NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POZWALAMY NA TO
RÓWNOŚĆ SPOŁECZNO-POLITYCZNA
NOWY POST
ULUBIEŃCY MIDASA
UDOSTĘPNIJ
PIĘĆDZIESIĄT DNI WCZEŚNIEJ
Na naszym kontynencie narastają niepokoje społeczne,
które zagrażają stabilności politycznej.
Przemoc pojawia się
we wszystkich krajach Europy.
Nie widać jasnej motywacji, jasnych żądań
ani konkretnych przywódców.
Zobaczyliśmy, choć z opóźnieniem,
jak iskra niepokoju wywołała zamieszki.
To, co nazywa się teraz
„hiszpańskim buntem”,
zaczęło się dwa tygodnie temu
jako pokojowy protest
przeciwko wzrostowi cen energii.
Stopniowo dołączyło tysiące osób
z różnych klas i o różnych poglądach.
Mamy dość i nikogo to nie obchodzi.
Słuchajcie: wasz czas nadszedł.
To wojna, jasne?
Strach przejdzie na drugą stronę.
Razem jesteśmy niepokonani.
Niepokonani!
To parszywy gniew ludzi i my nim jesteśmy.
- Coś dla mnie? - Tak.
Szanowny Panie Genovés,
prosimy sprzedać posiadane udziały,
by dostarczyć nam
50 milionów euro w gotówce.
Dzień dobry.
Aby uniknąć niepotrzebnej presji,
damy panu dziesięć dni
na spełnienie naszych żądań.
Jeśli pan woli,
przyjmiemy zapłatę w ratach,
ale proszę pamiętać,
że nie przyjmiemy kwoty niższej
niż pięć milionów euro.
Prosimy uwierzyć,
że nie żywimy do pana najmniejszej urazy.
Wkrótce zrozumie pan, że, zarówno jak pan,
jesteśmy tylko biznesmenami.
Jesteśmy jednak trochę inni:
specjalizujemy się
w specyficznych spekulacjach,
co jest bardzo opłacalne,
ale wymaga wyeliminowania
pewnych skrupułów etycznych.
Dlatego bylibyśmy wdzięczni,
gdyby nie angażował pan policji
w nasze relacje.
Gdy zrozumie pan
i zaakceptuje nasze warunki,
prosimy zamieścić ogłoszenie
w El Observador Nacional
z swoimi inicjałami i zgodą.
Najlepiej, przed 1. października.
Inaczej
ktoś losowo zginie o świcie tego dnia
na Avenida de Valvanera.
Nie znamy tej osoby.
Pan też nie.
Tylko pan może ją uratować.
Z poważaniem,
Ulubieńcy Midasa.
Gloria!
Wciąż tu jesteś?
Dobry wieczór.
Już idę, właśnie kończę.
- Odłożyć to? - Dziękuję.
Proszę zostawić na zapleczu.
To prezent. Nie wiem, co z nim zrobić.
Proszę pana?
Tak?
Nie powinnam opróżnić tych pudeł?
Nie, musimy to zrobić razem.
To papierkowa robota. Dam pani znać.
Coś jeszcze?
Nie.
Proszę odpocząć.
Dobranoc.
Wprowadził się pan tu osiem miesięcy temu.
Jak już się wprowadzić, to do końca.
ULUBIEŃCY MIDASA
MIT KRÓLA MIDASA
ORGANIZACJA MIDAS
WYMUSZENIE MIDAS
KUSZENIE MIDASA
Idź.
Wchodź!
Proszę usiąść.
Jest pani bezpieczna.
Witam.
Wiem, że wylądowała pani parę godzin temu.
Chyba nie jest pani zbyt szczęśliwa.
Dziękuję za przybycie.
Zwykle nie zajmuję się takimi historiami.
- Nie jestem reporterem wojennym. - Wiem. Nie dlatego panią wybrałem.
Mamy ten sam zawód.
Proszę włączyć dyktafon i zaczniemy.
Współpracowałem z tym reżimem 28 lat.
Cały czas kłamałem dla tego rządu.
Jestem tu z panią
i wkrótce będę z innymi dziennikarzami,
by przyznać, że za to wszystko odpowiadam:
tysiące zabitych, śmierć dzieci
i eksterminację całych pokoleń,
które nigdy nie wrócą.
Za mało, za późno.
Tylko to mogę zaoferować.
To i informacje, które posiadam.
Jeden z wiodących banków w pani kraju
od sześciu lat finansuje ten rząd.
Robi ogromne pieniądze
na sprzedaży broni rządowi.
Robią to przez dwa banki w Europie
i jeden w Libii.
Wszystkie należą
do koncernu Banco Industrial w Madrycie.
Szczegóły wszystkich posunięć są tu.
Najgorsze jest to, że to legalne.
Ale Banco Industrial...
Jest pan pewien, że jestem właściwą osobą?
Pani gazeta ma dobrą reputację.
Czytałem pani artykuł o Banku Centralnym.
Impulsywny,
ale uczciwy.
Dlaczego teraz?
Urodziłem się tu.
Mój syn też.
I myślę, że tu umrę.
Może być gorzej.
Zawsze.
Nie mogę odwracać od tego wzroku.
Zaledwie dziewięć miesięcy temu
wielu z nas nie słyszało o Víctorze Genovésie.
Z dnia na dzień został prezesem
jednej z największych firm medialnych
w kraju.
Ku zaskoczeniu wszystkich
odziedziczył imperium Antonia Malvara.
Dziś Grupa Malvara
nie tylko pokonała trudności
po śmierci swojego założyciela,
ale również ceny jej akcji rosną.
- Víctorze Genovés, gratuluję i witam. - Dziękuję.
Muszę zapytać:
Dlaczego pan?
Powiedzmy, że…
WYWIAD Z VÍCTOREM GENOVÉSEM, PREZESEM GRUPY MALVARA
…nie mam zielonego pojęcia.
Znał pan dobrze Antonia Malvara.
Na pewno ma pan jakiś pomysł.
Malvar nie był zwykłym człowiekiem.
Nie był zwykłym biznesmenem.
Głęboko wierzył w nasz system,
co w obecnie jest niezwykłe.
Uważał, że zysk napędza zmiany społeczne.
Ale nie chciał tylko zarabiać.
Wierzył w dumę ze sposobu zarabiania pieniędzy.
Przykładem jest El Observador Nacional,
główna gazeta Grupy.
Jednak od wielu lat
ta stara gazeta nie przynosi zysków.
El Observador Nacional
odgrywa kluczową rolę w tym kraju
od czasu transformacji ustrojowej.
Ta „stara gazeta”, jak ją pani nazywa,
to ważny symbol dla wielu ludzi.
Cóż… jednakże trochę bezpodstawny.
Suka!
Ale to jedyny minus, jaki eksperci widzą
w pana zarządzaniu Grupą.
Pojawienie się internetu sprawiło,
że firmy medialne obniżyły koszty.
My zdecydowaliśmy się je podwoić,
inwestując w jakość i prestiż.
Chodź, Genovés czeka.
Chcemy być najlepszą gazetą w języku hiszpańskim,
która w perspektywie przyniesie duży zysk.
Czekaliśmy, aż wszystko zbierzemy.
Gratuluję wywiadu.
To handlarze bronią, Víctor.
Dużo sprzedają…
dyktatorowi.
Szlak prowadzi do masakry w Al Baydzie.
Zginęło koło 200 osób. Ponad 60 to dzieci.
Można powiedzieć, że mamy artykuł.
Ten bank finansuje Grupę od ponad 15 lat.
Pożyczyli nam miliony euro.
Do tego mają cztery procent naszych akcji.
To nie artykuł, tylko bomba.
Co więcej,
El Observador uchronił swoją reputację,
bo przekonałem wielu ludzi,
by przejęli jego długi. Banco Industrial jest wśród nich.
Pracuję nad nim od prawie pół roku.
To wielki skandal.
Zawdzięczam go Saidowi Alfaadowi.
Zakładając, że to wszystko prawda
i pomijając pani uczucia,
czemu mamy go opublikować?
Po co publikować coś,
co może nam uniemożliwić publikację równie ważnych historii?
To jedyna słuszna opcja.
Pomijając moje uczucia
i sytuację firmy,
to jest słuszne.
Zawsze są jakieś opcje.
Dobrze.
Mónica…
Mam dużo pracy. Do widzenia.
Dziękuję za spotkanie,
ale ostrzegam,
jeśli nie my, ktoś inny to opublikuje.
Zweryfikowano fakty?
Brakuje nam wypowiedzi
prezesa francuskiego banku.
Ma powiązania z Industrial.
To i inne oświadczenia…
Dokończ to.
Co robisz? Dokąd go pchasz?
- Tam. Dalej. - Nie w ten sposób. Tędy!
- Szczerze… - Musimy go obrócić.
Jeszcze tego mi potrzeba.
Muszę się napić.
- Jest szósta. - To co? Jestem na emeryturze.
Po 11 latach razem tylko to mi zostawił.
Roztrojony fortepian.
- Miło cię widzieć w dobrym humorze. - Bardzo dobrym.
Rzucił mnie w wieku 64 lat,
moja emerytura spadnie o 32 euro,
mam fortepian, którego nie mogę wynieść
i dowiaduję się, że moja jedyna córka
spędza weekendy w Syrii wśród pocisków.
To był jeden dzień. Nie przesadzaj, mamo.
Skoro ten artykuł ma ci pomóc w karierze, to czemu się martwisz?
Nie opublikują go.
Może pozostanie mi umieszczenie go na blogu.
- Sprzedaj go innej gazecie. - Nie wzięliby.
Dużo wydawnictw mnie zbojkotuje.
Zgnoją mnie tak, że nikt się do mnie nie zbliży.
To jest tego warte?
Brak publikacji nie zwalnia mnie
z obowiązków dziennikarskich, prawda?
Rzuciłabyś artykuł, by zachować pracę?
Po co samotnie ratować świat,
rujnując sobie przyszłość, gdy inni mają to gdzieś?
Nie jestem jak inni.
Bez żartów! Uważasz się za lepszą.
Może.
Ktoś musi to zrobić.
Jestem z ciebie dumna.
Chodź,
pomóż mi.
Co chcesz zrobić z fortepianem?
Sprzedać.
Jasne. Do tego czasu postoi w korytarzu.
Nie wiem, co zrobię.
Na razie pomóż mi je stąd usunąć.
Obróć w swoją stronę.
MORDERCY, OSZUŚCI
WIECZNE NIEPOSŁUSZEŃSTWO
PIEPRZ PIENIĄDZE
Ta okolica nie wygląda na bezpieczną.
W ostatniej chwili zmieniła miejsce.
Kto wie dlaczego?
Zawsze szuka różnych miejsc…
Dziwnych.
Taka już jest.
Tu jest.
Zaczekać na pana?
Nie trzeba.
Jakoś wrócę.
Mam nadzieję, że mi pozwoli.
A przy okazji…
Kibicujesz Realowi Madryt. Mam dwa bilety.
Chcesz? Ja nie mam czasu.
Jasne.
Jutro ci przyniosę. Dobranoc, Diego.
Dobranoc panu. Dziękuję.
Proszę.
- Dobry wieczór. - Dziękuję.
Víctor Genovés, syn marnotrawny!
Jose Alva…
Witaj.
Spieszyło ci się?
Marzyłam o tym.
Mówię o krabie.
Tak.
Madryt robi się tandetny.
Próbujecie małpować Nowy Jork.
Mieszkałam tam 15 lat. Nie umywa się.
To miejsce ma prawie sto lat. Znałeś je?
Nie.
Przepraszam, przegapiłam twoją koronację.
Nic wielkiego.
Wszystkich to zaskoczyło.
Nie piekły cię uszy?
Miałeś wiele podejrzeń.
Słyszałem plotki,
ale nikt z niczym nie wyszedł.
Jestem z ciebie dumna.
A co u ciebie?
Wszystkie plotki…
Dopa Digital,
„Królowa Platform”,
wybrała Hiszpanię za odskocznię do Europy.
Tęskniłam za domem.
Przyjechaliśmy do Hiszpanii, by dać ludziom, czego chcą.
Wszystko dobrze?
Dzięki, Sergio.
Razem z tronem odziedziczyłeś dziewczynę?
Zarządzanie spadkiem
wypompowało ze mnie energię.
Ale jest dobrze.
Co z Tomem?
Zerwaliśmy.
Zaczął się bawić w politykę.
Zrobił się nudny.
Ale masz rację. Tak jest lepiej.
Pamiętasz Boston?
Dobrze się bawiliśmy.
Bardzo dobrze.
Mieszkam w hotelu w apartamencie prezydenckim
jak emerytowana gwiazda rocka.
Ja i 11 innych dyrektorów.
Moje szczenięta.
Zajmujemy całe piętro.
Będę cię obserwować.
Jesteś mały,
ale to jednak konkurencja.
Tęskniłem za tobą, Jose.
Muszę iść na konferencję.
Obiad się gotuje, dzieci.
Elena,
wyłącz kuchenkę o 11.
Dobrze.
Całą noc nie zmrużyłam oka, Lucia.
Nie, to nie to…
Gadanie i prowadzenie programu sprawia,
że się stresuję.
Dobrze…
Powiedz chłopakom,
żeby przysłali mi arkusz z pierwszych trzech miesięcy.
Chcę zacząć od…
Oburzanie się nie ma sensu.
Sprzedaż broni do suwerennego kraju,
podoba się pani reżim czy nie,
jest legalna.
W Syrii zginęło prawie pół miliona osób,
panie Valente.
Ukrywał pan te transakcje.
„Ukrywałem” je?
Mówi pani o ofiarach w Syrii.
Więc mam pytanie.
Ja mam za to odpowiadać?
To nie moje trupy.
A Banco Industrial de Madrid?
Rodzina Arana-Vélez?
Wszyscy na tym skorzystali.
Nie wątpię, ale to się zaczęło w 2014,
a sprzedaż została ujawniona
niecały rok temu.
Panie Valente,
dlaczego zgodził się pan na ten wywiad?
W 2014 roku…
trzy różne firmy
kupiły 22% akcji mojego banku.
Te firmy zniknęły.
Te firmy…
Te firmy
to spółki zależne od Banco Industrial.
Wszyscy to wiedzieli.
Potwierdza pan, że Banco Industrial
był właścicielem pana banku i wiedział o handlu
z reżimem syryjskim od 2014?
Tak.
Skurwysyny!
Wracajcie do swoich rezydencji!
Co się dzieje?
Drogi panie Genovés,
jak pan widzi,
dokładnie dotrzymaliśmy umowy.
Ktoś dziś rano zginął.
Wierzymy, że to przekona pana
o powadze naszych intencji.
Jeśli nie skontaktuje się pan
z nami w ciągu dziesięciu dni,
kolejne niewinne życie zostanie stracone
jedenastego w dzielnicy Ópera.
Mamy nadzieję,
że jest pan w dobrym zdrowiu.
Z poważaniem,
Ulubieńcy Midasa
„Twój pomysł jest gówniany”.
Dokładnie tak powiedzieli.
Powiedział: „Tak, gówniany, ale…”.
Zaczął to tłumaczyć…
Víctor, ty w ogóle słuchasz?
Tak, zastanawiałem się…
Detektywie Conte.
Dziękuję za przybycie. Proszę za mną.
Pan wie, że nie odwiedzam klientów.
Wiem, ale proszę zrozumieć,
że w takiej sprawie
wolałbym nie iść na komisariat.
Ale zadzwonił pan do sekretarz stanu do spraw bezpieczeństwa.
Zgadza się.
Proszę usiąść.
Kobieta, którą przejechano,
to Susana Ruiz Plasencia.
Miała 45 lat i zostawiła dwie córki.
Obie nieletnie.
Nie miała kryminalnej przeszłości.
Mogę zobaczyć list?
Wyrzuciłem.
Z jakiegoś powodu zatrzymałem kopertę.
Jak już powiedziałem sekretarz stanu,
po wypadku wysłali mi mail.
Przyznali się do niego
i ponownie wezwali do zapłaty.
Jeśli nie zapłacę,
ktoś inny zginie za osiem dni.
Dziwna sprawa.
Panie Genovés,
poza tym mailem nic nie wskazuje na to,
że śmierć pani Ruiz
nie była tylko wypadkiem i ucieczką.
Może jakiś wariat
przyznał się do spowodowania wypadku, by na tym skorzystać.
W liście
wyznaczono czas i miejsce.
W liście,
którego nie mamy.
Panie Genovés, to…
Czymkolwiek to jest, wygląda na wymuszenie
i tak to potraktujemy.
Potrzebna będzie pana współpraca.
Muszę zadać kilka pytań
na temat pana rodziny i współpracowników.
To zajmie kilka godzin.
Poproszę też sędziego
o nakaz monitorowania pana połączeń.
Informuję pana.
Wszystkich połączeń?
Jeśli to poważna sprawa
i chce pan ją zakończyć, tak musi być.
Sugeruje pan, że jestem w to wmieszany?
Nie jest to moją intencją.
To brzmi, jakbym miał problem
i wezwał pana na pomoc. To nieprawda.
To kwestia bezpieczeństwa publicznego i pana praca.
Ja tylko to zgłaszam.
Organom, które uważam za stosowne.
To jeden punkt widzenia.
Proszę.
To wszystko?
Moja sekretarka pana odprowadzi.
Dziękuję za przybycie, panie Conte.
Dziękuję.
Całą noc?
Tak, Lauro.
Więc zamiast spędzać z nim czas,
wysyłasz swoich zbirów?
Jak mu powiesz? Ja tego nie zrobię.
Tak jak powiedziałem tobie.
Widział protesty.
Wyjaśnię mu, że to środek zapobiegawczy.
Obserwując każdy jego ruch,
mówisz mu, że ludzie są niebezpieczni
i chcą nas skrzywdzić.
Tak mówisz.
Proszę, Lauro.
Możesz przestać wszystko przekręcać?
Usiłuję was chronić.
Nie pieprz.
Muszę iść.
Będą o siódmej. Wiedzą, co robić.
Gdzie Marcos?
W swoim pokoju.
Ucałuję go i zaplanuję weekend.
Wezmę go na szermierkę.
Rzucił ją prawie dwa miesiące temu.
Czemu rzuciłeś szermierkę?
Coś się stało?
Znudziła cię? Miałeś złych przeciwników?
Marcos, przepraszam…
Nie mogłem z tobą więcej ćwiczyć.
Odkąd zostałem prezesem, nie miałem czasu.
Ale możemy cię znów zapisać.
Prawda?
Lub na coś innego. Jaki sport lubisz?
Nie wiem.
Mogę krzesło?
Mam pracę domową.
Spadek wiele utrudnił, prawda?
Zawsze lubiłem ten dom.
Spóźnisz się.
Może pan przełączać kamery w ten sposób.
To proste.
Można go oglądać na telefonie
lub innym sprzęcie.
Dobrze. Pana ludzie…
Będą go pilnować. Proszę się nie martwić.
Syn jest w dobrych rękach.
Proszę dzwonić w razie pytań.
- Panie Genovés. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Mauro i Julián to nasi prawnicy.
Silvia, moja sekretarka.
Javier jest dyrektorem finansowym.
Isabel, jak pan wie, to dyrektor PR.
A to Mónica Báez, dziennikarka.
Proszę usiąść.
Dokładnie przeczytaliśmy materiał,
który nam przysłaliście rano.
Jest…
ciekawy.
Ciekawy?
Wszystko, co pani opisała,
jest całkowicie legalne.
Jest całkowicie niemoralne.
Nie w tym rzecz.
Nie jesteśmy obyczajówką.
- Jako dziennikarze… - Mamy moralny obowiązek.
Jesteśmy dłużni firmie,
która utrzymuje wiele rodzin na powierzchni, nasze też.
Publikacja tego to jak utopienie ich.
Niedopuszczalne naruszenie etyki biznesu.
Krótko mówiąc,
żeby chronić wasz kodeks etyczny,
mamy wysłać nasz do diabła. Tak?
Luis, to dużo prostsze.
Wypowiadamy wojnę silniejszemu wrogowi.
To nie byłaby samoobrona,
ale to zamierzony i nieuzasadniony atak.
Więc po co tu jesteśmy?
Gdyby to było takie proste, osiem osób by nie debatowało.
Nie uzasadnia tego moralny luz jednego z głównych banków Hiszpanii?
A fakt, że wspiera morderczy reżim?
Nie wystarczy pół miliona zabitych?
Alfaad nadstawia karku, mówiąc o tym.
Pewnie, że to legalne.
Dlatego warte opublikowania.
Javier, pozwolisz im?
Przestać poręczać kredyt? Oczywiście.
Anulować linię kredytową też.
Jeśli nie ma sprzeciwu, muszę iść.
Musiałam przełożyć dwa ważne spotkania.
Isabel, jak wyjdziesz, jesteś zwolniona.
To twoje najważniejsze spotkanie.
Jest coś jeszcze: mogą nas pozwać.
Mogliby wygrać?
Nie wiem. Ale wyssaliby z nas krew,
pozostając bez szwanku.
Chyba nie potrzebowaliśmy tego teatru.
Mogłeś zadzwonić i powiedzieć: „Nie”.
Idziemy, Mónica.
Czekaj.
Nie odważą się.
- Kto? - Rodzina Arana-Vélez.
Nie zaatakują nas,
gdy patrzy rząd i konkurencja. I jesteśmy ich klientami.
- Nie, Víctor… - Ale…
Musimy to wyolbrzymić, narobić hałasu.
Im większa historia, tym silniejsza nasza obrona i ich uwikłanie.
- Co ty wygadujesz? - Pierwsza strona.
Najpierw w sieci,
a potem bombardujemy ich w telewizji.
Idziemy na całość. Nasz artykuł to wiadomości.
Będzie tydzień o Syrii.
Wszyscy będą o tym mówić
w kraju i za granicą.
Nasz artykuł to wiadomości.
Jak uzasadnisz coś tak absurdalnego
przed zarządem?
El Observador Nacional to międzynarodowy standard
dobrego dziennikarstwa.
To nowy etap ogromnego sukcesu Grupy.
Pewność siebie,
oczekiwania…
Wzrost akcji.
To jest coś, co…
Mauro, tak…
należy zrobić.
Dwóch świadków widziało czerwoną Ibizę.
Nie znają rocznika.
Czekamy na wyniki badań farby
na nodze ofiary.
Czerwony SEAT w Madrycie.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat
zarejestrowano ich koło 50 000.
Co z listem?
Kurier nie pamięta klienta.
Podpis to bazgroły i zapłacili gotówką.
Mail potwierdzający
wysłano z kafejki bez kamer.
Genovés mówił coś ciekawego o swoich wspólnikach?
Nie.
Był przesłuchiwany całe popołudnie.
Jest zdziwiony jak my.
To jakiś absurd, Alfredo.
Spadek zaskoczył nas wszystkich.
Niektórzy w zarządzie nie są z niego zadowoleni,
ale nic nie pasuje do tego szantażu.
Facet ma byłą żonę
i dziesięcioletniego syna,
a grożą mu zabijaniem nieznajomych.
I właśnie dostał spadek.
Kto mógł myśleć,
że podda się naciąganemu szantażowi?
To nie ma sensu.
Nie wydaje się być facetem,
który by coś zapłacił.
Nie winię go.
Zapłaciłabyś?
Jeśli giną ludzie…
przynajmniej bym to rozpatrzyła.
- Nikt by nie zapłacił w tym kraju. - Cóż…
Jest jeden plus:
po raz pierwszy w życiu
mamy datę i godzinę morderstwa z dziesięciodniowym wyprzedzeniem.
Powiedzcie, czy chcecie coś z wydziału zabójstw.
Dziękuję, Raúl.
Tucho!
Przygotuj wszystko.
Zaraz ktoś się tym zajmie.
Wszystkie zdjęcia są z masakry.
I…
Nie, czekaj.
Na dwie ostatnie strony
damy biografię Alfaada.
Nadal wścieka mnie
„no comment” z Banco Industrial.
Dobrze.
Niech graficy przygotują to na stronę. Opublikujemy o dziewiątej?
Idealnie. O dziewiątej.
Dobrze.
Gratulacje.
Zapnijcie pasy, impreza się zaczyna.
Jasne, komisarzu.
Dziękuję.
Dziesięciu z wydziału zabójstw,
osiemnastu antyterrorystów i nasi.
- Nieźle. - Na czym skończyliśmy?
Chcieliśmy obserwatorów na tym dachu.
Tak. I agentów na całym placu.
BANCO INDUSTRIAL DE MADRID SFINANSOWAŁ MASAKRĘ W AL BAYDZIE
Powiedziałem, że nie.
Nie proszę o podwyżkę, nadgodziny,
umowę czy zasiłki.
Proszę tylko o zmianę w grafiku,
żeby mogła pójść na casting.
Zobaczę, co da się zrobić.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Jutro…
będzie pracowity dzień.
Powinieneś mieć przy sobie prawników.
Gdy telefon zacznie dzwonić, nie przestanie.
Zaczekajmy.
Zobaczymy.
Pewnie wiesz, że…
to może być mój łabędzi śpiew.
Przesadzasz.
- Jak zwykle. - Nie.
Niewiele mi zostało, Víctor.
Będzie dobrze, Luis.
Inaczej nie pozwoliłbym ci na publikację.
Mónica Báez…
Wie, co robi.
Przede wszystkim w to wierzy.
Ma jaja.
Jak dawno temu byłeś w poważnym związku?
Gdybym miał czas i zdolności umysłowe,
skupiłbym się na synu.
Już go nie poznaję.
Powinienem być z moją żoną.
Rozwiodłeś się cztery lata temu, gdy przestałeś pić.
Dokładnie.
Tu balkon.
Eva, idź do kiosku. Odbiór.
Niebo 1. Czysto. Odbiór.
Niebo 2. Tu też.
Niebo 3. Wszystko czyste.
Obserwujemy Plaza de Oriente.
Niebo 4. Zupełnie czysto. Odbiór.
Ziemia, jakieś wieści?
Tu Ziemia 7. Kiosk czysty.
Zbliżam się do ulicy Vergara.
Tu Ziemia 4.
Śledzę faceta z długą torbą.
Capuchinos na północ. Odbiór.
Tu Ziemia 4. Fałszywy alarm. Odbiór.
…dziwny ruch. Widzę mężczyznę na dachu zamkniętego kina.
Może być uzbrojony. Powtarzam: mężczyzna na północno-wschodnim dachu.
Stąd nic nie widać.
Ktoś ma podgląd?
Tu Balkon.
Potwierdzam mężczyznę na dachu.
Nie wiadomo, czy jest uzbrojony. Odbiór.
Tu Niebo 4. Nie widzimy nikogo z naszej pozycji.
Tu Niebo 2. Mamy mężczyznę na dachu kina. Potwierdzam, że jest uzbrojony.
- Powtarzam: uzbrojony. - Tam jest.
Do wszystkich jednostek: przegrupować się na stare kino.
Tu Niebo 2. Widzimy podejrzanego.
Czekam na rozkazy.
Trzymajcie pozycje. Nie strzelać. Chcemy go żywego.
Tu Niebo 2. Ładuje karabin.
Powtarzam: ładuje karabin.
Wstał.
Celuje w cywilów.
Zezwolenie na strzał.
- Zdejmę go. - Nie zabijaj go.
Podejrzany ucieka. Powtarzam…
Wszystkie jednostki mają otoczyć budynek!
Do wszystkich jednostek.
Kierunek stare kino. Już!
Tam!
Jest na Costanilla de los Ángeles.
- Mam go. - Widzimy podejrzanego.
Pozwolenie na strzał. Powtarzam: pozwolenie na strzał.
Nie strzelać!
Kurwa mać!
Stać!
Stój! Policja!
Stój!
Policja! Ręce do góry.
- Na ziemię, już! - Na ziemię!
Uwaga, materiały wybuchowe!
Broń!
- Dzień dobry. - Panie Genovés.
Chyba kupię dziś gazetę.
Dobrze, Juan. O to chodzi.
…operacja policji zakończona.
Domniemany terrorysta zginął w strzelaninie.
Banco Industrial de Madrid
wyda oświadczenie
o rzekomej sprzedaży broni
rządowi syryjskiemu.
Pisano o tym wczoraj w zaskakującym artykule
na stronie internetowej El Observador Nacional.
Wiadomość szybko się rozeszła.
Zaczekaj w samochodzie.
Detektywie.
Mógł pan wejść.
Tu jest dobrze, dziękuję.
Wygląda na to, że szaleniec zginął.
Niezupełnie, panie Genovés.
Tak, on nie żyje.
Ale nie tego chcieliśmy.
Mamy inną ofiarę a czasu i miejsca
wskazanego przez Ulubieńców Midasa.
Jak to „ofiarę”?
Kim on był?
Nazywał się Manuel Corona.
Ostatnimi laty otworzył parę przedsiębiorstw spożywczych,
które zamknięto z powodu kryzysu.
Ostatnio tonął w długach i nagle,
niecały tydzień temu, je spłacił.
Jego żona i dzieci też zniknęli.
Kilka dni temu.
Bez śladu.
Nie był uzbrojony?
Nie strzelał do policji?
Był uzbrojony.
Ale kule były ślepe.
Jednak strzelał do nas.
Śledztwo jest w toku, ale wszystko wskazuje na to,
że Corona podarował rodzinie nowe życie,
płacąc za to samobójstwem.
Pojawił się na Plaza de Ópera i pilnował,
by nie ujść z życiem.
Miał przy sobie ten list.
Oczywiście nie jest to oryginał.
Proszę przeczytać. Jest do pana.
Muszę iść, panie Genovés.
Do śledztwa dołączy kilkunastu agentów.
Przepraszam, ale to dopiero początek.
Proszę przeczytać.
Drogi panie Genovés,
bardzo nam przykro,
że zaangażował pan policję w naszą relację
i zwiększył koszty prywatnej ochrony.
Źle nas pan ocenia.
Wkrótce zrozumie pan,
że jego życie jest dla nas cenne.
Nie skrzywdzilibyśmy pana
ani pana bliskich
z prostego powodu:
pana zysk jest naszym zyskiem.
Proszę pomyśleć, panie Genovés.
Po zapłaceniu nam będą panu potrzebne pieniądze, które pan teraz marnuje.
Druga ofiara zginęła w spodziewanym dniu.
Nie spieszymy się, ale by pana przekonać,
będziemy zabijać kogoś co pięć dni.
Ponieważ postanowił pan
włączyć w to policję,
ujawnimy miejsce kilka minut wcześniej
lub w trakcie zdarzenia.
Serdecznie pozdrawiamy,
Ulubieńcy Midasa
Napisy: Anna Wiśniewska