‫سی‌نما تقدیم میکند ‫ www.30nama.com
‫مــترجم: وحــید فرحناکی ‫≡ @Night_Walker77 ≡
‫کانال اطلاع‌رسانی زیرنویس‌ها: ‫≡ @Night_sub ≡
‫آردا! آردا!
‫کجایی؟
‫آردا؟‌آردا اینجایی!
‫آردا، کجا بودی؟ ‫کجا بودی تو پسر؟
‫وای آردا،‌ خیلی خیلی ترسیده بودم!
‫وای عزیز دلم.
‫فصل سوم - قسمت اول ‫۱۴۰۰/۰۴/۱۴
‫ بچه که بودم ‫هر وقت که فرصتش می‌شد یه آرزو می‌کردم.
‫حالا چه فوت‌ کردنِ شمع تولدی بود،‌ ‫یا رد شدن ستارهٔ دنبال
‫چه وقتی که یه کفشدوزک ‫رو دستم می‌نشست...
‫یه‌جورایی انگار دیگه ‫اون معصومیت رو از یاد بردم...
‫می‌‌خوام امشب اون حس رو به‌خاطر بیارم.
‫همون حسی که انگار هر آرزو ‫هدفی داره، و می‌تونه معجزه خلق کنه.
‫پس بیا هر دو به‌خاطر بیاریم، خب؟
‫به امید این‌که آرزوهای امشب ‫همه‌شون برآورده بشن.
‫امیدوارم تو هم برآورده بشی.
‫بیاید دور آتیش جمع‌شیم. ‫وقت غذاست.
‫شراب قرمز یا سفید؟
‫- من‌که قرمز می‌خورم. ‫- چرا هر دوش نباشه؟
‫فقط شراب داریم؟
‫نه،‌ البته که نه.
‫روزی روزگاری در سرزمینی ‫که دریای اژه به آناتولی می‌رسه
‫الهه‌ای زندگی می‌کرد.
‫او الههٔ باروری و برکت بود
‫و تغییر فصل‌ها رو به ارمغان می‌آورد.
‫الهه پاییز رو به زمستان
‫و زمستان رو به بهار تغییر می‌داد.
‫ولی یه روز
‫یه نفر اومد و باارزش‌ترین دارایی ‫الهه رو دزدید.
‫نور چشمیش رو دزدیدن.
‫دخترش رو...
‫الهه همه‌جا رو دنبالش گشت
‫شب و روز،‌ سالیان سال.
‫الهه کل دنیا رو گشت ‫به این امید که دختر گمشده‌ش رو پیدا کنه.
‫ولی آروزش هرگز برآورده نشد.
‫هرجا رو که گشت ‫چیزی نصیبش نشد
‫و دیگه غمش داشت آتیش به جونش می‌کشید.
‫و بعدش یه سال ‫ دیگه بهار نیومد.
‫الهه دیگه فصل‌ها رو تغییر نداد.
‫یه‌ بار یکی بهم گفت ‫که هر کلمه‌ای هدف و نیتی داره.
‫همون لحظه‌ای که به زبونشون بیاری ‫واقعیت جدیدی رو به‌ وجود می‌آرن.
‫عطیه؟
‫ولی آرزو هم شبیه کلماته.
‫واسه همین امشب دارم این آرزو رو می‌کنم.
‫آرزو می‌کنم دوباره بهار بشه.
‫- صبح‌بخیر عشقم. ‫- صبح‌بخیر.
‫این آرزوی جشن خضرایلیاست؟
‫بده ببینمش.
‫آرزوت رو نباید به کسی بگی، ‫و گرنه برآورده نمی‌شه.
‫نمی‌دونستم خرافاتی هم هستی.
‫خب پس باید چکارش کنی؟
‫- باید انداخت داخل آب عزیزم. ‫- هوم.
‫از خاک به آب.
‫می‌گم، مگه کلاسات صبح نیستن؟
‫آره آره. باید برم دیگه.
‫تو می‌خوای چکار کنی؟
‫یه جلسه هنر درمانی دارم.
‫باشه. مراقب خودت باش.
‫یک، دو، سه.
‫عطیه خانم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫یه دانش‌آموز جدید داریم به اسم «آردا» ‫که می‌خوایم باهاش کار کنی.
‫نیاز به توجه ویژه داره. ‫اونجا منتظرته.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫از دیدنت خوش‌وقتم آردا.
‫من عطیه‌م.
‫نظرت چیه امروز یه‌کم نقاشی کار کنیم؟
‫بیا.
‫- نه! ‫- باشه خب،‌ باشه. آروم‌باش.
‫مشکلی نیست. ‫بهت دست نمی‌زنم، خب؟
‫می‌شه بهم نگاه کنی لطفا؟
‫می‌خوای به کارت نگاه کنی؟
‫پسر خوب.
‫بالا هر چیزی که باشه، ‫پایین هم همونه.
‫هر چیزی که تو دنیاست...
‫درون خودت هم هست.
‫آروم باش.
‫باریکلا.
‫الو؟
‫استاد،‌ نمی‌‌خواید بیاید؟ ‫امروز هم کلاس برگزار نمی‌شه؟
‫برو جای من درس بده.
‫- ولی آقا... ‫- گفتم که،‌ خودت به‌ جام درس بده.
‫خوش اومدی.
‫سوپرایز!
‫جانسو!
‫بگو که دلت واسه‌م تنگ شده.
‫شده! اونم خیلی! ‫ کی رسیدی؟
‫همین امروز صبح.
‫نظرت دربارهٔ شاهکارم چیه؟ ‫اگه نقدی داری پذیراشم.
‫والا من که در حد نقد کردن ‫یه اثر هنری نیستم.
‫وای! وای!
‫- موهات رو کوتاه کردی؟ ‫- فقط یه ذره.
‫لاغرم که شدی.
‫به به!‌ ‫خانوم دیگه مو رو از ماست می‌کشه بیرون؟
‫دیگه وقتی انقدر دیر به دیر می‌بینمت همینه. ‫چند وقته نیومدی؟
‫خیلی نیست بابا. ‫سه چهار ماهی میشه.
‫که‌اینطور! ‫سه-چهار ماه واسه جنابعالی کمه.
‫خب حالا افتخارش رو مدیون چی هستیم؟ ‫عشق؟ کار؟
‫عشق چی بابا. ‫فقط دلم واسه‌تون تنگ شده بود.
‫به خونه خوش اومدی پس خواهر جون.
‫- مرسی. ‫- حداقل واسه الان.
‫واسه من هدیه آرودی؟
‫مرسی آردا.
‫- وای عزیز دلم! بذار ببینمت! ‫- خیلی همه دلمون واسه‌ت تنگ شده بود.
‫عزیزدلم خیلی خوب کردی برگشتی.
‫- خیلی دلم واسه‌ت تنگ شده بود. ‫- منم بابا جون.
‫دلتنگ همه‌تون شده بودم البته.
‫خب این‌بار چند وقت می‌مونی؟
‫آخه این دختر کار و بارش که مشخص نیست. ‫یهو دیدی گذاشت و رفت. واسه همین می‌پرسم.
‫منم خیلی دلم برات تنگ شده بود مامان جان.
‫والا هنوز که بلیط برگشت نگرفتم، ‫ولی خب تازه رسیدم
‫بعداً یه فکری به حالش می‌کنیم.
‫- باشه، بریم بشینیم. ‫- آره، بریم بشینیم.
‫- سس بهش زدی؟ ‫- آره عزیزم.
‫ارهان گفت که دوباره نقاشی می‌کشی.
‫اوهوم.
‫می‌گم عطیه خوب می‌شه که ‫دوباره نمایشگاه بذاری،‌ نه؟
‫نه والا مامان.
‫بهترین شراب رو داشتم...
‫جانسو جان ببخشید که ‫غذای مورد علاقه‌ت هم نیست دیگه
‫ولی اگه زودتر خبر می‌دادی داری میای ‫حتما می‌‌پختم.
‫سر زده که میای همینه دیگه
‫مجبوری بسوزی و بسازی.
‫مهم نیست.
‫خب،‌ خونوادهٔ عزیزم...
‫بگید ببینم ‫باز چه راز مهمی رو ازم مخفی کردین؟
‫زودباشین دیگه. ‫الان بهترین وقته هر چی هست رو بریزید بیرون.
‫- جانسو جان. ‫- راست می‌گه
‫اگه چیزی هست بهش بگید.
‫خب انگاری خبری نیست.
‫- خوش اومدی. ‫- نوش.
‫هیچ جا خونهٔ آدم نمی‌شه.
‫خوش برگشتی عزیزدلم.
‫ماه کامله؟
‫آره انگار.
‫که معلوم نیست کی می‌خوای بری؟
‫آره، ولی ببین چی می‌گم ‫اگه همین‌جوری بپرسید پا می‌شم می‌رم الان.
‫جانسو
‫- بله. ‫- ببین...
‫می‌دونم چیزی باشه ‫پیش خواهرت درد و دل می‌کنی، ولی...
‫اگه لازم داشتی با یکی صحبت کنی ‫منم هستم.
‫آره شایدم گفتم. ‫تو این مورد کارت خوبه.
‫- کدوم مورد؟ ‫- می‌دونی دیگه. داداش بزرگه بودن.
‫مرسی.
‫به به!
‫این‌جا چکار می‌کنید؟
‫یه میز مخصوص جوونا چیدیم.
‫- همممم.... ‫- بیا پیشمون.
‫می‌خوام یه چیزی بگم.
‫بقیه فکر می‌‌کنن که ‫من زندگی رو جدی نمی‌گیرم
‫یا همه‌چی رو به شوخی گرفتم.
‫که درستم می‌‌گن از یه طرف. ‫و گرنه زندگی به کامم زهرمار می‌شد.
‫خب...
‫ولی چیزی که می‌خوام بگم اینه که:
‫من دیگه اون دختر کوچولوی خنگ نیستم
‫واسه همین اگه مسئلهٔ مهمی هم پیش اومده باشه ‫می‌تونید بهم بگید. ظرفیتش رو دارم.
‫بمیرم! ببین چی داره می‌گه!
‫خواهر کوچولوی خودم، ‫تو کی این‌قدر بزرگ و عاقل شدی؟
‫البته که به تو هم می‌گیم.
‫- خوبه دیگه حالا بزرگش نکن. ‫- باشه ببخشید.
‫ راستی می‌گما... سردار چی‌شد؟
‫هنوز باهاش در ارتباطید؟ ‫در چه حاله؟
‫خودشو قایم کرده. همینو می‌دونیم.
‫ما هم به‌خاطر خودش دیگه ‫نمی‌ریم سمتش.
‫دیگه باهاش هیچ ارتباطی نداریم.
‫اون مسائل همه‌ش مال گذشته بود. ‫تموم شد و رفت.
‫دیگه فراموشش کردیم.
‫می‌گم جانسو..
‫یعنی می‌گی بابا هنوز ‫کمد مشروبش رو قفل می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. من که اینجا نیستم.
‫دزدکی برو یه بطری واسه‌مون بیار.
‫لازم نیست دزدکی بریم که. ‫بچه دبیرستانی نیستیم دیگه.
‫زودباش دیگه!
‫تازه دیگه این‌جوری جوونی نکردیم امشب.
‫باشه پس. حالا که اینطوره ‫جلدی می‌رم بیارمش.
‫روحشونم خبردار نمی‌شه.
‫تخصص خودتونه نه؟
‫که دزدکی برید و قفل باز کنید.
‫خواهر خودته،‌ به من چه.
‫دیرکردی.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫منم.
‫خب دیگه.
‫من می‌رم بخوابم.
‫به من نمی‌گی؟
‫چی رو بگم؟
‫یه اتفاقی سر میز شام افتاد.
‫- فهمیدی. ‫- البته که فهمیدم.
‫دوباره یه صداهایی شنیدم.
‫مثل دفعهٔ‌ پیش؟
‫نه، این‌بار فرق داشت.
‫مثل جزجز کردن. ‫مثل صدای سوختن چوپ.
‫به نظرت چیه؟
‫ممکنه خودش باشه؟ ‫چون گفتی منتظر زمان مناسب بودی.
‫ولی ممکنه اونم نباشه.
‫عطیه اگه باشه چی؟ ‫اگه دخترمون باشه چی؟
‫راستش می‌تونم حسش کنم.
‫خب دیگه، الان هر چی شده رو ‫مو به مو بهم می‌گی باشه؟
‫اگه کاری از دستم بربیاد، ‫انجامش می‌دم.
‫باشه؟ تو مراقب خودت باش ‫و بگو جریان چیه. همه‌چی رو تعریف کن.
‫درباره‌ش که حرف زدیم. ‫نمی‌تونی این‌کارو کنی.
‫منظورت چیه؟
‫من اونو تو شکمم حمل کردم.
‫من به دنیاش آوردم. ‫خودم تو دستام گرفتمش، بوش کردم.
‫اون بچهٔ منه.
‫آره، ولی آخه عطیه... ‫ازت دزدیدنش.
‫اونو از ما گرفتن.
‫وقتی گم شده‌ بودی، ‫فکر کردم که مُردی.
‫فکر کردم که دیگه نمی‌بینمت.
‫عطیه، اگه دوباره هم‌چین اتفاقی بیفته ‫داغون می‌شم.
‫من همینجام. ‫جایی هم قرار نیست برم.
‫- عطیه... ‫- ارهان.
‫من که عروسک نیستم. ‫نمی‌تونی منو توی یه پارچه بپیچی و مخفیم کنی.
‫عطیه. ‫اونا بچه‌مون رو ازمون گرفتن.
‫هر کی دیگه بود زیر بار عذابش ‫نمی‌تونست دووم بیاره.
‫ولی ما تونستیم. ‫دوباره بلند شدیم.
‫من نمی‌تونم ازت علیه ‫همهٔ شرارت‌های دنیا محافظت کنم
‫ولی نهایت سعیم رو می‌کنم.
‫یه چیزی داره می‌سوزه.
‫بچه‌م.
‫دخترم!
‫نه!
‫نه! دخترکم!
‫نه! کمک!
‫نه!
‫وای خدا!
‫نظرت چیه کل روز رو ‫همینجا وسط دریا باشیم؟
‫باشیم.
‫آره حتما.
‫اگه تو هم می‌موندی عالی می‌شد. ‫چی می‌شه این‌بار برنگردی؟
‫- من؟ ‫- تو.
‫خب می‌گم...
‫همیشه زندگی کردن روی قایق خوبه...
‫ولی سخته. ‫مشکل‌‌سازه فکر کنم.
‫تو که جز شهر جای دیگه‌ای ‫نمی‌خوای زندگی کنی؟
‫- نه نمی‌کنی. ‫- الان می‌خوای بحث چی رو وسط بکشی؟
‫از چی داری حرف می‌زنی؟
‫تو اینجاها زندگی نمی‌کنی.
‫می‌تونیم یه خونه‌ای داخل شهر اجاره کنیم.
‫- جانسو،‌ چند وقته که با همیم؟ ‫- اوزان.
‫سه سالی می‌شه، نه؟
‫- سه سال. ‫- آره.
‫آره. سه‌ ساله.
‫قرار نیست جدا بشیم.
‫چیه،‌ نکنه قراره بشیم؟
‫فکر کنم وضعیتمون خوبه.
‫یعنی خب، اگه خوب بودن...
‫یه چیزی مثل این باشه.
‫گرمت نیست؟ ‫بریم شنا کنیم؟
‫یا یه‌کم میوه بخوریم؟ ‫کلی میوه آوردم خراب می‌شه.
‫- چیه؟ ‫- یعنی چی چیه؟
‫جدی می‌گی؟
‫نه،‌ شوخی می‌کنم.
‫ناراحتی. ‫داشتی جدی می‌گفتی.
‫چی؟ نه بابا.
‫- ببین،‌ من... ‫- چی؟
‫من کلی اشتباه کردم. ‫که خودت شاهد بیشترشون هم بودی.
‫زمین خوردم،‌ دوباره بلند شدم. ‫دوباره گند زدم.
‫هر جوری شده بود دووم آوردم.
‫ولی به خودم قول دادم که ‫دیگه پابند کسی نباشم.
‫به‌جز تو.
‫درسته.
‫رگ خوابم دستته.
‫پس حرفت رو پس‌ بگیر.
‫پسش بگیر.
‫باشه.
‫بازم حق با توئه.
‫این دیگه چه‌ جورشه؟
‫اگه می‌تونستم تپه گوپکلی رو ‫یه‌کم بیشتر حفاری کنم
‫اگه بیشتر توی غار بودم، ‫شاید ما هم نوشته‌های شبیه این رو داشتیم الان.
‫ولی اون عوضیا گوبکلی‌تپه رو ‫ رسماً دفنش کردن.
‫حفاری که هیچ ‫یه فرسخیشم نمی‌شه رفت.
‫از این سازمان هر کاری بر می‌آد.
‫هر کاری می‌کنن که دستمون ‫دستت به جایی بند نباشه.
‫آره.. ملت رو زیر آوار گذاشتن. ‫کشتنشون.
‫این الفبا...
‫قدیمی‌ترین کتابی که از این الفبا استفاده کرده ‫برمی‌گرده به ۳۰۰ سال قبل میلاد مسیح.
‫قبلش اصلاً وجود نداشته.
‫۳۰۰ سال قبل مسیح ‫زمان حملهٔ اسکندر مقدونی به هند بوده.
‫مثل بقیهٔ زبان‌ها اینم از طریق جنگ ‫گسترش پیدا کرده.
‫می‌دونم. ‫فایل‌هایی که دیروز آوردی رو دیدم.
‫خب؟ ولی؟
‫ولی...
‫متأسفانه راحت نیست.
‫این زبان‌های رمزی سطوح مختلفی دارن.
‫وقتی من عضو سازمان شدم ‫کلا یه سطح دیگه رو به من آموزش دادن.
‫مثلا این نقاشی نشان‌دهندهٔ ‫جنگ بین اسکندر و پارس‌هاست.
‫این جملات مهمن.
‫الفبا رو می‌شناسی، ‫ولی یه نسخه دیگه ازش رو بلدی؟
‫پس نمی‌تونی رمزگشاییش کنی؟
‫این آدما دخترم رو هشت سال پیش ازم گرفتن.
‫و هر چیزی که بفهمیم ‫منو یه قدم بهش نزدیک‌تر می‌کنه.
‫واسه همین تو باید هر کاری که می‌تونی بکنی!
‫هنوزم نمی‌تونی بهم اعتماد کنی، نه؟
‫فقط یه احمق به تو اعتماد می‌کنه‌، ‫قبول داری؟
‫عطیه به من اعتماد می‌کنه.
‫الکی دلت رو صابون نزن سردار.
‫در این باره حرف زدیم. ‫عطیه از هیچی خبردار نمی‌شه.
‫«سویدا»
‫می‌دونی چیه؟
‫نه.
‫نقطهٔ سویدا...
‫یه نقطهٔ کوچک و سیاه روی قلبه.
‫می‌گن که...
‫وقتی تو شکم مادرمون هستیم ‫روحمون درونش دمیده می‌شه.
‫و وقتی می‌میریم، ‫روح از اونجا از بدن جدا می‌شه.
‫تمام حقیقتمون ‫توی یه نقطهٔ خیلی ریزه.
‫و خب البته، وجدانمون هم هست.
‫ارهان من قلبم دیگه سیاه شده بود.
‫ذاتم رو فراموش کرده بودم.
‫عطیه بهم یادآوردی کرد که...
‫واقعاً کی بودم. ‫و کی بودیم.
‫دیگه نمی‌تونم اون آدم سابق باشم.
‫هرگز.
‫هیچ‌وقت.
‫عطیه اخیراً صدای آتیش رو می‌شنوه.
‫صدایی شبیه سوختن چوب.
‫کمکی می‌کنه؟
‫دیدمش مامان. ‫دخترم رو دیدم. اون زنده‌ست.
‫ولی با اونی که یادمه خیلی فرق داشت.
‫عطیه جان.
‫ما توی دنیاهای دیگه ‫متفاوت به‌نظر می‌رسیم.
‫این روحه که مهمه.
‫- دیشب خوابت رو دیدم. ‫- خب؟
‫با دردِ قلب از خواب پریدم، ‫واسه همین اومدم اینجا.
‫توی یه جنگل بودیم.
‫بلبشویی بود که نگو.
‫تو داشتی فرار می‌کردی،‌ جیغ می‌زدی ‫و توی همون حالتِ وحشت‌زده دنبال یه چیزی می‌گشتی.
‫دنبال دخترم می‌گشتم. ‫کمک می‌خواستم و داد می‌زدم.
‫عطیه عزیزم،‌ من نگرانم.
‫واقعاً نگرانم که نکنه یه بلایی سرت بیاد.
‫پس یعنی اگه اتفاقی برام بیفته ‫تو خودت رو به آب و آتیش نمی‌زنی؟ باشه.
‫معلومه که می‌کنم جانم. ‫جونمم واسه‌ت می‌دم.
‫مامان تو که دیگه بهتر از هر کسی ‫باید منو درک کنی.
‫یکی دخترم رو برده، ‫و من حتی نمی‌دونم اینا کی هستن.
‫به‌نظرت بعد از اون اتفاق ‫دیگه از چیزی می‌ترسم؟
‫به‌نظرت تصادفی بوده ‫که هر دومون یه خواب رو دیدیم؟
‫مشخصه یه ندا به وجودمونه.
‫و به اندازهٔ من ‫وظیفهٔ توام هست.
‫لطفاً این دفعه رو کنارم باش.
‫درست می‌گی.
‫من ترسیدم و فرار کردم.
‫سعی هم کردم ازت محافظت کنم.
‫ولی...
‫همه دیدیم که یه تقدیر اجتناب‌ناپذیره.
‫درست می‌گی.
‫تو کاری رو می‌کنی که من نتونستم.
‫خودت نمی‌دونی
‫ولی یه بار بهم گفتی این دانه ‫دوباره همه‌چی رو شکوفا می‌کنه.
‫با ارهان صحبت کردی؟ ‫نظر اون چیه؟
‫نگران نباش مامان.
‫دخترم داره صدام می‌کنه.
‫تنها کاری که باید بکنم ‫اینه که نشونه‌هایی که به‌جا گذاشته رو
‫بدون این‌که بترسم دنبال کنم.
‫زندگی...
‫سوتیما...
‫نه، این نیست.
‫مرگ...
‫اینم نیست.
‫خودشه ارهان،‌ بیا اینجا!
‫«مرگ با تولد آغاز می‌شود.
‫آخرین روز ما، ‫شروع اولین روز است.»
‫اینو نوشته.
‫یعنی چی؟ تناسخ؟ ‫معنیش چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫تو سال‌ها با این آدما بودی. ‫معنی خاصی نمی‌ده؟
‫بعد از این همه سال، ‫متوجه شدم که هیچی از این سازمان نمی‌دونم.
‫فهمیدم. تو هیچی نمی‌دونی ولی بازم ‫تونستی ما رو به خاک سیاه بنشونی.
‫باشه. خودم روش کار می‌کنم.
‫ارهان...
‫لطفاً بس کن. ارهان وایسا!
‫متوجهم که چرا عصبانی هستی.
‫از دست این آدما، از من، از زمین و زمان.
‫ولی نذار این عصبانیت ‫کنترل زندگیت رو به‌دست بگیره پسرم.
‫- لطفاً. ‫- کار اشتباهی نمی‌کنم.
‫فقط می‌خوام افرادی رو ‫که زندگی‌مون رو نابود کردن پیدا کنم.
‫منم فکر نمی‌کردم دارم کار بدی می‌کنم.
‫منم فقط می‌خواستم همسرم برگرده.
‫آره. حق با توئه.
‫شاید درست می‌گی...
‫ولی این مهم نیست.
‫یادت نرده که حواست به اطرافیانت باشه.
‫هنوزم هستن کسایی که بهت نیاز دارن.
‫نکنه یه وقت...
‫مِهرت رو ازشون دریغ کنی.
‫پدر بودن به همین چیزاست. من...
‫من خیلی دیر فهمیدمش.
‫خیلی دیر.
‫ممنون.
‫یکی یکی. ‫صف بگیرید.
‫آفرین!
‫- می‌شه یه لحظه ما رو تنها بذارید؟ ‫- حتماً. بفرمایید.
‫این هدیه رو دیروز بهم دادی، ‫یادته؟
‫می‌تونی دلیلش رو بهم بگی؟
‫کسی بهت دادش؟
‫یه دختر...یه دختر کوچولو...
‫یه دختر با موهای بلند قهوه‌ای.
‫درخت، داخل جنگل.
‫«تولد با مرگ آغاز می‌شه.
‫آخرین روز ما شروعِ ‫اولین روزه.»
‫«تولد با مرگ آغاز می‌شه. آخرین روز...
‫«به‌طرز معجزه‌آسایی،‌ اوموت یازیچی ‫توانست از زیر آوار جان سالم به‌ در ببرد.»
‫راز گوبکلی‌تپه. ‫پدرم هم دنبال همین بود.
‫سال‌ها گذشت.
‫بزرگ شدم و خودم پدر شدم، ‫ولی هنوز دنبال همون چیزم.
‫ولی امروز، بالاخره می‌تونم بگم که ‫یه ارتباط مستقیمی
‫بین گوبکلی‌تپه ‫و چرخهٔ زندگی انسان وجود داره.
‫عطیه؟
‫خیلی از دانشمندا مدعی شدن ‫که زمان خطی نیست
‫بلکه به شکل دایره‌ای یا حلزونیه.
‫من یه پیشنهاد دیگه دارم
‫جابه‌جاییِ «زمان» با «عمر انسان».
‫عطیه؟
‫یعنی تولد، زندگی، برزخ، مرگ...
‫اینا لزومی نداره به همون ترتیبی ‫که بهمون گفتن اتفاق بیفتن.
‫معابد گوبکلی‌تپه ابزاری ‫برای این دایره‌ست.
‫و در واقع، ‫یه چیز دیگه‌ای فرای این مسئله هست.
‫یه دانش باستانی، یه معما، ‫یه جایی مخفی شده.
‫باید این‌طور باشه.
‫بعضی‌وقتا قدرت یه راز ‫اون‌‌قدر قوی و شدید هستش
‫که از خوت می‌پرسی ‫« ارزش شروع این مسیر رو داره؟»
‫ارزش به‌خطر انداختن همه‌چیز رو داره؟
‫گذشته،‌ آینده، حال؟
‫[تولد با مرگ آغاز می‌شه]
‫اگه مخفی نگه‌داشتن این راز ‫دلیلی داشته باشه چی؟
‫و اگه این راز، یه رازِ مگو باشه چی؟
‫اگه به‌جای روشنایی ‫ما رو به تاریکی بکشونه چی؟
‫اون‌وقت چکار می‌کنی؟
‫ولی اگه دنبال یافتن حقیقت باشین
‫و اگه بخش کوچکی از دانشی رو که ‫دنیا رو تغییر می‌ده پیدا کرده باشید،
‫دیگه نمی‌تونید پا پس بکشید.
‫دیگه وقتی متوجه خطر می‌شید ‫نمی‌تونید فرار کنید.
‫باید حتی توی سیاه‌ترین روزهای زندگی‌تون ‫به باورتون پایبند باشید.
‫پس من هم ادامه می‌دم.
‫باید ادامه بدم.
‫چون اگه این معماها رو حل کنم، ‫می‌دونم می‌تونم دخترم رو پیدا کنم.
‫دختر جان. ‫عدن؟
‫مــترجم: وحــید فرحناکی ‫≡ @Night_Walker77 ≡
‫دانلود آهنگ‌های پخش شده در این قسمت: ‫≡ @Night_sub ≡
‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫30nama.com
‫ما را در تلگرام و اينستاگرام دنبال کنيد ‫@officialcinama