - Не. Само немаш среќа.
Какви се овие слики?
Непродадени.
Г. Форестје? -Добар ден.
Мило ми е. Дојдете.
Ни треба нешто импозантно за овој ѕид.
Со димензии од најмалку три метри на еден и пол метар.
Секако.
Дозволете да изнесам еден предлог.
Наместо да купите стара слика,
зошто не би нарачале оригинал?
Нешто што посебно за вас ќе наслика
некој голем уметник.
Би можела да се реферира на вашата компанија,
на нејзиниот углед и историјат.
Звучи интересно. -Да.
И така е.
На кој уметник мислите?
Ренцо Нерви?
Вие се шегувате.
Немате некој помалку проблематичен, а повеќе цивилизиран?
Ренцо ќе биде совршен.
Ова не е во ваш интерес.
Не можете се да гледате низ интерес.
Можам. Ме ангажиравте за да ви бидам глас на разумот.
Восхитот ви го поматил умот. - Така е, му се восхитувам.
И тоа со право.
Можете да му се восхитувате и на некој што не е популарен и не се продава.
Тоа е вистински восхит.
Кога првпат ги погледнав сликите на Ренцо, бев вчудоневиден.
И тоа не се мои лични емоции.
Тоа е нешто универзално.
Да се искуси убавина преку некој друг.
Знаете ли како е
светот да го видите низ нечии очи?
Јас ви наоѓам златна можност,
а вие ја упропастувате со тој социопат!
Зошто?
Сакам да му помогнам.
Учителу! Ова го најдов во онаа кочина. Препорачаната пошта секогаш е важна.
Што е тоа?
Да видиме...
Тоа е...
Налог за деложација.
"Со судски налог сте обврзани
да ги отстраните сите лица и предмети
од недвижностите што бесправно ги користите
најдоцна до..."
Кога сте го примиле ова?
Немам поим.
Учителу, ќе бидете деложиран.
Деложиран? Ајде да го видам тоа!
Во оваа куќа сум роден, во неа и ќе умрам!
Ова е од Даночното. -Не допирај го!
Кинеска поговорка вели: Зборот е сребро, но молчењето е злато.
Не допирај го тоа! Испиј го кафето и заврши ја работата.
Ова ти го вели една жива легенда.
Готово е.
Значи? -Одлично!
Не беше лесно, но успеав.
Сега врати го сето тоа,
секој предмет врати го на неговото место.
Ова е вежба за помнење.
Затоа и ти кажав прво да набљудуваш се.
Вие се шегувате?
Не. Прво мораш да научиш да гледаш. Тоа е клучно.
Учителу!
Да? -Јас сам.
Артур! -Така е.
Можеби имам работа за тебе. Те интересира?
Каква работа?
Што правиш тука? Сите се горе.
Дојди и ти!
Чие е ова дело?
Тоа е Меги Шекамондо.
Француско-угандска уметница. Живее во Париз.
Фотографка.
Кај неа е прекрасно што има ужасен приватен живот.
Останала сираче...
Ова е "НФТ".
Не прашувај ме што значи тоа. Немам поим.
Јужин се занимава со тоа. Добро се продава.
Ако се продава...
Туку, да се вратиме на бизнисот.
Сакаа да видат нешто набрзина
па си зедов слобода да нацртам нешто.
Им реков дека ти си авторот.
Во мое име?
Точно знаев што сакаа да видат
па мислев дека така ќе биде полесно. Тоа е само скица.
И се одушевија.
За тебе тоа ќе биде ситна работа.
Тогаш, зошто самиот не ја насликаш?
Аман, немој...
Одиме.
Ги знаеш оние кутриња што се ставаат во автомобил,
па кимнуваат со главите?
И ти прави така. Само молчи и остави не мене и Јужин да зборуваме.
Престани да се глупираш!
Сметам на тебе. -Добро.
Ти верувам. -Секако.
Вие сте од земјоделско-прехранбената индустрија? -Да.
Повеќе земјоделска или повеќе прехранбена?
Органски?
Не баш...
ГМО? -Видете...
Не, не... -Глифосати?
Пардон.
Мислам дека на г. Дупонт-Лавал многу му се допадна твојата скица.
Смеам ли да ја видам?
Смееш.
Се разбира.
Повели.
Не е лошо. Браво!
Ренцо сака сам себеси да си честита.
Уметниците не мора да бидат скромни.
Туку, г. Нерви, кажете
каде сте нашле инспирација за тоа дело?
Да.
Па, идеите ви се насекаде...
Јас би рекол
дека сликар полесно се изразува преку своите слики.
Токму така!
Ренцо ми зборуваше за големи мексикански сликари на мурали
што вие го обожавате.
Ривера, Орозко...
Но многу повеќе современо. - И помалку мексикански.
Да, така разговаравме.
Нешто не помалку од три метри на еден и пол метар.
Па, тоа е големо!
Тоа практично е "Герника"! -"Герника" е многу поголема.
Мислам дека тоа би можело да биде ремек-дело.
Па, се надеваме. -Да.
Мило ми е да соработувам со вас.
Благодарам. -Благодарам многу.
Ова е каталогот од нашата последна изложба.
Прекрасно. Благодарам многу.
Благодарам. Нема да се разочарате.
Благодарам. До видување.
До видување.
Па, добро помина, зар не?
Погледни колку е убаво ова. Прекрасно! -Токму така.
Ако е моја, би ја гледал цели денови.
Да, Модиљани е исклучителен.
Јасно ми е дека ти ја допира душата.
Зошто?
Не те потсетува на некого?
Не.
Естер?
Навистина? Мислиш?
Да.
Да се вратиме во реалноста.
Сакаат да ја завршиш сликата за еден месец, значи...
Прво морам да видам дали сакам да ја насликам.
Никогаш не работам по нарачка. - Секако. Независен си.
Така е.
Но самиот ми кажа
дека Пикасо сликал слободно, но и по нарачка.
Бил богат и брилијантен. Едното не го исклучува другото.
Што е? Прашање на етика? - Да, прашање на етика.
Знаеш ли што им прават на животните?
Дробат живи пилиња! -Да, знам.
Тоа навистина е страшно, ужасно...
Така е.
И за мене тоа е одбојно, знаеш?
Но, види, сите мора да јадеме.
Не е тој некаков Хитлер.
Артур, Жан-Марк Лаверан дојде на изложбата!
Оној критичарот? -Да.
Одам да го поздравам! - Тоа не е паметно.
Зошто?
Ренцо!
Да не си мрднал! Биди тука!
Браво! Честитам!
Г. Лаверан, колку убаво изненадување!
Сакав да ви кажам нешто за вашата рецензија.
Ренцо, те молам!
Одбивам да дебатирам за моите текстови, особено со уметници.
Но вашиот текст ме просветли! Иако ме сосековте.
Ма, да... Си одам. До видување, Артур.
Браво, г. Нерви. Се најдобро.
Кога велите дека сум роб на својот кадар, дека моето платно ме задушува,
јас го чувствувам токму тоа! Некоја сила ме спречува да создавам.
Но тоа за "смртоносната утроба на егзистенцијализмот",
тој дел не го сфатив баш најдобро.
Ренцо, јас ќе ти објаснам.
Беше одлично. - Мислите дека сум глупав?
Пушти ме, дебилу! - Полека! Смирете се!
Искрен сум. Ми ги отвори очите.
Ма како ти ги отворил очите?
Те потсетувам дека те направи лом.
Вели дека времето те прегазило
и дека треба да се пензионираш пред целосно да се шашардисаш.
Не реков баш така... - Не, но тука некаде сме.
Да бидеме искрени, критиката беше патетична.
Стилот е беден, а содржината е ѓубре!
Си сакал да играш валкано? Ова се последиците!
Се уште не е готово! -Што?
Со вашата галерија е готово!
Мислиш дека се плашам од тебе?
Кој си ти да критизираш уметник каков што е Ренцо Нерви?
Губи се од мојта галерија, паразиту!
Заминувам. -Надвор!
Идиоту!
Ова е баш убаво чувство. -Да.
Кога е рокот за сликата?
До крајот на месецот.
Тоа е изведливо.
Што ќе правите со ова, учителу?
Си ја продавам душата на ѓаволот.
Ајде!
Ќе ја сместиме на штафелај.
Добро.
Добри вести. Г-ѓа Дебрил зела една слика од Нерви.
Акт што видела во каталогот...
"Гола жена на црвена софа." -Така е.
Таа е прекрасна. -Нуди 8 илјади.
А колку баравме ние?
Петнаесет, но не сака да попушти.
Скржава! Толку троши за еден викенд!
Јавете и се и преговарајте.
Ако одбие, тогаш согласете се.
Добро.
Тоа излезе добро.
Осум илјади евра се одлична цена. Мошне сум задоволен.
Проблемот е во тоа што веќе ја немам сликата.
Што сакаш да кажеш?
Сликата е кај Лаура.
Лаура? Која е таа?
Таа ми беше модел.
Подоцна и ја подарив сликата на Свети Валентин.
Прости, не слушнав.
Сликата и ја дадов за Свети Валентин. -Молам?
Ти славиш Свети Валентин? - Имам и јас свои слабости.
Мило ми е. Тоа е добро!
Конечно.
Би можел да и дадеш некоја друга во замена.
Мислиш? -Да.
Тука? -Да.
Да заминеме оттука! -Каде ќе одиш?
Дали си сигурен? -Да. Не грижи се.
Се грижам!
Ма каде ли ја ставила?
Сигурен си дека ова не е противзаконски? -Не е.
Ене ја!
Не ја ни обесила! - Земи ја и да заминеме!
Можела барем да ја обеси. -Побрзо!
Наваму!
Побрзај! Брзо!
Уште!
Да!
Туку, кажи ми...
"Жена на софа" е вдахновена од Модиљани?
Да, тоа е вистина.
Изгубив инспирација.
Секако.
По цели денови чекаш инспирација, а неа треба да ја предизвикаш!
Мораш да се обогатиш така што ќе излегуваш повеќе
и ќе обрнуваш поголемно внимание на светот околу себе.
Знаеш ти добро од каде ми доаѓаше инспирација.
Сликав само портрети на Естер.
Беше дури и во пејзажите. Беше насекаде.
Сите мои слики доаѓаа од нејзината насмевка.
Разбуди се, Ренцо!
Естер веќе ја нема.
Престани да се задушуваш во тој "танатос".
Ти треба малку "ерос", малку...
Еве, слушај! -Ма, одвратно!
Не! Убаво е! Тоа е животот!
Но, навистина гласно стенка.
Жал ми е.
Прости.
Што ќе правиме сега? - Не знам. Ќе импровизираме.
Добро.
Не обрнувајте внимание. Само на минување сме. -Што?! Ренцо?
Јас сум психотерапевт на г. Ренцо.
Не кажувајте ништо, тоа само ќе донесе штета!
Сето ова е дел од когнитивно-бихејвиорална терапија
со цел да се обнови внатрешниот нарцис на г. Ренцо.
Посетуваме некои конкретни места
за полесно да ја прифати својата болна психа.
Но и за да врати некои скапоцени предмети.
Кои предмети?
Сосредоточете се!
Г. Нерви, има ли можеби тука некои предмети што би помогнале
или што ви припаѓаат?
Можеби има.
Можеби ова? -Кое?
Ова тука. -Земете ја!
Си можела барем да ја обесиш!
Малкуцка незгодна ситуација, нели? Не вртете се, г. Нерви!
Претпазливо!
Искрено ти благодарам за ова искуство. -Ми беше задоволство.
Мошне добро. Одлично.
Благодарам, учителу. - Немој да ми благодариш.
Значи, што понатаму? Нешто поврзано со уметност?
Нема понатаму. Тоа беше тоа.
Што? Сторив нешто погрешно?
Ти стори се како што ти кажав.
Тогаш, што е проблемот?
Се извлече. Никогаш нема да станеш уметник.
Зошто?
Цело време си строг, рационален, самодоволен, систематичен,
дури и скромен! Така не се станува уметник!
Таков сум. -Имаш премногу доблести.
Вистински уметник не смее да има доблести.
Со уметност се занимаваш зашто не можеш ништо друго. Тоа е клетост, хендикеп.
Занимавај се со добри нешта, за други луѓе!
Но вие сте уметник.
Јас сум ти пример. Правам бескорисни нешта за кои никој не се интересира!
Јас сакам да сликам! Да изразам тоа што сакам да кажам.
Нема смисла да се зборува. Потребно е дејствување! Дела, а не зборови!
Па, тогаш, што да правам? -Губи се!
Бегај додека не е предоцна! За мене е доцна.
Надвор!
Добро.
Жалам, но така е најдобро за тебе.
Сега ме мразиш, но подоцна ќе бидеш благодарен.
Што правиш ти тука?
Го донесов твојот дел од продажбата на сликата.
Повели.
Не морало да доаѓаш. Си можел да ми пратиш.
Сакав да прославиме. Го донесов твоето омилено вино.
Влези.
Како напредува нарачката?
Добро, добро.
Напредува.
Добро е.
Онака...
Богато, силно...
Тие детали, јаснотијата, таа линија...
Жими Бога, си се наработил!
Се уште го барам вистинскиот пристап.
Ренцо!
Јас нема да те пуптам. Ќе ја завршиме ние оваа слика!
Ако треба, тука ќе спијам!
Ајде! Како да ти помогнам!
Само кажи!
Да донесам некои бои?
Што ти е потребно? - Отвори го тоа шише вино.
Одлично.
Сакам да те видам како работиш.
Добро.
Вечерата е приготвена!
Мошне вкусно.
Само тоа го најдов во ладилникот.
Ренцо!
Повели.
Ти се допаѓа?
Совршено.
Не си се потпишал.
Не се потпишувам на нарачани слики. -Немој сега повторно!
Ајде, потпиши се! -Нема.
Одлично е што си ги насликал сите овошја и зеленчуци
што беа барани од Дупонт-Лавал.
Да ми кажеше некој дека ќе паднам на ова...
Одам да спијам.
Еве.
Уште малку повисоко!
Дигнете го десниот агол!
Исклучителна е! -Така.
Сега веќе не допирајте!
Само малку, да погледнам...
Преубава е. -Да.
Тоа ви е уметност.
Да се обеси слика е 80 насто од целата работа.
Аха...
Лошо обесена слика упропастува се.
Добро, значи... - Веќе ништо не допирајте!
Ништо!
Благодарам уште еднаш. - Ви благодарам вам.
Ќе се видиме утре. -Благодарам.
Добровечер.
Знаете ли за Пјер Бонар? -Бонар...
Тој работи тука? -Не баш.
Пјер Бонар е сликар од 20 век.
Голем уметник што славата, за среќа, ја здобил додека е жив.
Бил перфекционист. Манијак. Нервозен.
И најмногу од се, никогаш задоволен.
Своите слики ги доработувал во големи музеи.
Кога едно уметничко дело навистина е завршено?
Ако го прашаме Бонар, никогаш.
Што се случува? -Не викајте!
Го барам, но не се јавува.
Добро. -Импровизирајте! - Ајде. -Ќе бидам до вас.
Ете...
Јужин ми вели дека, за жал,
г. Нерви нема да дојде. Фатен е од налет на вдахновение
за ново ремек-дело, да се надеваме.
Затоа јас ја имам честа да ви ја откријам оваа слика.
Јужин!
Три, четири...
Ви реков дека тоа не е добра идеја.
Ова е некоја шега? - Ма не, интересно е!
Простете. Жртви сме на несолена шега.
Форестје? -Не е толку лошо. -Дојдете. -Но...
Погледнете тука...
Веднаш! -Еве ме.
Страотно! -Добро обесено.
Ренцо Нерви? -Да.
Г-ѓа Буфе, судска извршителка.
Тука сум поради вашата деложација, следствено на судска одлука.
Смееме ли да влеземе?
Влезете.
Благодарам. По мене, господа!
Ти се јавувам четврти пат, па оставам порака.
Слушај ти, гнасо себична! Го изгуби и последниот сојузник.
Сакав да ти помогнам, а ти плукна на нашето пријателство и мојата работа.
Многу години крвавам за тебе
за ти да можеш да сликаш!
Но ти секогаш упропастуваш се!
Веќе никогаш не сакам да те видам! Никогаш!
Шампањ, господине? "Шато Хо-Брион."
Јастог... -Благодарам.
Стек од ибериска свиња, со кавијар од модри патлиџани и аспарагус.
Послужавник со сирењ, "чатни" од кајсии и суво овошје.
Дали сте за десерт? - Ќе ви донесам мени.
Ќе ви ја донесам сметката. -Нема да ја платам.
Повелете, сметката.
Како што и реков на госпоѓицата, нема да платам. -Господине, ве молам...
Овој оброк е мој скромен надоместок
за уметничката работа во ова друштво на ебани лицемери!
Господине, немојте да мораме да повикаме полиција.
Ако смеам...
Не е паметно да повикате полиција.
Ако повикате, ќе бидам уште погласен.
А поради тоа на сите би им било многу непријатно.
Од друга страна,
ако ми го донесете последниот коњак,
ветувам дека ќе го испијам и ќе излезам незабележително.
И веќе никогаш нема да ме видите.
Дај му коњак и нека оди по ѓаволите.
Пријателу, судбината мрачна се остварува.
Кон смртта осамен појдов.
Ѕвезди одвај гледам во таа темна ноќ.
Чукна часот за моето збогување.
Мојата долга нишка трепери, кон острицата се приближува.
Ветрот што те однел, сега и мене ме носи.
Одам по оние што ме сакаа, јас, изопштениот.
Нивниот празен поглед кон дното ме влече.
Итам кон вас. Не затворајте ја вратата!
Да минеме заедно зашто никој нема да го одбегне тоа.
Колку шумат овие моќни дабови!
Како гркланот да му го сечат за кладата на Херакле.
Што сакаш?
Скршен сум, изобличен како чудовиште.
Тагата и смртта ме опседнуваат.
Како да сум слика на Френсис Бејкон
или едно од оние Хирстовите животни во формалдехид.
Јас сум дивјак. Не сум за ова општество.
И сфаќам дека на овој свет те имам само тебе.
Добро, дојди!
Навистина сум идиот.
Голем идиот.
Кога последен пат си платил данок?
Не знам. Естер се грижеше за тоа.
Значи, толку долго.
Знаеш, Артур, на почеток се беше едноставно.
Јас сликав, а ти ги продаваше моите слики.
Се забавуваме. Не ни беше грижа за другите!
Не ни беше грижа. -Така е.
Светот се промени. Трговијата со уметнички дела сега е глобална.
Изложбите веќе не се доволни.
Мораш истовремено да бидеш насекаде.
На меѓународни саеми,
во аукциски куќи, на социјалните мрежи.
Мораш да ја играш таа игра. Да се подлизуваш и да се натртиш.
Мислиш дека тоа ми е мило?
Да му се подлизувам на Дупонт-Лавал?
Не.
И јас би сакал да ги отерам во мајчината.
И јас би сакал...
Би сакал повторно да ја имаме таа слобода.
Каде ти се сликите?
Ги запленија сите.
Еве, тука е се.
Дали тоа е отров против глувци?
Изгледа дека е.
Само да знаеш... Јас...
Ти го платив долгот за наемнината.
Го покрив и твојот долг во Даночно.
Ќе ти ги вратат сликите.
Инаку би пропаднале.
Дали си задоволен?
Од друга страна...
Сега сум во прилично комплицирана
финансиска ситуација.
Морав да ја ставам галеријата под хипотека. Јужин ми викаше.
Но не навлегувам во детали. Не е баш интересно.
Зошто го правиш сето тоа, Артур?
Зошто ми помагаш, а јас секогаш упропастувам се?
Ренцо,
некогаш сите те посакуваа, се сеќаваш?
Те канеа најважните светски галерии,
но ти секогаш одбиваше.
Нашето пријателство ти беше поважно од користа.
Секогаш ми остана лојален.
Тоа не можам да го заборавам.
Главно...
Задржи ги моите слики. Ти ги подарувам. Продај ги, распродавај...
Аман, Ренцо... -Задржи ги, ти велам!
Ти должам и многу повеќе. Секогаш ми беше верен пријател.
Ти благодарам за се.
Се ќе биде во ред.
Ќе најдеме ние решение. Добро?
Малкуцка те фатила депресија, но нема врска.
Сети се дека во 19. век
депресијата била знак за гениј.
Како сте?
Благодарам што ме прими.
Го има целиот негов опус, повеќе од 200 дела.
Слушај,
ми треба твоја помош.
Ти правиш изложби низ светот, знаеш познати колекционери.
Би сакал да бидеме партнери? Ние двајца?
Па знае дека имаме сосема различни пристапи.
Сакаш пак да спиеме заедно?
Што е? Се плашиш дека пак ќе се заљубиш во мене?
Артур! -Да?
Како да ти кажам...
Со Ренцо е готово. Со години не насликал ништо значајно.
Некои дури мислат дека умрел. Додуша, дека навистина умрел...
Како знаеш да бидеш свирепа! - Само сум директна.
Тој не е уметник што ме интересира.
Не мислеше така додека беше популарен.
Се обиде да го украдеш од мене!
Е па, да кажеме дека веќе не ме интересира.
Морам да појдам, имам работа.
Во дневната соба е.
Ренцо!
Види кој дојде!
Алекс!
Да ти донесам нешто? -Кафе, молам.
Како сте?
Онака... А ти?
Бев во вашето ателје.
Што ќе правите со него?
Не знам.
Артур, мој галерист и стар пријател, одлучи да ми помогне.
Би сакал се да биде средено пред да заминам.
Каде заминуваш?
А ти? Се уште сликаш?
Не, не. Го баталив тоа.
Сега волонтирам за "Со акција против глад".
Супер е. Организираме настани.
Собираме пари за борба против гладта ширум светот.
Ми се допаѓа што тоа е нешто конкретно. Спасуваме луѓе.
Убаво е што си ја нашол својата професија.
Благодарение на вас, учителу!
Вие ми рековте дека треба да дејствувам, а не да дрдорам.
Го запомнив тоа.
Јас сум го рекол тоа? - Ти си го рекол тоа?
Види, види...
Алекс, останете кај нас на вечера.
Би сакал, со задоволство.
Можеби Ренцо затоа би сакал да се преоблече
и да ја соблече оваа пижама.
Што велиш, Ренцо? Не сакаш?
И така типот ме носи на таванот, да ми ги покаже своите дела.
Добри се, но не се баш генијални.
Тогаш се уште се баравме себеси.
Академијата беше вистинска збрка.
И некаде во дното на собата
здогледувам фантастична слика.
Помислувам дека тоа е можност да му дадам искрен комплимент,
за да не морам да заобиколувам.
И така, му велам:
"Оној женски портрет многу ми се допаѓа."
А тој ми вели отсечно: "Тоа не е мое. Тоа е Ренцо Нерви."
"Знаеш, оној професорот со ужасната шапка."
Прости, но...
И така се запишав во неговата група.
Веднаш ми кажа дека воопшто не ме бива. -И не те биваше.
Немој сега! И така станав галерист.
Мојата прва изложба беше твоја.
Значи, сте се запознале благодарение на слика.
Да. Ја изгубив на покер.
Која била таа слика, учителу?
Уморен сум. Одам да спијам.
Добра ноќ.
Тоа беше портрет на неговата сопруга Естер.
Го запали кога таа почина.
Подоцна ги запали и останатите слики со неа.
Ренцо, прости...
Не смеев да го кажам ова.
Животот е низа од нешта што ги имаме, па ги губиме.
Стори ми нешто, Артур.
Што?
Добро размислив. Јас тука го сработив моето. -Што зборуваш?
Ако навистина сакаш да ми помогнеш... -Да?
Помогни ми да ја завршам оваа комедија.
Ако добро сфатив што сакаш, а мислам дека сфатив,
тогаш престани веднаш!
Нема. Да не ти паднало на памет!
Зборуваш глупости.
Добро.
Тогаш, ќе најдам друг начин.
"Занакс, Прозак, Фентанил,
Стилнокс..."
Тоа.
Многу е едноставно.
На кое било прашање некој филозоф одговара
благодарание на база на прашања.
Сакате ли да се обидете? -Не.
Тогаш, еве јас. Господине!
Имам едноставно прашање. Дали ќе добивам поголема плата?
"Да се задоволуваш со малку е најдобар пат кон богатство."
Интересно! -Да.
Значи, тоа е таа "НФТ"?
Се вели "НФТ" во машки род.
Прашајте го сега вие.
Нема.
Ма, што било! Нешто егзистенцијално.
Какво било. Ајде!
Зошто некој би сакал да умре!
"Да се умре не значи да се умре, туку да се доживее промена."
"Тоа радосно заминување од коешто слабите се плашат
само е ново раѓање во бесмртноста."
Ренцо! -Сјоран: "За незгодата да се биде роден."
Ова ти дојде кај мене.
Чудно, нема поштенски печат.
Што е тоа?
Нема да отвориш?
Подоцна.
Сакаш јас да отворам?
Убаво од тебе, но нема потреба.
Не те интересира што е? - Ме интересира, но подоцна.
Тоа е мое право.
Добро. -Зарем не е?
Твое е. -Не мора се да биде веднаш.
Ренцо, што има во ковертот? - Остави ме на мир.
Ајде! -Надвор од мојава соба!
Ова не е твоја соба! Ова е моја соба и мој стан!
Тогаш, надвор од твојата соба!
Што е ова, бе?!
Ништо. -Некаков лек?
Тоа не лекува, туку убива. Наводно е одлично.
Убива?
Од каде ти е? -Од "Дарк веб".
Си бил на "Дарк веб" од моја ИП-адреса?
Имам право да си го одземам животот ако сакам.
Тоа е мое право. - Ти го одземам ова!
Ако сакаш да умреш, тоа е твој избор.
Ќе ти биде ли добро?
Не успеав. Беше решен.
Го знаеш него, кога тој нешто ќе одлучи...
Секако беше тврдоглав. -Да.
Ниту милиметар!
Како мазга.
Вистинско магаре.
Тука сум ако ти треба нешто.
Само кажи.
"Ако го гледате ова, значи дека сум мртов.
Роден сум 360 години по Рембрант.
Помило ми е да бројам од тој гениј
одошто од оној лудакот Исус Христос.
Мислите дека сум мизантроп,
но сите се лажете.
Не ја гледате сокриената причина за моето однесување.
Роден сум полн со живот. Страстен.
Денес веќе немам надеж.
Човекот не е создател.
Постојано мора да се потсетува
дека е суштество што пропаѓа. Со кус живот.
Човекот не настанал од мајмун. Човекот е мајмун.
Мајмун што оди исправен и седнува за да сере.
Нема ништо лошо во тоа, но треба да го имате предвид.
Всушност, толкав оптимист сум што ме фаќа оптимизам.
Зашто екстремите се спојуваат.
А студот жари.
А сега, ебете се сите. Збогум!"
Дами и господа, ви благодарам што дојдовте
на постхумната изложба на овој голем уметник
што прерано не напушти.
Беше уметник што секогаш знаеше да остане верен на себе.
Секогаш игнорираше трендови и пазарни ризици.
Денес ни ги остава во наследство своите најголеми дела.
Во неговиот мобилен ја најдов поракава.
Ме вчудоневиди.
Но, пред се,
ми беше пријател и многу ќе ми недостасува.
Благодарам.
Уживајте во изложбата.
Види, Хари Закарјан!
Тој само погледнува уметник и продажбата се вивнува до небо.
Како ти успеа тоа?
Му реков дека концептуалното е застарено
и дека фигуративната уметност се враќа со Дојго, бла-бла...
Луд е по мене откако му го продадов првиот Баскијат.
Но тоа не е се. Дојди!
Мариан и Симон Мартел, владари на современата уметност.
Би ги продале сопствените деца за еден Ворхол.
За среќа, немаат деца.
Но, имаат цел вагон со Ворхол.
Го гледаш кловнон во бела кошула?
Колин Вандернут, ѕвездата на "НФТ".
Предложи да дигитализираме се и да направиме виртуален музеј.
Така би можеле да продаваме двапати.
Оригинална слика и клон во "блокчејн".
"НФТ" е иднината, душо.
Секако.
Дојди.
Сигурно го знаеш Хари Закарјан.
Хари, ова е Артур Форестје
човекот што го откри Ренцо Нерви.
Мило ми е. -И мене.
Замисли, веќе мина една година!
Се случија многу нешта откако замина.
Ретроспектива во "Гугенхајм", Венециското биенале...
Изложбата во Шангај беше голем успех.
Се пробивме на азискиот пазар.
Едноставно, ти стана полубог,
а не си свесен за тоа.
Продажбата е луда. Страотна.
Би сакал да можеш да видиш.
Колекционерите и аукциските куќи преговараат,
ги местат цените за да ти го дигнат рејтингот.
Се прашувам каде води сето тоа.
Се уште не го споменав "НФТ" зашто и понатаму не се разбирам во тоа.
За мене тоа нема смисла. Непристојно е.
И заработување пари е уметност.
Какви се тие глупости? - Не го велам јас тоа, туку Ворхол.
Што велиш?
Мртов си уште подобар одошто жив.
Ако сакаш да умреш, тоа е твој избор.
Што чекаш сега?
Едвај чекаш да цркнам?
Немаш ти храброст за тоа. -Имам.
Само го чекам вистинскиот момент. А не како Дарби Креш.
Кој? -Панк пејачот.
За самоубиство одбрал ден пред убиството на Ленон. Лош тајминг!
А кога ќе се убиеш ти? Сега, тука?
Изутрина?
По една година? Не знам.
Колку долго морам да живеам со тоа над вратот?
Сакам да умрам, но можеби не во овој момент.
Аман, умри веќе еднаш, па да го изведеме тоа!
Сакам да бидам сам, а не во твое присуство.
Почитувај приватност! - Ти ми зборуваш за пристојност?
Чудна игра играш, Артур.
Ти седиш во мојава соба со отров од "Дарк веб",
а јас играм игри?
Мислиш дека Ван Гог драматизирал пред да се убие?
Не. -А Штал, пред да скокне низ прозорец?
Мислиш дека Ротко бил пацер кога си ги сечел вените? Не!
Не. Немој да ме наговараш.
Не знаеш како ми е. -Знам.
Знам како ти е. -Не знаеш.
Те разбирам подобро одошто кој било на светов.
Добро. А што би сторил ти на мое место?
Би се убил како што треба. Би си ги окончал маките.
Би сторил услуга и себеси и на други.
Нема да се убијам за да ти направам услуга тебе!
Сега ми внесуваш сомнеж.
Пак го вклучи мозокот! Конечно!
Зашто...
Ако се убија, тогаш веќе...
Нема назад. Ќе бидам мртов.
Да, тоа е најголем проблем во врска со смртта.
Некако е неповратна.
Ренцо,
ништо не грижи се. Јас одлучив наместо тебе.
Ќе умреш.
За твое здравје!
Да си одиме оттука.
Толку сум песимистичен што ме фаќа оптимизам.
Зашто екстремите се спојуваат.
А студот жари.
А сега, ебете се сите. Збогум!
Еве го, сега сме готови. - Не, мораш повторно.
Зошто? Беше одлично. Повторуваме веќе 15 пати!
Мораш повторно. Премногу е театрално.
Особено кога велиш: "Вие што ме сметате
за безвреден и огорчен..."
Тоа беше според тестаментот на Хајлигенштад.
Токму така. Биди едноставен, поприроден.
Помалку од тој Бетовен. Не претерувај.
Немој да изговораш толку помпезно.
Немој да зборуваш како да си во театар. Милост!
Сакаш ли ти наместо мене? -Доста!
Тука сум веќе еден час.
Еден час!
Прости.
Уморен сум.
Уште малку. При крајот дај малку повеќе очај.
Кога велиш: "Екстремите се спојуваат, а студот жари."
Иако се уште не сфаќам што значи тоа.
Да ти објаснам пак? -Нема потреба.
Ни треба повеќе меланхолија.
Гласот нека ти затрепери малку.
Сети се, ќе изведеш самоубиство. -Да, тоа е вистина.
Ќе се убиеш.
Ајде, уште овој пат! Дај се од себе!
Планираш да се убиеш. -Добро.
Изговори го тоа!
Да го кажам тоа!
Да, изговори.
Ќе се убијам.
Приспомни си на своите неуспеси.
Што ти е со раката? - Како да се снимам сам.
Кога велам "акција", броиш до три, може?
Не наглас.
Акција!
"Ако го гледате ова, тоа значи дека сум мртов."
Жалиш ли понекогаш за нешто.
За што да жалам? - Станавме се што мразевме.
Моите слики им ги продаваш на луѓе на коишто не им е грижа.
Ги држат во сефови, како пари во банка.
Некој доаѓа!
Кој ли е тоа? Никој не наминува тука.
Сокриј се во куќата! Ќе видам кој е.
Ви треба нешто?
Што прави тој тука? -Алекс?
Сокриј се!
Тоа е само Алекс. - Не можам да поверувам! Ренцо?
Жив сте?
Измамници! Знаев!
Тој е жив.
Ма, што правиш? Не снимаш? Престани!
Врати ми го мобилниот. -Ќе ти објаснам. - Нема што да објаснуваш.
Ќе објаснам... -Смири се.
Ќе разговараме внатре. Ајде, синко, да влеземе.
Дај ми го мобилниот! - Размисли малку.
Погледни го Ренцо! Види колку е среќен!
Повторно е жив. Пак слика! Смртта му користеше многу!
Како си не нашол?
Ја прашав вашата асистентка. -Јужин?
Ни никој не знае каде сме!
Не оставив ниедна трага. Невозможно!
Го лоцирала вашиот мобилен.
Гледаш ли сега зошто немам мобилен? -Не сега, Ренцо!
Сакаш пари?
Ми нудите мито? -Токму така.
Ќе ти напишам чек, само кажи бројка.
Не дојдов да ве уценувам.
Не сум како вие. Сакав да ја дознаам вистината. Сега ја знам.
Мило ми е што сте жив.
Морав да ја ставам галеријата под хипотека. -Да, така беше.
Но тој ми помогна, иако не му барав.
Ретки се таквите галеристи или пријатели.
Не беше уверен, но сега гледаш дека сум вистински пријател.
Дури и најдобар! -Престани!
Ма, леле... -Ти си најдобриот!
Каков е гулашот? -Одличен.
Дали сега ќе ми го вратите мобилниот? - Не. Не на маса. Тоа е непристојно.
Кога си ти роден.
На 13. мај, 1995. година.
На тринаесетти... -Мај, 1995.
Што правите? -Гомненици. Не е тоа.
Која ти е шифрата? - Нема да ви кажам.
Ќе се обидам наназад.
Ќе го блокирате. -Не е ниту тоа.
Ќе ми го блокирате!
Еве, поради тебе сега е блокиран. -Ма, не!
А, што сега? -Сте полуделе ли?
Така е подобро. Веќе не постојат докази, ниту снимки.
Не постои мобилен. Готово. Седни.
Што би правел сега?
Мислиш дека луѓето ќе ти веруваат?
Ќе биде твојот збор против мојот.
Се е сочувано во "клауд".
Фотографии, снимки, се.
Ма, сето тоа се измислици!
Се е автоматски складирано. Мобилниот залудно цркна.
Доста веќе со тој материјализам!
Си одам. Ќе се мачам без мобилен и ГПС.
Каде е тоалетот? - Низ ходникот, па лево.
Не е лесно со него. -Не е.
Мислам дека ќе не накодоши.
Мислиш? -Се разбира.
Тој е вечно искрен глупак што би сторил такво нешто.
Готови сме.
Смисли нешто! -Што? - Некоја причина да остане. Брзо!
Чекај. -Побрзај!
Имам една идеја.
Ќе му ставиме четвртина од ова во кафето.
Ќе се онесвести, а ние ќе добиеме на време.
Зошто си го сочувал тоа? -Не знам.
Цело време го имаш тоа? Нели тоа е малкуцка чудно?
Ти си чуден! Ти сакаше да го голтнеш тоа! -Не баш! Блефирав!
Сериозен си? Добро, подоцна ќе разговараме.
Прво треба да го решиме ова. -Што?
Нема да му дадеш отров! Ќе го убиеш!
Ти не си криминалец! Присобери се!
Имаш право. Не знам што ми бидна. Го губам разумот.
Би завршиле во затвор.
Што сакаш да кажеш? - Мислиш дека не сум проверил?
Шверцување труп, фалсификување, измама...
За тоа се оди во затвор. Насилство и тоа со сапунот...
Никогаш! Попрво повторно би умрел одошто да одам во затвор!
Тука ми е како во рај. Сликам, имам инспирација...
Никој нема да ми ја одземе таа слобода!
Па, затворот не ти е животен избор!
Како не е? - Не можеш да го одбираш.
Си одам сега.
Сакаш уште кафе пред пат? Да те држи буден.
Едно кусо. - Тоа можеби и не е паметно.
Едно кафенце набрзина и тоа е тоа.
Благодарам.
Ако смеам...
Сакам благо.
Чекај, запри! Шеќерот не е здрав.
Сакав да ти кажам дека погрешивме.
Ова е измама, ете.
Нели е така, Ренцо? -Несомнено.
И тоа не е добро. -Воопшто не е.
Кога вака млад човек полн со идеали и поддршка
навистина ни ги отвора очите на нас старците,
тогаш човек се замислува.
Добро, сега претерувате малку, но...
Но благодарам. - Не, треба да се каже вистината!
Ако сакаш да не пријавиш, ќе разберам.
Само, те молам, размисли уште малку.
Не.
Веќе размислив. Морам да ве пријавам.
Целосно си сигурен? -Да.
Имаш ли да додадеш уште нешто?
Мислам дека се обидовме се. -Жалам.
Се извинувам.
Пиј го кафенцето, ќе се олади.
Не ми е добро. -Што?
Морам пак во тоалет. -Добро.
Ебате! Што сторивме? - Што стори?
Зошто ги сипаше отровот? - Дојде од твојот џеб!
Ти си го купил тој отров!
Идејата беше твоја, убиецу! Ти го уби!
Немој ти на мене... - Јас не правам ништо!
Мислиш ли дека е... -Не знам.
Запри! Мој помошник беше. Одам јас.
Па, ајде тогаш! -Одам.
Не мрда. -Што?
Воопшто не мрда.
Боже мил!
Ајде, стани!
Дали ти е добро, Алекс? - Ми се сврте.
Сигурно е од твојот терпентин. - Или од твојот посран гулаш.
Добро ти е? -Подобро ми е.
Многу ми е мило!
Баш чудно. -Добро си?
Да. -Дојди, седни.
Шеќерот е вистински отров, знаеш?
Да, шеќерот е ужасен.
Седни. -Благодарам.
Напиј се вода. -Навистина сте мили.
"Двајца мажи ја лажирале смртта на Ренцо Нерви.
Вмешани се и познати колекционери и аукциски куќи.
Слика на Ренцо Нерви може да достигне цена од повеќе стотини илјади евра."
Затвор? -Рекет.
Сапун...
Чекајте.
Простете, може ли малку...
Малку...
Еден по еден!
Ве молам! -Вие.
Има ли живот по смртта?
Лесниот дожд трае долго, а поројниот кусо.
Г. Форестје, како ја гледате иднината? Ве загрижува ли нешто?
Ништо. Г. Нерви и јас веруваме во француското правосудство.
Свежо месо!
Одиме, туширање!
Тука ќе ви биде генијално!
Се гледаме под туш!
Не е толку лошо.
Барем се уште сме заедно.
Мислиш дека телевизорот работи?
Има и интерком.
Добар ден. Тука се Форестје и Нерви.
Би можеле ли да пратите некого да го поправи телевизорот?
Нема струја.
Ало?
"НФТ за незнајковци"
"НФТ се купува и разменува како и останатите криптовалути."
Не ми е грижа.
Секое уметничко дело може да биде претворено во "НФТ". Интересно.
"Да, му бев мецена на Ренцо Нерви.
Тоа е уметник што исклучително го ценам.
Ексцентричен е, тоа е вистина.
Оваа слика првично моравме да ја криеме од посетителите, зашто...
Чукни озгора!
"Попрво не би ја открил проценетата вредност.
За Нерви веќе се е кажано. Тој е гениј.
Еден од најголемите сликари во 21. столетие.
Истовремено, близок пријател ми е
чија што биографија наскоро ќе ја напишам."
Немав поим. А ти?
Ќе се вика "Живот пред, за време и по смртта."
За што размислуваш?
Беше во право. Станавме се што мразевме.
Ако не преземеме ништо, твоите слики ќе завршат како и ние, во затвор.
Заробени во сефови Бог знае каде. Во Дубаи, којзнае...
Заклучени под шифри.
Артур? -Да?
Знам како можеме да спасиме некои.
"По шест месеци, поради добро поведение"
Благодарам и до видување! - Имајте пријатен ден.
Како си, Јуда?
Учителу, немав избор!
Се шегувам. Дојди тука!
Добро ти е?
Добар ден. Молам за тишина!
Ви благодарам што дојдовте
на аукција на слики на Ренцо Нерви, којшто е тука со нас.
Првата слика е наречена "Шредингерова мачка",
во спомен на мачката користена во експерименти од квантна физика.
Почетната цена е... -Дваесет евра.
Дваесет? -Да.
Може дваесет.
"Со акција против глад"
Нуди ли некој 22?
22,50!
Дваесет и три. -Кој нуди повеќе?
Дваесет и четири. -Кој нуди повеќе?
Дваесет и четири еднаш, вторпат, третпат...
Продадено!
Ете го!
Ова ми е една од најмилите.
Се вика "Човек од Пенроуз". - Дали тоа се дупки од молци?
Не, од куршуми се.
Ренцо пукаше од пиштол кон своите слики.
Тоа ја претставуваше смртта на западниот капитализам.
Благодарам во име на Ренцо.
Тоа е исклучителна слика.
Почетната цена е 30 евра.
Триесет! -Само напред!
38! -40!
40 првпат, вторпат, третпат!
Продадено!
Честитам!
Почетната цена е...
Осум!
12, тука напред!
22!
Кој нуди повеќе? -23!
26! -Продадено!
Браво, госпоѓо!
Со нас е Ренцо Нерви. Вечерва евтино продававте слики,
иако би можеле да досегнат милионски износи.
Каква е пораката од тој гест?
Пораката е дека светот на уметноста е фарса,
соврфшен пример на корумпираниот свет што го создаваме.
Г. Форестје?
Секоја голема банка денес има консултант за уметнички дела.
Тоа значи дека уметноста е инвестиција како и секоја друга.
Цената стана главната намена на една слика.
Вам тоа ви е нормално? Не е!
Уметноста не е само за богати. Таа им припаѓа на сите.
Сакате ли да додадете нешто? -Не.
До видување. -До видување.
За ослободување на уметноста!
Ви благодарам, бевте прекрасни! - На здравје! -На здравје!
Јужин, ти благодарам. Алекс, немој да се лутиш.
На здравје!
Што е сега?
"Непознат број"
Што?
"Ова е порака за Форестје и Нерви.
Дечки, слушнав за вашиот перформанс.
Многу кул. Продолжете да создавате неред!"
"Епилог"
Здраво. -Здраво.
Среќен роденден, ортак! -Благодарам.
Имам нешто за тебе. -Подарок?
Да го отвориме внатре.
А сега навистина ти посакувам среќен роденден.
Па, тоа е... -Да.
Ама ти си полудел!
Истата таа!
Ти благодарам!
Нема зошто.
Каде одиме? -Не грижи се.
Сигурен си?
Каде сме тргнале? -Никаде.
Дали веќе пристигнавме?
Не постои цел, не постои одредиште. Слободни сме, Артур!
Не би сакал да ме изедат волци.
Тука нема волци.
Тогаш, мечки. -Нема ни мечки.
Зошто тебе ти е грижа? Ти веќе си мртов. -Само двапати се живее.
Што мислиш сега за смртта?
Мислам дека сепак сум против.
Навистина нема да ми кажеш каде одиме?
Трпение!
Секогаш брзаш.
Те потсетува ли тоа на нешто?
Се разбира.
Што ти е помило? Уметноста или реалноста?
Уметноста.
А тебе веројатно уметноста.
Како да се надмине тоа што веќе е создадено? -Создадено од Создателот?
Ајде да јадеме! Гладен сум.
Инаку, заборавив да ти кажам.
Белгиското кралско семејство мошне ги сака твоите дела.
Сериозно? Па што?
Ги одушевила твојата изложба во Фондацијата "Луи Витон".
Би сакале да имаат твоја оригинална слика.
Супер. Ќе мора да ги одбиеш.
Знаеш дека тие ја имаат најдобрата збирка на уметнички дела во светот.
Знаеш дека не работам по нарачка.
Немој пак да почнуваш!
Јас сум антимонархист. Не поднесувам кралеви.
Кралевите се како и сите други колекционери. -Не труди се. Нема.
Можеби со Алекс ќе одам во Пондишери, да подучувам во хиндуистичко школо.
Каква е таа небулоза? - Своевремено бев професор.
Никогаш не ти кажав, но како професор беше ужасен.
Навистина? -Да. Ужасен.
Белгија е еден од предводниците во современата уметност.
Реков, не!
Ќе разговараме кога ќе се смириме.
Мирен сум. Одговорот и понатаму е "не".
Допрва ќе видиме.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС