NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak możesz myśleć, że to zrobiłem?
MEKSYK, 2006 R.
Micky...
Znamy się od dziecka, do cholery.
Mój ojciec był moim ojcem.
Okradał mnie.
Porównujesz mnie do niego?
Myślisz, że naraziłbym cię dla kasy?
Wiem tylko, co organizator powiedział Azucenie.
Pomyślmy.
To ten organizator skontaktował się z José.
To José załatwił nam ten koncert.
A ty mówisz, że to ja nawaliłem, nie kupując dobrego sprzętu!
Skąd mam wiedzieć,
że się z nimi nie dogadałeś?
Skąd?
Bo daję ci słowo.
- Twoje słowo. - To nic nie znaczy?
Są dowody.
Powtarzam ci, to nie mój podpis!
Nie zapominaj, z kim rozmawiasz.
Jak myślisz, jak ja się czuję?
Wiedząc, że mnie zdradziłeś.
Nie zdradziłem cię.
Nie wziąłem grosza.
Twój podpis jest na umowie, do cholery!
Myślisz, że możesz mnie okradać?
Jaka szkoda.
Nieważne, ile czasu minie.
Przez swojego ojca i Patricio nigdy nikomu nie zaufasz.
Mylisz się co do mnie.
I to bardzo.
Musimy jakoś powstrzymać moją babcię.
Rozmawiałem z tatą.
Twierdzi, że nie można jej o nic oskarżyć.
Pozwijmy Cynthię Casas.
Jak?
Nie wiemy, jakie ma informacje.
- Nic nie opublikowali. - McCluskey.
Na pewno będzie chciała mówić o mojej mamie
i Michelle.
Dogadajmy się z twoją babcią.
Zaoferujmy kasę.
Babcia chce tylko zarabiać na Sergiño.
No to może...
Sam pogadaj z prasą.
- Nim twoja babcia to zrobi. - Czekaj.
Ja dobrze rozumiem?
Mam sam rozmawiać z prasą o moim życiu prywatnym?
Tak.
Powiedz prawdę.
Wiem, że to trudne.
Ale warto to zrobić.
Pomyśl o tym.
NOWY JORK, 1994 R.
- Myślałam, że mnie skarcisz. - Czemu?
Zamieszkanie z nim to dobry pomysł?
Myślę, że nie możesz tak dalej żyć.
Ciągle zrywacie i godzicie się.
Spotykacie się od lat.
Od lat! Co może pójść nie tak?
Nie wiem.
Wyobraź sobie. Mieszkam z nim.
- A potem coś się dzieje... - Co?
Kto wie? A jeśli mi się nie spodoba?
Zawsze możesz tu wrócić.
- A jeśli to nie wypali? - Bez różnicy.
Ciągle się rozstajecie i godzicie.
Powinnaś spróbować.
Jeśli coś się nie uda, to trudno.
A jeśli tak, to świetnie.
Wyjdziesz za Luisa Miguela.
- Głuptas. - Gadaliście?
Oboje tego chcecie?
No więc?
Julio, słyszałeś o Laurze Pausini?
Uwielbiam jej piosenki.
Ma umowę z naszą filią we Włoszech.
Teraz będzie z Publishow.
Jutro przyjdzie do biura.
Mówiłeś Micky'emu?
Nie jest właścicielem.
- To twój jedyny klient. - Co z tego?
Na początku mieliśmy innych klientów.
Ale on nie był wtedy Luisem Miguelem.
Uwierz we mnie.
Zajmę się tym.
Cześć, Micky.
Cieszę się, że to przemyślałeś.
Tak będzie najlepiej dla Sergio.
Jak często chcesz go widywać?
Nie wiem, co przez to rozumiesz...
Ile razy w tygodniu?
Popołudniu od poniedziałku do czwartku.
Na początek.
Wiesz...
Musimy mieć czas na próby.
Nie rób takiej miny.
Dzieciak chce śpiewać. Nie chodzi o mnie.
Coś jeszcze?
Skoro już pytasz,
nie powinnam mieszkać w hotelu.
Chcę mieć duży dom z ogrodem.
By Sergio czuł się komfortowo.
I jeszcze...
Chcę mieć próby z Sergio w twoim studiu.
I dasz mi słowo, że nie pójdziesz do Cynthii?
Mogę być spokojny?
Oczywiście.
Oby tak było.
Na tym koniec.
- Miło cię widzieć. - Dzień dobry.
Dawno się nie widziałyśmy.
Nie mów mi, że zamieszkacie razem.
Spróbujemy.
Nie ma to jak miłość w tym wieku.
Dziękuję.
Proszę.
No dobrze.
Zostawię was.
Gratulacje.
Jeszcze raz dziękuję.
Spokojnie.
Cholera.
Jestem tu.
Cieszę się, że tu jesteś.
Dzień dobry.
Znowu zapomniałeś garnituru?
- Powiedz mu, że przyniosę później. - Nie, niech cię zbeszta.
W liceum nie byłaś najlepszą koleżanką, co?
Miło mieć taką artystkę w moim biurze.
Proszę.
To sala konferencyjna. Proszę.
To Laura Pausini.
- To Laura Pausini, prawda? - Tak.
Nie sądziłam, że lubisz jej muzykę.
Tato?
Co robisz?
Nic.
Myślę.
O czym?
O różnych rzeczach.
Co u ciebie?
W porządku.
Nie siedzę tu cały dzień...
Nic mi nie jest. Przysięgam.
Nie umiesz kłamać.
Co robisz?
Chcesz wiedzieć? Zobacz.
Mam casting do sztuki w teatrze.
Super!
Miło wracać do domu, gdy tu jesteś.
Chcę zaprosić rodziców na kolację.
Strasznie chcą zobaczyć dom.
Kiedy?
Może być ten piątek?
Tak.
Nie.
Słucham.
Co tam, Robles?
Przyjdę jutro i pogadamy.
Mam przyjść teraz?
Dobra. Do zobaczenia.
Wybacz, że cię tu ściągnąłem,
ale przeprowadzamy wywiad z Manzanero i Kiko.
Musimy zrobić też wywiad z tobą.
Chcę zrobić go w teatrze.
Co o tym myślisz?
To kwestia wyboru opcji.
Cholera! Sala konferencyjna jest zajęta.
Chodź do mojego biura.
Musisz zatwierdzić wszystkie detale nagrania.
Nie chciałem ci przeszkadzać,
ale to musi być dzisiaj.
Z kim rozmawia McCluskey?
Nie wiem.
Dowiedz się.
Wejdź.
Jak leci?
Chcesz usiąść?
Daj znać, jeśli chcesz pogadać.
Rozmawiałam z tatą.
No i?
Okradłeś go?
Ty też?
Naprawdę?
Spokojnie. To tylko pytanie.
Jeśli o to pytasz, nie mamy o czym gadać.
Ciężko się z tobą gada.
Zajmij się tym, Lety.
Świetnie, mój drogi.
Kiedy chciałeś mi powiedzieć, że szukasz nowych artystów?
Zamierzałem ci powiedzieć.
Przed czy po podpisaniu umowy?
Mam prawo pracować dla innych artystów.
Wiesz co?
Chyba nie rozumiesz.
Skup się na mnie
albo to się nie uda.
Publishow to nie twoja firma.
Ja jestem Publishow.
Właśnie dlatego.
Nie możemy polegać tylko na tobie.
To złe dla firmy.
Naprawdę? Złe dla firmy?
No tak.
Patricio kazał ci przyjść, prawda?
To cię teraz martwi?
Naprawdę?
Martw się innymi rzeczami.
Na pewno chcesz ćwiczyć na tak starym utworze?
- Gotowy. - Na pewno?
- Nie musisz ciągle pytać. - Dobra.
Trzy, dwa, jeden.
Próbujemy jeszcze raz?
Zacznijmy od przedrefrenu.
To przyjdzie z czasem.
Powtórz to, to cię zabiję.
- Co mówiłem, głupku? - Gramy.
Trzy, dwa, jeden.
Do diabła!
Micky.
Było dobrze.
Micky?
- Masz chwilę? - Tak.
Wszystko gra?
Tak.
Mam prośbę.
Chcę, żebyś się z kimś skontaktowała w tym tygodniu.
MIASTO MEKSYK, 1994 ROK
Chodźmy.
Druga ręka.
Dzięki.
Dawno nie śpiewałem.
Świetnie ci poszło. Chodźmy świętować.
A ty dokąd?
Co tu robisz?
Przyszedłem na próbę z Sergiño.
Już skończyliśmy.
Skończyłeś?
Wiesz, ile ćwiczyłem, gdy byłem mały?
- Na pewno wiesz. - Więc ćwiczysz ze mną?
Oczywiście. Ale zróbmy to porządnie.
Do roboty.
Jesteś pewien? Niech odpocznie.
- Może innym razem. - Tam będzie ci wygodniej.
- Gotowy? - Tak.
Znasz „Palabra de honor”?
Dobra. Nico.
Graj.
Okazuje się, że muszę pytać Luisa Miguela, czy mogę się odlać.
Nie myślisz racjonalnie.
Uspokój się.
Zabronił mi podpisywać umów z innymi artystami.
Nie mogę nawet wybrać pracowników! Zabronił mi zwalniać Roblesa.
To twój jedyny klient.
Ale nie jest właścicielem Publishow.
Mówiłem ci.
Trzeba było mu powiedzieć o spotkaniu z Laurą.
Trzymasz jego stronę?
To Luis Miguel.
Nawet ty jesteś przeciwko mnie.
Zrozum mnie. Warner go potrzebuje.
Będziemy z nim współpracować niezależnie od jego menadżera.
Trafiaj w dźwięk.
Jeszcze raz.
- Uważaj, kiedy wchodzisz. - Micky.
Dzieciak straci głos.
W jego wieku grałem 250 koncertów rocznie. Jeśli mówię, że da radę, to tak jest.
Jeszcze raz!
Jeszcze raz, do cholery!
Przestań.
Spieszysz się.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz. Pilnuj wejścia.
Nie, wibrato.
Zakończ mocno.
Jeszcze raz!
Źle to robisz, Sergio.
Nie wystarczy ładnie zaśpiewać.
Nie wyjdziemy, dopóki nie skończysz.
Ale ja już nie mogę.
Straciłem głos.
Nauka śpiewu to nie kwestia godzin.
To zajmuje lata.
Lata dyscypliny.
Zaśpiewaj porządnie.
Jeszcze raz.
Jak poszło?
Bardzo cię kocham.
Kochanie.
Aż tak źle?
To było okropne.
- Okropne. - Tak mi przykro.
Myślisz, że zadziałało?
Już nigdy nie będzie chciał wejść do studia.
Jak o tym pomyśleć,
robisz to dla jego dobra.
Pomyśl o tym.
Pamiętaj, że moi rodzice przyjdą jutro na kolację.
Jutro?
Micky, to dla mnie ważne.
Mam pracę, ale będę.
Wiem.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Dziękuję.
Jak leci?
Świetnie, miło cię poznać.
Tak mi przykro,
że musiałem odwołać koncert.
Nie.
To ja powinienem przeprosić.
Do wypadku doszło w moim kraju.
Na mojej scenie.
To ja przepraszam.
Nie. Nie tutaj.
Tutaj nie wolno się smucić.
Prawda, Azucena?
Tak. Dlatego chcieliśmy z tobą pogadać.
Wiemy, że wypadek to nie twoja wina.
Dlatego Luis Miguel chciałby dać u ciebie koncert za darmo.
Poważnie?
Byłbym zaszczycony.
Pytajcie, o co chcecie. Jestem do usług.
Świetnie. Ustal termin z moim menadżerem.
Z twoim menadżerem? Z kim?
Jak to z kim? Z Ambrosim.
Wciąż z wami pracuje?
Czemu miałby dla mnie nie pracować?
W końcu to był wypadek.
Czy nie?
Owszem.
Słuchaj, to proste.
Możesz stąd wyjść na dwa sposoby.
Pierwszy sposób.
Wyznasz mi całą prawdę
i wrócisz do Peru moim samolotem.
Drugi sposób...
Pójdziesz siedzieć do końca życia.
Wybieraj.
McCluskey cię zwolnił?
Tak, wczoraj wieczorem.
Nie martw się, załatwię to.
Nie chcę cię w to mieszać.
Nie chcę, żebyś nic załatwiał.
Nie rozumiem.
Po co ci Publishow bez Hugo?
McCluskey to dobry człowiek, lubię go.
Ale branża się zmienia, a on zostaje w tyle.
Nie jest w naszym wieku, ma inny gust.
Pomyśl o tym, co do tej pory zrobiliśmy.
Wyobraź sobie, co jeszcze możemy osiągnąć.
Muszę to przemyśleć.
Zastanów się.
Pańska kawa.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Do zobaczenia.
Co ci jest?
Micky'emu nie podoba się mój śpiew.
Podoba mu się. Motywuje cię.
Musisz ćwiczyć, jeśli chcesz być piosenkarzem.
Jeśli tak to wygląda, to nie chcę.
Nie mówiłam ci.
Załatwiłam ci udział w konkursie telewizyjnym.
Nawet nie powiem, jaka jest nagroda. Jest za miesiąc w Madrycie.
Jesteś zainteresowany?
Oczywiście, babciu. Dzięki.
Mój kochany.
Prosiłem, żebyś go nie zwalniał.
Czemu nie?
Co on wnosi?
Jest lojalny.
Wobec ciebie czy firmy?
Jestem pewien, że to on ujawnił duet z Sinatrą.
Zawarł umowę za moimi plecami w dniu pogrzebu Hugo.
Ktoś musiał to załatwić.
Manipuluje tobą.
Mylisz się.
Bo chcę mieć innych klientów?
Bo ze mną tego nie uzgadniasz.
Nie możesz podejmować decyzji sam.
- To moja firma. - Którą ja stworzyłem.
Ja jestem firmą.
Wiesz co?
Czas zakończyć naszą współpracę.
Nie mów tak.
Nie na pianinie, bo mnie zabije.
Na blacie.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Wyprasuj sukienkę na łóżku.
- Chętnie. - Dzięki.
- Jak kolacja? - Robi się.
A co u ciebie?
Micky, posłuchaj.
Babcia załatwiła mi udział w konkursie telewizyjnym.
Naprawdę?
Jak to?
Zaśpiewam w telewizji.
Jeśli wygram, nagram album w Hiszpanii.
Co ty na to?
W Hiszpanii?
W Madrycie.
Babcia chce mnie zabrać w tym miesiącu.
To wszystko.
To był zaszczyt
móc dzielić z wami te wszystkie lata.
Prawie wszystkie.
Niezależnie od tego, kto mnie zastąpi,
w biurze nic się nie zmieni.
- O co chodzi? - Co tam?
Chodź ze mną.
Sprawdzasz, czy znów coś ukradłem?
Zapewniam, nie musisz się martwić.
Przyszedłem,
bo rozmawiałem z organizatorem z Peru.
Z tym moim kumplem?
O co teraz mnie oskarża?
Wiem, że to nie twoja wina.
Wiedziałem, że to nie może być prawda.
Zostań.
Nigdy nie powinienem był cię podejrzewać.
Daj mi to przemyśleć.
Byłem gotowy wrócić do rodziny.
Przemyślę to.
Tak.
Rozumiem.
Robles.
- Wszystko gra? - Tak. Dzięki, że przyszedłeś.
Muszę z tobą pogadać.
Myślałem o naszej dzisiejszej rozmowie.
O twojej propozycji.
Potrzebuję zmiany.
Pracujmy razem.
To dla mnie zaszczyt.
Ale najpierw musisz mi pomóc w sprawie osobistej.
Cena może być wysoka,
ale nie widzę innego wyjścia.
Zrobię, co każesz.
- Cześć, Nicolás. - Wejdź.
Chodź, Sergio. Wiem, że jest późno,
ale musimy poćwiczyć przed wyjazdem do Madrytu.
Chodź.
Dobry wieczór.
Nicolás, dasz nam chwilę?
Oczywiście.
Przepraszam.
Miło panią poznać, pani Matilde.
Jestem Patricio Robles, nowy menedżer Luisa Miguela.
- Miło mi. - Mam dla was niespodziankę.
Gotowy?
Warner wysłał kontrakt,
żebyś nagrał z nimi swój pierwszy album.
Najlepsza wytwórnia w Ameryce Łacińskiej
chce Sergio.
- Co ty na to? - Ale kto słyszał Sergio?
No cóż.
Micky go polecił. To wystarczyło.
To sprawka Micky'ego.
To sprawka Warnera.
Luis Miguel nie figuruje w umowie.
Pani jest jego opiekunem prawnym, nie on.
To umowa między panią a Warnerem.
- Na pewno? - Tak.
Teraz wystarczy,
że twoja babcia podpisze ostatnią stronę.
I znajdziesz się na drodze ku sławie.
Podpisz, babciu.
- Właśnie. - Mam podpisać?
Tak.
Wciąż udziela wywiadu, Doc?
Ile osób go przepytuje?
Nie wiem, przerwij mu.
Powiedz mu, że czekam od godziny.
- Mówiłeś, że tu jest. - Tak.
Muszę iść.
Nie da nam pytań.
- Bez pytań nie ma wywiadu. - Nalegała...
- Cześć, wszyscy gotowi? - Zajmę się tym.
Wszyscy gotowi?
- Micky. - Nie do wiary.
Jakbym widział cię wczoraj.
Na festiwalu w Acapulco, trzy lata temu.
- Gotowy? - Prawie.
Chcę zobaczyć pytania.
A ja chcę wakacje, ale to niemożliwe.
Nie udzielam wywiadów, nie znając pytań.
Więc nigdy nie udzielałeś wywiadu.
Powiedz, o czym będzie.
O tym, co zwykle.
- O płytach, dziewczynach... - O dziewczynach?
- Tak, o dziewczynach. - Księżniczko.
Czułbym się lepiej,
gdybyś pokazała mi pytania.
Pytania są tutaj.
Nie martw się. Chodź.
- Gotowi? - Wszystko ustawione?
- Ujęcia tylko z prawej. - Jasne.
- To moja kamera? - Tak.
Dobra.
Micky.
Wyluzuj, nie gryzę.
Jaką piosenką zaczniesz album?
Jeszcze nie wiem.
Nie? W porządku.
Dziękuję.
Ma pani mnóstwo czasu, by go przygotować.
Bo według umowy nie może nagrać płyty przed ukończeniem 18 lat.
Nie wyciśnie już pani z niego ani centa.
Gratulacje.
To umowa na wyłączność z Warnerem.
Żadnych konkursów telewizyjnych.
Gratulacje, mistrzu.
DUPEK
Micky.
Wzywałeś mnie?
Co ty robisz?
Jak to co?
Tylko praca i praca.
Pomyśleć, że okradł mnie taki dureń.
Co?
- Nic nie ukradłem. - Wynocha.
Zwalniasz mnie?
Zwalniasz jedynego gościa, który nigdy ci nie odmówił.
Posłuchaj mnie.
Nie chcę cię nigdy więcej widzieć.
Wynocha.
Szczerze mówiąc...
Podobał mi się wywiad.
Mój?
Na pewno zawsze zadają te same pytania.
Powiedz nam, Luis...
Masz dziewczynę?
Chcesz mieć dzieci?
Chcesz się kiedyś ożenić?
Na pewno dałeś mi te same odpowiedzi, co wszystkim.
Ja miałbym powtarzać odpowiedzi? W życiu.
O czym ty mówisz?
Masz jakieś plany?
Idziemy na drinka?
Kochanie, czekamy prawie dwie godziny.
To brak szacunku, wychodzimy.
Nie, tato. Zostańcie.
W tym mieście są straszne korki.
Zwłaszcza o tej porze.
On pracuje. Powiedział, że przyjdzie.
Jestem, przepraszam.
Przepraszam, nie chcieli mnie wypuścić.
Szaleństwo. Wybacz, skarbie.
Mamo.
Proszę o wybaczenie.
Wybacz mi.
Nie puścili mnie.
Nie odchodźcie.
- Pokażemy wam dom. - Nie, Micky.
Usiądźmy do kolacji.
Oczywiście.
Kochanie.
Wybacz mi.
Proszę. Było strasznie dużo roboty.
Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Oczywiście, że nie.
Przepraszam.
Doradziłbym ci przerwę,
ale wiem, co powiesz.
Od początku.
Spróbujmy czegoś łatwiejszego.
Nie mogę dać koncertu z samymi kolędami.
Zgadzam się.
Jeszcze raz.
Dobra.
Trzy, dwa, jeden.
To dla ciebie, stary.
Cudownie.
Zanim zaczniemy,
chcę, żebyśmy dobrze się zrozumiały.
Rozumie pani, że gdy włączę dyktafon,
wszystko, co pani powie, może zostać opublikowane?
- Tak. - Dobrze.
Od czego chce pani zacząć?
Posłuchaj, Cynthio.
Czy wiesz...
gdzie jest Marcela Basteri?
- Cześć. - Cześć.
Mogę wejść?
Możesz.
No dobra.
Nawaliłam.
Wybacz mi.
Wybaczam.
Dobrze.
Nie powinniśmy się już spotykać w taki sposób.
W taki sposób?
Jaki?
Co?
Jestem przyjacielem twojego taty.
Masz rację.
- Tak. - Tak.
Napisy: Ewelina Zakrzewska