NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie podasz mi nic do picia?
- Nawet wody? - Co robisz w Meksyku?
Chcę być blisko was.
Tęsknię za wami.
Za nami czy za Sergio?
On za mną tęskni.
Dzwonił na obozie.
Potrzebuje mnie, to normalne.
Nie chcę go koło Tito.
Nie rozmawiałam z Tito od miesięcy.
Chcę tylko zobaczyć wnuka.
Proszę.
Nie mów tacie, mamo. Sam z nim pogadam.
Zagramy w squasha.
Oby zatrudnił mnie w firmie, bo tu jest słabo.
Zaczekaj.
- Czego? - Powinieneś coś wiedzieć.
- Wynoś się. - Stary jest chory.
- Jaki stary? - Hugo, a kto?
Ma przerąbane.
Serio.
To świetna okazja.
NOWY JORK, 1994 ROK
Za bardzo się wystroiłam?
Trochę.
Ale ładnie ci.
Przez płaszcz?
Podobają ci się buty?
Może włóż inne.
Zobaczmy.
Tak?
Ximena? Jest Érika?
Cześć, Micky.
Nie ma jej.
Znowu wyszła.
- Wyszła? - Tak.
Nie wiem dokąd.
Powiem jej, że dzwoniłeś.
Dzięki.
Pa.
Kiedyś będziesz musiała z nim pogadać.
Kończą mi się wymówki.
Miałaś rację. To przez buty.
Miguel, nalej mi jednego.
Co jest? Wszystko gra?
Tak, Hugo dzwonił. Wiesz, jak to jest.
Jak tam Hugo?
Świetnie. Ma dużo spraw.
Co masz w planach?
Spotkać się z Michelle i z ekipą. Czemu?
To nic ważnego.
Poleciałbyś do Nowego Jorku spotkać się z Frankiem Sinatrą?
Z Frankiem Sinatrą?
Nagrywa płytę w duecie i chce latynoskiego piosenkarza.
Żartujesz.
Musimy jechać, bo podpisze umowę z kimś innym.
O nie. Pomyślmy.
Spokojnie, samolot gotowy. Lećmy, przekonasz go.
Mama z nim rozmawiała. Chce cię usłyszeć.
Bycie twoim drużbą w końcu się opłaciło.
To dzisiaj.
Idę po rzeczy. Magda, pomóż mi się spakować!
Tato!
Tu jestem!
Dopiero wróciłaś z uczelni?
Zdycham.
Cztery godziny zajęć z etyki i komunikacji.
Czemu mnie nie zaprosiłaś?
Co to?
Kosztuję wino. Spróbuj.
Dobra.
Byłem u lekarza.
Mój bębenek ma się lepiej.
Wspaniale.
Możesz znów śpiewać.
Mogę spróbować.
Uczcijmy to.
Połączmy merlot, carménère i cabernet franc.
- Co o tym myślisz? - Jasne.
Na zdrowie.
Musisz wracać do śpiewania w tym tygodniu?
- Nie lepiej poczekać? - Chcę zobaczyć, czy dam radę.
Powodzenia.
Ale obiecaj mi jedno.
Nie zniknij, gdy znów zaczniesz śpiewać.
Ja? Zniknąć?
Nie na dłużej niż 11 lat.
Hej.
Przy okazji.
W weekend mam imprezę w Querétaro.
- Od soboty do niedzieli. - Chcesz tam nocować?
Mamie też się to nie podoba,
ale zaprosili mnie pierwszy raz.
Nie.
Jedź ze Sly'em i kup sobie coś na imprezę.
Nie, tato.
- Nic mi nie potrzeba. - Nieważne.
Kup sobie, co tylko chcesz.
No dobrze.
NOWY JORK, 1994 ROK
Jak leci?
- Cholera. - Uspokój się.
Będzie dobrze, oddychaj.
Nie dam rady odwdzięczyć się twojej mamie.
Mogę prosić o płaszcz?
Dziękuję panu.
Pieprzyć go!
Myślisz, że nie znajdę innego saksofonisty?
W Nowym Jorku?
Cześć, Frank.
- Miguel. - Dzięki za zaproszenie.
Nie ma za co. Jak rodzice?
W porządku.
- Pozdrów ich. - Jasne.
- A to kto? - Jestem Luis Miguel.
- Miło pana poznać. - To ten piosenkarz.
No tak.
Podobno świetnie śpiewasz ballady.
Staram się.
Starasz się.
Umiesz śpiewać czy nie?
Nie byłoby mnie tu, gdybym nie umiał.
Udowodnij to.
Potrzebujesz orkiestry?
Tam jest pianino.
Wzywałeś mnie?
Tak, wejdź.
Micky właśnie dzwonił.
Zaśpiewa na albumie Sinatry.
- Naprawdę? - Tak.
Więc...
Cattaneo prosił tylko o dyskrecję.
Chcą sami ogłosić duet, gdy już go nagrają.
- To ma sens. - Tak myślę.
Wracam do domu.
- Pójdę po José. - Nie.
Sam wrócę.
MIASTO MEKSYK, 2006 ROK
To wszystkie bilanse roczne od czasu,
gdy Robles odszedł z firmy.
- Dzięki. - Jasne.
Przepraszam za swoje zachowanie.
Niepotrzebnie wziąłem to do siebie.
Nie szkodzi.
Cześć.
Lecę do Hiszpanii. Sprawy rodzinne.
Masz mój numer telefonu.
- Dzięki. - Trzymaj się.
- Pa. - Powodzenia.
MAGAZYN FABRYCZNY
Nie odbierasz telefonu.
Nie miałem wyboru.
Mogę wejść?
Podpisałem umowę z Frankiem Sinatrą.
Uczcijmy to na kolacji.
Gratulacje.
Brawo.
Érika.
Frank Sinatra.
Chodźmy.
Miałaś rację.
Widuję się z Michelle.
Świetnie się dogadujemy.
Mam ci tyle do opowiedzenia.
Zaczynaliśmy od przyjaźni.
Nie traćmy jej.
Nie wiem, jak możesz to jeść.
Zawsze kupuję je po szkole.
- Nie lubiłem ich, ale teraz lubię. - Przyniosłam ci pączki. Chcesz?
Nie.
Teraz tu mieszkasz?
Wolałabym zginąć niż wyjechać z Hiszpanii.
Przyjechałam tylko cię odwiedzić.
Zobaczyć cię.
Nie wierzę, że musimy spotykać się w ten sposób.
Ten gość śledzi nas jak cień.
- Doc to mój przyjaciel. - Tak?
Tak.
Nawet Micky nie powinien nas do tego zmuszać.
Myślisz czasem, że Micky nie chce, byś śpiewał,
bo ci zazdrości?
I ma rację.
W twoim wieku nie był tak utalentowany.
Nikt nie śpiewa jak Micky.
Ty śpiewasz nawet lepiej.
Musisz tylko ćwiczyć.
Pamiętasz, jak wybieraliśmy ten dom?
Chcieliśmy mieć podwórko, by dzieci mogły się bawić.
Mieliśmy postawić bramki do piłki nożnej z obu stron.
Nie.
Mówiliśmy, że zobaczymy.
- Że zobaczymy? - Tak.
- Zamiast tego posadziłam krzaki róż. - No tak.
Właśnie.
Wiesz co?
Za nic w świecie nie zmieniłabym tego życia.
Za nic.
Zwariowałaś?
Rzuciłaś się na mnie w Aspen.
Nikt nie flirtował z tobą w Aspen.
No proszę.
Co robisz?
Ja?
- Co robię? - Kto cię zaprosił?
- Tęsknię za tobą. - Micky.
Chciałaś tylko być przy mnie.
Chciałaś mnie wspierać, ale ci nie pozwoliłem.
Jesteś pijany.
No i?
Myślałeś, że jeśli kupisz mi kolację,
to do ciebie wrócę?
Wiedziałam, że się nie odważysz.
Śpiewać „La Incondicional” w barze karaoke?
Oszalałaś?
- Wisisz mi 100 dolców. - Sto całusów.
Chcę pieniędzy, nie całusów.
Nie!
Tak?
Tak, jest tutaj.
Chwileczkę.
Do mnie?
Halo?
McCluskey, skąd wiedziałeś...
Jest komunikat prasowy o duecie Sinatrą.
Jak to?
Ktoś ujawnił informacje, nim Cattaneo to ogłosił.
- Co? - Jest wkurzony.
Załatw mi spotkanie z Cattaneo.
Dzwonimy od kilku godzin.
- Nie chce się spotkać? - Nie.
Dobra.
Do cholery!
Co się stało?
Wracam do Meksyku.
Wybacz.
- To katastrofa. - To nic.
- Na pewno? - Tak.
Dzięki za zrozumienie.
Witamy, czekaliśmy na pana.
Nie lepiej zacząć od łatwiejszej piosenki?
Nie.
- Potem przeszedłbyś do trudniejszych. - „Tú, solo tú”.
To chyba jedna z trudniejszych?
- Pilnuj swojego nosa. - Dobra. Alan!
Micky.
Jak możesz myśleć, że to ja?
A kto inny?
Nie naraziłbym Micky'ego.
Ja nie mówiłem prasie, że zaśpiewa z Sinatrą.
Ja też nie.
Cattaneo prosił tylko o dyskrecję.
Dobrze, że jesteś.
- Co powiedziałeś agencji? - Nic.
Mówili, że gadali z McCluskeyem!
Duet został odwołany!
- Dzwoń do nich. - Nie odbierają.
Słuchaj, do cholery.
Nie stracę przez ciebie duetu z Sinatrą.
- Nic im nie mówiłem! - Gdzie był wtedy Hugo?
W domu.
Co jest grane?
Nie ja powinienem ci to mówić.
Porozmawiaj z nim.
- Kurwa! - Micky.
Śpiewasz pierwszy raz od pół roku. To nic.
Jeszcze raz.
- Kurwa! - Micky.
Dokończymy jutro.
Zostaw to.
Micky.
Jest czwarta rano.
Zrobimy to jutro. Nie martw się.
Nie. Jeszcze raz!
Aż będzie idealnie!
Cześć, Michelle.
- Wybacz późną porę. - Co jest?
Musisz mnie odebrać.
- Gdzie jesteś? - El Campanario w Querétaro.
- Przy wejściu. - Już jadę.
MIASTO MEKSYK, 1994 ROK
Micky.
Lucía.
- Wejdź. - Wszystko gra?
Lucía?
Wejdź.
Hugo.
Co się dzieje?
Przyjechałem do Meksyku w 1976 roku.
Nie przypuszczałem,
że będę miał takie życie.
Ale ze wszystkich niespodzianek
zdecydowanie największą
byłeś ty.
Tyle razem dokonaliśmy.
Miałem zaszczyt patrzeć,
jak się rozwijasz.
A tyle nas jeszcze czeka.
Tego, co was czeka,
nie będzie mi dane zobaczyć.
Co ci jest?
Rak.
- Dlaczego nie mówiłeś? - Żebyś się martwił?
Żebym mógł być przy tobie.
Mówiłem ci.
Życie mija, młody.
Nie, nie.
Polecimy do Nowego Jorku...
- Są świetne możliwości leczenia. - Nie.
Nie, nie.
Nic nie zrobimy.
Nie mów tak.
- Zawsze można coś zrobić. - Daj spokój.
Wiesz, że nic nie zrobimy.
Odwaga popłaca.
Micky nawrzeszczał na McCluskeya?
Straszna szkoda, prawda?
Jesteś smutny.
Zdruzgotany.
Spociłeś się.
Powinieneś popracować nad głosem McCluskeya.
MIASTO MEKSYK, 2006 ROK
Dzięki, że przyjechałeś.
Nie ma sprawy.
Imprezowicze przesadzali.
Brali narkotyki.
Teraz jesteś bezpieczna.
Wiedziałam, że tak będzie.
Znów może śpiewać i ma wszystko gdzieś.
Dramatyzowanie musi być u was rodzinne.
Była czwarta rano, pewnie spał.
Albo nie.
Trzęsiesz się.
Z tyłu jest moja kurtka.
Jechałeś gdzieś?
Właściwie tak.
Do domu.
Ale zadzwoniła do mnie dama w opresji
i rozmyśliłem się.
Kupię ci śniadanie.
Zgoda?
Musiało być nieźle.
Dosiądź się.
- Idę spać. - Czyj to płaszcz?
To zauważyłeś?
To płaszcz Mauricio.
Mauricio?
Wiedziałbyś, gdybyś odebrał telefon.
Nie odebrałeś, więc on po mnie przyjechał.
Co tam?
Co się stało?
Dzwonił Micky.
Jego menadżer zmarł.
Kiedy?
W nocy.
Więc...
co zamierzasz?
Chyba muszę z nim jechać.
Nie sądzisz,
że jeśli tam pojedziesz,
Micky pomyśli,
że do siebie wróciliście?
Sama nie wiem.
Alex.
Bardzo mi przykro.
Nie wyobrażam sobie, co czujesz.
Hugo był wielki.
Wiem.
A duet?
Co z nim?
Nie wiem, co będzie z duetem.
Dziś jest pogrzeb Hugo. Idę.
NOWY JORK, 1994 ROK
Zajmujesz się reklamą, Patricio.
Co tutaj robisz?
Hugo wczoraj zmarł.
Przykro mi to słyszeć.
Wszyscy go lubiliśmy i podziwialiśmy.
Ale nie powinno cię tu być.
Jesteś tu, bo przyprowadził cię kuzyn.
Dziękujemy, że zgodził się pan spotkać.
Ty też pracujesz dla Luisa Miguela?
Oczywiście, że tak.
Proszę posłuchać, panie Cattaneo.
Hugo był moim mentorem.
Był dla mnie jak ojciec.
W przeciwieństwie do Alexa wiem, że nie ma nic ważniejszego
niż duet z panem Sinatrą.
Ale nawet jeśli do niego nie dojdzie,
to chcę chociaż przeprosić pana osobiście.
No cóż.
Doceniam osobiste podejście.
- Dziękuję. - Tak się robi interesy.
Tak postąpiłby Hugo.
Co dzieje się z ludźmi po śmierci?
Wiem tylko,
że ci, którzy zostają,
będą zawsze za nimi tęsknić.
Mój chłopcze.
- Tak mi przykro. - Dziękuję.
Masz chwilkę?
Muszę z tobą porozmawiać.
- W tej chwili? - To zajmie minutę.
Tędy.
Dziękuję.
Sergiño, idź z Lucíą.
O co chodzi?
Myślałam o naszej umowie.
To się nie sprawdzi.
Twój asystent ciągle za nami łazi...
Ustaliliśmy, że odwiedziny będą nadzorowane.
Albo ich nie będzie.
Może zapomniałeś o testamencie ojca.
Jestem prawnym opiekunem Sergio.
Mam to gdzieś! Sergio zostaje ze mną.
Micky, w końcu Sergio pójdzie ze mną.
Możemy to załatwić po dobroci albo siłą.
Przychodzisz na pogrzeb Hugo,
żeby mi grozić?
Czego chcesz? Pieniędzy?
Też by się przydały.
Wolę oddać wszystkie pieniądze prawnikom,
żeby cię załatwili,
niż dać ci centa!
Micky.
Wychodzimy.
Zaraz przyjdę, dzięki.
Miło było zobaczyć tylu ludzi na pogrzebie.
Nie wszyscy przyszli.
Przepraszam, że cię dziś wezwałem.
- Musimy pogadać o duecie. - Rozumiem.
- O co chodzi? - Dzwoniłem...
Przepraszam.
- Już wróciłem. - Dobra.
Alex wysłał mnie do Cattaneo, żeby omówić duet.
- Właśnie wróciłem z Nowego Jorku. - I co?
Wszystko gra.
Wyślą utwór, żebyś mógł go nagrać w ciągu tygodnia.
- Nie gadaj. - Tak.
- Poważnie? - Oczywiście.
Dzięki, Alex.
- Dziękuj Patricio. - To nic takiego.
- Dzięki. - Idę.
Gratulacje.
- Wszystko dla drużyny. - Jak udało ci się spotkać z Cattaneo?
Mój kuzyn Julián mieszka w Nowym Jorku.
Twój kuzyn Julián? Masz tupet.
Nie zrozum mnie źle, ale powinieneś mi dziękować.
To ty powiedziałeś mediom o duecie.
Nie obwiniaj mnie za swoje błędy.
Posłuchaj, gnoju.
Nie zwolnię cię, bo Micky ma cię za Midasa
i masz protekcję René.
WEA zostanie sprzedane.
René odchodzi, a ty razem z nim.
Prędzej czy później stąd wylecisz.
Usiądź.
Wybacz, że nachodzę cię w domu.
Mówiłaś, że to pilne.
Proszę o zgodę na podróż do Limy.
Podróż?
- Pogadaj z Ambrosim. - Jest w Hiszpanii.
Co jest grane?
Nie chcę cię martwić, ale część wydatków się nie zgadza.
Dlatego chcę jechać do Peru.
Lima?
Dobrze.
Dziękuję.
Jak długo mnie okradają?
Jeszcze nie wiem.
MIASTO MEKSYK, 1994 ROK
Napisy: Ewelina Zakrzewska