NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobra…
no to idę.
Dobrze, kiełbasko. Do zobaczenia za parę tygodni.
Będzie super, to przecież odwyk. Wchodzisz zły, wychodzisz dobry.
Dziękuję, że zapłaciliście.
Malcolmie, lunch?
Ach, tak. Matka przygotowała ci zupę małżową.
Okej, dziękuję.
No dobra.
- Mamo? - „Niebo – przystań”,
Gerard Manley Hopkins.
Tak zapragnęłam pójść Do źródła wód
I poprosiłam o dom Gdzie sztormów brak
Gdzie fale milkną, to przystań wszak
Przy morzu daje mi schron
Dobra, okej.
Okej? Czyli rozumiesz?
- Tak, pewnie. - Jesteśmy z ciebie dumni.
Dzięki. Chcecie wejść?
W żadnym wypadku.
Mae Martin?
Boże, Audrey!
Co ci powiedziałam, gdy ostatnio tu byłaś?
Że jeśli wrócę, zabijesz mnie.
- Dobrze cię widzieć. - Ile to już?
Ostatnio miałam 18 lat.
Przymocowałam materac, nie wyrzucisz go za okno.
Nie robię już takich rzeczy. Anglia bardzo mnie zmieniła.
Dobra, to mogę iść…
Telefon.
Nie mam telefonu.
Bernice, rewizja osobista.
Ach, ten telefon! Dasz mi chwilkę?
HEJ, PODOBNO WRÓCIŁAŚ
JESTEM NA ODWYKU ODWIEDZISZ MNIE?
Dobra.
No to jazda. Masz ochotę na zupę małżową?
No proszę! Co to, wczesne porządki świąteczne?
Robię przesiew do recyklingu.
Właśnie przeczytałam, że Amazonia zmniejsza się z zatrważającą prędkością.
Nikt mi nie powiedział!
Bez recyklingu zabraknie miejsca dla pszczół!
Gadasz o pszczołach i recyklingu, ale wiem, że w głowie masz tylko Mae.
Wcale nie. Przecież tu wróci.
- Rzuciła cię. - Ja rzuciłam ją pierwsza.
Musiała pokazać, że jest niezależna, dojść do siebie.
Szanuję to.
Ale co ty, ona za mną szaleje.
Napisała wiersz o moich łokciach.
A mam paskudne łokcie!
Zostawiła tu swoje rzeczy.
- Ona wróci. - Nie wróci, George.
Wróci i zobaczy, jak się zmieniłam, i będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Ja, ty, Mae i pszczoły.
Wcale się o to nie martwię.
Pomożesz mi przetrzebić ten syf?
Phil, co jest?
To mojego taty.
Nie widziałem go od 30 lat.
Porzucił naszą rodzinę, tak jak Mae porzuciła nas.
Co robisz?
Ciężko pracuję.
Piszę żart o kluskach.
Ominęłaś jogę dla kobiet.
Nie identyfikuję się już jako kobieta.
To jako kto?
Jako jakiś Adam Driver albo Ryan Gosling.
Wciąż nad tym pracuję.
Masz nową współlokatorkę.
To Marsha.
Mae mieszka w Anglii, ale teraz jest tu z nami.
Hej.
To co ty, jakaś Brytyjka?
Kanadyjka. Tylko tam mieszkam.
- To co, jesteś angielską królową? - Słucham?
Wasza wysokość!
Czy wasza królewska mość potrzebuje tronu pod ten chudy tyłek?
Nie trzeba. Audrey…
Zaraz.
- Ja cię znam? - Jestem komikiem.
Mogłaś widzieć mnie w sieci albo słyszeć w podcaście.
Nie, to nie to.
Zaraz.
Czy to Fergie Middleton?
Jej królewska mość, królowa!
To moja była. Ale mam jej zdjęcie, bo…
- Wspaniale. - Jej królewska mość robi mi minetę.
Wasza wysokość!
Dzień dobry wszystkim.
Dzień dobry.
- Audrey. - Na początek: kto naszczał do ryżu?
To obrzydliwe. Nie będziesz już jeść ryżu.
To my mamy go jeść?
To Mae. Właśnie do nas dołączyła.
To królowa Anglii.
Wepchnąć jej wysokości jakieś klejnoty w tyłek?
Tak, Marsha, bardzo bym sobie tego życzyła.
Słuchajcie.
Zacznę od prostego pytania.
- Dlaczego tu jesteśmy? - Dla ryżu?
Bo wróciliśmy na złą drogę.
Mam nadzieję, że innym powodem jest to,
że już nigdy nie chcemy tu powrócić.
Sean, jaki cykl chciałbyś przerwać?
Moje życie co chwilę staje w płomieniach.
To potężna metafora.
Nie, ja serio spaliłem swój dom.
Okej.
- Marsha? - Nie odzywaj się do mnie, szmato.
Mae, a ty?
No dobra.
Pewna dziewczyna, słodka jak nie wiem, złamała mi serce.
Po zerwaniu od razu wrócił nałóg.
To mnie cholernie przestraszyło.
Muszę upewnić się, że moje uczucia są prawdziwe,
że to nie jest kolejny nałóg.
Z pewnością wszyscy tutaj wiemy, jak to jest
być od kogoś uzależnionym.
Mae, czy to brzmi znajomo?
„Uzależnienie emocjonalne.
Czuję się bezwartościowa bez aprobaty innych.
Potrzebuję uwagi pewnych ludzi, by czuć się okej.
Boję się być sama”.
Tak, rozumiem, ale jak to naprawić?
Musisz całkowicie odpuścić.
Zrobiłam to, zakończyłam nasz związek.
Marsha mówi, że masz jej zdjęcie przy łóżku.
Słuchajcie.
Zerwanie więzi jest konieczne w takich przypadkach.
To jakbyś próbowała rzucić heroinę z igłą w ręce.
Musisz sama poczuć grunt pod nogami, dziewczyno.
Znaczy, Adamie Driverze.
Gdy próbuję być trzeźwa dla Inkboya, nie daję rady.
Tym razem jestem tu dla siebie.
I nikt nie posmakuje tego słodkiego nektaru,
póki nie zajmę się sobą.
Musisz dorosnąć, maluchu.
Przyznaję z bólem,
ale Marsha ma rację.
Na otwartej ranie nie zbuduje się związku.
Wpierw musi się zabliźnić.
Inaczej nigdy nie przestaniecie się krzywdzić i…
Marsha, błagam!
MUSZĘ DOROSNĄĆ.
- Halo? - Cześć.
To Mae? Pozdrów ją.
- Spieprzaj, Phil. - No pozdrów ją.
Jak tam w Kanadzie?
W porządku.
Dzwonię z budki. Jestem w lesie,
na wycieczce z przyjaciółmi.
Łowimy ryby i jeździmy na łosiach.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Dobrze. Lepiej.
Mae, tak sobie myślałam
o tym, co jest dla mnie ważne…
George, muszę się wyprowadzić.
- Co? - Tak.
To nie fair, że wciąż tak się ciebie trzymam.
Jack ma wolny pokój.
Mógłby odebrać moje rzeczy.
Ale jak to?
Czy ty…
Chcesz się rozstać na dobre?
Uczę się, że nie można zbudować związku na otwartej ranie.
Musi się zabliźnić.
Trzeba dać sobie wolność, by posmakować słodkiego nektaru.
- Co? - Hej.
- Wiem, skąd cię znam. - Rozmawiam przez telefon.
Kto tam jest? Jesteś z jakąś dziewczyną?
To tylko jakaś fanka. Chcesz mój autograf?
Znasz mojego chłopaka, Inkboya.
Wisisz mu kasie, ty mały szczurze.
Gdzie jesteś?
Lepiej uciekaj, królewno.
George, muszę kończyć.
Rozłączyła się.
Mówiła coś o mnie?
Powiedziała, że chce się wyprowadzić.
Ona już nie wróci.
Hej, jak tam?
Idź się przewietrzyć.
Nie przepadam za naturą.
Audrey.
Dlaczego niektórzy potrzebują tyle pomocy tylko po to, by istnieć, a inni wcale?
Może przez geny albo traumę.
Jaką traumę?
Byłam uprzywilejowanym dzieckiem. Grałam na oboju.
Gdy byłaś tu pierwszy raz, byłaś bardzo młoda
i bardzo wrażliwa.
To dziwne, ale mam dziury w pamięci z okresu nastoletniości.
Wszystko jest pomieszane.
Mój mózg jest jak szafka kuchenna pełna pustych plastikowych pojemników
z niedopasowanymi wieczkami. Jeden wielki bałagan.
To właśnie trauma.
Ale inni tutaj mają prawdziwą traumę.
Trudne życia. Ja byłam tylko gówniarą,
która zgrywała jakiegoś Boba Dylana.
Grałam na swoim oboju z „Panem Tamburyniarzem”.
Mae.
Nie mogłaś być Bobem Dylanem, bo on był gwiazdą rocka,
a ty 15-letnią dziewczynką.
Nieważne.
Co pamiętasz z tamtego okresu?
Z wczesnych związków.
To strata czasu. Lepiej pomóż komuś innemu.
Chcę poleżeć trochę pod łóżkiem jak deska.
Weź głęboki oddech.
Co? Słabo cię słyszę.
Zaczęłaś mówić cicho? Jakbym była na Titanicu.
Jesteśmy na Titanicu?
Boże.
- Hej! - Cześć!
Już schodzę.
Mae, proszę, nie poddawaj się.
Wykonujesz tu świetną robotę.
Kurde, ale wysoko.
Możesz wyjść drzwiami. To nie więzienie.
Dzięki, jesteś bardzo dobrą osobą.
- Hej! - Hej.
- Déjà vu. - Nie mów po francusku.
- Jezu, co ci się stało? - Nic.
- Możemy jechać? - Już odpuściłaś?
Tak. Chcę iść do przodu, a oni ciągną mnie do tyłu.
- Rozumiesz? - Dobra.
- Da radę gdzieś wystąpić? - Żartujesz?
Jesteś gwiazdą Internetu. Wszędzie cię wezmą.
- Serio? - Tak!
Jest tyle plotek, że nie wiem, od czego zacząć.
Zakładałam, że Mae wróci, no ale jasne, że nie.
Pewnie już pisze wiersze o innych łokciach.
Ale ja się zmieniłam.
Robię recykling!
Pojedźmy gdzieś.
Znaleźć twego tatę.
Pomożesz mi szukać taty?
Tak.
Pomogę.
Mielibyśmy jakiś cel. Nic mnie tu nie trzyma.
Gdzie może być? W Hollywood?
Lećmy tam!
A co z twoją robotą?
Chuj z robotą, i tak jestem do dupy. Płacę uczniom za odrabianie lekcji.
Jeśli mówisz serio, to dobra.
- Tak? - Tak!
- Okej! - Tak!
Mam współlokatorów. Mówię na nich „mama i tata”.
- On wciąż powtarza ten żart? - Od dziewięciu lat. Patrz.
Scott, no co ty?
Czas na kolejny występ. Dawno jej tutaj nie było.
Ale z przyjemnością donoszę, że znów jest tym samym zasrańcem co kiedyś.
Powitajcie ją na scenie. Mae Martin!
- Nie. - Przepraszam.
W porządku.
- Przepraszam. - Spoko.
Przerosłaś mnie, nie?
- Co? - No leć już. Do dzieła.
Hej.
Jestem Mae.
Właśnie wyszłam z odwyku.
Przepraszam.
Mówiliście coś?
Coś się dzieje.
W Anglii jest ostatnio modna taka awangardowa komedia.
Opowiem wam, jak próbowałem pozwać Dalajlamę.
Co za skurwiel, serio…
To coś nowego.
Zdrowo mi odjebało, co?
Napad paniki. Witaj w moim świecie.
Chodź, już wszyscy poszli.
Co miałeś na myśli, mówiąc, że cię przerosłam?
To był tylko głupi żart.
Posłuchaj,
nigdy nie porozmawialiśmy na poważnie o przeszłości.
To był dla nas naprawdę pojebany okres, wiem.
Ale był prawdziwy.
Jeśli kiedykolwiek chciałabyś o tym pogadać,
jestem tu. Możemy porozmawiać.
Hej.
Sama nie wiem.
Muszę wyleczyć sobie łeb.
Niekoniecznie.
Jesteśmy komikami, powinniśmy być takimi zasrańcami.
Ale ty się stąd wyrwałaś.
Wyrwałaś się, masz karierę, dziewczynę, która cię kocha.
Nie odrzucaj tego,
by ukarać się za jedną noc koksu.
Jest twój tata. Lecę.
Kocham cię, ziom.
Witaj, ojcze.
Odcięliśmy się od ciebie, i nic.
Poszłaś na odwyk, i nic.
Zostało nam już tylko jedno rozwiązanie.
Bliskość fizyczna.
Cały czas będziesz tu z nami. Oto twój plan dnia.
O świcie zjesz ze mną jogurt w ogrodzie.
Potem będziesz pomagać matce przy książce. Potem wspólne granie.
I lekka kolacja.
Może bouillabaisse.
Tak, bouillabaisse, albo wyśmienite ceviche.
I do łóżka. Pięknie.
Koniec z klubami. Komicy to sępy.
Więcej nam cię nie odbiorą.
Przykro nam, że musimy być tacy surowi.
Rozumie, obejdzie się bez agresji.
Rozumiem, czemu mi nie ufacie,
ale mam trzydzieści lat. Nie jestem dzieckiem.
Joyce?
Czemu nikt mi nie powiedział o imprezie?
Mówiłam ci rano. Nie słuchałaś.
Grałaś w Red Dead Redemption.
No tak.
Joyce, chcę o czymś z tobą porozmawiać.
To była dla mnie bardzo trudna decyzja,
ale chyba złożę rezygnację.
Och, no dobra.
Joyce, ja odchodzę.
Będę podróżować. Odchodzę z pracy.
Słyszałam. Baw się dobrze.
Idę się nieco zabawić.
Cześć.
- Cześć. - Wszystko okej?
Właśnie odeszłam z pracy, a Joyce nic.
Szkoda.
Masz ochotę się czegoś napić?
Jak miło.
Jestem George.
Wiem, pracowaliśmy razem cztery lata.
Jestem Elliott.
- Kurczę! - Tak!
Ujawniłaś się, wymachując dildosem w szpitalu?
- Tak. - Niezły sposób.
To już bez znaczenia. Wszystko skończone.
I związek, i moje życie.
Co ty gadasz? To początek twojej podróży.
Gdy ja się ujawniłem, byłem jak dziecko.
- Tak? - Byłem pobudzony i oszołomiony.
Potrzebowałem lat, by odkryć, kim jestem.
I co odkryłeś?
Jestem bi i poli.
- To tylko etykiety. - Okej.
Chodzi o to, by znaleźć swoje miejsce.
Co jest ci bliskie?
W sumie to nic.
Pszczoły?
- Nie wiem, czemu to powiedziałam. - To całkiem sexy.
- Serio? - Tak.
Przed związkiem z Mae nie przyznałabym, że martwię się o takie rzeczy.
Ale jeśli pszczoły wymrą, upadnie nasz ekosystem.
Potrzebujemy jakiejś organizacji środowiskowej.
Nie tylko środowiskowej. Walczmy o prawa ludzi.
Pomóżmy dzieciom i…
Boże, gadam jak jakaś frajerka.
Znam nauczycieli, którzy byliby za.
- Serio? - Tak.
To byłaby Grupa Nauczycieli-Aktywistów.
Właśnie!
Tak.
Co, mam jakieś gówno na twarzy?
Po prostu dostrzegam cię.
Fajnie.
Ale nie mam gówna na twarzy?
Joyce, rozmyśliłam się, jednak nie odchodzę.
- Co? Ty odeszłaś? - Godzinę temu.
No to witaj z powrotem!
Okej!
PRZEPRASZAM. ODEZWĘ SIĘ NA SKYPIE. WSZYSTKO GRA!
Proszę.
Tam są twoje rzeczy.
- Wszystko okej? - Tak.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
SCOTT KOCHAM CIĘ, MŁODA
Napisy: Filip Bernard Karbowiak