NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mae?
Przepraszam.
Śnił ci się koszmar.
Ciągle powtarzałaś „Scott”.
Kim jest Scott?
To mój kolega.
Dawny współlokator. Boże, ale to było pojebane.
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie, w porządku.
Ale musimy pogadać o czymś innym.
W naszym związku jest problem.
Co?
George…
wiesz, że jestem nieśmiertelnym wampirem,
a ty jesteś zwyczajną dziewczyną.
Nie jestem głupia.
Wiem, że masz 400 lat, ale chcę stracić dziewictwo przed maturą.
- Proszę. - Dzień dobry.
Witam. Więc co pani dolega?
Od tygodnia nie mogę pozbyć się bólu głowy.
Dobrze. Proszę się rozebrać. Coś na to zaradzimy.
Kanalizacja naprawiona, pani Abernathy.
Ufam, że będzie pani usatysfakcjonowana.
- Ratuje mi pan życie. - To moja praca.
O nie. Portfel mi się zapodział.
- Tak? - Tak?
A mój mąż akurat wyjechał w interesach.
Bardzo mi przykro,
ale z pewnością znajdzie się rozwiązanie, które zadowoli nas obojga.
Ojej!
Panie, wróg posuwa się naprzód, a król zaginął bez wieści.
Teraz ja jestem twoim królem.
Czas, byś udowodnił swe oddanie wobec korony.
Mae, jesteśmy same?
Tak, jestem tutaj.
Ripley?
Obcy uciekł z laboratorium i wpełzł mi do tyłka.
Pomóż mi go wydostać.
Czuję, jak wibruje mi w dupie…
Niespodzianka!
Sto lat, stara.
George, co to za dziwacy?
To Phil, rodzice Mae i Clocky Powers.
…ucznia grającego Mefistofeliksa dopadła trema.
Więc Joyce mówi mi: „Clocky,
musisz go zastąpić. Wyciągasz wysokie C
i masz idealne poczucie rytmu”.
Wystarczy. Mae, skieruj nas na kogoś innego.
A twoi przyjaciele? Binky i Hugh.
Przerosłam ich.
Teraz tak mówisz.
A jak znów zerwiecie z Mae?
- Mamo! - Odpukać.
Obyście zostały razem na zawsze.
Ale kiedy zerwiecie za wiele lat, będziesz potrzebowała wsparcia przyjaciół.
Czemu mi to mówisz?
Kiedy opuścił mnie twój ojciec,
byłaś moją jedyną przyjaciółką.
- To żałosne. - No tak.
Zadzwoń do Binky.
Tak nie może być.
Nie widziałem taty od 30 lat.
To przeze mnie odszedł.
Na pewno nie.
Nie wiemy tego. Może to jego wina.
Brak mi przyjaciół.
Co?
Tęsknię za przyjaciółmi, za Binky i Hugh.
Mówiłaś, że tylko cię dołowali i stresowali.
Wiem.
Ale ona jest jak moja siostra.
Wredna, zdzirowata siostra.
A ja olałam ich ot tak.
Tęsknię za nimi.
- Chcę ich do nas zaprosić. - W porządku.
To ja sobie wtedy gdzieś pójdę.
- Wyjdę z domu. - Nie.
Chcę, byś tu była.
Wiem już, jak powinien zachowywać się sojusznik.
Tym razem byłoby inaczej.
Między nami jest tak dobrze.
Możemy zaprosić ich na obiad i zaprezentować nasze pozytywne wibracje.
I mogłabym poznać twoich znajomych z Kanady.
Może.
Świetnie.
A teraz…
Agentka mówi, że potrzebuję godziny materiału,
a mam tylko sześć minut, i to o leniwcach.
Leniwce. Ale walczysz z systemem!
Z kim gadasz?
- To Scott. Już idę. - Cześć.
Hej.
To jest George.
Wiem. Jak ci się mieszka z Mae?
Świetnie.
Tylko nie mogę spać, bo gada przez sen.
Musisz przewrócić ją na bok. Ja nie raz musiałem spać na kanapie.
- No dobra… - Miło cię poznać.
Wpadnij do Kanady. Pokażę ci atrakcje,
jak budka z hot dogami, gdzie oberwałem cebulą od menela.
Brzmi super. Muszę się już zbierać.
- Ale miło było cię poznać. - Jasne.
Ale laska. Zadzwoń, jak będziecie się lizać.
Żartuję. Posłuchaj.
Fajnie, że znów ze sobą gadamy.
Jesteś dla mnie ważny.
Nawzajem.
Potwierdziłabyś to, gdyby ktoś pytał?
To nic takiego,
ale jedna wariatka dzwoni po ludziach i gada o mnie jakieś bzdury.
Jakie bzdury? Zabiję ją.
Sam nie wiem. Pewnie nie będzie dzwonić,
ale gdyby co, powiesz, że między nami wszystko gra?
No… pewnie.
Powiedz prawdę.
Że się kochamy, a przeszłość to przeszłość.
Jasne. Okej.
Muszę lecieć. Kocham cię, ofermo. Idź się lizać z George.
Ja cię też. Pa.
Nie rozumiem.
Scott był twoim współlokatorem czy chłopakiem?
A czy to ważne? Wsadzę ci lepiej odkurzacz w tyłek.
Mieszkaliście razem dwa lata.
W jakim byłaś wtedy wieku? A w jakim on?
- To oni. - Okej.
Jak wyglądam? Zaraz będzie mój tata.
- Twój tata? - Znalazłeś go?
Tak, próbowałem wam powiedzieć.
Odbija mi. Potrzebuję was.
Gdzie jest mój moździerz?
- Okej. - Ja otworzę.
Mae, posłuchaj.
Możesz dziś na mnie liczyć.
Ale obiecaj, że się postarasz.
Proszę. Nie szalej.
Pewnie, że nie będę szaleć.
Przede wszystkim przepraszam,
że was od siebie odepchnęłam.
Spoko. To będziesz matką chrzestną?
Jasne, jeśli chcecie.
Świetnie. Wino? Jeden kieliszek nie zaszkodzi.
Za co przepraszałaś?
Mieszkacie tu obie? Fascynujące.
To moja pierwsza wizyta u dam o waszej orientacji.
- Nie jestem damą. - A kim?
Anemicznym patyczakiem.
Jemy?
Jak ciąża?
To najgorsze, co mi się przytrafiło.
A u was?
Świetnie, naprawdę.
- Bzykamy się non stop. - Nie musisz tego…
Robimy sobie takie rzeczy, że aż strach pomyśleć.
George to ideał prosto z nieba.
- Żaden tam ideał. - Ale jest blisko.
Wąchałaś kiedyś jej bąki? Są jak wściekłe psy.
Nie puszczam bąków.
Nigdy w życiu.
Raz spałem koło niej na festiwalu i rano zrzygałem się do paczki czipsów.
Serio nie wiesz?
Bąki George są osławione.
Pamiętasz, jak sikałyśmy razem do wanny na Mykonos,
a ty puściłaś kleksa?
- Sikałaś przy Binky? - Co?
Nie sikacie przy sobie?
Ja jestem teraz tak ciężarna, że Hugh podstawia mi do szczania kubek.
To ty trzymasz bąki od roku?
Możesz uszkodzić sobie jelito.
NIEZNANY KANADA
Zaraz wrócę.
Nie gadajcie o moich bąkach!
Halo?
Tak, tu Mae.
Tak, znam Scotta.
No…
Przykro mi, że miałaś z nim takie doświadczenia.
Kiedy to było?
Okej.
Coś dla ciebie, Hugh.
Który hormon wywołuje skurcze porodowe?
Sperma?
Co?
Pięknie, ojciec roku.
Mae, widziałam twój występ w sieci.
Podobało mi się, jak mówiłaś, że chcesz być chłopakiem.
Fajnie, że bawi cię mój ból.
O to chodzi w komedii, nie?
Przepraszam, chcesz mi coś powiedzieć?
Dobra.
Jesteś homofobem.
Niby jak?
- Jared. Najszybsza ryba na świecie? - No słucham.
Zawsze jestem dla ciebie miła.
A ty nigdy mnie o nic nie spytałaś.
Mae czuje po prostu dyskomfort
z powodu mojego niestosownego zachowania w przeszłości.
A teraz – kto mi powie, kiedy jest letnie przesilenie?
Spytaj Binky.
Pewnie uczą tego w Elitarnej Szkole imienia Kija w Dupie.
Ty nic o mnie nie wiesz.
Poczułam coś.
Boże, czy ty się spuściłaś?
Bez nerwów, ale zaczynam rodzić.
Boże!
To ja już pójdę. Dziękuję za obiad.
Zamknij się. Hugh, odpalaj auto.
Kurwa, jestem pijany.
Ja też.
- Wypiłam płyn do ust. - Co?
A ja trzeźwiutki po lemoniadzie.
Prowadzisz.
Nie mam prawa jazdy.
Phil?
Phil… Boże!
Binky rodzi. Zawieź nas do szpitala.
Ale zaraz będzie mój tata.
- Tak powiedział? - Nie, nagrałem mu się na pocztę.
Nawet z nim nie gadałeś? Nie będzie go.
A jak będzie?
Bierzcie mnie kurwa do szpitala!
George koło mnie. Hugh, pilnuj, by Phil się nie rozbił.
- A ja gdzie? - Ty nie jedziesz.
Jeszcze zaczniesz gadać, że mam zbyt wyszukaną pochwę.
Mae, co jest? Serio wypiłaś płyn do ust?
Całą butelkę.
Na siłę szukasz dramatów.
Nie chcę zostać tu sama. Miałam na ciebie liczyć.
Okej. Dobra.
Mae też jedzie. Koniec i kropka.
- Jared, do bagażnika. - Tak jest!
Jesteś tu bezpieczna. Mów, gdybyś czegoś potrzebowała.
A jeśli potrzebuję seksu w szpitalu?
- Serio? - Może być fajnie.
Okej. Brzmi nieźle.
Czy ktoś może zwrócić na mnie uwagę?
No to jedziemy zrobić dzieciaka.
- Kurwa, ale boli! - Co mogę zrobić?
Chcesz czipsy?
Nie, kurwa, nie chcę żadnych czipsów!
O Boże!
Jak przyjemnie. Tylko nie przestawaj.
Gdzie telefon? Zrobię sobie selfie.
Zapomniałem.
Co?
- Co jest grane? - Nic.
- Nic.
Widziałam. Chcecie iść się bzykać, kiedy ja tu wyciskam z siebie krowę.
Jesteśmy w intymnym związku, więc rypiemy się prawilnie.
Intymnym?
Nie macie pojęcia o intymności. Jak nastolatki.
Pewnie nie spędziłyście razem bez seksu nawet doby.
My nie robiliśmy tego od miesięcy,
bo Hugh nie chce dźgnąć dziecka wackiem.
Dosłownie podciera mi tyłek.
- To jest intymność. - Racja.
Leć kurwa po telefon!
Może zostać tylko jedna osoba.
On. Uspokaja mnie.
SCOTT DZWONIŁA?
Co powiesz na szpitalny role-play?
Ja będę George’em Clooneyem, a ty ofiarą poparzenia.
- Okej. - Tak?
Albo możemy być sobą.
Wezmę kostiumy. A ty znajdź miejsce na rypanko.
- Okej. - Dobra.
Mogę cię prosić na chwilę?
Czuję, że coś iskrzy między mną a George.
Jesteśmy jak w jakiejś telenoweli.
Masz jakieś rady, jak mogę przypieczętować umowę?
Że tak powiem.
Ty wiesz, że jesteśmy parą, prawda?
No właśnie. A jak ja mogę to osiągnąć?
Co ją kręci?
No… ja ją kręcę.
I może jeszcze Jason Statham.
Jason Statham.
Mecz ostatniej szansy.
Ja sobie nie poradzę.
Jasne. Pewnie.
Nie, George.
Będę chujowym tatą?
Nie. Chociaż…
- Co? - Nie.
- Siema. - Chryste!
Wiem, że to nie mój dzień, ale mam doła przez tatę.
- Czemu nie przyszedł? - Nie dostał twojej wiadomości.
Będę chujowym tatą.
Nie, jeśli będziesz dobry.
Po prostu pamiętaj o dobroci.
Jeśli twoje dziecko jakoś cię skrzywdzi, nie opuszczaj go.
To wszystko.
Jared obciągnął mi w podstawówce.
To nic.
Tak. Wszystko w porządku.
Dobra…
- Tu jest jak po wojnie. - Chyba właśnie ktoś tu rodził.
Ale mam stroje.
Patrz.
Okej.
Jestem George Clooney.
Jest cała w gównie. Zdejmuj ją.
To nic, kładź się, wyliżę ci kakao.
Boże!
Włożyłam rękę w łożysko.
- Dość tego. - Proszę.
Mae, jesteś cała spocona.
Co się dzieje?
Jesteś jak wściekła hiena.
Mogę być hieną. Co tylko chcesz.
- Chcesz uderzyć mnie w nerki? - Co? Nie.
Co się dzieje?
Chcę tylko zabawić się w szpitalu.
I coś się porobiło w Kanadzie.
Czyli nie chodzi o to, że chcesz uprawiać ze mną seks.
To jakiś mechanizm obronny.
Co się porobiło?
Mów, inaczej nie mogę pomóc.
Jeśli nie będę przy Binky, nigdy sobie tego nie wybaczę.
Wiem. Jasne.
Okej.
Nie wolno tu być.
Wciąż niskie ciśnienie, ale to minie.
Powiesz, co się stało?
Źle się poczułam i zemdlałam.
- Czuję się tak już jakiś czas. - Jak?
Jakby stukotało mi w mózgu jakieś puste pudełko.
I świruję nocą.
- To znaczy? - Mam koszmary.
I czasem wystarczy jakaś drobnostka, żeby kompletnie mi odbiło.
Całe ciało sztywnieje mi jak deska
i chcę tylko leżeć pod łóżkiem.
I bardzo lubię narkotyki. Bardzo.
Rozumiem.
Czy reagujesz tak na coś konkretnego?
Na różne rzeczy.
Z przeszłości.
To jedynie moja szybka ocena,
ale opisujesz symptomy zespołu stresu pourazowego.
No jasne.
Zapomniałam dodać, że walczyłam w Wietnamie.
Ciągle słyszy się o tej traumie.
To jest na topie. Ludzie uwielbiają o tym gadać.
Przesada.
W medycynie jest to konkretnie opisane.
Kiedy ciało doświadcza skrajnego lęku,
reaguje w sposób obronny,
zastyga.
I przechowuje te reakcje.
A może po prostu fruwają we mnie jakieś ptaki?
Napij się soku porzeczkowego, żeby podnieść poziom cukru.
Porozmawiaj z lekarzem.
Albo przynajmniej z kimś bliskim.
W porządku? Dobrze.
I mogę prosić tabletki, które ukradłaś z wózka?
Przepraszam.
Dziękuję.
A ty co masz?
Robaki.
Ale piękny. Nie mogę uwierzyć, że jestem jego matką chrzestną.
A ja ojcem chrzestnym.
Co ja zrobiłem?
- Wybraliście już imię? - Tak.
Nazwiemy go Boothroid.
- Boothroid? - Boothroid.
Możecie wyjść?
Moja pochwa jest w strzępach.
Zadzwonię do twojej mamy. Zaraz wracam.
- Zaraz wracam, Boothroid! - Za głośno.
Mae.
Ty zostań.
Powiem ci coś.
Jeśli utoniemy z Hugh w morzu,
George zostanie opiekunką Boothroida.
Więc jeśli zostaniecie razem,
ty będziesz ojcem Boothroida.
Rozumiesz to?
Tak.
No to weź się w garść.
Cokolwiek cię tak unieszczęśliwia,
weź głęboki oddech i staw temu czoła.
Jak nie dla siebie, to dla George.
I Boothroida.
- Myślę… - Binky ma rację.
O intymności.
Spróbujmy nie uprawiać seksu parę tygodni.
No nie…
Po prostu rozmawiajmy ze sobą.
Przecież ty nienawidzisz gadać o uczuciach.
Owszem, to dla mnie nieprzyjemne.
Ale muszę zrozumieć, co się dzieje,
bo to ma na mnie ogromny wpływ.
A my tu szalejemy z role-playem.
- Ale było fajnie. - Tak.
Ale wiesz, że to nie dlatego, że chcę, byś była kimś innym.
Jasne.
Okej.
Ale może to ja chcę być kimś innym.
Wydostać się z własnego ciała.
Rozmawiałam w szpitalu z lekarką.
Myśli, że mogę mieć zespół stresu pourazowego.
Bo ukrywałam nasz związek?
Nie, jesteś aniołem. Co ty gadasz?
Więc dlaczego?
No…
Mam za sobą dziesięć naprawdę pokręconych lat.
Więzienie, przedawkowanie i tak dalej.
Dzwoniła dziś do mnie jakaś kobieta i chciała rozmawiać o Scotcie.
I wiesz, że…
mój związek z tobą nie był moją pierwszą relacją w tajemnicy.
W sumie to moje wszystkie wczesne związki były tajemnicą,
bo byłam bardzo młoda, o wiele młodsza od partnerów.
No i teraz…
po raz pierwszy myślę o tym wszystkim.
O Scotcie…
Nie tylko o nim, o innych też.
Scott pokazał mi Beatlesów. Jesteśmy jak rodzina.
W jakim wieku z nim mieszkałaś?
Miałam z 15, 16 lat.
A on ile? Trzydzieści?
Może dla innych to nie wydaje się takie złe,
ale może dla mnie jest, nie wiem.
Nie, to było złe.
I mam ochotę zamordować niejedną osobę z Kanady.
No dobra…
To co teraz?
Załatwimy się przy sobie?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak