NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drzewo Życia symbolizuje jedność z Bogiem.
Matka, ojciec, dziecko.
Cała trójka jest razem.
Miejsce, w które jako pierwsze uderza woda, to łono matki.
Narodziny.
Uważa się, że dźwięk ten przypomina krzyk noworodka.
Trzeba się przysłuchać.
A to dzieciństwo, nasz najniewinniejszy okres.
Potem stopniowo się dorasta.
Woda staje się przejrzystsza. Dojrzewa, staje się dorosła.
A to pewnie starość.
I śmierć.
Przekraczanie mostu As-Sirat, a później Sąd Ostateczny.
Następnie wracasz na Ziemię i zaczynasz nowe życie.
Niezwykły cykl.
Co się stało?
Woda nie tryskała z tej fontanny od wieków.
Pojawiła się wczoraj.
Gdy was odnalazłem, a Aden nazwała cię mamą.
Jesteście cudem dla tej fontanny i tej suszy, Atiye.
Sprowadziłyście błogosławieństwo.
Aden?
Aden, skarbie.
Zrób to, co uważasz, aby uzdrowić swoją duszę.
Masz moje pozwolenie.
- Kochanie. - Jesteśmy rodziną.
- Moja córka. - Witaj w rodzinie.
Nie bój się.
Jesteśmy do siebie bardzo podobne.
- To cud. - Wszystko dobrze.
- Szukasz czegoś, co cię dopełni. - Mamo.
Co tu się dzieje?
Co robi Aden?
Atiye, zaczekaj.
Powiedziała ci coś?
Poczułam to.
Nasza córka musi podjąć decyzję.
- Jaką? - Nie wiem.
Ale cokolwiek by to było, nie powinniśmy jej przeszkadzać.
Spróbujmy to zrozumieć.
Jesteś jej ojcem.
Zrozumie, jak bardzo ją kochasz.
Cierpliwości.
I staniemy się rodziną.
Masz rację.
Najpierw musimy zrozumieć przepowiednię.
Znalazłeś coś?
Nie, ale rozważam wiele rzeczy.
Ktokolwiek ją przepowiedział,
twierdzi, że pewna era się zakończy, a nowa zacznie.
Że Dara to drzwi, które do niej prowadzą.
Nadchodzi koniec, Atiye.
I, być może, destrukcja.
- Ale… - Jak to się łączy z naszą córką?
Powinniśmy mieć dziewczynkę.
Powinna być teraz w Göbekli Tepe.
Musiałem się wycofać.
Erhan tam był, razem z Ozanem.
Ale nie martw się.
Dzisiaj zdobędę dziewczynkę.
Twój plan się powiedzie.
Taki jesteś ważny?
Tak istotny dla tego planu?
A masz inny?
Powiedzmy, że tak. I co wtedy zrobisz?
Chcesz się dowiedzieć czegoś więcej?
Jeśli zawiedziesz, mam jeszcze Ozana.
Wszyscy ciągle to robicie!
Zapominacie, kim jestem.
Zawsze o krok do przodu.
Zawsze.
Co z ciebie za kobieta?
Mamo, to ja!
Wiem, że tam jesteś!
Już idę.
Ozan.
Powiem mu. Nie pozwolę ci na to.
Mamo?
Ozan.
Co jest? Co się dzieje?
Myślisz, że jestem głupi?
- Co? - Uwierzyłem ci.
Mówisz, że nie jesteś taka jak oni?
To dla mnie tata czy Serdar? Jak mówić na kogoś, kogo zabiłem?
Naprawdę cię kochał, co?
Dlatego postąpił w ten sposób.
Mogę być szczery?
Nie mogę tak dłużej.
Nie wierzę w to.
Kłamstwa.
Złość, nienawiść. To złe emocje.
Krzywdzimy ten świat, mamo.
Zabraliśmy Aden od rodziny.
I ona o tym wie, ale i tak mnie przytuliła. Kocha mnie.
Atiye mi wybaczyła.
Czy to głupie?
Wcale nie.
Mam dość.
Ozan, czekaj.
Tyle poświęciliśmy, aby tu dotrzeć.
A twoją córkę…
Aden wychowa ktoś inny.
Nie jesteś temu przeciwny?
Nie, mamo.
O ile będzie bezpieczna, spokojna i szczęśliwa.
Zrobię wszystko.
Umut!
O, jesteście.
Wejdźcie.
To moja matka.
Mamy nowe informacje.
Rozwiązaliśmy parę kwestii z przepowiedni.
Ale nie wiedzieliśmy, co z tym zrobić.
I przyszliście do mnie?
Sądziliśmy, że może coś tu znalazłaś.
Co mogę powiedzieć? Trafiliście w złe miejsce.
Jestem ostatnią osobą, która da wam teraz jakąś radę.
Dobrze się czujesz?
Nie wiem.
Te wszystkie lata…
Tak długo przezywano mnie szaloną.
Mówili, że jestem wariatką.
„Niemożliwe. Nikt cię nie śledzi.
Wymyśliłaś to sobie”.
A później odkryłam,
że moja rodzina…
że zostali zamordowani.
Spójrzcie.
W tych rzeczach jest całe życie.
Którego nigdy nie będę miała.
Wiecie, kim są ci ludzie?
Moja mama, moje ciotki…
Te wszystkie twarze.
Tyle zdjęć.
Śmieją się.
Płaczą.
Zakochują się.
Mają dzieci.
Żyją…
Żyją pełnią życia. W szczęściu. Aż pewnego dnia…
wszyscy zginęli.
Moja cała rodzina…
Mój ród…
Nie znam nikogo z tego zdjęcia.
Ktoś obcy…
Patrzy na mnie ktoś obcy.
Wiem, że niełatwo jest się z tym zmierzyć i to zaakceptować.
- Ale… - Ale co?
Czas leczy rany?
To minie?
Nasza córka Aden komunikowała się z tobą w twoich snach, tak?
Był ku temu powód.
Chciała ci przypomnieć, kim jesteś.
Nawet oddzielona od swojej rodziny.
Chciała, byś znała swój rodowód.
A czy ty tego chcesz?
Moja Umut, moja kochana.
Nie mów nikomu, że tu przyszłyśmy, dobrze?
I jesteśmy, skarbie. Dotarłyśmy.
To twój dom, tu będziesz bezpieczna.
Dziękuję.
Obiecuję ci,
Cokolwiek stało się w przeszłości, przetrwamy to razem.
Sądzisz, że nie istnieją matki, które ranią swoje dzieci?
Ludzkość to największa katastrofa, jaka spotkała Ziemię.
Agresja, urazy, próżność, złość,
wojna, ból…
Witaj w domu. To twoja rodzina.
We wspomnieniach Umut widziałam dom.
Myślisz, że wciąż tam stoi?
Może jej mama coś tam ukryła?
Mogło tak być. Co to za miejsce?
Pałac na wzgórzu otoczony drzewami.
Musi być na wsi, tam jest dużo takich zabudowań.
Jak się tam dostaniemy?
Sądzisz, że uda ci się tam wślizgnąć?
Znalazłam.
Pamiętałam, że gdzieś to widziałam.
Klucz, który widziałam u mamy w ręku.
Chodźmy.
Wy idźcie.
Ja wciąż jeszcze nie wiem, co z tym zrobić.
Dobrze, jak uważasz.
Miałeś nie przychodzić.
Wyglądał tak jak ten!
Legenda głosi, że żyli tu czciciele ognia.
Mieszkańcy słyszeli demoniczne odgłosy.
Ci, którzy weszli do środka, stracili zmysły i zdolność mówienia.
Duchy też tu mają?
Po co rozsiewać takie plotki?
Bo mają odstraszać. Napawają lękiem.
Czyli jeśli opowiesz przerażającą historię,
nie potrzebujesz pomocy, by utrzymać dom w tajemnicy.
Właśnie.
- To te drzwi. - Znaki.
Od lat nikt tu nie zaglądał.
Zobacz.
Atiye, muszę ci coś powiedzieć.
Nie musisz bać się duchów. Obronię cię.
Patrz.
Co to?
Takie było w domu na plaży.
Ty to zrobiłaś?
Nie wiem.
Emituje jakiś rodzaj częstotliwości.
Te ekrany coś oznaczają.
To chyba zaszyfrowana komunikacja, o której mówił Serdar.
Przestaje działać, gdy się zbliżasz.
Jesteśmy na dobrej drodze. Chodźmy tędy.
Gdzie Aden?
- Opuść to miejsce. - Cansu, proszę.
- Opiekuję się Aden… - Aden!
Zamknij się. Jest tutaj, bezpieczna.
- Muszę ją zobaczyć. - Chronię ją.
Co się dzieje?
Wiem, że ci się to nie podoba,
ale muszę tu być.
Muszę ją ochronić.
Żadnej z was nie zostawię samej.
Czy coś się stało?
Nie, nic.
Od dawna cię takiego nie widziałam. Zaskoczyłeś mnie.
Co masz na myśli?
Jesteś sobą.
Prawdziwym sobą.
Dziękuję ci.
Broniłaś mnie przed Erhanem.
Dzięki.
- Ale czemu? - Nie miałaś żadnego dowodu, niczego.
Zaufałaś mi.
Nie o to mi chodziło. Czemu…?
Minęło pięć lat.
Czemu pojawiłeś się w moim życiu po takim czasie?
Dlaczego przyszedłeś?
Byłeś tak pochłonięty tym syfem,
wciągnięty w te sprawy,
czemu znowu się pojawiłeś?
Wałkuję to sobie w głowie i wciąż nie rozumiem. Czemu to zrobiłeś?
Kochała mnie.
Kto?
Aden.
Dziecko nie pyta,
kim albo czym jesteś, jakie błędy popełniłeś, skąd pochodzisz.
Tylko przytula.
Nauczyłem się tego od niej.
I ośmieliłem do ciebie przyjść.
Przepraszam.
Gdybym…
nie odeszła osiem lat temu,
gdybyśmy się nie rozdzielili,
gdybym cię przytuliła…
dałoby się tego uniknąć?
Nie zrozumiałabyś.
Dlaczego?
Bo ciebie rodzina zawsze kochała.
Wiemy już, czemu istnieją te historie.
Taka sama sadzawka jak ta w Kasımiye.
Wszystko, co istnieje, ma swoją projekcję.
Przeciwieństwo, lustrzane odbicie.
Kobieta i mężczyzna.
Ogień i woda.
Przeszłość i przyszłość.
Słońce i Księżyc.
Górna i dolna warstwa życia.
Jedno nie może istnieć bez drugiego.
Jeśli rozumiesz znaczenie starożytnych symboli
i staną się one częścią ciebie,
możesz je kontrolować.
I tworzyć cuda.
My znamy ich znaczenie.
Nieświadomie przekazujemy je z pokolenia na pokolenie.
To nasza zbiorowa świadomość zakodowana w genach.
Coś tu ukryli.
Pamiętasz, jak złościłaś się na ojca?
Zataił przed tobą Erhana, twoją rodzinę, wypadek.
Tak.
Nie rozmawialiśmy miesiącami.
Wtedy tego nie rozumiałem.
Bo…
on…
podpaliłby świat, gdyby coś ci się stało.
Nie wiedziałem, co cię tak smuci.
Mój mnie wykorzystał.
By zdobyć Atiye.
By zdobyć moją matkę, którą kochał.
Robiłem dla niego wszystko.
Pozwalałem mu, wierząc, że mnie też pokocha.
A potem się pojawiła.
Kto?
Moja matka.
Dzień dobry.
- Tak? - Chyba dopiero się wprowadziłaś.
Tak, ale nie jestem dobra w byciu sąsiadką.
- Przepraszam. - Znałam twoją rodzinę.
Tę, która tu wcześniej mieszkała.
Jesteś ich córką, prawda?
Tak.
Naprawdę ich pani znała?
Oczywiście.
Masz takie oczy jak twoja mama.
Mogę wejść?
Jasne, zapraszam.
Pełno tu wspomnień.
Przypominasz sobie, że każdy ma swoje miejsce na świecie.
Wszyscy odgrywają swoje role.
Nie ma Abla bez Kaina, dnia bez nocy,
Ewy bez Lilith.
I nie może być, czyż nie?
Przepraszam, że nie zapytałam. Może podać coś do picia?
Poproszę wodę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Nie płacz, maleńka.
Moja kochana Umut.
Proszę pani?
Tajemnice naszej córki i Göbekli Tepe są tutaj.
W naszych rękach.
W porządku?
Horus.
Horus?
Chodzi o Oko Horusa?
Aden narysowała je w środku symbolu.
To boski sędzia opiekujący się
światem.
Nie mruga, nie śpi.
Jedno oko jest niebieskie, jak Księżyc. Drugie – żółte, jak Słońce.
Mówiłaś, że Aden ma podjąć decyzję, tak?
Jak Horus.
Boski sędzia…
Pamiętaj o proroctwie.
Ktoś się pojawia i nadchodzi nowa era.
Tak jak Horus, będzie musiała zdecydować.
Nosi w sobie jego duszę i będzie wypełniała jego obowiązek.
Jej decyzja rozpocznie nowy cykl.
Gdyby chciała, Aden ma moc, aby zniszczyć świat.
Dlatego ją porwali.
Chcą osiągnąć to, czego nie mogli wcześniej.
Zabiłam własną córkę,
aby powstrzymać apokalipsę?
Musimy…
dowiedzieć się, kiedy i jak ma się spełnić przepowiednia.
Uda się nam, jeśli zaniesiemy to tam, gdzie jego miejsce.
Nic nie jest już warte poświęcenia z powodu miłości.
Czas zniszczył wszystko i stworzył nowe życie.
Ja…
Wiem. Możesz być zła, możesz na mnie krzyczeć.
Wiele przed tobą ukrywałem.
Nie wiem.
Mama mówiła, że staniemy się rodziną.
Tak cię przepraszam.
Że musiałeś przechodzić przez to sam,
że cię nie wspierałam.
Wybacz mi.
Tylko ty możesz nam pomóc.
Kiedy proroctwo się wypełni? Twój ród ma odpowiedź.
Moja rodzina strzegła tej pradawnej wiedzy.
Jak i ja.
A teraz wszystko…
jest na swoim miejscu.
Oni żyją w tym dziedzictwie.
Istniał powód, dla którego ukrywali te informacje.
W złych rękach mogą przyczynić się do destrukcji.
Staramy się temu zapobiec.
Tak, tato?
Erhan?
- Dostałem raport sądowy Serdara. - I?
Znaleźli na ciele DNA mordercy.
System nic nie dopasował, ale…
mordercą jest
Ozan.
Dziękuję, tato.
Zaczekaj. Jeszcze jedno.
Tak?
Na ciele było jeszcze inne DNA.
Kobiety.
- I to martwej. - Kogo?
Żony Serdara, zmarła lata temu.
Melek Yılmaz.
Dzięki, tato.
Co się dzieje?
Żona Serdara, Melek, żyje.
Co?
Na ciele znaleziono dwa rodzaje DNA.
Ozana i Melek.
Muszę zadzwonić do Cansu.
Nie odbiera.
- Idziemy. - Tak.
Dam wam znać, gdy to rozwiążę. Bez obaw.
Sprawdzę górę.
Cansu?
Wszystko dobrze?
Zrobię to!
Cofnij się! Przysięgam, że to zrobię!
Nie zbliżaj się.
Ozan!
Czas Aden się kończy. Zabierzmy ją i chodźmy.
- Weź się w garść! - Nie!
- Ozan, uspokój się. - Odsuń się!
Ale już! Zrobię to, mamo.
Stać mnie na wszystko.
- Synu. - Mamo.
Przestań.
Proszę.
Jestem twoim synem?
Spójrz na mnie. Jestem nim?
To ja, mamo?
Nie, to nie jesteś ty.
Przestań, oddaj mi broń.
Zrobię to! Nie zmuszaj mnie do tego, proszę. Nie znowu.
Uspokój się.
Nie podchodź.
Moje dziecko.
- Cofnij się. - Proszę.
- Idź! - Synu, proszę. Nie.
Mamo!
Nigdy nie miałem życia.
Aden będzie je miała.
Ludzi, którzy ją kochają, rodzinę.
- Ozan. - Zrobię wszystko.
Zrobię.
- Nie, synu. Proszę. - Zrobię.
Wszystko naprawimy. Zaufaj mi.
Moje dziecko…
Mój kochany.
Przestań, uspokój się.
Wiesz, co Aden musi zrobić. To ważniejsze niż my wszyscy.
Ozan!
Złap mnie za rękę! Dawaj!
Złap ją!
- Wytrzymaj, podciągnę cię. - Erhan. Aden!
Ozan!
Uda nam się. Ozan!
- Podciągnij się. - Musisz żyć.
- Jesteś jej ojcem. - Ozan.
Uszczęśliw ją.
- Nie zostawiaj jej samej. - Ozan.
Spraw, by się uśmiechała. I nie zostawiaj jej.
Ozan!
Napisy: Aleksandra Szoć