NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
KADYKS, HISZPANIA, 1992 ROK
Kochanie, msza jest za dziesięć minut.
Musimy iść.
Czego ci jeszcze trzeba?
Niczego, dziękuję.
Słuchaj.
Idź ze swoim tatą.
Jak to?
Muszę pogadać z Hugo.
Zobaczymy się na miejscu, dobrze?
Czemu nie pozwoliłeś Mosadowi dokończyć śledztwa?
Straciliśmy tylko czas i nie ma postępów.
Nie wiem, co powiedzieć. Chciałem pomóc.
Nie.
Trzeba było uprzedzić, że się z nimi skontaktujesz.
Podobno niecały rok temu widziano, jak wychodzi z banku.
To dobre wieści.
Nie będą dobre, dopóki nie zobaczę mamy.
W przyszłym tygodniu spotkasz się ze śledczym z Mosadu.
Musimy wierzyć.
Chodźmy.
Módlmy się za naszego brata Luisa Reya
i za wszystkich bliskich, którzy odeszli.
Modlimy się do Pana.
Panie, wysłuchaj nas.
Pan, który jest olśniewającym światłem,
rozjaśnia nasz mrok i prowadzi ku nadziei,
aż dotrzemy do krainy bezkresnej jasności
i pokoju wiecznego.
Zebraliśmy się dziś, by modlić się za wieczny odpoczynek
naszego brata Luisa Reya,
którego Pan wezwał do siebie.
Modlimy się o nieskończoną łaskę,
by mógł dotrzeć do krainy pokoju i jasności.
Modlimy się za jego rodzinę,
by ich wiara w zmartwychwstałego Chrystusa
była prawdziwym pocieszeniem.
Cześć.
- Gdzie kasa? - Na twoim koncie.
- Połowa. - Zgodnie z umową.
Chcę dwa razy więcej.
Daliśmy ci pieniądze,
które byliśmy ci winni.
Nie dostaniesz ani grosza więcej do końca swojego pieprzonego życia.
Muszę jechać do Madrytu, ale wkrótce się zobaczymy.
Hej...
Obiecuję, że będziemy bliżej ciebie.
Chodź.
Micky?
Pogadamy?
Doc.
Zabierzesz ich?
Dziękuję.
Powinnam była ci powiedzieć o chorobie twojego ojca.
Nie przepraszaj.
Wiedz, że zawsze chciałam
dbać o naszą rodzinę.
Posłuchaj.
Wiem, że nie odwiedziłeś Sergio, żeby nie widzieć ojca.
Luis był moim synem i zawsze będę za nim tęsknić.
Ale był...
bardzo trudnym człowiekiem, nie zaprzeczę.
To nie twoja wina, że nie spędzałeś czasu z bratem.
Ale prawda jest taka,
że ledwo się znacie.
Sergio ze mną zamieszka.
Słucham?
- Sergio ze mną zamieszka. - Naprawdę?
Dlaczego?
Czego mu tu brakuje?
Myślisz, że pozwoliłbym, by miał takie dzieciństwo jak ja?
Posłuchaj.
Nie rób ze swojego dzieciństwa jakiejś tragedii.
Zarabiałeś więcej niż cały Kadyks.
- Nie chcę, by był przy Tito. - To jego wujek. Czemu ma go nie widywać?
Jadę do Madrytu pogadać z prawnikiem.
Sergio zamieszka ze mną.
MORZE ŚRÓDZIEMNE, 2005 ROK
Zdrowie!
Wiem, że nie lubisz gadać o interesach przed koncertami,
ale musimy porozmawiać.
Miałem już wakacje. Zróbmy trasę i tyle.
Tak, ale Joe i ja nie mieliśmy wakacji.
Nie wróciliśmy z pieprzenia 30 Rosjanek na morzu.
To były Szwedki.
Dupek z ciebie.
Pomyślmy.
Możesz jechać na wakacje po trasie.
Na trasie zarobiliśmy prawie 90 milionów.
Kiedy skończysz?
Nigdy.
Tak!
Czyli nie będziemy mieć wakacji.
Czemu cię to dziwi?
Powinieneś być przyzwyczajony.
- Jak tam? - Dobrze.
Pa.
Nie widzisz, że zawsze tak jest?
Ma wszystkich gdzieś.
Joe. Przesadzasz.
Czemu?
Nie jedziemy nawet do Toluki.
A on lata concorde'em do Grecji.
Nikt nie lata concorde'em od jakichś pięciu lat.
On tak, założymy się?
Zapominasz o jednym. To twój szef.
Jeśli chce kontynuować trasę, to kontynuujemy.
Na tym koniec.
- Czekaj. - Cholera...
Skoro nie mamy wakacji,
to zarezerwujmy kolejne koncerty.
- By więcej zarobić. - Nie możemy.
Za miesiąc chce mieć nagrany album.
Nie ma czasu.
Koniec z koncertami. Dobrze?
Bierzmy się do roboty.
Wieczny optymista.
Widzimy się w Meksyku.
Mogę zostać, jeśli chcesz.
Widzimy się za parę dni.
- Przepraszam, że musiał pan czekać. - To nic.
Pański menedżer
poprosił o przekazanie mu informacji, które zebrałem do tej pory.
Wyraziłem się jasno.
To śledztwo było i jest w toku.
Tak.
Ta kobieta w banku...
To nie była ona.
Przykro mi.
Według naszych źródeł...
ta kobieta to Alma Ferré.
Użyła paszportu pana matki, by uzyskać dostęp
do jednego z jej kont w zeszłym miesiącu.
Nie znam jej.
To tylko jeden trop, panie Gallego.
Nie ma co tracić nadziei.
Już to słyszałem.
Pracuję dla Mosadu.
Znajdę ją.
Proszę mi wierzyć.
Dzień dobry. Cześć, Dulce.
Wszystko dobrze?
- Cześć, Lety. - Dzień dobry.
- Co za bałagan. - Tak, wiem.
Wciąż wszystko układamy.
To powinno być już zrobione.
- Świeża kawa? - Poproszę.
- Proszę. - Wchodzę.
Proszę.
Mam straszną wiadomość.
Co?
Nie umieram.
Jesteś dupkiem.
Ale z ciebie dupek!
Nie potrzebujesz chemioterapii?
- Nie. - To wszystko?
Lekarz mówi, że wystarczy operacja.
Co jeszcze?
Mam rzucić palenie.
To czemu palisz?
Rzucę po operacji. Teraz nie mogę.
Albo gdy się to skończy, spójrz na to.
- Zrobiliśmy postępy. - Jakie? To bajzel.
Wygląda jak plac budowy, nie możemy przyjmować tu ludzi.
- O rany! - Słuchaj.
Co z nowym wakatem?
Po co ci więcej ludzi?
Bo chcę mieć pomoc.
Spójrz na to biuro.
Potrzebuję menadżera
pracującego tutaj i na zewnątrz.
I chcę mieć wywiady w tym tygodniu.
- Idealnie, zacznę szukać. - Dobrze.
- To jest moje. - Tak.
Hugo.
To świetna wiadomość.
Dzięki.
Posłuchaj uważnie.
Masz sto razy większy talent niż ci chłopcy.
Pomyśl o swoim bracie i ojcu, Killo.
Jesteś Gallego, syn Luisa Reya.
Sztuka jest w tobie.
Sergio.
A teraz idź.
Pokaż, co potrafisz.
Śmiało.
Przykro mi, ale dzieciak należy do Matilde.
- Jak to? To mój brat. - Wiem.
Ale tak zdecydował twój ojciec.
Nie możemy wiele zrobić.
Mogę coś zrobić, żeby go ze sobą zabrać?
Mówiłeś, że twój wujek ma na niego zły wpływ.
Bardzo zły.
Potrzebuję dowodu.
Muszę coś mieć, żeby ci pomóc.
Daj mi coś.
José, przemyśl to.
To świetna lokalizacja.
BOGOTA, KOLUMBIA, 2005 ROK
Nie ma jeszcze nazwy.
No nie wiem.
Peru nie jest za rogiem, Aurelio.
Pomóż mi.
Jesteśmy w Kolumbii, nie w Meksyku. Przemyśl to.
- Wiem, że jest bliżej. - To o co ci chodzi?
To nasz ostatni koncert tutaj.
- Dobra. - Nie wiem.
Szef nie zechce robić kolejnego.
Chyba że oferta jest warta zachodu.
O jakiej sumie mówimy?
- Spóźniłaś się. - Już lecimy.
Dziesięć.
Dziesięć?
Nie marnuj mojego czasu.
Ile jest wart koncert Luisa Miguela?
Osiem.
Bo mam dobry humor.
Narzekałeś, że jesteś zmęczony.
To jeden koncert więcej, a nie triatlon.
Nie radzisz sobie z jego grafikiem.
Jak to? Za mało pracuję?
Oferuję mu tylko tacos z krewetkami?
Joe, wystarczy.
Przestań.
Nigdy nie byliśmy na tej scenie.
To nie jest pierwszorzędna sala.
Nie zagramy tam. Kropka.
Jasne.
Nie podałem ci kwoty.
Nieważne.
Czemu jesteś takim dupkiem?
Zróbmy tak.
Wyluzuj, a potem pogadamy.
Proszę tylko, żebyś to przemyślał.
Przez sekundę.
Bo oferta jest tego warta.
Posłuchaj.
Dobrze, mów.
Sześć milionów.
Za jeden koncert.
Cholera.
- To kupa kasy. - Właśnie.
Jesteś pewien?
Omówimy to z Mickym. Dobrze?
Pójdę po niego.
Nie mogłem wyciągnąć nogi.
MIASTO MEKSYK, 1992 ROK
Świetnie, Patricio.
W każdym razie
przejdźmy do rzeczy.
Dwie magisterki w Bostonie.
Duże doświadczenie. Imponujący życiorys.
Jasne, jeśli szukamy tłumacza.
Chwileczkę.
Jesteś fanem River?
- Jesteśmy fanami River. - To zbrodnia.
O nie.
Kiepsko zaczynasz.
Podaj jednego dobrego zawodnika.
Mogę wskazać setkę. Beto Alonso.
Beto Alonso nie ma nic.
Nic?
Francescoli, Onega, Labruna...
Podaj dobrego gracza z Boca.
Ángel Clemente Rojas.
Rojitas? Żartujesz.
Nie.
Żeby było jasne...
W życiu nie zatrudnię fana Boca.
Dziękuję za przybycie. Może innym razem.
Po co gadać o piłce, jeśli nie można się nie zgadzać?
René do mnie dzwonił.
Wiemy, że pracowałeś z René.
To chyba nie problem?
Praca z René jest gorsza niż bycie fanem Boca.
Nie będę marnował ci więcej czasu. Masz moje CV.
Byłbym zaszczycony, mogąc pracować dla Luisa Miguela.
I dla ciebie.
Będziemy w kontakcie czy mam podpisać umowę?
- Dziękuję za przybycie, Patricio. - Nie ma za co.
- Zamknę drzwi. - Dziękuję.
No i?
Stawiamy na Mestre?
Zastanowię się.
To na pewno nie mama w tym banku?
Na sto procent, Alex.
Są zdjęcia, to ktoś inny.
Cholera, Micky.
Co?
To sąsiadka.
Czyja?
Nie wiesz, bo nigdy cię nie było.
To María.
Z domu obok Las Matas.
Nie, podali inne imię.
Odbiło im. Może zmieniła imię i nazwisko.
Ale przysięgam, że to María.
Czemu brała pieniądze z konta mamy?
Nie wiem.
Jeśli ma jej paszport, to wie, gdzie jest.
Może daje jej pieniądze, chroni ją.
Musimy ją znaleźć i z nią porozmawiać.
Idź z Sergio.
Spytam agenta, co da się zrobić.
Krok po kroku, Alexito.
Krok po kroku.
Czy ja dobrze rozumiem?
Odszedłeś z mojej firmy,
a teraz mam ci pomóc w zdobyciu nowej pracy?
Kto powinien pracować z Luisem Miguelem?
Ja czy obcy?
Zamiast oferować pracę Mestre może podniosę ci pensję?
Nie chcę już tu pracować.
Wielkie dzięki.
Zaoferuj pracę Mestre w Monterrey.
- Znam go, nie jest głupi. - Nie?
No to zatrudnię go od razu.
Zatrudnij go, a ja zajmę się resztą.
Skorzystasz na tym, że będę pracował w Publishow z Hugo.
Daj sobie pomóc.
Gdzie Micky?
Jest zajęty, ale niedługo wróci.
Babcia ci mówiła, że wystąpię w reklamie?
- Jak to? - Tak.
Kto pozwolił ci grać w reklamie?
To reklama gry planszowej z pchłami.
Będę też śpiewał.
Śpiewał?
Nie rozumiem.
- Po co śpiewasz? - Co?
Nie cieszysz się, Alex?
Zabraliśmy go na casting i był cudny.
Po czymś takim załatwienie mu wywiadu w TV było łatwizną.
Ty mu to załatwiłaś?
Jasne, a co?
Zostaniesz na kolację?
- Zostanę. - Wspaniale.
Z cebulą, tak jak lubisz. Chodź.
Dzięki, babciu.
Jak było na castingu, Sergiño?
- Świetnie. - Otworzę wino, uczcimy to.
Brzmi obiecująco.
Wygląda na to, że María Carrasco mieszka w Madrycie.
Przekażę to swoim ludziom.
- Odezwę się... - Nie.
Proszę podać mi jej adres.
Jest mi potrzebny. To nie może czekać.
My się tym zajmiemy, panie Gallego.
Ta kobieta mieszkała obok mnie. Porozmawia ze mną.
Nie wiadomo, czy jest po pana stronie.
To zbyt ryzykowne.
Muszę mieć jej adres. To nie może czekać.
Dobrze, proszę zapisać.
Zobaczymy, ale nie zabiorę dziewczynek.
- Czemu nie? - Mój drogi Lalo Mestre.
- Pato. - Jak się masz?
- Dobrze. - Nie wstawaj.
- Miło cię widzieć. - Co słychać?
Zobacz, co przyniosłem.
Pokaż.
- Marianuca. - Mój drogi.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Piękna jak zawsze.
- Dziękuję. - Jak rodzice?
Świetnie.
W zeszłym tygodniu nasze mamy grały w pokera.
Słyszałem.
To groźne zawodniczki.
Nie zmieniają się.
A te dziewczynki to pewnie Sofía i Renata.
Najpiękniejsze dziewczynki w klubie.
Gratulacje, Lalo.
Fajnie, że zatrudniasz się w WEA w Monterrey.
To świetna praca.
W Monterrey?
- Nie wiedziałam. - Każdy chce go zatrudnić.
Wyobrażam sobie.
Zamierzałem ci powiedzieć.
Zostawię was. Wracam do gry w golfa.
Powodzenia, Lalo.
Świetnie ci pójdzie.
Cześć.
Co to za praca w Monterrey?
Julieta, nie baw się jedzeniem.
Nie byliśmy w Limie w zeszłym roku?
Nie byliśmy tam od dwóch lat.
To nic, pojedziemy latem.
Pomyślmy.
Co mamy za tydzień?
- Album Navidades. - Tak.
Prawda?
Nie ma problemu, zdążymy.
To jeden koncert więcej.
Ale w nieznanym miejscu i na ostatnią chwilę.
Nie zapominajmy.
Micky, muzycy są wyczerpani.
Będziesz pierwszym piosenkarzem z Meksyku, która tam wystąpi.
Lokal jest tak nowy,
że nie ma jeszcze nazwy.
Wyobraź sobie.
El Foro Sol.
Daj spokój. El Foro Sol już istnieje.
No to El Foro Luis Miguel.
Nieważne.
Najważniejsze, że pozwolą ci go nazwać.
Wystąpię...
jeśli zapłacą podwójnie.
Nie zapłacą podwójnie.
Zapłacą ci cztery razy więcej niż zwykle.
Cztery.
Jasna sprawa.
Sześć milionów dolarów.
Dopilnujcie wszystkiego.
Załatwione.
María.
Pamiętasz mnie?
Co wiesz o mojej mamie?
O Marceli?
Nie odzywała się, odkąd przestałam pracować w Las Matas.
Jesteś pewna?
Bo mam tu dowód
sprzed niecałego roku.
Wypłaciłaś w banku pieniądze z paszportem mamy.
- Nie. - María.
Mów, gdzie jest, albo zadzwonię na policję.
Nie boję się policji.
To kogo?
Co jest, Micky?
Co się stało? Nic ci nie jest?
Micky.
Wszystko gra?
Micky.
Co się stało?
To był Tito.
Co?
Sukinsyn.
Co powiedziała María?
Przekupił ją.
To on
dał jej paszport, żeby poszła do banku.
Tamtego dnia w Las Matas...
- Kiedy... - Co?
Wtedy...
usłyszała krzyki.
Tamtego dnia w Las Matas.
Gdy poszła do nas,
Tito otworzył drzwi
w zakrwawionej koszuli.
Musimy pogadać z tym sukinsynem.
- Słyszysz mnie? - Dobra.
Hej.
Musimy wydostać stamtąd Sergio.
- Witaj, Tito. - Jak się masz?
Świetnie.
Jak wiecie, to kuzyn Luisita Reya.
A po lewej siedzi Sergio Gallego Basteri.
Podejdziesz tu?
Podejdź bliżej.
Usiądź mi na kolanach.
Zajmuje się tobą babcia, prawda?
Tak.
Pamiętasz swojego brata Luisa Miguela?
Tak, widziałem go niedawno.
Twój wujek mówił, że dla nas zaśpiewasz.
Tak.
Ma anielski głos.
Naprawdę? Posłuchajmy.
Sergio, zaśpiewaj nam piosenkę.
Wszystko jasne.
Chcą na nim zarobić.
Sergio nie może być przy Tito.
Nie wygląda przy nim na zdenerwowanego.
Może się stresuje, bo jest w telewizji,
ale nie wygląda na to, żeby go zmuszano.
Słuchaj.
Chcę go zabrać do Meksyku.
To nie jest dostateczny dowód na to, że jest maltretowany.
Chciałbym ci pomóc, ale to za mało.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Telefon do pana.
Przepraszam.
Musimy zmienić prawnika.
Nie.
Musimy zmienić plan.
Mam nadzieję, że praca z nami będzie owocna.
Tam.
To twój gabinet.
Drogie panie, pan Robles z nami pracuje.
Zostawmy ten pokój dla niego.
Przepraszam.
Dziękuję.
To nie najlepszy gabinet...
Ani słowa, jest idealny. Dzięki.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Dziękuję.
Zgadzam się.
Może porozmawiamy o tym osobiście?
Za godzinę? Idealnie.
Do zobaczenia.
Dzięki.
Masz dwie godziny, by dojechać na lotnisko.
Jesteś pewny?
Oczywiście. Ufam ci.
Ufam ci.
Powodzenia, stary.
Babcia wie, że jedziemy na wycieczkę?
Tak, Sergiño.
Rozmawialiśmy.
Cieszy się, że będziemy razem.
Zadowolony?
- Tak. - Świetnie.
No dobra. Idziemy.
No chodź.
Chodźmy.
LIMA, PERU, 2005 ROK
Chodź, Micky, intro się zaczęło.
Występujemy tylko w najlepszych miejscach.
To jakaś dziura.
Nie musi zawsze śpiewać w National Auditorium.
Gdyby jego kariera zależała od ciebie,
gralibyśmy w klubie karaoke.
Bo Luis Miguel wszystko zawdzięcza tobie.
- Mniej więcej. - I twojej koszule księdza.
- Idziemy. - Micky.
- Szybko. - Próba mikrofonu.
Dzięki, że wpadłeś.
To dla mnie przyjemność. Porozmawiajmy o Sergio.
Cieszę się, że chcesz mi pomóc rozwijać jego karierę.
Sergio właśnie leci do Meksyku.
Z kim?
Alejandro zabrał go na lotnisko.
Już go nie zobaczysz.
Słuchaj, Sergio zostanie u Matilde.
Nie zrobisz mojemu bratu tego, co zrobiliście mi z tatą.
Nigdy w życiu.
Nie ma o czym gadać, skoro go zabrałeś...
Jest o czym gadać.
Pogadajmy o Maríi Carrasco.
Nie znam.
Coś ci świta?
Nie mieszkała u sąsiadów w Las Matas?
Przekupiłeś ją i groziłeś jej.
Zabrałeś jej paszport mojej mamy.
Nie znam jej.
Jest świetnie, daj z siebie wszystko.
Choć mam dość tego,
że Joe wtrąca się w moje sprawy.
Nie słyszysz tłumu? Oszaleli.
Ale muzyka...
Jest do kitu.
Od kiedy jesteś ekspertem od akustyki?
Idź już.
Dobrze wiesz,
gdzie jest moja mama.
Nie wiem.
No dobra.
Do kurwy nędzy!
Gdzie moja mama?
Nie wiem!
Wiem, że wiesz, sukinsynu.
- Gdzie ona jest, dupku? - Micky, nie!
- Nie wiem. - Miałeś zakrwawioną koszulę!
- Zabiję cię! - To nie ja!
- Co jej zrobiłeś? - To był twój ojciec!
Zmusił mnie, żebym szantażował Maríę!
Dał mi jej paszport i dostęp do kont.
Co zrobił mój tata?
- Co on zrobił? - To był wypadek.
Kłócili się...
Co zrobił? Gdzie moja mama?
Jedź do Las Matas!
Idź do Las Matas, poszukaj jej.
To był wypadek.
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Wyprowadźmy go!
To nieprawda.
Joe!
Joe, karetka, szybko!
Wezwij karetkę!
Wszyscy na zewnątrz!
Napisy: Ewelina Zakrzewska