NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Panie Víctorze!
Telefon dzwoni.
Wszystko dobrze?
Proszę iść, Glorio.
Słucham?
Proszę iść!
I dziś nie wracać.
…oficjalna wiadomość o działaniach GTVV.
Miało to dziś wyraźny wpływ na hiszpańską giełdę od jej otwarcia,
a zwłaszcza na cel brutalnego przejęcia,
Grupę Malvara,
której akcje wzrosły o sześć procent.
Niemiecki gigant zapewnił, że przejęcie nie doprowadzi
do zmian w polityce Grupy
i że El Observador Nacional nie stanie się
wiodącą gazetą w języku hiszpańskim.
Wielu uważa,
że to Banco Industrial stoi za przejęciem.
Wiadomo, że były nieporozumienia
między bankiem a prezesem Grupy Malvara,
Víctorem Genovésem,
który prawie na pewno
straci kontrolę nad Grupą.
Trzy tygodnie temu Banco Industrial
został opisany w artykule opublikowanym
w El Observador Nacional, łączącym…
Wszystko się wali.
Potrzebuję dwa tygodnie wolnego od jutra.
Temat Sindicato Audiovisual dam ci dziś.
Mogę spytać, po co ci te dwa tygodnie?
Nie.
Sprawy zawodowe?
Nie.
Jak życie?
A twoje?
Cóż… będę walczył, póki mnie nie zwolnią.
Ile ta oferta ma wspólnego z moim artykułem?
Víctor ci odpowie lepiej niż ja.
Mónica.
Ten artykuł jest najlepszą rzeczą,
jaką ta gazeta opublikowała od lat.
Wracam do pracy.
Jakieś instrukcje?
Coś słyszałaś, Natalio?
O czym?
O ludziach na górze, naszych przełożonych.
Mieliśmy szóstą ofiarę.
I nikt nie zapytał, jak to możliwe.
Kazałem przesłuchać całą jednostkę.
Czy ktoś podważył moją decyzję?
Lub spytał, co, do cholery, robię?
Jeszcze ich to obchodzi?
Jeszcze nam ufają?
Jak myślisz?
Pewnie wiedzą tyle co my.
Nic więcej.
Nie byłbym taki pewien.
Cóż…
Przeanalizuję dane
z autopsji Armanda Gómeza.
Nikt z nas nie jest wtyczką, Alfredo.
Życie toczy się dalej. Przestępstwa są popełniane.
Jest dużo pracy.
Proszę, oddzwoń. Daj znać, kiedy będziesz.
Nie nadążam.
Masz 140 wiadomości, a zarząd naciska.
Zwołaj spotkanie strategiczne,
jeśli nie chcesz kolejnego buntu.
Wczoraj płakał dwie godziny.
Dość tego. Nie rozwiązuje się spraw pieniędzmi.
Nawet myśl o ojcu go zasmuca.
Nalegam. To ostatnie ostrzeżenie:
zachowuj się jak ojciec…
albo odejdź.
Kochanie, przykro mi z powodu oferty.
Ale nie dlatego dzwonię.
Madryt czasem mnie przygnębia.
Tęsknię za przyjacielem.
Może mnie odwiedzisz?
Chciałabym zjeść razem kolację i napić się wina.
Oddzwoń.
Nie byłem dziś w biurze. ani nie odbierałem telefonów.
Nie żal mi ciebie.
Twoje akcje są teraz warte fortunę.
A dziewczyna?
Odeszła.
Cholera. To dlatego tak wyglądasz.
To nie przez ofertę.
A co z przyszłością?
Widzisz to czy nie, wygląda obiecująco.
Wino,
kolacja,
intymność…
I dobra rozmowa o interesach.
Co zrobisz z pieniędzmi ze sprzedaży?
Nie wiem, czy tak się stanie.
- Nie? - Nie.
Co zrobisz?
Zostaniesz udziałowcem GTVV?
Siadając na zebraniach w ostatnim rzędzie obok ochroniarza?
Przejęcie może się nie udać.
Twoja duma jest godna podziwu.
Trzeba by bomby atomowej,
by wyszło na twoje.
Gdybyś przyjął moją ofertę…
O ile pamiętam, była niższa od ich.
Cena za akcję była niższa.
Więcej byś zyskał, nie tracąc kontroli.
Pozbędą się ciebie,
a ja ci się oświadczyłam.
Małżeństwo bez dzieci.
Żegnaj, gazeto.
Ten bagaż, który sam nosisz,
zaczyna ci ciążyć.
Nawet z twoim talentem do biznesu.
Odpuść.
Naucz się płynąć z prądem.
Czasem brzmisz jak kiepska reklama.
Oboje wiemy, że wszystko się rozpieprzy
za dziesięć… 15 lat?
Twoja walka o prawdę,
sprawiedliwość,
dziennikarską dyscyplinę…
nie ma już sensu.
A sposób, w jaki okazujesz swój moralny sceptycyzm
stał się…
trochę śmieszny.
Baw się, przyjacielu.
Inaczej to wszystko nie ma sensu.
Baw się, póki trwa impreza.
HISZPAŃSKA REBELIA WYBUCHA
DLACZEGO TERAZ? DLACZEGO VÍCTOR?
PO CO MILCZEĆ? CO NA TYM ZYSKUJĄ?
WYDZIAŁ ZABÓJSTW, PORWANIA, MAJĄTKI,
WYMUSZENIE, DAROWIZNY
VÍCTOR GENOVÉS
DZIEDZICZY IMPERIUM ANTONIA MALVARA
NIE POCHODZI Z BOGATEJ RODZINY
DZIEDZICZY DZIĘKI ZASŁUGOM
NIEOCZEKIWANIE
NIE PASUJE DO ELIT
Dzień dobry.
Proszę przestać pracować
i odejść od biurek.
Szukają pana.
Przepraszam.
Ci panowie są z policji.
Witam wszystkich.
To pracownicy Narodowego Centrum Wywiadu.
Nasi przełożeni postanowili,
że od dziś przejmują śledztwo.
Dostaniecie dokument do podpisania.
Dzień dobry.
Dajemy wam umowę o zachowaniu poufności.
Każdy musi ją podpisać.
Wszystkie strony i na końcu.
Dodajcie numer identyfikatora i odznaki.
Od dziś Ulubieńcy Midasa są uważani
za zagrożenie bezpieczeństwa narodowego.
Sprawa będzie objęta tajemnicą państwową.
To oznacza, że ujawnienie informacji
będzie sprzeniewierzeniem.
Napiszcie nazwiska wszystkich,
którzy wiedzą o sprawie
i komu o niej mówiliście.
Bez wyjątków.
Każde zaniedbanie
to też sprzeniewierzenie.
Wszystkie komputery zostaną w tej sali.
Oddajcie wszystkie urządzenia,
jakie macie przy sobie.
Zostaną wam zwrócone po kontroli.
Brzmi okropnie,
ale to środki bezpieczeństwa.
Nie chcę, by ktokolwiek myślał, że ta jednostka zawiodła.
Ta sprawa jest poza…
naszym zasięgiem.
Każdy z was świetnie się spisał.
Dziękuję wszystkim.
Proszę zaczekać.
Víctor.
Dziękuję za przybycie.
Pilar.
Siadaj.
Przedstawiam: Elena pracuje ze mną w ministerstwie,
Alfonso jest komendantem głównym policji,
a Marta jest dyrektorem Centrum Wywiadu.
Jak się masz?
Jestem trochę zaskoczony.
Przejdę do rzeczy.
Skoro do mnie zadzwoniłeś,
żebym cię skontaktowała z policją,
sprawy musiały się skomplikować.
Nie znam innej sprawy,
gdy po tak ciężkiej pracy
zaszliśmy donikąd.
Jedno jest pewne: jak długo pan Genovés
wygląda na bezbronny cel,
organizacja Ulubieńców Midasa
będzie go szantażować.
Pewne jest to,
że zbrodnie wydają się nie mieć związku.
Taki związek widzi tylko pan i my.
Gdyby nie wiadomości i maile,
które pan otrzymuje,
nic nie wyróżniałyby tych zgonów
spośród dziesiątek innych każdego dnia.
Za kilka dni będziemy gościć
Szczyt Europejski i w tej sytuacji
będziemy potrzebować całej policji.
Więc wstrzymujecie śledztwo.
Nie.
Wrócimy do… zwykłego systemu.
Zgony nadal będą badane,
ale zgodnie z rutynowym protokołem.
Jak zwykle.
Czyli oddzielne śledztwa?
Rutynowo.
Uwolnimy pana od nich
i pokażemy im, że nie istnieją.
To ich słabość.
Prawda? Jeśli nie poświęca pan im uwagi, nie istnieją.
Najważniejsze teraz to wysłać wiadomość do Ulubieńców Midasa.
Dać im do zrozumienia, że nic nie dostaną.
Rozumiem.
To proste:
nadal będą przestępstwa, a my będziemy udawać,
że nic się nie dzieje i nic nie wiemy.
A ludzie?
Jacy ludzie?
Ludzie będą żyć jak zwykle.
Przyszłe statystyki pokażą
wzrost nagłych zgonów w Madrycie
przez parę miesięcy.
I po sprawie.
Rząd nie może się wszystkim zajmować.
Ale zajmiemy się pięcioma milionami, które pan stracił podczas operacji.
Jutro zostaną panu przelane.
Nie wierzę własnym uszom.
Przekupujecie mnie.
Staramy się być uczciwi, Víctorze.
Nic nie jest takie proste.
Nie na naszych stanowiskach.
Naszych i twoim.
Najlepszy sposób walki
z tymi szantażystami
to milczenie.
Dla dobra wszystkich
Jeśli to wyjdzie na jaw,
wybuchnie kłopotliwa,
niepotrzebna histeria.
„Wyjdzie na jaw”…
Kto mówi o jej ujawnieniu?
Trzeba położyć temu kres. To zaniedbanie.
Całkowite zaniechanie obowiązków rządu.
A jeśli ci zwykli ludzie dowiedzą się,
że umywacie ręce?
To z powodu tego, co pomyślą…
To z poczucia obowiązku uważamy,
że to najlepsza opcja. Najskuteczniejsza.
Jest w twoim interesie,
żeby nic z tego nie wyszło na jaw.
Wszyscy tutaj.
Wszyscy.
Mają obowiązek milczeć.
I pomagać sobie.
Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
W każdej sytuacji.
A ja mogę na ciebie liczyć?
Wszystko dobrze?
Zmiana planów. Nie jadę do domu.
Proszę na Serrano 22.
Należy do pani.
Pięć milionów. Znów duże zamówienie.
Te same pięć milionów
wraca jutro na konto, Mauro.
Odłóż je, bo możemy znów ich potrzebować.
Może w gotówce.
Znowu bez ubezpieczenia.
I tym razem bez nadzoru policji.
Znowu nie powiesz dlaczego i po co?
Później ci powiem.
Gdy potrzebne będą kolejne raty.
Víctor, jestem twoim adwokatem.
Nasze rozmowy są poufne.
Na szczęście są chronione.
Poza tym prawo jest takie samo
dla ciebie i dla mnie.
Jesteś szantażowany?
Pamiętaj,
że płacenie okupu jest nielegalne.
Nielegalne.
O jakiej sumie mówimy?
Pięćdziesiąt milionów.
To, co robisz, jest złe.
To jakaś szajba.
Jak cię złapią, zgnijesz w więzieniu.
Przestań.
Policja nie będzie problemem.
W porządku.
Zrobię, co mówisz.
Ale to musi być legalne, na piśmie.
Dobrze.
Pomóż mi to zatuszować.
Będę potrzebować alibi,
czegoś nie do sprawdzenia.
Będziesz musiał obniżyć swoje honoraria.
Dziękuję.
Víctorze…
Malvar był tu dwa,
trzy tygodnie przed śmiercią.
Przyszedł zmienić testament.
Gdy zobaczyłem, że wszystko ci zapisał,
powiedziałem, że to szaleństwo.
Miał taki sam wyraz twarzy jak ty,
gdy tu wszedłeś.
Dwa tygodnie później miał wypadek.
Był świetnym kierowcą.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Przepraszam?
Proszę pana?
Na dół?
Minister spraw wewnętrznych ogłosił,
że rząd może poprosić króla o interwencję wojskową,
by opanować zamieszki i przywrócić porządek na ulicach Madrytu.
Jeśli zamieszki nie ustąpią,
rozkaz może być…
Dzień dobry. Pan Gerardo Pinzón?
Tu Mónica Báez. Piszę dla El Observadora.
…by stłumić niepokoje społeczne, ale…
Dziękuję.
Chcę poprosić o wywiad.
…racjonalne negocjacje są niemożliwe, a Szczyt Europejski…
W obecnej sytuacji pana punkt widzenia
może być bardzo przydatny.
Może jutro?
Napije się pan?
Przyszedłem powiedzieć, że złożyłem rezygnację.
Chcę, żeby pan wiedział.
Cieszę się,
że odnalazł pan spokój umysłu.
Muszę przyznać rację moim przełożonym.
Podsłuchy i odciski palców
mogą nie być najlepszym sposobem walki
z Ulubieńcami Midasa.
Wiedział pan, że zamkną sprawę?
Miał pan kiedyś wrażenie,
że Ulubieńców Midasa mogą być setki?
Albo tysiące?
- Jak tajne stowarzyszenie. - Co?
Może znów brzmię jak szaleniec,
ale proszę pomyśleć
i wyobrazić sobie Ulubieńców Midasa
jako wirusa.
Wirus społeczeństwa,
który może zarazić każdego
i pewnie zaraził już wiele organów,
w tym te,
z którymi miał pan dziś spotkanie.
Żyjemy w zupełnie innych światach.
Zupełnie innych.
Ale chyba się rozumiemy.
Rozumiemy innych.
Nie jesteśmy nawet po imieniu,
panie Conte.
Brak mi spokoju umysłu, panie Genovés.
Proszę mi wierzyć.
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, że jest pan sam.
Od teraz tylko pan
może powstrzymać te zbrodnie.
Sugeruje pan, żebym zapłacił?
Muszę panu coś wyznać.
W najbardziej przejebane noce śledztwa,
a było ich wiele…
zabicie pana przyszło mi do głowy.
Pana.
Jeszcze jedna śmierć.
Tylko jedna,
by zapobiec wielu ofiarom.
Jako policjant miałem obowiązek
zapobiec tym zabójstwom,
ale była jedna ofiara za drugą.
To byłoby rozwiązanie.
Nielegalne, bezprawne, niemoralne…
ale rozwiązanie.
Jeszcze jedna śmierć,
by zapobiec wielu ofiarom.
Ale nie umiałem tego zrobić z zimną krwią.
Rezygnacja to dobra decyzja.
Stracił pan wiarę.
Wiem, że idę na łatwiznę:
„To nie mój obowiązek. Cóż mogę zrobić?"
Większość z nas tak robi.
Dlatego sądzę,
że wirus zarazi cały organizm.
Przepraszam, Víctorze.
Przepraszam, że pana z tym zostawiam.
MÓJ TELEFON, ZEWNĘTRZY TWARDY DYSK
NAGRANIE
KOPIOWANIE
ODTWARZACZ MULTIMEDIALNY
Wejdź, Alfredo.
Co to jest?
Moja rezygnacja.
Odchodzisz? Kurwa!
Ta twoja cholerna uczciwość
działa mi na nerwy.
Nie przyjmuję jej!
Daj spokój, Alfredo.
Wolę mieć cię pod kontrolą.
Przynajmniej teraz.
Idioto, masz blisko do emerytury. Puszczę cię wcześniej, za dwa lata.
Sukinsyn!
Nie, dziękuję.
Jak coś powiesz, jesteśmy udupieni.
Wszyscy.
Ty odchodzisz, a ja nie mam kontroli nad wydarzeniami.
Co robisz, Alfredo?
Gdzie trzymasz koperty?
W prawej górnej szufladzie.
Śpij dalej. Prawie skończyłem.
- Alfredo? - Tak.
Wracajmy do naszego miasta. Na dobre.
WYDZIAŁ BRUTALNYCH I WYSPECJALIZOWANYCH PRZESTĘPSTW
OSTATNIE OGŁOSZENIA
NAPISZ OGŁOSZENIE
ZGADZAM SIĘ
NA ZAPŁACENIE NOWEJ RATY V.G.N.
DODAJ
Wreszcie zadzwoniłeś.
Cześć, Lauro.
Przepraszam za nieobecność.
Miałem ciężkie dni.
Podjąłem decyzję.
Chcę ci powiedzieć, zanim to upublicznią,
bo to dotyczy was.
Jaką decyzję?
Sprzedam.
Świetnie. No i?
Oddam zysk na cele charytatywne.
Co?
Zatrzymam tylko trochę na nowy początek.
Nie rozumiem. Zobaczmy…
Nigdy nie pojmowałam twego rozumowania. Co chcesz powiedzieć?
Lauro,
musimy wynegocjować warunki separacji.
Nie.
Zakończyliśmy negocjacje.
Nie wracam do tego.
Co z tobą dzieje?
Lauro, to moje życie, moje pieniądze.
Ani twoje życie, ani twoje pieniądze.
Należą do Marcosa.
Nie zmienię mu edukacji ani stylu życia.
Słyszysz? Wbij to sobie do głowy!
Dzień dobry, Víctor.
Dobrze, że jesteś. Masz napięty grafik.
Prasa o mnie zapomniała dawno temu.
Zaskoczył mnie pani upór.
Przez panią obudzi się moja próżność.
Miło z pana strony.
Tam z tyłu.
Nie zaoferuję pani alkoholu,
ale mogę zaproponować…
Nie, dziękuję.
Mogę nagrywać?
Oczywiście. To żaden problem.
Mogę nie mieć nic ważnego do powiedzenia, ale…
W 2016 roku darował pan 68 milionów euro.
Cały swój majątek.
Tak.
Wtedy sprzedałem wszystkie udziały w firmie.
A przez kolejne dwa lata
resztę nieruchomości.
Jak mówiłem, mam świeże soki, śliwkowy…
Razem to 68 milionów euro.
Zgadza się?
Nie, dziękuję.
Nie zgadza się.
Ostateczna suma to ponad 80 milionów euro.
Dlaczego?
Dlaczego pozbył się pan majątku i firmy?
Dziwne. Wciąż zadają mi te same pytania.
Każdy rozumie ciągłe pomnażanie bogactwa.
Nikt tego nie kwestionuje. Ale trudno zaakceptować…
Wyrzeczenie.
Jakie wyrzeczenie?
Mam obrazy warte ponad milion euro.
Ten dom może być wart trzy miliony.
Nie jestem franciszkaninem ani marksistą.
Zmęczyłem się.
Zmęczył się pan?
Pieniędzmi?
Władzą?
Władzy? Raczej jej nie miałem.
Mówię o prawdziwej władzy.
A jeśli już, to za mało jak dla mnie.
- Teraz nie ma pan żadnej. - Nie.
Co pan zyskał?
Gdybym powiedział, że spokój umysłu,
wolny czas,
brak stresu…
To pani nie usatysfakcjonuje, prawda?
Niezupełnie.
Nie.
Nie chciałem odpowiedzialności.
Już nie.
To wszystko.
Panie Pinzón,
słyszał pan o Ulubieńcach Midasa?
Midas?
Tak. Wiem, kim był król Midas.
Mitologia mnie fascynowała za młodu.
Tego pani szuka? Midasa na emeryturze?
Czy ktoś, może potężna grupa,
zmusił pana do wyrzeczenia się pieniędzy?
Zrobiłem to, co uważałem za słuszne.
Zawsze istnieje presja.
Posiadając fortunę, wiesz jedno:
każdy jej pragnie.
I pojawia się dylemat: oddasz ją…
albo staniesz się większym draniem niż ci,
którzy jej chcą. A jest ich wiele.
Żałuje pan tego?
Nie.
Tego nie było w umowie.
Nie należy patrzeć wstecz. To niezdrowe.
Nie jest pan sam.
Nie jest pan jedyny.
Miło było spędzić z panią czas.
Przykro mi, że nic nie wniosłem.
Dziękuję.
Będzie ich więcej.
Zawsze jest więcej.
To była całkowicie osobista decyzja.
Ale czasem jest się samemu.
Zupełnie samemu.
I…
Pani Báez, proszę na siebie uważać.
POŁOŻĘ TEMU KRES.
Szanowny panie Genovés,
cieszymy się z pana przemiany.
Ufamy, że zrezygnował pan z wybiegów
i pozostanie wierny swej decyzji
co do kolejnych dziewięciu wpłat.
Proszę zrozumieć,
że tym razem musimy poprosić
o płatność gotówką.
Pięć milionów euro w zamkniętej walizce,
której kod ma odzwierciedlać
datę naszego pierwszego listu: dwadzieścia jeden, zero, dziewięć.
Dołączamy dokładne instrukcje dostawy,
której musi pan dokonać osobiście i sam,
jutro o 10.00.
Ufamy, że tak pan uczyni.
Do usłyszenia.
Z poważaniem,
Ulubieńcy Midasa.
Kurwa.
Współczujemy panu, panie Genovés.
Musi pan się czuć jak król Midas,
którego imię nosimy.
Pamięta pan go?
To mityczny król,
który za swoje jedyne życzenie wybrał,
by wszystko, czego dotknie,
zmieniło się w złoto.
Ku swemu przerażeniu zrozumiał,
że swoje życzenie przypłacił życiem:
jego jedzenie zamieniało się w złoto.
Panie Genovés…
U.M. NOWA WIADOMOŚĆ
…król Midas próbował wszystko naprawić.
Bał się.
Błagał, by odebrano mu jego dar.
Wtedy żyłby dalej.
Prosimy się zastanowić:
oddałby pan życie za swoje pieniądze?
Jeśli tak, to z góry gratulujemy.
W międzyczasie,
jutro, piątego,
ktoś inny będzie ofiarą pańskiego wahania.
Co pan zrobi, panie Genovés?
Pański czas się kończy.
Czekamy na odpowiedź.
Obserwujemy pana.
Z poważaniem,
Ulubieńcy Midasa
Proszę mi pomóc.
Proszę odsunąć rękę.
Dziękuję.
Cześć, Mauro.
Potrzebuję pomocy.
Znów?
Chcę, żebyś znalazł sposób,
żeby Marcos po mnie nie dziedziczył.
Chryste, Víctor! Co ty mówisz?
Też będziesz miał wypadek?
Nie, ale gdyby mi się coś stało.
Intuicja mi mówi, żeby zawiadomić policję.
Chyba powinienem to zrobić.
Wolałabym nie.
To twój jedyny spadkobierca.
Zgodnie z prawem dostaje
co najmniej dwie trzecie twojego majątku.
Dopilnuj, żeby tak się nie stało.
Znajdź sposób.
Kiedy nadejdzie czas, chcę…
żeby żył wygodnie, miał pieniądze, ale po mnie nie dziedziczył.
Użyj metod, które uznasz za stosowne.
Dobrze. Zrobię to.
Mam się przygotować na coś jeszcze?
Nie wiem.
Informuj mnie. Tak często, jak możesz.
Możesz na mnie liczyć.
Dziękuję, Mauro.
Dzień dobry panu.
Witam.
Cześć, Lauro.
Co ci się stało?
Wychodzisz?
Jest u siebie.
Wie, że przyjdziesz.
Baw się dobrze.
Víctor…
Cieszę się, że zmieniłeś zdanie.
Cześć, tato.
Cześć, Marcos.
Odrabiam lekcje.
Bawiłeś się, prawda?
Jest gorące.
Nie.
Bez znaczenia.
Ja też cały dzień gapię się w ekran.
Finanse…
są jak gra.
Też uzależniają.
Mama mówiła, że możesz stracić firmę.
Tak, ale to nieważne.
Jak w twojej grze.
Tyle że nie zabijasz zombie.
Znów cię zawiodłem w tym tygodniu.
Nieważne.
Możemy iść na szermierkę w następny weekend.
Na pojedynek.
Dobrze.
Chodź, przytul mnie.
Tato…
Co?
Chciałbym, żebyś mieszkał z nami.
Ja też, Marcos.
Chcę mieszkać tu z tobą.
CIESZĘ SIĘ. CHCESZ, TO MOŻEMY POROZMAWIAĆ.
CAŁUJĘ. POWODZENIA.
BĘDZIE JUTRO OFIARA?
TAK.
Minęły ponad dwa miesiące od wybuchu Hiszpańskiej Rebelii.
Szczyt Europejski zaczyna się za pięć dni
i wszyscy obserwują nasz kraj.
Negocjacje zostały zerwane.
Społeczeństwo jest całkowicie podzielone.
Wojsko przejęło kontrolę
nad ulicami Madrytu
pierwszy raz od przejścia do demokracji.
To sytuacja w Hiszpanii dziś, 5 listopada.
Zacznijmy od waszych komentarzy
na temat pierwszego nagłówka.
Jaime?
Wreszcie rząd przejmuje kontrolę
nad sytuacją po tym, gdy stało się jasne,
że przywódcy tej rebelii
zupełnie nie są zainteresowani
porozumieniem czy negocjacjami.
Chcą tylko przedłużać sytuację,
która jest chaotyczna
i niebezpieczna dla ludzi.
Ta sytuacja jest nieuzasadniona,
tak samo jak jest nieuzasadnione
stosowanie przemocy
w każdych okolicznościach
z jakiegokolwiek powodu.
Mónica?
Uważam, że popełniamy błąd,
widząc Hiszpańską Rebelię jako problem,
a nie jako symptom.
Te protesty są reakcją na rażąco niesprawiedliwą sytuację,
do której wszyscy się przyczyniliśmy.
Osiągnęliśmy punkt, w którym musimy stanąć po jakiejś stronie,
Wszyscy.
Jako społeczeństwo coraz częściej przekraczamy granicę.
Codziennie.
Albo, co gorsza, przesuwamy tę granicę.
Ci, którzy nie protestują, też bronią się przed tą niesprawiedliwością.
Niektórzy są zbyt zajęci
lub to ich bezpośrednio nie dotyka.
Nie widzą jej ani o niej nie myślą.
Niestety większość nie chce jej widzieć.
Decydują, że nic nie mogą zrobić, bo nie mają na to wpływu.
I jesteśmy my, którzy widzimy, że granica została przekroczona i po co tam była.
Widzimy, że inni ją przekraczają
i że to źle.
Jednak wciąż im na to pozwalamy.
Albo milczymy.
Z powodu konformizmu lub żeby przeżyć.
Bo od tego zależy nasza praca, bezpieczeństwo,
przyszłość rodziny.
Są też ci,
którzy świadomie przekraczają granice.
By to usprawiedliwić, zwykle przytaczają tak zwane „wyższe dobro”,
zasady lub system, który muszą chronić.
Boimy się utracić to, co mamy.
To zrozumiałe.
Nie możemy odwracać wzroku
i obwiniać symptomu.
Musimy się zdeklarować.
Dziś musimy zrobić rachunek sumienia.
I zdecydować,
czy godzimy się na tłumienie protestów
i przekraczanie granic.
Jeśli nie,
musimy to pokazać.
Jakkolwiek.
Musimy powiedzieć: „Nie.
Nie w naszym imieniu”.
Szanowny panie Genovés,
Gratulujemy.
Pana siódma ofiara zginęła
w Dehesa de la Villa.
Wygląda na to, że wreszcie
zrozumiał pan istotę naszej propozycji
i zareagował z godną podziwu odwagą.
U.M. NOWA WIADOMOŚĆ
Dlatego informujemy,
że nasza umowa dobiega końca.
Wkrótce się odezwiemy.
Do usłyszenia.
Z poważaniem,
Ulubieńcy Midasa
Napisy: Anna Wiśniewska