NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak byłam mała, w Kanadzie, gonił mnie niedźwiedź.
Szłam przez las i nadziałam się na niedźwiedzia.
Zaczął szarżować, gonić mnie.
Uciekłam i chowałam się jakiejś chacie.
Słyszałam, jak kręci się na zewnątrz
i dyszy, jak ten ze Zjawy.
Bardzo się bałam.
Najbardziej pojebane jest to,
że nie mam pewności, że to naprawdę się stało.
Pamiętam to, mam to wspomnienie,
ale gdyby przystawić mi pistolet do głowy, nie miałabym pewności.
Jak przez mgłę.
Właśnie tak wspominam nastoletniość. Jak przez mgłę.
Pamiętam związki, kiedy myślałam, że to miłość…
ale to mogło być coś zupełnie innego.
Teraz po raz pierwszy przypominam to sobie…
i zastanawiam się nad tym, i myślę sobie: „Ja pierdolę”.
Brakuje mi puenty.
To nie jest dowcip. Naprawdę przez coś teraz przechodzę.
Mam coś na poprawę humoru.
Wielkie wieści!
Obiecywałam, że ci pomogę? No to słuchaj:
Arnie Rivers.
- Co z nim? - Zadzwonił do mnie.
Zaprasza cię z Jackiem do swojego programu.
Do telewizji. Pieprzonej telewizji!
Nie. Co to ma być?
Sorry, ale Arnie Rivers… Właśnie o tym mówię.
Próbował pokazać mi swoją parówę.
To przez takich jak on mam łeb pełen pojemników z PTSD.
Przynajmniej tak twierdzi lekarka.
Mae, to niesamowite. Mówisz, że byłaś molestowana?
Może trochę, ale to nic wyjątkowego.
Większość osób ma to za sobą. Ty pewnie też, nie?
- Pewnie. - I co można zrobić?
Właśnie, co z tym zrobisz?
Kurwa.
Gdy byłam w twoim wieku, nie mówiło się o tych rzeczach.
Spisywałam tylko nazwiska w moim czarnym notesie.
Nazwiska mężczyzn, którzy spłoną w piekle. Teraz jest inaczej.
Masz platformę i sposobność.
Do czego?
Pójdziesz do programu Arniego.
I wygrzebiesz jego brudy na żywo w telewizji.
- I co mi to da? - Zemstę, Mae.
Sprawiedliwość dla kobiet, którym robił te rzeczy.
Będziesz jak John Wick z Johna Wicka 3.
Zawsze chciałam być Johnem Wickiem.
Okej, dzięki.
Nie zawiodę…
Mam wieści… Z kim gadasz?
- A ty z kim? - Z tobą.
Ja też. Cześć, Mae.
Cześć, Phil.
Okej. George, mam wieści!
Wielkie wieści.
- Tak? - Posłuchaj.
Będę w Niezłym syfie.
- To program Arniego Riversa. Telewizja! - Co?
Wiem, to zbok i dobierał się do mnie. Ale wiecie co?
Wypomnę mu to na żywo w programie.
Co wy na to? Jak w Kill Billu.
Brak mi słów.
To bardzo odważne… i trochę szalone.
Donna mówi, że będzie spoko.
Wreszcie zrobię coś z tym, co mnie tak wkurwia.
No dobra.
Pójdę z tobą.
Ja też. Wszyscy pójdziemy.
Nie, chcę zrobić to sama.
Jak duży chłopiec. Dam sobie radę.
Jestem dorosła. Biorę sprawy w swoje ręce.
Może zacznij od terapii? Działasz nieco chaotycznie.
Nie, lecę pisać dowcipy. Mój debiut w telewizji!
Co ubrać? Czarną koszulkę? Białą koszulkę?
Muszę spakować ciuchy!
- Halo? - Hej, tato…
- To znaczy „Malcolmie”. - Jakieś wieści?
O tak.
I to jakie!
Boże.
Nie mogę w to uwierzyć.
Clocky, ja nie umieram.
Tylko nie mam już czasu na tę grupę. Przykro mi.
- To przez nasze rozstanie? - Elliott, byłeś super.
Tylko… Przykro mi.
Clocky.
Przestań.
Przepraszam.
Może coś mi umknęło, ale czy to nie był twój pomysł,
żebyśmy się tu spotykali i planowali jakiś wielki projekt?
To był twój pomysł.
Tak, Becky, mój.
Ale Mae przechodzi przez coś trudnego
i potrzebuje wsparcia.
Jest dla mnie najważniejsza.
Reszta schodzi na drugi plan.
To może uściśnijmy się wszyscy na pożegnanie?
A nie możemy sobie pomachać?
Mam spotkanie ze scenarzystami, a potem próbę generalną.
Pomyślałaś, jak będziesz się po tym czuć?
Będę się czuć jak Liam Neeson. Pociągnę kogoś do odpowiedzialności.
Włosy mam okej?
Zawsze są takie same.
Jesteś jak z anime.
Myślałam, że chodzi ci o Scotta i ludzi z Kanady. To co z tym Arniem?
Kogo obchodzi Scott?
Wiem, co o nim myślę. Przestałam mu odpisywać.
To zwykły frajer.
Nikt nie przejmie się jakimś typem z Toronto.
Ale to co innego.
To ktoś wpływowy.
To ważna sprawa.
Okej, cześć.
Odwiedzę cię.
- Nie masz pracy? - Wzięłam wolne, by ci pomóc.
To miło, ale nie potrzebuję cię tam.
Nie jestem kaleką, jestem wojownikiem.
Jestem jak Rufio.
Jack, moje włosy są zawsze takie same?
Boże, a jak rozpłaczę się na wizji? Boję się.
- Widzimy się w środku. - Okej.
Mają tam ubikację?
Phil?
Nie.
Mówiłam, żebyś nie przychodził.
Twoi rodzice chcą, bym miał cię na oku.
Rodzice? Co ty gadasz?
Nie bądź zła. Gadam z nimi.
Gadasz sobie z moimi rodzicami w Kanadzie?
Martwią się. Olałaś odwyk, ignorujesz telefony.
Nic nie ignoruję, ale oni nie szanują mojej prywatności.
- Widzę, że ty też. - Poczekaj, proszę.
To naprawdę zły pomysł.
Masz to PTSD.
Zamiast z agentką pogadaj z profesjonalistą.
Donna to profesjonalna agentka.
Pierwszy raz od lat czuję się silna i nabuzowana.
Jak Kylo Ren. Zrobię to na własnych warunkach.
To na pewno twoje warunki, Mae? Nie wydaje mi się.
Serio, show-biznes to piekło.
Piekło.
Możesz mi wierzyć, jestem z Hollywood.
To same skorpiony, jak Donna, które wykorzystują ból dla śmiechu.
To moja praca. Uwielbiam show-biznes, śmiechy też.
Może jestem skorpionem.
A Donna mówi, że trauma jest trendy. Ufam jej.
Ona przynajmniej nie śledzi mnie w jakiejś dziwnej czapce.
Wracaj do domu.
Przepraszam.
Ahoj, kapitanie.
Tata?
- Co tu robisz? - Chciałem zobaczyć, co u ciebie.
Jestem zajęta. Nie możesz tak wpadać bez uprzedzenia.
To mój dom, więc mogę.
Wpadłem po twoje stare łóżeczko i wózek dla nowego dziecka.
Za trzy tygodnie będę tatą. Ale się cieszę!
Już jesteś tatą. Moim. Pamiętasz?
No tak.
To zła pora.
Spieszę się na nagrywanie Niezłego syfu, by wesprzeć Mae.
Moją dziewczynę.
Pamiętasz?
Tak, dostałem maila. Niezła zabawa.
Wybacz, że nie odpisałem. Były półfinały Wimbledonu.
- No tak. - Ale teraz mogę pojechać z tobą.
O nie.
Wreszcie sobie pogadamy i poznam Mae.
Zawiozę cię jaguarem.
Jestem na liście gości. O tej porze nie dostaniesz już biletu.
Mam. Łatwizna.
Weźmiemy tylko wózek ze strychu. Nastaw wodę.
Zapraszam.
Witaj, skarbie.
Niech no ci się przyjrzę.
Róż, cień, szminka i po krzyku.
Nie przesadzajmy.
To tylko do kamer.
Boże!
Zrób to, co zrobiłabyś chłopakowi.
Ale nie jesteś chłopakiem.
Nie będziesz utrudniać mi pracy, prawda?
- Mae! Cześć. - Cześć.
Dziękujemy za udział w Niezłym syfie.
- Nie mogę się doczekać. - Będzie super.
Na początku nakręcimy, jak przedstawiasz się przed kamerą.
Przygotowaliśmy ci scenariusz. Jack właśnie się nagrywa.
- Akcja! - „Jestem Jack Barry.
Jestem jak Seth Rogen, ale bez intelektu i charyzmy.
To może być niezły klops!
Klops! Ale zgłodniałem”.
Cudownie. Ale ubaw, Jack!
To dla ciebie. Próbowaliśmy pisać to twoim głosem.
„Niektórzy myślą, że wyglądam jak chłopak.
To trochę dziwne, ale i trochę fajne”.
Cudownie. Z entuzjazmem. Wczuj się.
I akcja!
„Niektórzy myślą, że wyglądam jak chłopak.
To trochę dziwne, ale i trochę fajne”.
- Nie czuję tego. - Niech mówi, co chce.
Ma do tego talent.
Arnie.
- Jak tam? - Cześć.
- Dzięki, że jesteś. - Też dziękuję.
Pomogę ci. Będzie ekstra.
Idź mi z tym, Maureen.
- Mark, kradnę ją na moment. - Jasne.
Cześć, Arnie.
Słuchaj, Mae,
przepraszam za ten mały incydent,
kiedy chciałem pokazać ci moje słynne prącie.
To było pojebane. Serio.
Źle ze mną było. Teraz jest już lepiej.
To dobrze.
Nie jesteś pierwszym komikiem, który nieproszony świeci fiutem.
Świetnie.
Znaczy, nie świetnie.
Rozumiesz. Dzięki, że traktujesz to na luzie.
Popisz się w programie, to przedstawię cię kierownictwu.
Szukają dobrych komików.
Wszystko gra?
Tak.
- Bardzo się cieszę. - Trzymam za ciebie kciuki.
Zaprosiłem cię w ramach nieudolnych przeprosin.
Arnie, proszą cię na plan.
Widzimy się.
Opowiedz mi o swojej pracy.
Kto zachodzi za skórę? Kto z kim sypia?
To szkoła, nie seks-melina.
I jak się pracuje?
Założyłam grupę aktywistyczną. Było fajnie, ale musiałam zrezygnować.
Dlaczego?
Mae ma sporo na głowie.
Rozumiem.
Co robisz?
Kupię okulary przeciwsłoneczne.
- Nie. Spóźnimy się! - Nic nie bój.
- Uwiniemy się raz, dwa. - Nie.
Coś jest nie tak.
Zgubiliśmy się?
Nie, jadę skrótem.
Zaufaj mi.
Boże, to nagie zdjęcie?
No proszę, to Vivian!
Poznałem ją na siłowni.
Rewelacyjne zderzaki.
Żartujesz?
- No co? - Rodzi ci się dziecko!
Mamy z Camilą otwarty związek.
Co?
- Naprawdę? - Tak.
Czasem zabawię się na boku. Camila też. Zero zazdrości.
To tylko bardziej nas do siebie zbliża.
Jezu!
Myślałem, że wszyscy młodzi to robią.
Zwłaszcza takie trendy dziewczyny jak ty i Mae.
Mae to tradycjonalistka.
Naprawdę. Dużo się stresuje.
Takie rzeczy to nie dla nas.
W porządku.
No trudno.
Pokazać ci skręt na ręcznym?
- Nie, rozbijemy się. - Wcale nie.
Jestem jak Bond. Patrz.
Tato, nie!
Zróbcie hałas, jeśli byliście już na nagraniu Niezłego syfu.
Tak jest!
Więc wiecie, że to program na żywo.
Nie dłubcie w nosie, nie krzyczcie i podtrzymujcie energię.
Widzę mamę.
Hej, laska.
Gotowa na awanturę? Głęboki oddech.
Pamiętaj, zaraz po reklamach spójrz mu prosto w oczy i powiedz:
„Pogadamy o tym, że jesteś jebaną zboczoną świnią?”.
Własnymi słowami.
- Zaczynam mieć wątpliwości. - Co?
Wiemy, co będzie ze mną po programie?
To dopiero będzie zabawa.
Reporterzy, programy śniadaniowe,
artykuł w gazecie. Wielki brat dla celebrytów.
A jeśli bardziej zależy mi na występie dla Netflixa?
Albo poszczuje mnie prawnikami?
- Niech spróbuje. - Mae i Jack na miejsca!
A jeśli źle to zapamiętałam?
Nie wydurniaj się.
Jesteś to winna tym, którzy nie mają głosu.
- Jesteś to winna mnie. - Mae i Jack za trzy…
Powitajcie naszych dzisiejszych gości:
Jack Barry…
i Mae Martin!
Witajcie w kolejnym odcinku Niezłego syfu.
Mae, świetnie, że jesteś.
Dzięki, Arnie.
Ja tu tylko zapewniam różnorodność.
Dobrze, że ty to mówisz, a nie ja.
Jack, co u ciebie?
Ja wpadłem się tylko nażreć.
- Ile to potrwa? - Silnik jest pełen gałęzi.
Bez większych szkód.
- Pojedziemy za godzinkę. - Za godzinę?
Powinnam być już teraz.
Siedzisz tylko na widowni.
- Możesz się spóźnić. - Nie.
Jeśli kogoś wspierasz, to naprawdę musisz przy nim być.
A nie skręcać tylko śmierdzące cygara.
O czym ty gadasz?
Jesteś największym egoistą, jakiego znam.
Nigdy nie byłam najważniejszą rzeczą w twoim życiu.
Ty sama powinnaś być dla siebie najważniejsza.
Nie rozumiesz, jak wyglądają dojrzałe związki.
Czasem trzeba się poświęcić.
Gadasz jak twoja matka. Wielka męczennica!
Tkwiłem przy niej latami.
Byłem nieszczęśliwy. Ona też. I ty też.
Nie byłaś wesołym dzieckiem.
Łaziłaś do ogrodu i śpiewałaś szanty. To było dziwne.
Może jestem egoistą, ale sam odpowiadam za swoje szczęście.
Może ty też powinnaś.
Po co w ogóle się pokazywałeś?
Było okej, a teraz utknęliśmy w rowie, gdy jestem potrzebna Mae.
Chcę, by mój syn miał siostrę. Chcę, byś go poznała.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy. Pobiegnę tam. Zdążę.
Nie, George! Co ty!
Chce pan te gałęzie?
- Mae? - Kim Kardashian w orkiestrze mariachi?
Dostajesz za to punkt.
Po pierwszej połowie Mae prowadzi z sześcioma punktami.
A Jack, jak to on, wciąż bez punktów.
Zaraz wracamy.
- Jak mi idzie? - Zajebiście.
- Tak? - Serio.
Początkowo miał tu być Brad Chester.
Ale ty nadajesz się o wiele lepiej.
- Serio? - Tak.
Jesteś młoda, wesoła. O to tu chodzi.
A Brad gada tylko o reformie policji.
No bo trzeba ją zrobić.
Jasne, i jest na to czas i miejsce.
Ale tutaj ma być wesoło, nie gniewnie.
Może kiedyś poprowadzisz gościnnie nasz program?
- Poważnie? - Tak.
No jasne.
Pogadamy. Zobaczymy, jakie masz pomysły.
Może damy ci własny program.
Mam pomysł na program. Jak Ninja Warrior, ale z leniwcami.
Jasne. Obłęd! Pogadamy.
Mówiłam poważnie.
To jak, gotowa?
Powiem ci, co myślę.
Zajmuję się komedią od 13. roku życia.
Od 17 lat próbuję pokazać, że jestem dość zabawna do telewizji.
I teraz wreszcie…
- Nie zrobię tego. - Właśnie, że zrobisz!
Nie, Bilbo Bagginsie.
Wracamy za 15 sekund!
Czas na trzecią rundę Niezłego syfu.
Wszyscy się napili, załatwili
i są gotowi na kalamburzliwe kalambury!
Kto pisze to gówno?
Więc kto z gości powie mi,
jaką nietypową rzecz znajdziemy w lodówce premiera?
Mae?
Arnie?
Pamiętasz…
Nie wiem.
Okej.
Jack?
Arnie, to prawda,
że próbowałeś zmusić Mae, by dotknęła twojego wacka?
Coś powiedział?
Mae, prawda?
Jack, nie mieszaj nas w swoje pojebane fantazje seksualne.
- Rozumiesz? - Tak.
Ukarzemy go glutami?
- Pewnie. - Czas na gluty!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam, ja do Niezłego syfu.
- Jestem George Lawson. - Okej.
Jestem na liście Mae Martin.
Tak.
Przykro mi, nie mam tu pani.
- Na pewno? - Tak.
Przykro mi.
No tak.
Okej, dzięki.
To nic.
I co się stało?
Mae nie dała mnie na listę.
Co? A to podła suka!
Nie, mówiła mi, że mnie tu nie potrzebuje, ale ja nalegałam.
Co ja wyprawiam?
Specjalnie wzięłam wolne, choć nikt mnie o to nie prosił.
Widzisz, męczennicy zawsze myślą sobie:
„O, ja biedny”.
I nim się obejrzą,
kończą jako sterta kości i popiołu.
To tego dla siebie chcesz?
Nie.
Więc czego chcesz?
Pistolet przy głowie, laser na kroczu.
Czego chcesz od życia?
Chcę…
być dobra w swej pracy.
Bardzo ją lubię, o dziwo.
Dobrze. Co jeszcze?
Chcę ratować pszczoły.
Chcę, by dzieci chciały ratować pszczoły, bo to one tu zostaną.
A poza pracą?
Nie chcę skończyć jak ty i mama.
Stąpać ciągle na paluszkach.
Martwię się, że zniknę.
I chcę wyjechać na urlop.
Więc wyjedź.
Wiesz już, jak nazwiesz dziecko?
- Chyba żartujesz. - To porządne imię.
- Nazwiesz go „George”? - Po mnie.
Ty naprawdę jesteś niepoprawnym złamasem.
To co, chcesz poczekać na Mae?
Nie. Mae da sobie radę.
- Zawieziesz mnie do pracy? - Pewnie.
Coś ty kurwa myślał?
Donna mi kazała. Mówiła, że ci tak pomogę.
- Przysięgam. Ale nawaliłem. - Nie trzeba mi tego.
Źli zawsze wygrywają, a już nawet nie wiem, czy ja jestem dobra.
Ja nie jestem zły.
To dopiero była porażka.
- A co z Johnem Wickiem? - Spieprzaj.
Momencik.
- Stąpasz po cienkim lodzie. - Co?
Żartujesz? To jasne, że cię zwalniam.
Co?
Trafiasz do czarnego notesu!
PSZCZOŁY
Napisy: Filip Bernard Karbowiak