NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MADRYT, 1992 ROK
To ten, tak?
Tak.
Wejdziemy bez problemu.
Potrzebujemy tylko dość czasu na podwórku.
A jeśli coś znajdziecie?
Pogadamy, gdy coś znajdziemy.
Ale dom nie należy do pana.
Widać, że ktoś tam mieszka.
Może wejdźcie, gdy wyjadą...
A kiedy to będzie? Zróbmy to od razu.
Zrobimy swoje, nawet jeśli rodzina tam jest.
Co ma pan na myśli?
Jest na to tysiąc sposobów.
Możemy zalać dom albo go podpalić.
Trzeba ich stamtąd jakoś wykurzyć.
Ale tam mieszkają dzieci.
Proszę dać nam robić swoje.
A gdybym kupił dom?
Ułatwiłoby to coś?
To potrwa dłużej.
- Chcę być w porządku. - Pracuję dla rządu Izraela.
Wyświadczamy panu przysługę.
Ma pan dwa tygodnie na zakup domu. Potem zniknę.
Dwa tygodnie.
Dziękuję.
MIASTO MEKSYK, 2005 ROK
Dziękuję.
Posłuchaj mnie uważnie.
Chcę pozwać tego pieprzonego organizatora.
Chcę, żeby zapłacił.
On i jego lokal.
Choćbyś musiał załatwić to u prezydenta.
Nie przemęczaj się. Posłuchaj.
Dostałem raport.
To był wypadek, zwarcie...
Mam to w dupie.
To moje ucho.
Masz rację, ale co możemy zrobić?
Wywołać skandal? Powiedzieć wszystkim?
Obmyśliliśmy plan.
Joe opowie mediom historyjkę.
W ten sposób unikniemy spekulacji.
Nie martw się o niego.
Oszukałby własną matkę.
Chcesz być sam czy mam do kogoś zadzwonić?
Do kogo?
Do Alexa.
Do Miguela.
Panie doktorze.
Gotowy?
Dziękuję.
Posłuchaj.
Nie ruszę się stąd.
Dziękuję.
Nie dziękuj.
Od tego są przyjaciele.
Wiedziałem, żeś sknera, ale żeby aż tak?
A co mam zrobić?
Nie mogę zmrużyć oka.
Rzuć kokę, to zaśniesz jak dziecko.
Nie wiem, co to będzie.
Jak coś pójdzie nie tak, to po karierze.
Chcę, żebyś pogadał z mediami.
Wyjaśnij, że nie mógł wystąpić w Peru,
bo był wykończony.
Rozumiemy się?
Jasne.
- Powiedziałeś mu o raporcie? - Tak.
Według lekarza mógł częściowo stracić słuch.
Spokojnie.
- Zajmę się prasą. - Dobra.
Przygotuj się.
Nie improwizuj jak zwykle.
Za kogo ty mnie masz?
Wyluzuj.
Sergio ciągle mówi o babci.
MIASTO MEKSYK, 1992 ROK
Tęskni za nią.
Spędzajmy z nim więcej czasu.
- Gdy skończy się sprawa z Mosadem. - A w międzyczasie?
Nie jesz, nie śpisz, nie wychodzisz. Nie odbierasz telefonów od Ériki.
Nic mi nie jest.
Odpocznij, wyśpij się. Wszystko gra.
Nie rozumiem cię.
Jak możesz w to wierzyć? Zwłaszcza że to Tito.
Krok po kroku.
Zobaczymy.
Wierzysz, że jest pochowana w Las Matas?
Ja nie.
Proszę.
To Patricio Robles, nasz menadżer.
Pracuje z nami od tygodnia.
- Proszę. - Miło mi, Micky.
Jak się masz?
Załatwił ci okładkę w Eres.
Właśnie o tym rozmawialiśmy.
O okładce, nagrodach i koncertach.
Wiemy, że przechodzisz ciężki okres.
Chcemy pomóc.
Ale to świetna okazja,
żebyś wystąpił na żywo i by ludzie zobaczyli, że wszystko gra.
Co myślisz?
Cóż...
Sesja do okładki może być jutro.
Zapomnijcie o nagrodach.
Nie chcę śpiewać, dopóki nie wydam czegoś nowego.
Chcesz powiedzieć, że nie wystąpisz,
dopóki nie wydasz nowego materiału?
Jak masz na imię?
Patricio.
Dasz nam chwilę?
Oczywiście.
Interesuje mnie tylko
ten dom.
Nie damy rady kupić domu.
Trudno kupić dom, który nie jest na sprzedaż.
Daj dziesięć milionów dolarów.
Porozmawiaj z prawnikiem.
Nie chodzi o dom.
Mieszkają tam ludzie, którzy nie chcą go sprzedać.
Nie mogę nic zrobić.
Bo myślisz tylko o Eres, o nagrodach...
Promowanie cię to nasza praca.
Nie!
Wasza praca
to pomaganie mi.
Mnie.
Prosiłem cię o to.
Ile razy ci mówiłem?
Kup dom, tylko to mnie obchodzi.
Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek inny.
Powiedz, że martwisz się tylko operacją, a nie czymś innym.
- Co mam powiedzieć? - Właśnie to.
Musisz myśleć o sobie, dość pracy, jesteśmy w domu.
- Tak? - Pani papierosy.
Dzięki, José. Zostaw je w salonie.
- Dobrze. - Przynieś mi je.
- Nie, do salonu. - José.
Dziękuję.
Reszta.
Idę, dobranoc.
Panie Hugo.
Gdzie zostawić klucze?
Na blacie.
Muszę wyjść przed ósmą.
Rozumiem. Do widzenia.
- Palisz teraz? - Daj mi spokój.
Rzucę po operacji. Teraz nie mogę.
Rób, co chcesz. Mówię poważnie.
MIASTO MEKSYK, 2005 ROK
Dobry wieczór, drodzy dziennikarze.
Żadnych kamer.
Mam tylko wiadomość, żeby was uspokoić.
Jasne?
Luis Miguel nigdy nie czuł się lepiej.
Oto, co się z nim dzieje.
Zapiszcie.
Chce wrócić do Limy i dokończyć koncert.
Dziękuję bardzo.
Aurelio, co za niespodzianka.
Nigdy nie słyszałem tylu kłamstw.
Przekonujących kłamstw.
Chcę odzyskać gotówkę.
Teraz.
Aurelio.
Jeśli chcesz mi grozić, nie trać czasu.
Kilka dni temu przyszedł raport.
To twoja wina.
Moja wina?
Czy to ja poskąpiłem 5000 dolców na wyłączniki?
- Ja? - Ciszej.
Oddawaj kasę.
Albo pozwę Luisa Miguela za złamanie umowy.
Czy to jasne?
Dobry wieczór.
Witam pana.
- Magdo. - Tak?
Przyniesiesz mi moje pigułki?
Oczywiście.
Myślisz, że picie to dobry pomysł?
Słyszałeś lekarza.
Co teraz? Nie mogę śpiewać przez rok.
Już ci mówię. Odpoczniesz.
Na trasie zarobiliśmy ponad 90 milionów.
Czas zwolnić, Micky.
Słyszałeś lekarza?
Straciłem część słuchu.
Wiem.
Zapewnimy ci wszystkie możliwe sposoby leczenia.
Teraz skup się na odpoczynku.
Dbaj o siebie.
- Biuro agenta Bergsona. - Dzień dobry.
Tu Luis Miguel Gallego Basteri.
Czy zastałem agenta Bergsona?
Przykro mi, nie ma go.
Micky!
- Micky. - Chwileczkę. Sergiño.
- Hej. - Tak?
Szukam kaset z Madrytu.
- Magda mówiła, że tu są. - Tak.
Mogę zostawić wiadomość?
Tak, zostawię wiadomość.
- Co to za wiadomość? - Niech oddzwoni...
Halo? Halo?
- Przepraszam. - Coś ty zrobił?
Do kurwy nędzy!
Daj mi to.
- Do pokoju! - Przepraszam.
Nie przeszkadzaj, gdy rozmawiam przez telefon.
Gdy rozmawiam, nie możesz wchodzić.
- Szukałem kaset. - Doc!
- Do pokoju! - Co jest? Nie ma Doca.
Chciałem gadać z agentem, a on tu wlazł.
To twój brat, nie bądź taki.
Jak ci się nie podoba, wracaj do domu.
Pokażcie, że dobrze się bawicie.
Właśnie tak.
O tak, doskonale.
Idealnie.
Mucha.
Na środku.
Teraz stańcie twarzą do siebie.
- Micky. - O tak.
Nie teraz.
- Patrz w tę stronę. - Nie przerywaj.
Micky, telefon do ciebie.
Niech zostawi wiadomość.
Micky.
To pilne.
To chyba ze Stanów.
Zaraz wracam.
- Przepraszam. - Chwileczkę.
Halo?
Kupił pan dom?
Jeszcze nie.
Dzwonił pan, bo nie może pan go kupić?
Mówiłem panu.
Nie trzeba tego robić.
Nie róbcie nic, co zaszkodzi
posiadłości albo rodzinie.
Są na to tysiące sposobów.
Możemy zmusić właścicieli do sprzedaży.
Możemy sfałszować dokumenty.
- Proszę wybrać. - No dobra.
Te dokumenty...
Zorientują się, że to ja? Muszę być ostrożny.
Panie Gallego, byliśmy cierpliwi.
Ale za tydzień muszę być w Kapsztadzie.
Proszę podjąć decyzję.
Dobra.
No dobra.
Zróbcie, co trzeba.
Muszę mieć kopię pańskiego paszportu.
Dzisiaj.
Dobrze.
Cześć, Micky.
Chcesz coś zjeść?
Nie.
Nie jestem głodny.
Érika znów dzwoniła.
Micky.
Co jest, stary?
- Nie gadasz z nią? - Odpuść.
Gadałem z agentem.
Co powiedział?
Nic. Hugo nie kupił domu,
więc trzeba sfałszować papiery.
Żeby się udało.
To szaleństwo. Niech Mosad szuka dalej.
Ona nie może tam być.
Posłuchaj.
Musimy sprawdzić, czy Tito mówił prawdę.
Widziałeś mój paszport? Agent go potrzebuje.
- Kiedy przestaniesz? - Nigdy!
- Ej... - Idź po Doca.
Wiesz, że ja też chcę ją znaleźć.
Widziałeś mój paszport?
- Ale nie tak. - Alejandro.
Idź po Doca.
Dzięki, Emi.
Co ty wyprawiasz w moim magazynie?
Szukam piosenki do nowego albumu Luisa Miguela.
Spośród piosenek, które odrzuciliśmy.
Opuścił sesję zdjęciową do Eres.
I nie wystąpi na rozdaniu nagród bez nowego materiału.
Opuścił sesję?
Nie wiedziałeś?
Powinieneś już wiedzieć.
Spokojnie. Panuję nad sytuacją.
Wrócę po resztę.
Zawieście to tutaj.
Na razie zostawcie.
I zanieście to do pralni.
Co?
Spójrz. Co myślisz?
Ładne, prawda?
Świetne, mamo. Dasz mi moją kasetę?
Po to rzuciłeś pracę?
Patricio, wracaj do firmy ojca.
Nie chcę być adwokatem. Oddasz kasetę?
Skończ te bzdury i znajdź prawdziwą pracę.
Do zobaczenia w niedzielę.
Tylko przyjdź.
Nie wiem, co sobie myślałeś.
Chciał jechać do Acapulco.
Jeśli czujesz się winny z powodu Peru, idź na terapię.
Ale nie zabieraj go do Acapulco po operacji.
Wcale nie czuję się winny.
- Wiem. - Widziałeś raport.
To był wypadek.
Wypadek podczas koncertu, na który nalegałeś.
I na który się zgodził.
Czekaj. Nie skończyłem z tobą.
Mów, Micky.
Tak.
Teraz?
Chyba żartujesz.
Jasne.
Ale martwię się o twój słuch.
Mówię tylko, że nie powinieneś się spieszyć.
No dobra.
Wezmę się za to i dam ci znać.
Dobra, uparciuchu.
Cholera.
Czego chciał?
Nagrywamy dziś Navidades.
A nie mówiłem?
Rozkaz to rozkaz.
Jasne.
MIASTO MEKSYK, 1992 ROK
Micky.
Kochanie, wiem.
Wybacz mi. Byłem...
Bardzo zajęty. Nie odbierasz telefonów, nie dzwonisz...
To był straszny czas.
Odpuść mi. Daj mi czas...
Albo jesteśmy razem, albo nie.
- Mam przestać szukać mamy? - Nie.
Nie odtrącaj mnie.
Nie odtrącam. Potrzebuję czasu, by to rozwiązać.
Na jedno wychodzi.
Dobra.
Powiedz, co robimy.
Co mam zrobić?
Lecę do Nowego Jorku.
Naprawdę?
Z kim?
Z Ximeną. Studiuje tam aktorstwo i mnie zaprosiła.
Lecę.
Idealnie, co?
Nie odpowiadasz na moje telefony.
Nie dzwonisz. Nie wiem, co z twoją mamą.
Nie wiem, co z twoimi braćmi.
Po co mam zostawać?
Masz rację.
Nie wiem po co.
Ale jak to? Chcą odebrać im dom?
To jego słowa.
Nie wiem, co mu się stało.
Odbiło mu po rozmowie z Tito.
Nie śpi, jest wiecznie zły.
Nie chce odpocząć, krzyczał nawet na Sergio.
Nie wiem, co robić.
Powinien z tym skończyć.
Pogadaj z nim.
Słucha tylko ciebie.
Niech zgadnę. Powiedział,
że jestem złym bratem dla Sergio,
nie odbieram telefonów od Ériki, że się o mnie martwi.
- Prawda? - Dokładnie.
Ale nie tylko on się o ciebie martwi.
Jak długo razem pracujemy? Sześć lat?
Ile czasu spędziłem na szukaniu mamy?
Wspierałem cię każdego dnia z tych sześciu lat.
Ale...
pomyślałem sobie...
że nie zadowoli cię nic, co znajdziesz.
I że to cię zrani, musisz to wiedzieć.
Załóżmy,
że okaże się, że to Luis.
Co wtedy?
Oświadczysz, że twój ojciec ją zabił?
Nie możesz.
Wiesz, co to oznacza.
Więc...
po co to wszystko?
By znać prawdę.
Prawdę?
Jaką prawdę?
Tito mówi, że to twój tata.
Może to nie twój tata, tylko Tito.
Albo ktoś inny.
Nie widzisz?
Skąd będziesz wiedział?
To się nigdy nie skończy.
Przepraszam, wiem, że ten temat jest...
okropny, ale prawda jest taka,
że twoja mama...
twoja mama odeszła.
Nie byłaby szczęśliwa, gdyby widziała,
jak marnujesz życie, szukając jej.
Wystarczy.
Skończyłeś kazanie?
Micky.
Chwileczkę.
Znalazłem piosenkę Juana Luisa Guerry,
która może być tym, czego szukasz.
Posłuchaj.
Ta melodia.
Ten tekst.
Co myślisz?
Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
Patricio, tak nie można.
Rozmawiałeś z René za moimi plecami.
Wtrącasz się w nie swoje sprawy,
łazisz za Mickym jak domokrążca.
Pracujesz tu od dwóch tygodni. Tak nie wolno!
- Muszę cię zwolnić. - Rozumiem.
Proszę tylko, byś posłuchał...
Nie masz prawa o nic prosić.
Przekroczyłeś granicę.
To tak nie działa.
Wybacz mi, proszę.
Posłuchaj piosenki Luisa Guerry.
Choćby to była piosenka Gardela,
nie cofniesz tego, co zrobiłeś.
Rozumiesz, co mówię?
Rozumiem doskonale.
Już nigdy się nie wychylę, obiecuję.
Ta piosenka
jest idealna dla Luisa Miguela.
Nie mówię tego jako jego pracownik.
Mówię to
jako jego fan.
MIASTO MEKSYK, 2005 ROK
Przepraszam.
Czasem wydaje się, że wszyscy oprócz mnie są głusi.
Czy lekarz nie mówił, że ma odpoczywać przez rok?
A my śpiewamy pieprzone kolędy.
Jeśli Micky mówi, że może śpiewać, to znaczy, że może.
Jasne. Jakbyśmy go nie znali.
Już jestem. Do roboty.
No już.
Chodźcie.
Spójrz na siebie.
Co?
Nie musisz teraz tego robić.
Możemy to zrobić innym razem.
Słyszysz?
Chodźmy.
Nie musisz robić tego teraz.
Przestań.
Jak się ma mój zespół?
Jak się masz?
Gotowy?
Świetnie.
To nic, zostaw.
To woda.
Spróbujmy, co?
No dalej.
Micky? Wszystko gra?
Przerywamy?
Jeszcze raz.
Nie spieszcie się. Idźcie za moim głosem.
- Za mną. - Jeszcze raz.
Dawaj, Nico.
Micky?
Nic ci nie jest?
Micky.
Słyszysz mnie?
Micky, słyszysz mnie?
To nic.
Nic się nie stało.
Zabierz mnie stąd.
Jasne.
Panowie, kończymy.
- Nic mi nie jest. - Chodź.
- Nic mi nie jest! - Dobra.
Co z Bergsonem?
Wszystko idzie naprzód.
Musisz polegać na przyjaciołach, rodzinie.
Ludziach, którzy cię kochają.
Potrzebujesz czułości.
A twoja córka?
- Moja córka? - Tak.
Nic o niej nie wiem, Hugo.
Czekaj. Nie denerwuj się.
To część tego samego problemu.
Bliscy, gniazdo, rodzina.
Wybacz mi.
Przemyśl to.
Może nie teraz, ale pora odnowić więzi.
Nie wiem.
- To twoja decyzja. - Może. Nie wiem.
Dobra.
Jeszcze jedno.
Proszę.
- Co to? - Posłuchaj tego.
To piosenka, na którą nalegał Patricio.
- Niewiarygodne! - Wiem.
Uważam tak samo.
Nie chcę tego przyznawać, ale wiesz co?
Ta piosenka jest idealna do albumu.
Idealna.
Posłuchaj.
Dobra, posłucham.
Pomyśl o tym, co powiedziałem.
Posłucham.
Dobra.
- Proszę pana. - Tak?
Idziemy.
Czemu jeszcze nie śpisz?
Co oglądasz?
Pamiętasz tamten dzień?
Tak.
Jeszcze się nie urodziłeś.
Bardzo się kochali, prawda?
Tak.
Bardzo się kochali.
Hej.
Wracaj do łóżka.
Dobrze?
Obejrzymy to później razem.
Odpocznij.
- Halo? - Pan Bergson?
- Tu Luis Miguel. - Tak?
Postanowiłem...
Nie chcę, żebyście wchodzili do domu.
Mosad nie wyświadcza przysług każdemu.
- Rozumie to pan? - Przepraszam. Wiem o tym.
Doceniam wszystko, co pan zrobił, ale...
Nie mogę.
Panie Gallego, to koniec tej sprawy.
Rozumiem.
Nie będziemy się już komunikować.
Co ustaliłeś z Bergsonem?
Nic. Myślę...
że już nie odbierze moich telefonów.
Dzięki.
Przykro mi, Micky.
Miałeś rację.
Powinniśmy...
patrzeć w przyszłość.
Tego by chciała.
Wiesz co?
Nie wiem.
Nie będę tracił nadziei.
Nigdy.
Zadedykuję mamie cały album.
Jak sobie życzysz.
Idziemy?
Idziemy.
Pato.
Micky.
Dobra decyzja.
Dziękuję.
To arcydzieło, Pato.
Zwłaszcza dla mnie teraz.
Dobra, grajcie.
Cześć.
- Micky. - Jak się masz?
Micky.
Chcesz coś do picia?
Nie.
Nie trzeba.
Wszystko gra.
Słuchaj.
Powiedz mi jedno. Czy ona...
Nienawidzi mnie?
Wcale nie.
Micky.
Strasznie chce cię poznać.
„Kiedy zobaczył tę olśniewającą dziewczynę
i jej prowizoryczne łóżko,
podszedł bliżej,
jakby przyciągnął go magnes.
- Uklęknął...” - Cześć, Michelle.
Cześć.
Przyniosłem ci prezent.
Kokardka nie jest idealna, ale...
Napisy: Ewelina Zakrzewska