NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pomysł podobał mi się w teorii, ale...
Sam nie wiem.
Co myślicie?
Może po drugim montażu...
Ten klip jest staromodny.
Drugi montaż nie pomoże.
Aries to pierwszy album, który produkuję sam.
Klip pierwszego singla musi być na poziomie.
Oczywiście.
Pracowaliśmy z tym reżyserem...
Ile razy, Hugo? Trzy?
Cztery. Nigdy nas nie zawiódł.
Nie wątpię.
Ale spójrzcie na nowe teledyski w MTV.
Na Telehit.
Teledyski nie opowiadają już historii.
Oddają esencję albumu.
Czyli twoją esencję, Micky.
Zgadzam się z tobą.
Jeśli Aries ma być hitem,
trzeba nagrać nowy teledysk.
Znasz moje zdanie.
Tak, ale Kiko ma już album. Nie ma czasu.
Poza tym tyle wydaliśmy.
To nasz najdroższy album.
- I będzie najbardziej dochodowy. - Właśnie.
Wolę wydać go od razu z tym klipem
i zapomnieć o konkurencji.
Luismi nie ma konkurencji.
Tu się zgodzę.
Hugo.
Powiem więcej.
Dajcie mi kilka dni.
Wyprodukuję nową wersję teledysku.
- Poważnie? - Oczywiście.
Nie masz żadnego doświadczenia.
Ważne jest to, czego chce Micky.
Zróbmy to.
Mówię wam.
- Dwa tygodnie. - I pięć centów.
Nie zaczynaj.
Chodźmy, panowie.
MIASTO MEKSYK, 1993 ROK
Nie wiem, jak można porównywać pinot noir z Burgundii
do tego z Kalifornii.
Lubię wino z Sonomy.
Może dwa czy trzy są dobre.
To jest coś innego.
Miguel.
Rozchmurz się.
Od lat myślałem o zakupie winnicy.
To niełatwe przedsięwzięcie.
Wiem.
Ale lubię to.
I to się liczy.
Dobrze.
Ale musimy sprawdzić twoje finanse,
a potem finanse firmy,
żeby nie powtórzyć tego fiaska z Roblesem.
Powiedz mi jak,
i zrobimy to.
Nie martw się.
Znajdę ci kogoś zaufanego.
Nie mogę. Nie ma kto się nią zająć.
Twoja mama.
Dzwoniłam do niej. Gra w teatrze.
Babcia też.
W jakiej sztuce?
Wariatka.
Skoro mowa o wariatach,
Micky zerwał z Paolą Montero.
Zostaw ją z nim.
No co? Przecież to jej tata.
Nie ma mowy.
Po urodzinowym fiasku wciąż pyta, czy może ją zobaczyć.
Co za tupet!
Jeśli chce, byś mu wybaczyła,
przyjdź na imprezę i daj mu zająć się córką.
Impreza będzie super.
Spodoba ci się.
Doc.
Sergiño gotowy?
Tak. Zjadł, wziął prysznic i teraz się pakuje.
Chyba spieszno mu do wyjazdu.
Halo?
Sergiño, spóźnisz się na samolot.
Zaraz skończę.
Micky.
To Sophie.
Cześć, wszystko gra?
Wysyłam Sergiño na obóz.
Co się dzieje?
Tak.
Może być dziś po południu?
U ciebie?
Do zobaczenia na miejscu.
Buziaki.
Posłuchaj.
Doc będzie w Madrycie, gdybyś go potrzebował.
Poderwij najładniejszą dziewczynę.
Buziak?
- No już. - Pa.
- Pilnuj Tito i Matilde. - Dobrze, nie martw się.
- Będę tęsknił, Sergiño. - Ja też.
Spośród mgły
wyłania się biały koń
symbolizujący osobowość Luisa.
I jak?
- Niesamowite, co? - Tak.
Słuchaj.
Brzmi fajnie.
Podoba mi się.
Ale martwi mnie budżet.
Jest za mały na taki teledysk.
Ale ten koń...
Dlaczego koń?
Tak sugeruje Gustavo.
- Jaki Gustavo? Garzón? - Tak.
To reżyser filmowy.
Nie nagra teledysku za dwa peso.
Właśnie to mi się podoba.
Nie chcę reżysera teledysków.
Właśnie.
To nie historyjka, tylko deklaracja.
Zróbmy po twojemu, Micky.
Nie przekraczajcie budżetu.
Reżyser wie, ile możemy wydać.
Co myślisz, Hugo?
Jeśli ci się podoba, to zróbmy to.
W przyszłym tygodniu Gus kręci swój film.
Zdjęcia muszą odbyć się w ten weekend albo za parę miesięcy.
W ten weekend. Nie mogę czekać.
- W ten weekend. - Doskonale.
Nie rozumiem. Chce zostać w Meksyku.
Oferuję jej dom, a ona się wścieka.
Najwyższy czas, żeby ktoś ci czegoś odmówił.
- Może ona nie chce domu. - No to czego?
- Pamiętasz mojego ojca? - Oczywiście.
Na osiemnastkę dał mi sportowe auto.
A na 20. urodziny mieszkanie przy Gran Vía.
Wiesz, co najbardziej zapamiętałem?
Zabrał mnie na trening piłki nożnej.
Przecież byłeś do kitu.
Tak. Nigdy nie strzeliłem gola.
Ale podobało mi się, że mnie zabierał.
Wiedział, że nie zostanę gwiazdą piłki, ale i tak przychodził na treningi.
Nie musisz nic dawać Michelle.
Wystarczy, że będziesz.
Michelle, gdzie twoje gogle?
Nie wiem, mamo.
W ten weekend?
Długo myślałam, zanim cię poprosiłam.
Rozumiem. Jestem jej ojcem.
Nie miałam do kogo się zwrócić.
Wielkie dzięki.
Będziesz się złościć do starości, że przegapiłem jej urodziny?
Była wtedy taka smutna.
Pytała o ciebie 30 razy.
- Przysięgam, że już jej nie zawiodę. - Nie.
Jeśli to zrobisz, już jej nie zobaczysz.
Przysięgam ci to.
- Michelle, taksówka przyjechała. - Wiem.
- Szybciej! - Gdzie mój iPod?
- Skąd mam wiedzieć? - Znalazłam.
- Spóźnisz się. - Tu jest.
Torebka.
Cholera.
Dzięki.
No już, bo spóźnisz się na samolot.
- Trzymaj się. - Dobrze.
- Wrócę. Dbaj o... - Tak, zajmę się tym.
- Zwłaszcza o jaśmin. - Wiem, trzymaj się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Moja taksówka!
- Była tutaj. - Gdzie?
Cholera!
Taksówka ci odjechała.
Spóźnisz się na samolot.
No dobrze.
Czego chcesz posłuchać?
Nie mamy Britney Spears, ale...
- Al Jarreau, jakieś R&B... - Nie musiałeś przyjeżdżać.
Musiałem. Nie odbierasz telefonu.
Może nie chcę z tobą rozmawiać.
Mamy godzinę na rozmowę.
Tak tylko mówię.
Wiem. Też mnie to wkurza.
Ale musimy przesunąć termin.
Nie, Micky ma się świetnie.
Mieliśmy problem z terminami i jest trochę zmęczony.
Przysięgam, że wystąpi u was w przyszłym roku.
To nic.
Nie martw się.
Zapłacę za odwołanie w przyszłym tygodniu.
Zdzwonimy się. Pozdrów rodzinę.
Dzięki, pa.
To nasz ostatni przystanek, biuro prezesa.
Nie spodziewałem się ciebie.
Przestawiam wam Azucenę.
- Dobry wieczór. - Mauricio, miło mi.
- José, organizator tras koncertowych. - Miło mi.
Jestem tu, by dopilnować zakupu.
Jakiego zakupu?
Winiarni.
Myślałem, że to plan długoterminowy.
Pogadaj z Mickym.
Pomóżcie Azucenie ze wszystkim.
Jestem umówiony na kolację.
- Dobranoc. - Zgadamy się, Miguel.
Jestem do usług.
Pokazać ci salę konferencyjną?
Żebyś mogła zacząć od jutra.
- Doskonale. - Proszę ze mną.
- Na dole po prawej. - Przepraszam.
Właśnie sprowadzili nam szpiega.
Proszę tędy.
To pokój mojego brata Alejandro.
Nie ma go, więc możesz tu spać.
- Możesz oglądać TV... - To twoja dziewczyna?
Nie, to modelka.
- A tu jest... - Mieszkasz sam?
Zostaw to.
Nie, mieszkam z moim bratem Sergio.
A gdzie on jest?
Na obozie w Hiszpanii.
To tutaj nagrywasz swoje piosenki?
Nie.
Nie dotykaj, bo się poparzysz.
Nagrywam je w studiu.
Ciocia Alejandra mówi, że wszystkie twoje utwory są takie same.
Tak?
Powiedz cioci, że tamtej nocy...
Co?
Co jej powiedzieć?
Nic.
- Czyj to pokój? - Dokąd idziesz?
To pokój Sergio.
Chcę spać tutaj.
Mówiłeś, że jest na obozie.
Jak chcesz. Muszę iść do pracy.
- Na razie. - Do studia?
Nie. Nagrywam teledysk.
Chodźmy.
Nie, to strasznie nudne.
Lepiej zostań z Magdą.
Pooglądaj telewizję.
Mama zawsze zabiera mnie do pracy.
Obiecaj, że będziesz grzeczna.
A ty obiecaj, że kupisz mi lody.
Masz coś na worki pod oczami?
Hugo.
- Hugo. - Co?
Gdzie dać to lustro?
Będzie stało przed Mickym. Lubi się widzieć podczas zdjęć.
Cały czas?
Tak. Idź tam, żeby je trzymać.
Nie ma lżejszego?
Micky.
Jaka śliczna dziewczynka!
To jest Hugo.
- Czym się zajmujesz? - Pracuję dla twojego taty.
Nie opowiadał ci o mnie? Niewdzięcznik.
Widzisz tego gościa z sokami?
Spytaj, czy ma pączki.
Ten tam.
- Daj jej jakieś słodycze. - Dobrze.
Michelle.
Tylko nie znikaj.
Zostań tu.
Urocza.
Znalazłeś kogoś do pilnowania jej?
Tak, dziewczynę z ekipy. Gdzieś tu jest.
Będzie z nią cały czas. Bez obaw.
- Super, dzięki. - Nie ma za co.
Słuchaj.
Wybacz, że to mówię.
Myślisz, że to dobry pomysł? Będziemy kręcić dwa dni.
A ty ją przyprowadzasz?
Wiesz, co robi znudzony dzieciak na planie zdjęciowym?
W jej wieku świetnie się bawiłem na planach zdjęciowych.
Będzie dobrze.
Świetnie? Z Luisem?
Może nie świetnie.
To jeden dzień. Jutro zostanie w domu.
- Dobra. - A właśnie...
Media nie wiedzą, że tu jesteśmy, tak?
Nie chcę, żeby to wypłynęło.
Nikt nie wie, że nagrywamy.
Spokojnie.
- W porządku? - Tak.
Na pewno?
Tak, chyba bierze mnie grypa.
Ale nic mi nie jest.
Idź do domu, odpocznij.
Nie, jest dużo roboty. Nic mi nie jest.
- Dzięki. - Nie martw się. Będzie dobrze.
Co to ma być?
To najnowszy model?
- A to co? Kakao? - Zostaw to.
A to do czego?
Pięknie podkręca rzęsy.
Jestem Gaby. Przyszłam po Michelle.
Tu jest.
- Cześć, Michelle. - Cześć.
Bądź grzeczna. Dbaj o nią.
- Dobrze. - Mogę się pomalować?
Tak. Chcesz brokat?
- Tak. - Co to dziś będzie?
- Zobaczmy. - Będziesz wyglądać bosko!
Lubisz mieć podkręcone rzęsy?
Będziesz miała oczy jak księżniczka.
Cholera!
- Niedobrze. - Co?
- Chyba nie zdążysz. - Serio?
Spokojnie.
W razie czego polecisz moim samolotem.
Dzięki, ale nie.
Mówiłem ci, że kupuję winiarnię?
Jeszcze nie wymyśliłem nazwy wina.
Jest w Chile. Byłaś? Coś wspaniałego.
Pomóż mi chociaż wymyślić nazwę.
Serio? O tym chcesz mówić?
O swojej winiarni?
Kupiłem ją, bo nie mogę śpiewać.
Pamiętasz, jak mówiłem o wypadku?
Nie mówiłem ci,
ale zdaniem lekarzy...
być może nie będę już śpiewał jak wcześniej.
Serio?
Pytałam, czy...
Tak.
Serio.
Co zrobisz?
Szykować się do następnej pozycji!
Wprowadźcie konia.
Nagrywamy ujęcie.
- Szykujcie się. - Patricio!
Gdzie jest Micky?
Powiedziano mi, że tutaj.
- Spóźnia się dwie godziny. - Wiem.
- Przyszła asystentka. - Kto?
Niania dla dziewczynki.
Kto jej zapłaci?
- Dziewczynki? - Zajmę się tym.
- Córki Luisa. - Co?
Nie załatwiłeś takiej przyczepy, jaką chciał Micky!
Co mam powiedzieć? To ty...
Micky.
- Witaj. - Wszystko gra?
- Jest idealnie. To Garzón... - Wszyscy na miejsca!
- Do dzieła! - Gotowi?
- Zaczynaj. - Jak się masz?
Proszę o ciszę!
Wszyscy mówili Bosco, żeby się nie wspinał.
MADRYT, 1993 ROK
A on zdjął buty i zaczął się wspinać.
Na samą górę i...
To było jakieś 30 metrów.
Aż tyle? Coś mu się stało?
Twierdzi, że złamał rękę, ale nie sądzę.
Dobrze się bawisz?
- Świetnie. - Świetnie?
Przysięgam.
Nie musisz mnie odwiedzać co drugi dzień.
Nic mi nie jest.
No dobra.
Sergio, grajmy!
Na razie.
Trzymaj ją w ramionach.
Corina, poczuj zapach.
Powąchaj jego włosy.
Właśnie tak. To melodia.
Czule.
Jakbyś grał na pianinie.
Micky, piszesz genialną melodię.
Przesuń palcami po jej ramionach.
Badaj każdy centymetr jej ciała.
Corina.
Dotykaj, pieść go.
Jego ciało.
- Pocałuj go. - Sekundę.
Nie przerywajcie.
- Przepraszam. - Co jest?
- Michelle chce lody. - Idźcie.
Nudzi się jej. Lepiej zabrać ją do domu.
- Mój szofer was zawiezie. - Mam mu powiedzieć?
Powiedz jej, że niedługo wrócę.
Wracamy do pierwszego.
- Jest brudne. - Nagrywajmy.
Przepraszam, nie znają się na tym.
Akcja!
Berek!
Jesteś za szybka. Złapię cię!
Berek. W porządku?
Dobrze wyglądasz.
Cześć, tato.
No dobrze.
Nalegała.
Dobranoc, Gaby. Odpocznij.
- Pa. - Pa. A co z lodami?
Jutro. Dziś jest za późno.
Poczytasz mi bajkę?
Masz sześć lat i dalej czytają ci bajki?
Mama zawsze mi czyta, zanim zasnę.
Dobrze.
Szybko umyję zęby i włożę piżamę!
Super!
McCluskey, chodzi mi o to...
Nie, posłuchaj.
Garzón chce teraz deszczu?
W studiu?
Dobrze.
Nie mamy wyboru. Coś wymyślimy.
Posłuchaj.
Postaram się jutro przyjść.
Obiecuję.
Będę jutro.
Na razie.
Źle się czujesz, a jutro chcesz przyjść?
Tak, przykro mi. Muszę tam być.
Mam nadzieję, że Micky cię docenia.
Dobra.
Którą chcesz bajkę?
Bajki na dobranoc? Niedźwiedź polarny?
Tę.
Co to?
Była tutaj.
Tutaj?
Tak, w pudełku pod łóżkiem.
To twoja?
Tak.
Mama czytała mi ją, gdy byłem mały.
Twoja mama?
Moja babcia?
Tak.
Twoja babcia.
Jest po włosku. Przeszkadza ci to?
PINOKIO DLA CIEBIE, MOJE SŁOŃCE — MARCELA
„Pewien stolarz, majster Wisienka,
znalazł kawałek drewna,
który płakał i śmiał się
jak dziecko.
Dawno, dawno temu...
»Był sobie król!«
...natychmiast powiedzą moi mali czytelnicy”.
Dobra.
Idę do pracy.
- Do zobaczenia. - Chodźmy.
Nie.
Już mówiłem.
Ale wczoraj poszłam.
Wczoraj tak, ale dzisiaj nie.
Dzisiaj też pójdę.
Jest niedziela. Nie wolisz zostać?
Nie. Poza tym jesteś mi winien lody.
Przepraszam.
Chodź, bo się spóźnimy.
Proszę!
Przepraszam.
Jest w przyczepie makijażystek.
- Dziękuję. - Słuchaj...
Gustavo zwariował.
Nie możemy zatrudnić więcej modelek.
Reżyser prosił.
Masz mu odmówić.
Mamy pół klipu, a wydaliście wszystkie pieniądze.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Że nie wydasz już ani grosza! - Z koniem na planie?
Jesteś producentem. Kończy mi się cierpliwość.
- I jeszcze ten deszcz... - Jasna cholera!
- Co się stało? - Mamy problem.
Co?
- Mów! - Mów!
Kto tam?
Mamy problem, Micky.
Zaraz przyjdę.
Nie możemy znaleźć Michelle.
Już idę.
Michelle!
- Micky. - Co?
Ochroniarze nie widzieli, żeby wychodziła.
W toalecie jej nie ma.
- Michelle. - Dzięki, Hugo.
Dzięki.
Gdzie byłaś? Miałaś zostać u makijażystek.
Tak czy nie?
Zostaniesz tu, aż skończę.
Słyszysz? Nie ruszaj się stąd.
Szukałam cię w twojej przyczepie, ale nie było cię.
- Zostań tu. - Jak długo?
Nie wiem. Powiedz, że rozumiesz.
Rozumiem.
- Powtórz. - Rozumiem.
Zaczekaj.
Znalazłem ją na ulicy.
To wasz pierwszy wspólny weekend?
Chcesz, by tak go zapamiętała?
Nie mów mi, jak mam traktować córkę.
Do roboty!
Micky, zacznij od słów: „Dziś zrozumiałem, że cię kocham”.
Twój tata się martwił.
Ale kocha cię.
Popatrzymy sobie.
Dobrze.
Mogę jednego?
- Tak. - Dobre są?
Byłaś nie do zniesienia.
Musisz pamiętać.
- Na pewno pamiętasz. - Przysięgam, że nie.
Zaginęłaś. Ekipa była przerażona.
- To był nasz pierwszy weekend. - Gdzie byłeś?
Sly, ile jeszcze?
Dziesięć minut, szefie.
Widzisz? A ty histeryzujesz.
Nie przeżyję, jeśli się spóźnię.
Nie musisz lecieć.
Możesz zostać.
Jasne.
Żebyś mógł kupić mi dom.
Nie.
Możesz zamieszkać ze mną.
Który terminal?
Chcę zrobić, co należy.
Pogadajmy z twoją mamą.
Proszę, zostań.
Dlaczego 11 lat?
To znaczy?
Dlaczego nie widziałam cię przez 11 lat?
Wiesz, jak długo myślałam, że to moja wina?
Że zrobiłam coś nie tak.
Albo powiedziałam coś nie tak.
Nie opuszcza się ludzi bez powodu.
Nie.
To były trudne, skomplikowane lata.
Ale musi być jakiś powód.
Muszę znać powód.
Nie wiem.
Chciałem o ciebie zadbać.
Chciałem cię chronić.
Przede mną.
Przysięgam, że chciałbym wiedzieć,
dlaczego ranię bliskich.
Na terminal międzynarodowy.
- Cięcie. Idealnie, Micky. Jeszcze raz? - Nie.
- Dlaczego nie? - Idziemy?
Dlaczego nie?
Możemy to zmienić, jeśli chcesz.
- Wykorzystajcie to, co macie. - Nie możemy.
Został nam jeszcze jeden dzień zdjęć.
Michelle i ja idziemy na lody.
- Tak! - Masz ulubiony smak?
Winogronowy.
Rozchmurz się.
Co teraz?
Nic.
Gustavo leci do Miami.
Trzeba przesunąć premierę albumu.
Stworzymy nową wersję z tych nagrań
i z nagrań starej wersji.
Następnym razem zostaw to producentom.
Mam dość tych Argentyńczyków.
Masz.
Zapal.
Weź.
A ty to kto?
Jak to kto?
Szofer Hugo. Widziałeś mnie tysiąc razy.
Nie jesteś z Argentyny?
W życiu.
Z Urugwaju.
McCluskey się cieszy.
Dlaczego?
Nie chciał twojej wersji.
Lustro wyjeżdża.
- Chcesz sera? - Wybacz, kochanie.
Nie jestem głodny.
Pewnie nie jadłeś nic cały dzień.
Nie, ale nie jestem głodny.
Zrobimy tak.
Weź prysznic.
Będzie się grzało w piekarniku i zjemy później.
Hugo!
Kochanie!
Hugo.
Tato, nie wyszło ci.
A ty jesz lody z kubka.
- Tak, ale są smaczne. - Nie.
Lody je się w rożku, z ciastkiem albo z brownie.
A nie w kubku.
Chcesz?
- Jaki smak? - Guma do żucia.
- Pycha! - Mamusia!
Mój skarbie.
Idź po plecak. Już późno.
Jest niesamowita.
Zamierzałeś powiedzieć, że zostawiłeś ją samą?
Nie mówili, że dzwoniłam?
Świetnie.
To było parę godzin. Zabrałem ją na plan.
Na plan?
Mówiła, że zawsze zabierasz ją do pracy.
Nie mówiłeś, że masz pracę.
Bo myślałem, że tak będzie łatwiej.
Z dziećmi nigdy nie jest łatwo.
Przerwałem zdjęcia i wróciliśmy tu parę godzin temu.
Miałeś się nią zająć.
Dopadnę cię. Zobaczysz.
- Słuchaj. - Co?
- Mam dla ciebie prezent. - Jaki?
- „Dawno, dawno temu...” - „Żył sobie król”.
„...natychmiast powiedzą moi mali czytelnicy”.
„Ale nie. Mylicie się”.
„Mylicie się”.
Bardzo dobrze.
Hej.
Dbaj o nią.
Dobrze.
Mogę się z nią zobaczyć w przyszłym tygodniu?
W środę.
Punktualnie o trzeciej.
Świetnie się bawiłam.
Dzięki bajce nauczyłam się włoskiego.
„Dawno, dawno temu...”
„Żył sobie król”.
„...natychmiast powiedzą moi mali czytelnicy.
Ale nie.
Mylicie się”.
Gdzie położyć swoje rzeczy?
Pan Gallego zatwierdza wszystkie wydatki?
Nic nie odbywa się bez zgody Luisa Miguela.
Nie wszystko się zgadza.
Co się nie zgadza?
W zeszłym roku, pewnie z powodu wypadku,
było mniej koncertów, niż odkąd Patricio został managerem.
Ale ty i José zarobiliście więcej niż w zeszłym roku.
Wtedy zapłacono nam tylko za połowę koncertów z trasy.
Gdzie to sprawdzę? U ciebie czy u José?
Przeprowadzasz audyt?
Muszę zrozumieć, jak działa firma.
Rozumiem.
By kupić winiarnię?
Mauricio.
Daj mi informacje o trasie.
Oczywiście.
- Już się za to zabieram. - Dziękuję.
Nieźle, co? Robię postępy.
O tak. Niesamowite. Mam ciarki.
- Możemy pogadać? - Przepraszam.
Przynieśliśmy rzeczy Michelle.
Wnieście je na górę.
Co mówiłeś?
Że nie rozumiem, dlaczego dowiaduję się od Azuceny,
że chcesz wyprodukować wino.
Czemu nie mówiłeś?
Nie możemy bezczynnie czekać, aż zacznę śpiewać.
Musimy ciąć koszty i przejrzeć finanse.
To poproś mnie. Jestem tu, by ci pomóc.
Czy mi nie ufasz?
Uwielbiasz dramatyzować.
Powinieneś zostać aktorką.
Jeśli mi nie ufasz, to pakuję się i idę.
Mógłbyś?
A kto inny z tobą wytrzyma?
Powiedziałeś swoje.
Coś jeszcze?
- Muszę ćwiczyć. - Co?
Nie pozwolisz mi obserwować tego cudu natury?
Raczej nie.
Zwalniam cię.
Dobrze.
Zajebiście.
Strasznie chciałem to usłyszeć.
Cześć.
Widać, że wróciłaś.
Jest szczęśliwy.
Ktoś mi poradził, żeby dać mu drugą szansę.
Pewnie jakiś głupek.
- Pokłóciliście się? - Nie.
Wszystko gra.
Cieszę się waszym szczęściem.
Świetny album.
Prawda?
Masz dobry gust.
Co sądzisz?
Świetne.
Dziś rano słuchałem tego z Kiko. To jest wspaniałe.
Tak. Cieszę się.
Co ci powiedzieli?
Wczoraj dostałem wyniki.
Rak wrócił.
Ale...
możesz mieć kolejną operację.
Są przerzuty.
Powiem Micky'emu.
Złamiesz mu serce.
Dawno tego nie jadłem.
Miałem już dość pizzy i tacos.
Jutro przyniosę więcej.
Co u Alexa?
Pokłócił się z Mickym i odszedł.
Naprawdę?
Zostaliście sami we dwójkę?
Prawie się nie widzimy, bo Micky pracuje nad albumem.
A mama od dawna do mnie nie pisze.
Na pewno napisze.
Nie podoba mi się, że ciągle jesteś sam.
Wolałbym, żeby Micky tyle nie pracował.
Nie martw się.
Będę bliżej ciebie.
Dużo bliżej.
Obiecuję.
Co myślisz?
Niesamowite.
Jestem zachwycony.
Oby teledysk był udany.
Na pewno będzie.
Było trochę zamieszania, ale będzie.
Wspaniale było widzieć cię z Michelle.
Trochę nas to kosztowało. Spytaj René.
Budżet wynosił pięć centów.
Wspaniale.
Nie zamierzałem spędzić z nią całego weekendu.
Myślę, że zabiorę ją do Nowego Jorku i zobaczę się z Ériką.
Wyobraź sobie, co pomyśli, gdy nas zobaczy.
Padnie trupem.
Nigdy w życiu nie widziałem cię takiego.
A co u ciebie?
Co?
Jak to co?
Jesteś taki...
blady,
chudy.
Chciałeś o czymś porozmawiać.
Wszystko gra?
Napisy: Ewelina Zakrzewska