‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เอาละ งั้น…
‎หนูไปละนะ
‎เอานะ หัวหลิม อีกไม่กี่สัปดาห์เจอกันนะ
‎ได้ค่ะ มันจะดีมาก ไม่เป็นไร ก็สถานบำบัดเนอะ
‎พังเข้าไป ออกมาดี
‎ขอบคุณที่จ่ายให้อีกครั้งนะคะ
‎มัลคอล์ม อาหารกลางวันล่ะ
‎อ๋อใช่ แม่ของลูกทำซุปหอยลายมาให้
‎อ้อ ขอบคุณค่ะ
‎เยี่ยม เอาละนะ
‎- แม่ ‎- วิมานสวรรค์โดยเจอร์ราร์ด แมนลีย์ ฮอปกินส์
‎"ฉันปรารถนาอยากไป ‎ในที่ที่ฤดูใบไม้ผลิเบ่งบาน
‎ฉันขอให้ได้อยู่ในที่พายุไม่แผ้วพาน
‎ที่ซึ่งคลื่นสีเขียวเงียบสงบบนวิมาน
‎และต้านทานความพลิกผันของทะเล"
‎ค่ะ โอเค
‎โอเคเหรอ ลูกเข้าใจเหรอ
‎ค่ะ เข้าใจ
‎เราภูมิใจในตัวลูกนะ
‎- ขอบคุณค่ะ อยากเข้าไปด้วยกันไหม ‎- ไม่เด็ดขาด
‎เม มาร์ติน
‎พระเจ้า ออเดรย์
‎สิ่งสุดท้ายที่ฉันพูดกับคุณ ‎ตอนคุณออกไปจากที่นี่คืออะไร
‎คุณบอกว่าถ้าฉันกลับมาที่นี่อีก คุณจะฆ่าฉัน
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ ‎- นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
‎ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่ ฉันอายุ 18
‎ฉันตอกฟูกติดกับเตียง ‎คุณจะได้ไม่โยนลงมาจากหน้าต่างอีก
‎ฉันไม่ทำอย่างนั้นแล้ว
‎คุณอาจจะยังไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนอังกฤษแล้ว
‎เอาละ ฉันพร้อมจะไปแล้ว งั้น…
‎มือถือ เม
‎ฉันไม่มีมือถือหรอก
‎เบอร์นิซ ค้นตัวเมหน่อยได้ไหม
‎หมายถึงเครื่องนี้เหรอ ขอเวลาแป๊บนึงนะ
‎(สก็อต)
‎(ไง ได้ข่าวว่ากลับมาแล้วเหรอ)
‎(ฉันอยู่ในสถานบำบัด อยากมาหาไหม ที่เดิม)
‎เอาละ
‎ลุยกันเลย อยากกินซุปหอยลายไหม
‎โห แม่เจ้าโว้ย!
‎มีอะไร วันคริสต์มาสเหรอ
‎ฉันกำลังโละของและรีไซเคิล
‎ฉันอ่านบทความว่า ‎ป่าอะแมซอนกำลังหายไป
‎ถึงปีละกว่า 50,000 ตารางกิโลเมตร
‎ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลย ฟิล
‎ถ้าเราไม่รีไซเคิล ผึ้งก็จะไม่มีที่อยู่เหลือนะ
‎ผึ้งนะ ฟิล!
‎จอร์จี้ เธอพูดว่า "ผึ้ง" กับ "รีไซเคิล"
‎แต่ฉันได้ยินแต่ชื่อเม
‎เปล่า บอกตามตรงฉันเป็นห่วงเมนะ ‎เขาจะกลับมาแน่
‎- เขาทิ้งเธอนะ ‎- ฉันทิ้งเขาก่อน
‎ก็ใช่ เขารู้สึกว่าต้องการเป็นอิสระ
‎รักษาตัวหรืออะไรก็เถอะ ฉันก็เคารพนะ
‎แต่ขอทีเถอะ เขาคลั่งฉันจะตาย
‎เขาเขียนกลอนชมว่าข้อศอกฉันงดงามขนาดไหน
‎ข้อศอกฉันอุบาทว์จะตาย
‎เขาไม่ได้เก็บของไปด้วยซ้ำ
‎- เขาจะกลับมา ‎- เขาไม่กลับมาแล้ว จอร์จ
‎เมื่อเขากลับมาก็จะรู้ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว
‎เป็นคนที่ดีขึ้น และเราจะมีความสุขกันมาก
‎ฉัน นาย เมและบรรดาผึ้ง
‎ฉันออกจะสบายใจด้วยซ้ำไป
‎นายช่วยฉันจัดกองขยะนี่ได้ไหม
‎ฟิล เป็นอะไร
‎นี่ของพ่อฉัน
‎ฉันไม่เจอพ่อมา 30 ปีแล้ว
‎พ่อทิ้งครอบครัวเราไป เหมือนที่… ‎เหมือนที่เมทิ้งเราไป
‎ทำอะไรอยู่
‎ชดใช้กรรมอยู่มั้ง
‎อาฮะ
‎พยายามเขียนมุกเกี่ยวกับบะหมี่
‎คุณไม่ได้เข้าคลาสโยคะสำหรับผู้หญิง
‎เดี๋ยวนี้ฉันไม่ถือว่าตัวเองเป็นผู้หญิงแล้ว ‎แค่บอกให้รู้ไว้
‎แล้วถือว่าตัวเองเป็นอะไร
‎เหมือนอดัม ไดรฟ์เวอร์ไม่ก็ไรอัน กอสลิ่ง
‎ฉันยังคิดๆ อยู่
‎อือ คุณมีเพื่อนร่วมห้องคนใหม่
‎นี่มาร์ช่า
‎มาร์ช่า นี่เม เธออยู่ที่อังกฤษ ‎แต่มาอยู่กับเราในช่วงนี้
‎แล้วยังไง เธอเป็นคนอังกฤษเหรอ
‎เปล่า คนแคนาดา ฉันแค่ไปอยู่ที่นั่นเฉยๆ
‎อ้อ งั้นเธอก็เป็นราชินีอังกฤษเหรอ
‎- ยังไงนะ ‎- แหม!
‎ฝ่าบาทเจ้าคะ!
‎ต้องการบัลลังก์ไว้รองก้นปอดๆ ไหมเจ้าคะ
‎พระราชินี
‎ไม่เป็นไร ออเดรย์ ขอคุย…
‎เดี๋ยวนะ
‎- ฉันรู้จักเธอไหมเนี่ย ‎- ฉันเป็นตลกน่ะ
‎เธออาจจะเคยดูโชว์ของฉันในอินเทอร์เน็ต
‎ไม่ก็เคยฟังฉันในพอดคาสต์
‎ไม่ๆ จากที่อื่น
‎เดี๋ยว
‎นี่เฟอร์กี้ มิดเดิลตันเหรอ
‎ต๊าย!
‎พระราชินีเจ้าคะ!
‎นั่นแฟนเก่าฉัน
‎- ฉันแค่เก็บรูปของเธอไว้… ‎- โห
‎- เต็มที่เลย ‎- พระนางกำลังเบิร์นให้ฉัน
‎ต๊าย ฝ่าบาทเจ้าคะ!
‎อรุณสวัสดิ์ทุกคน
‎อรุณสวัสดิ์
‎- อรุณสวัสดิ์ออเดรย์ ‎- โอเค ก่อนอื่นนะ
‎ใครฉี่ใส่ข้าว
‎น่าขยะแขยงมาก มาร์ช่า ห้ามคุณกินข้าวแล้ว
‎เดี๋ยว แล้วเราต้องกินข้าวเหรอ
‎ทุกคน นี่เม เธอเพิ่งมาอยู่กับเรา
‎เออ นางเป็นราชินีอังกฤษแหละ
‎อยากได้มงกุฎเพชร ‎ไปยัดตูดเพิ่มไหมเจ้าคะ ฝ่าบาท
‎เอา มาร์ช่า ขอมงกุฎเพชร ‎ให้ฉันเอาไปยัดตูดเพิ่มได้ไหม
‎โอเค ฟังนะ
‎ฉันอยากเริ่มวันนี้ด้วยการถามคำถามง่ายๆ
‎- เรามาที่นี่ทำไม ‎- ข้าวฟรีมั้ง
‎เปล่า เราอยู่ที่นี่เพราะเรากลับไปใช้ยา
‎หวังว่าเราคงไม่ได้อยู่ที่นี่ ‎แค่เพราะเรากลับไปใช้ยานะ
‎แต่เพราะเราไม่อยากกลับมาที่นี่อีกแล้วเด็ดขาด
‎ฌอน คุณพยายามทำลายวงจรอะไร
‎ผมจุดไฟเผาชีวิตตัวเองทุกครั้งที่ชีวิตดีขึ้น
‎เป็นการเปรียบเทียบที่ทรงพลังดี
‎เปล่า ผมจุดไฟเผาบ้านตัวเองจริงๆ
‎โอเค
‎- มาร์ช่าล่ะ ‎- ฉันอนุญาตให้คุยกับฉันได้เหรอ อีแรด
‎เม แล้วคุณล่ะ
‎โอเค คือว่า
‎ฉันตกหลุมรักเต็มเปากับผู้หญิง ‎ที่จุ๋มจิ๋มเหมือนเมล็ดถั่ว
‎พอเราเลิกกัน ฉันกลับไปเล่นยาทันทีเลย
‎ฉันโคตรกลัวเลย เพราะว่า…
‎ฉันรู้สึกว่าฉันอยากแน่ใจว่า ‎ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาเป็นเรื่องจริง
‎ไม่ใช่เป็นแค่การเสพติดอีกแบบ
‎ฉันแน่ใจว่าทุกคนที่นี่เข้าใจความรู้สึกนั้นได้
‎การเสพติดใครสักคน จริงไหม
‎เม ฟังดูนะว่าคุ้นๆ ไหม
‎"การพึ่งพาทางอารมณ์ของผู้ใหญ่"
‎"ฉันไม่รู้สึกเป็นที่รักหรือมีคุณค่า ‎หากไม่เป็นที่ยอมรับของผู้อื่น"
‎"ฉันต้องการความสนใจมากมายจากบางคน
‎จึงจะรู้สึกดี"
‎"ฉันกลัวที่จะอยู่คนเดียว"
‎อือ ฉันเข้าใจ แต่ฉันจะแก้ไขมันยังไง
‎คุณต้องปล่อยวางเต็มที่
‎ฉันทำไปแล้ว ฉันเลิกกับเธอก่อนจะมาที่นี่
‎มาร์ช่าบอกผมว่า ‎คุณยังมีรูปของเขาที่ข้างเตียง
‎โอเค ฟังนะ
‎คุณจะแก้ไขการพึ่งพาทางอารมณ์ไม่ได้ ‎ทั้งที่คุณยังยึดติดกับคนนั้นอยู่
‎มันเหมือนกับพยายามเลิกเล่นเฮโรอีน ‎ทั้งที่มือยังถือเข็มอยู่
‎คุณต้องยืนบนลำแข้งเพื่อตัวเองนะ เพื่อนสาว
‎โทษที อดัม ไดรฟ์เวอร์
‎ทุกครั้งที่ฉันพยายามเลิกยาเพื่ออิงค์บอย ‎ฉันก็ล้มเหลว
‎ครั้งนี้ฉันมาที่นี่เพื่อตัวเอง
‎และไม่มีใครจะได้ลิ้มรสน้ำทิพย์นี้
‎จนกว่าฉันจะรู้สึกดีกับตัวเอง
‎เธอต้องโตได้แล้ว ยัยกุ้งแห้ง
‎ฉันปวดใจที่ต้องพูดแบบนี้นะ
‎แต่มาร์ช่าก็พูดถูก
‎ถ้าแผลยังเปิดอยู่ ‎คุณสร้างความสัมพันธ์ไม่ได้หรอก
‎คุณต้องปล่อยให้มันตกสะเก็ด
‎ไม่งั้นคุณจะทำร้ายกันและกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าและ…
‎โอ๊ย มาร์ช่า โธ่เอ๊ย!
‎(ฉันต้องเติบโต)
‎- ฮัลโหล ‎- หวัดดี
‎นั่นเมเหรอ ฝากหวัดดีที
‎- ฟิล ไปไกลๆ ‎- จอร์จ ฝากหวัดดีที
‎หวัดดี แคนาดาเป็นไงบ้าง
‎ก็ดี ก็ใช้ได้
‎ฉันโทรมาจากโทรศัพท์สาธารณะน่ะ ‎ฉันอยู่ในป่า
‎มาตั้งแคมป์กับเพื่อนๆ
‎เรากำลังตกปลา ขี่กวางมูสกัน
‎- เธอเป็นไงบ้าง ‎- ดีนะ
‎ดีขึ้นแล้ว
‎เม ฉันกำลังคิดถึงสิ่งที่สำคัญสำหรับฉัน…
‎จอร์จ ฉันคิดว่าฉันควรย้ายออก
‎- ฮะ ‎- อือ
‎ฉันคิดว่าไม่ยุติธรรมที่ยังให้เธอรอ
‎ฉันก็ชั่งใจรอ
‎แจ็คมีห้องว่างอยู่
‎ฉันน่าจะส่งเขาไปเก็บของให้ได้
‎หมายความว่าไง
‎แบบว่าเธอ…
‎เธออยากเลิกกันถาวรเลยเหรอ
‎ฉันคิดว่าฉันกำลังเรียนรู้ ‎ว่าเราสร้างความสัมพันธ์
‎ทั้งที่ยังมีบาดแผลอยู่ได้
‎ต้องปล่อยให้มันตกสะเก็ด
‎ต้องปลดปล่อยกันและกัน
‎ถ้ายังอยากลิ้มรสน้ำทิพย์ ‎ของกันและกันอยู่ เข้าใจไหม
‎- ฮะ ‎- เฮ้ย
‎- ฉันนึกออกแล้วว่ารู้จักเธอจากไหน ‎- ฉันคุยโทรศัพท์อยู่ มาร์ช่า
‎เม นั่นใครน่ะ เธออยู่กับคนอื่น กับผู้หญิงเหรอ
‎เปล่า แค่แฟนคลับน่ะ อยากได้ลายเซ็นหรือไง
‎เธอรู้จักแฟนฉัน อิงค์บอย
‎เธอติดเงินอิงค์บอยอยู่ ไอ้ตูดปอด
‎เธออยู่ไหน
‎หนีให้พ้นละ ฝ่าบาท
‎จอร์จ ฉันต้องไปแล้ว
‎เมวางไปแล้ว
‎เขาว่าไงบ้าง ถามถึงฉันไหม
‎เขา…
‎เขาบอกว่าเขาอยากย้ายออก
‎เขาจะไม่กลับมาแล้ว
‎เป็นไงบ้าง
‎ไม่ออกไปสูดอากาศหน่อยล่ะ
‎ฉันไม่ค่อยปลื้มธรรมชาติเท่าไหร่น่ะ
‎ออเดรย์
‎ทำไมบางคนถึงต้องการความช่วยเหลือมากนัก ‎จึงจะมีชีวิตอยู่ได้
‎แต่คนอื่นกลับไม่ต้องการความช่วยเหลือเลย
‎อาจจะเป็นกรรมพันธุ์หรือเพราะจิตใจบอบช้ำ
‎จิตใจบอบช้ำอะไร
‎ตอนเด็กๆ ฉันมีอภิสิทธิ์จะตาย ‎ฉันเล่นโอโบด้วยนะ
‎เม ครั้งแรกที่เธอมาหาเรา เธอยังเด็กมาก
‎และเปราะบางมาก
‎นี่อาจจะฟังดูแปลกนะ
‎แต่ฉันจำช่วงชีวิตวัยรุ่นส่วนใหญ่ไม่ได้เลย
‎มันสับสนปนเปไปหมด
‎ฉันรู้สึกเหมือนสมองฉันเป็นตู้กับข้าว
‎มีแต่ทัปเปอร์แวร์เปล่าๆ ที่ไม่เข้าคู่กันสักอัน
‎ฝาไม่ตรงกับกล่อง กลิ้งหลุนๆ ไปมา
‎นี่แหละจิตใจบอบช้ำ
‎แต่คนพวกนี้มีเรื่องที่บอบช้ำจิตใจจริงๆ
‎มีชีวิตที่ยากลำบาก ฉันเป็นแค่เด็กผี
‎วิ่งพล่านไปทั่ว ‎พยายามเป็นบ็อบ ดีแลนหรืออะไรสักอย่าง
‎"ไงพวก เล่นโอโบ ‎กับเพลงมิสเตอร์แทมบูรีนแมนสิ"
‎โธ่เม
‎เธอเป็นบ็อบ ดีแลนไม่ได้ ‎เพราะเขาเป็นตำนานร็อค
‎ส่วนเธอเป็นเด็กผู้หญิงวัย 15 ขวบ
‎อือ ช่างมันเถะ
‎คุณจำอะไรได้บ้าง ‎เกี่ยวกับช่วงชีวิตตอนเพิ่งเป็นวัยรุ่น
‎ความสัมพันธ์แรกๆ ล่ะ
‎ฉันว่าเราถึงทางตันแล้ว คุณไปช่วยคนอื่นเถอะ
‎ฉันอยากลงไปนอนทื่อๆ ‎เป็นไม้กระดานใต้เตียงแล้ว
‎ไม่เป็นไรนะ หายใจเข้าซะ
‎อะไรนะ ฉันไม่ค่อยได้ยินเสียงคุณเลย
‎คุณพูดเสียงกระซิบหรือไง ‎ฉันรู้สึกยังกับอยู่บนเรือไททานิคเลย
‎- ตอนนี้เราอยู่ในไททานิคหรือเปล่า ‎- เม
‎ให้ตายสิ
‎- ไง ‎- หวัดดี
‎เดี๋ยวฉันลงไป
‎เม อย่าเพิ่งถอดใจสิ
‎คุณทำหน้าที่ที่นี่ได้ดีมาก ออเดรย์
‎เวรละ สูงจังแฮะ
‎รู้ใช่ไหมว่าไปทางประตูหน้าก็ได้ นี่ไม่ใช่คุกนะ
‎ขอบใจนะ ออเดรย์ คุณเป็นคนดีมาก
‎- ไง ‎- ไง
‎- เดจาวูแฮะ ‎- ฉันไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส โทษที
‎- พับผ่าสิ หน้าไปโดนอะไรมา ‎- ไม่มีอะไรหรอก
‎- เราไปกันได้หรือยัง ‎- ถามจริง บำบัดเสร็จแล้วเหรอ
‎อือ ฉันอยากเดินหน้าต่อไป ‎แต่พวกเขาถ่วงฉันไว้อยู่เรื่อย
‎- เข้าใจนะ ‎- อือ
‎- หาโชว์ให้ฉันแจมบ้างได้ไหม ‎- พูดเป็นเล่น
‎ตอนนี้เธอกลายเป็นตลกติดกระแสแล้ว ‎จะไปแจมโชว์ไหนก็ได้
‎- จริงเหรอ ‎- เออสิ!
‎มีข่าวเม้าจากคลับตลกเพียบ ‎ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดีเลย
‎ฉันนึกว่าเมจะกลับมา แต่แน่ละ ‎เขาไม่กลับหรอก
‎เขาอาจจะแต่งกลอนเกี่ยวกับข้อศอกของคนอื่นอยู่
‎และฉัน…
‎ฉันเปลี่ยนไปแล้วนะ
‎ตอนนี้ฉันรีไซเคิลแล้ว
‎เราน่าจะไปที่ไหนสักแห่ง
‎เราน่าจะตามหาพ่อของนายกัน
‎เธอจะช่วยฉันตามหาพ่อเหรอ
‎ใช่
‎ใช่ ช่วยสิ
‎ฟิล เราจะได้มีเป้าหมายไง ‎ที่นี่ไม่มีอะไรรั้งฉันไว้แล้ว
‎พ่อนายน่าจะอยู่ไหน ฮอลลีวูดไง
‎ไปฮอลลีวูดกัน!
‎แล้วงานของเธอล่ะ
‎ช่างงานแม่งเถอะ ฉันจะลาออก!
‎ฉันทำงานห่วยจะตาย สัปดาห์ที่แล้ว ‎ฉันจ้างดีปา 20 ปอนด์ให้ทำการบ้าน
‎ถ้าเธอเอาจริงก็เอาสิ!
‎- จริงนะ ‎- จริง!
‎- โอเค ‎- ได้เลย!
‎ว้าว
‎ใช่ ผมมีเพื่อนร่วมห้องสองคน
‎- ผมเรียกพวกเขาว่าพ่อกับแม่ ‎- ไม่จริง
‎- เขายังเล่นมุกนี้อยู่เหรอ ‎- เล่นมุกเดิมมาเก้าปีแล้ว
‎ดูนี่นะ
‎ไม่เอาน่า สก็อต ถามจริง
‎ตลกคนต่อไปไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว
‎แต่ผมยินดีที่จะบอกว่า
‎เธอตกอับกลับมาเป็นไอ้เฮงซวยคนเดิมแล้ว
‎ทุกท่านครับ โปรดต้อนรับเม มาร์ติน!
‎- อย่า ‎- โทษที
‎ไม่เป็นไร
‎- ฉันขอโทษ ‎- ไม่เป็นไร
‎เธอก้าวข้ามฉันไปแล้วนี่
‎- อะไรนะ ‎- มาเลย ขึ้นมานี่
‎ตาเธอแล้ว เต็มที่เลย
‎หวัดดีทุกคน
‎ฉันเม
‎ฉันเพิ่งออกจากสถานบำบัดมา
‎โทษที
‎คุณพูดอะไรหรือเปล่า
‎โอเค มีอะไรเกิดขึ้น
‎คืองี้นะ ตอนนี้ที่อังกฤษ ‎กำลังลองเล่นตลกแนวล้ำยุคมากๆ
‎ผมจะเล่าเรื่องตอนที่ ‎ผมพยายามฟ้องดาไลลามะให้ฟัง
‎ไอ้เวรนั่น ไม่รู้ว่าได้ยินอะไรกันมานะ…
‎มุกใหม่นะนี่
‎ฉันสติแตกโคตรเลยใช่ไหม
‎เธอมีอาการตื่นตระหนก ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน
‎ออกมาสิ ทุกคนไปหมดแล้ว
‎หมายความว่าไงที่นายบอกว่า ‎เธอ "ก้าวข้ามฉันไปแล้ว"
‎ฉันพูดเล่นน่า แค่มุกแป้กๆ
‎ฟังนะ เราไม่เคย…
‎คุยเรื่องอดีตกันจริงๆ จังๆ
‎ฉันรู้ว่าช่วงนั้นของชีวิตเราแม่งโคตรป่วง
‎แต่มันเป็นเรื่องจริง
‎และถ้าเธออยากคุยเรื่องนั้น
‎ฉันอยู่ตรงนี้ เราคุยกันได้
‎เอานะ
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันต้องซ่อมสมองตัวเอง
‎หรือไม่ต้องก็ได้
‎เราเป็นตลก เราควรจะเป็นไอ้กระจอก
‎แต่เธอหนีออกไปได้
‎เธอหนีออกไปได้ มีอาชีพทำกิน
‎มีผู้หญิงที่รักเธอ
‎อย่าทิ้งทุกอย่างไปเพราะเธอกำลังลงโทษตัวเอง
‎แค่เพราะเผลอเล่นโคเคนคืนเดียว
‎พ่อเธอมาแล้ว ฉันจะไปละ
‎รักนะ
‎หวัดดีค่ะพ่อ
‎เราพยายามตัดหางปล่อยวัดลูก ไม่ได้ผล
‎เราพยายามส่งเข้าสถานบำบัด ก็ไม่ได้ผล
‎ตอนนี้เราเหลือแค่วิธีเดียวในคลังแสง
‎การดูแลอย่างใกล้ชิด
‎ลูกต้องอยู่ที่นี่ตลอดเวลา นี่ตารางเวลาของลูก
‎ตอนเช้าตรู่ ลูกกับพ่อจะกินโยเกิร์ตกันในสวน
‎จากนั้นลูกจะช่วยแม่เขียนหนังสือ
‎แล้วก็เล่นดนตรีทั้งครอบครัวกัน
‎จากนั้นก็กินมื้อค่ำเบาๆ
‎อาจจะเป็นซุปบุยยาเบส
‎ได้ๆ อาจจะบุยยาเบส ไม่ก็เซวิเชอร่อยๆ
‎จากนั้นก็เข้านอน ตามนั้นนะ
‎แม่จะไม่ยอมให้ลูกไปที่คลับนั้น เม ‎พวกตลกเป็นพวกฉวยโอกาส
‎พวกนั้นพรากลูกไปทีนึ่งแล้ว ‎และจะไม่ได้ทำอีก
‎พ่อแม่ขอโทษที่ต้องเข้มงวดขนาดนี้ ‎แต่เราจนปัญญาแล้ว
‎โอเค ลูกเข้าใจแล้ว ‎ไม่ต้องว่าแรงขนาดนั้นก็ได้
‎หนูเข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ไม่ไว้ใจหนู
‎แต่หนูอายุ 30 แล้ว
‎หนูไม่ใช่เด็ก
‎จอยซ์
‎ทำไมไม่มีใครบอกฉันว่ามีงานเลี้ยงพนักงาน
‎ฉันบอกเธอต่อหน้าแล้วเมื่อเช้านี้ ‎เธอไม่ได้ฟังเอง
‎เธอกำลังเล่นเรดเดดรีเดมพ์ชัน ‎อยู่ในห้องพักครู
‎อ้อ!
‎งั้นก็โอเค
‎ฟังนะจอยซ์ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณมาก
‎มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากสำหรับฉันมาก
‎แต่ฉันคิดว่าฉันจะยื่นใบลาออก
‎โถ งั้นก็โอเคจ้ะ!
‎จอยซ์ ฉันจะไปแล้ว
‎จอยซ์ ฉันจะเดินทางท่องเที่ยว ‎ฉันเลยจะลาออก
‎ได้ยินแล้ว ขอให้สนุกนะจอร์จ
‎แม่จะไปเต้นให้เหงื่อท่วมเลย
‎หวัดดีครับ
‎- หวัดดีค่ะ ‎- เป็นอะไรไหม
‎ฉ้นเพิ่งลาออก แต่จอยซ์ไม่รู้สึกรู้สาเลย
‎น่าเสียดายนะ
‎ผมอยากถามว่าคุณอยากดื่มไหม
‎อ้อ
‎ก็ดีนะ
‎ฉันจอร์จค่ะ
‎อือ ผมรู้ เราทำงาน ‎อยู่ในโรงเรียนเดียวกันมาสี่ปีแล้ว
‎ผมเอลเลียต
‎- โห ‎- อือ
‎คุณเปิดตัวว่าเป็นเกย์ ‎ด้วยการโบกดิลโดใส่หน้าหมอ
‎- ใช่ ‎- ก็เป็นวิธีที่แปลกดีนะ
‎อือ ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก ‎เพราะมันจบลงแล้ว
‎ทั้งความสัมพันธ์และชีวิตฉัน
‎พูดอะไรกัน คุณเพิ่งเริ่มต้นการเดินทางต่างหาก
‎ตอนที่ผมเปิดตัว ‎ผมรู้สึกเหมือนกำลังแตกหนุ่มอีกครั้ง
‎ผมทั้งเงี่ยนทั้งสับสน
‎ต้องใช้เวลานานกว่าจะรู้ตัวว่า ‎ผมต้องการอะไร ผมเป็นใคร
‎แล้วตกลงว่ายังไงล่ะ
‎ผมเป็นไบและชอบมีคนรักหลายคน
‎- จะเรียกว่าอะไรก็ไม่สำคัญ ‎- โอเค
‎สิ่งสำคัญคือการสำรวจพื้นที่ของคุณในโลกนี้
‎คุณแคร์เรื่องอะไร
‎ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก
‎ผึ้งมั้ง
‎- โทษที ไม่รู้ทำไมฉันตอบว่าผึ้ง ‎- ผมว่าเซ็กซี่ดีนะที่คุณชอบผึ้ง
‎- ถามจริง ‎- อือ
‎ก่อนที่ฉันจะคบกับเม
‎ฉันคิดว่าฉันอายที่จะใส่ใจกับเรื่องต่างๆ
‎แต่ถ้าผึ้งสูญพันธุ์ไป ‎ระบบนิเวศน์ของเราก็จะล่มสลาย
‎ฉันคิดว่าเราควรจัดตั้งกลุ่มเพื่อสิ่งแวดล้อม
‎และไม่ใช่แค่เรื่องสิ่งแวดล้อมนะ ‎เรื่องสิทธิ์มนุษยนชนด้วย
‎เราต้องช่วยให้เด็กๆ มีส่วนร่วม
‎ตายจริง ขอโทษนะ ฉันฟังดูทุเรศมาก
‎ผมรู้จักครูสองสามคนที่น่าจะสนใจความคิดนี้นะ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎เป็นกลุ่ม "ครูเพื่อการเคลื่อนไหวทางสังคม"
‎ได้ เอาสิ
‎อือ
‎อะไร มีอะไรเปื้อนหน้าฉันเหรอ
‎ผมเห็นตัวตนคุณ
‎อ้อ
‎ดีจัง
‎แต่มีอะไรเปื้อนหน้าฉันหรือเปล่า
‎จอยซ์ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่อยากลาออก
‎- อะไรนะ เธอลาออกเหรอ ‎- ใช่ เมื่อชั่วโมงที่แล้ว
‎โอเค ดีใจที่เธอกลับมานะจอร์จ
‎โอเค!
‎(หนูขอโทษ หนูจะสไกป์หานะ หนูสบายดี! ‎รักนะ หนูเอง)
‎เชิญเลย
‎ข้าวของคุณอยู่ตรงนั้น
‎- โอเคไหม ‎- อือ ขอบใจ
‎เยี่ยม งั้นต้องการอะไรก็บอกนะ
‎(สก็อต รักนะเด็กโง่)
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ