[ezan okunur]
[kuşlar öter]
[rüzgâr uğuldar]
[gök gürler]
[yağmur yağar]
[duygusal müzik çalar]
[gök gürler]
[duygusal müzik çalar]
[Atiye] Yaşam ağacı, Tanrı'nın birliğini sembolize eder.
[su akar]
[Atiye] Anne, baba, çocuk.
Üçü bir aradalar.
Suyun ilk döküldüğü yer, ana rahmi.
Doğum.
Eğer dinlersen
yeni doğan bir çocuğun ağlamasına benzediğine inanılır.
Burası çocukluk. En masum olduğumuz zamanlar.
Sonra yavaş yavaş büyüyor insan.
Sular duruluyor. Olgunlaşıyor, yetişkin oluyor.
[Erhan] Orası da yaşlılık herhâlde.
[Atiye] Hı hı.
Ve ölüm.
[Atiye] Sırat köprüsünden geçip mahşer yerine ulaşıyor.
Yeniden toprağa dönüyorsun ve can olarak geri geliyor.
Muhteşem bir döngü.
Niye öyle bakıyorsun?
Bu çeşmeden yüzyıllardır su akmıyormuş.
Dün gelmiş aniden.
Ben sizi bulunca, Aden sana anne deyince.
Bu çeşmenin de bu kuraklığın da mucizesi sizsiniz Atiye.
Bereketi siz getirdiniz.
[kuşlar cıvıldar]
Aden?
[kapı açılır]
Aden?
[gerilim tonu yükselir ve biter]
Aden, kızım.
[gizemli ton yükselir ve biter]
Yapman gereken her neyse, ruhuna ne iyi gelecekse yap.
Benim rızam var.
[kuşlar cıvıldar]
[uğultular gelir]
[kapı kapanır]
[gizemli tonlar yükselir]
-[Atiye] Kızım. -[Erhan] Kocaman bir aileyiz.
[Ozan] O benim kızım. -[Atiye] Evine hoş geldin.
-[Ozan] Korkma. -[Melek] Aslında birbirimize benziyoruz.
[Atiye] Mucize gibi değil mi?
-[Ozan] İyi olacak her şey. -[Melek] Seni tamamlayacak
-bir şey arıyorsun. -[Aden] Anne.
[gerilim tonu yükselir]
[Erhan] Ne oluyor içeride şu anda?
Aden ne yapıyor?
Atiye, bir dur.
Yani, sana bir şey mi söyledi?
Hissettim.
Kızımız bir karar vermek zorunda.
-Ne kararı? -Bilemiyorum.
Ama her ne yapması gerekiyorsa
karşısında durmamak, anlamaya çalışmak lazım.
Sen onun babasısın.
Bir gün anlayacak onu ne kadar sevdiğini. Birazcık sabır.
Sonra da biz bir aile olacağız.
Evet.
Önce şu kehaneti çözmemiz lazım.
Bir şey mi buldun?
Hayır ama düşünüyorum.
Kim bu kehanette bulunduysa
eski çağın bitip yeni bir çağın başlayacağını söylüyor.
Dara'yı bir başlangıç kapısı olarak görüyor.
Yani bir son geliyor Atiye.
Belki de yıkıcı bir son.
-Ama… -Kızımızla ne ilgisi var?
[gerilim müziği çalar]
Kız elimizde olmalıydı.
Şimdi Göbeklitepe'de olmalıydı.
-Geri çekilmek zorunda kaldım. -Hımm.
Erhan oradaydı, hem de Ozan'la.
Ama merak etmeyin.
Dün olmadıysa bugün. Getireceğim o kızı.
Planınız da bozulmayacak.
Bu kadar önemlisin yani, ha?
Plan için bu kadar hayatisin, öyle mi?
Başka bir planınız mı var ki?
Diyelim var. Ne yapacaksın?
Öğrenmek ister misin planı?
,Hımm?
Sen yoksan Ozan var.
[Selim öksürür]
Biliyor musun, hepiniz aynı şeyi yapıyorsunuz.
Benim kim olduğumu unutuyorsunuz.
Ben sizden hep bir adım öndeyim.
Hep!
Nasıl bir kadınsın sen?
[kapı çalar]
[Ozan] Anne, benim!
Oradasın biliyorum! Aç kapıyı!
Geldim!
Ozan. Söyleyeceğim. İzin vermeyeceğim sana.
[hafif gerilim müziği çalar]
Anne?
[Selim] Ozan.
[kapı çalar]
[Selim rahatsız nefesler alır ve inler]
[müziğin temposu artar]
Ozan.
Ne oluyor? Ne bu hâlin?
Ben salak bir çocuk muyum anne?
[hafif müzik çalar]
-Ne? -İnandım size.
Ne farkın kaldı senin şimdi onlardan?
Baba mı diyeyim, Serdar mı diyeyim? Öldürdüğüm adama ne diyeyim anne ben?
Seviyordu değil mi gerçekten seni?
Onun için yaptı her şeyi.
[Ozan burnunu çeker]
[Ozan nefes verir]
Ben dürüst olayım mı sana? Dayanamıyorum anne ben daha fazla.
İnanmıyorum bunların hiçbirine.
Yalan, anne. Öfke, nefret! Kötü anne bunlar.
[Ozan iç çeker]
Biz dünyaya zarar veriyoruz anne.
Aden'i gittik ailesinden kopardık.
Kız bunu biliyor. Geldi, beni görünce bana sarıldı. Seviyor anne beni.
Atiye affetti beni.
Salakça değil mi? Değil anne.
Benden bu kadar.
Ozan, bir dakika!
Ozan, bu noktaya gelmek için neleri feda ettik biz!
[gerilim müziği yükselir]
Üstelik senin kızını bir…
Aden'i bir başkası büyütecek.
Buna da razısın, öyle mi?
[müziğin temposu artar]
Razıyım, anne.
Aden güvende olsun, huzurlu olsun, mutlu olsun, razıyım.
Her şeyi yaparım.
[kapı kapanır]
[müzik kesilir]
[kuşlar cıvıldar]
Umut!
Siz miydiniz? Buyurun.
[kuş kanat çırpar]
[kuşlar cıvıldar]
[Umut burnunu çeker]
[Umut] Annemmiş.
Umut, biz birtakım bilgilere ulaştık. Kehanetle ilgili bazı şeyleri çözdük.
Ama ne yapacağımızı, nereye gideceğimizi bilemedik.
Bana mı geldiniz?
Belki sen burada bir şeyler bulmuşsundur diye.
Yanlış kapıya gelmişsiniz, ne diyeyim?
Şu aşamada akıl alınacak son kişiyim bence.
Umut, iyi misin?
Ne bileyim…
Ben bunca yıl…
Bunca yıl bana manyak dediler.
Deli dediler.
Ya yok canım, seni kimse takip etmiyor,
her şeyi kafanda kuruyorsun sen, dediler. Sonra öğreniyorum ki…
…bütün ailem…
Bütün ailem öldürülmüş.
Bakar mısın şuraya?
[Umut] Koskoca bir hayat var burada.
Benim asla sahip olamayacağım bir hayat.
Bunlar kim, biliyor musun?
Annem, teyzelerim…
Bir sürü yüz var burada.
Bir sürü fotoğraf.
[duygusal müzik çalar]
Gülüyorlar, ağlıyorlar.
Âşık oluyorlar.
Çocukları oluyor.
Koskoca…
Koskoca mutlu hayatlar yaşıyorlar, sonra bir gün hepsi…
[geleneksel müzik çalar]
Bir gün hepsi öldürülüyor.
Bütün ailem…
Bütün soyum…
Ben bu fotoğraftaki hiç kimseyi tanımıyorum.
Yabancının…
Yabancının biri bakıyor bana.
[Umut burnunu çeker]
Biliyorum, yüzleşmesi, kabul etmesi hiç kolay değil.
-Ama… -Ama ne?
Zaman her şeyin ilacı mı?
Geçecek mi?
Kızımız Aden rüyalarında seninle iletişim kuruyordu, değil mi?
Bak sebepsiz değil. Sen ne kadar ailenden ayrı düşmüş olsan da
sana kim olduğunu hatırlatmaya çalışıyordu.
Soyunu bil istiyordu.
Peki sen bilmek istiyor musun?
[gizemli tonlar yükselir]
[Umut'un annesi] Umut'um, canım benim.
[kuşlar cıvıldar]
[cırcır böcekleri öter]
[kadın] Buraya geldiğimizi kimseye söylemek yok, tamam mı?
Geldik bir tanem. Geldik Umut'um.
[kadın] Burası senin hep güvende olacağın yuvan.
Teşekkür ederim.
[gerilim tonları yükselir]
[Atiye] Sana söz veriyorum.
Geçmişte her ne olduysa beraber aşacağız.
[Ozan] Hiç çocuğunu üzen, zarar veren anne yok mudur?
[Melek] Dünyanın başına gelmiş en büyük felakettir insanoğlu.
[Aden çığlık atar]
[Melek] Şiddet, kin, hırs, öfke, savaş, acı.
[Atiye] Kızım. Evine, ailene hoş geldin.
Umut'un hatıralarında bir ev gördüm.
Acaba o ev hâlâ duruyor mudur?
Annesi bilgileri oraya saklamış olabilir mi?
Olabilir. Nasıl bir yerdi?
Böyle bir yamaçta tek bir konak. Etrafı ağaçlarla çevrili.
Şehir dışından bahsediyorsun. Tek tük konaklar var orada.
Nasıl gidebiliriz oraya?
Bir yere gizlice girilecekse fırsatı kaçırmam, diyorsun.
Buldum.
Bir yerde gördüğümü hatırlıyordum zaten.
[geleneksel müzik çalar]
[Umut] Annemin elinde gördüğüm anahtar.
Hadi gidelim.
Siz gidin.
Ben daha hâlâ bütün bunlarla ne yapacağımı bilmiyorum.
Tamam. Sen nasıl istersen.
[müziğin temposu artar]
[Cansu] Sana gelme demedim mi?
İşte şuna benziyordu gördüğüm ev!
[Erhan] Rivayete göre burada ateşe tapanlar yaşarmış.
Geceleri üç harflilerden sesler gelirmiş, köylüler öyle söylüyor.
İçeri girenler de akıllarını yitirip, lal olup çıkarlarmış.
Gulyabaniler de gelir miymiş bari cinlerle?
Niye anlatıyorlar ki böyle hikâyeleri?
E, çünkü bu hikâyeler caydırıcı, korkutucu.
Ha… Eğer hikâyen yeterince kuvvetliyse
bir yeri saklamak için korumaya ihtiyacın olmaz.
[Erhan] Evet.
-İşte bu kapı. -İşaretler.
[gizemli tonlar yükselir]
[müziğin temposu artar]
Yıllardır kimse uğramamış buraya.
Bak.
[gerilim tonları yükselir]
[kapıdan fısıltılar gelir]
[nefes verir] Atiye, benim sana bir şey söylemem lazım.
Cin hikâyelerinden korktuysan merak etme, ben seni korurum.
Burası.
Bunlar ne?
Kumsaldaki evde gördüğümüz şey.
[ekrandan uğultular gelir]
[müzik ve uğultu kesilir]
Sen mi yaptın bunu?
Bilmem.
[gerilim tonları yükselir]
[ekrandan uğultular gelir]
Bir çeşit frekans yayıyor galiba.
[uğultu kesilir]
[gerilim tonları yükselir]
[ekrandan uğultu gelir]
Bu ekranların bir anlamı olmalı.
Sanırım Serdar'ın bahsettiği şifreli haberleşme yöntemi bu.
[gerilim temposu ve uğultu kesilir]
Ve sen yaklaşınca devre dışı kalıyor.
[yüksek bas ritimler gelir]
Doğru yoldayız, buradan gidelim.
[Ozan] Nerede Aden?
-Bak, rica ediyorum, lütfen gider misin? -Cansu, lütfen.
-Ben Aden'e göz kulak… -Aden!
Tamam, sus. Burada Aden. Güvende.
-Tamam. Onu görmem lazım. -Ben de koruyorum onu.
Ya ne oluyor ya!
Cansu, biliyorum, hiç hoşuna gitmiyor ama ben burada durmak zorundayım.
Aden'i korumak zorundayım.
Onu yalnız bırakmayacağım, seni de.
[duygusal müzik çalar]
[kuşlar cıvıldar]
Bir şey mi oldu?
Hiç.
Çoktandır seni böyle görmemiştim, şaşırdım sadece.
Nasıl yani?
Sen gibi işte.
Gerçek sen gibi.
Teşekkür ederim bu arada.
Geçen gün Erhan'ın yanında beni savundun. Sağ ol.
-Neden peki? -Yani bir kanıtın falan da yoktu.
Bana güvenmeyi seçtin yani.
Onu demiyorum. Neden yani, yani…
Beş yıl geçmişti zaten.
O kadar yıldan sonra neden tekrar hayatıma girdin? Niye karşıma çıktın ki?
Madem boğazına kadar pisliğe batmıştın,
bu işlere bulaşmıştın,
niye tekrar karşıma çıktın Ozan?
Ben düşünüyorum, anlamıyorum, olmuyor. Neden tekrar hayatıma girdin? Neden yani?
[Ozan nefes verir]
Sevdi beni.
Kim?
Aden.
[Ozan nefes alır]
Çocuklar, sen kimsin, nesin, ne hata yaptın,
nereden geldin, sormuyorlar. Sarılıyorlar öyle.
Ondan öğrendim galiba. Yani…
O yüzden hayatına girmeye cüret ettim yani.
Özür dilerim.
Peki…
…sekiz yıl önce ben çekip gitmeseydim,
ayrı düşmek zorunda kalmasaydık,
ben sarılsaydım sana…
…olmaz mıydı bunlar?
Anlatsam da anlamak istemeyeceksin ki.
Niye istemeyeyim?
Sevdi senin ailen seni hep çünkü.
[fısıltılar yükselir ve biter]
[kuşlar cıvıldar]
Şimdi anlaşıldı o rivayetlerin sebebi.
Kasımiye'deki havuzun aynısı.
[Atiye] Evrende var olan her şeyin bir iz düşümü vardır.
Bir tersi, zıttı vardır.
Kadınla erkek.
Ateşle su.
Geçmişle gelecek.
Güneş ile Ay.
-Hayatın altı ve üstü. -Biri olmadan öbürü de olmaz.
Eğer kadim sembollerin anlamlarını bilirsen…
[arı vızıldar]
…benliğinin derinlerinde içselleştirirsen,
onları kontrol edebilirsin.
Mucizeler yaratabilirsin.
[duygusal müzik çalar]
Aslında biliriz o sembollerin anlamlarını
Fark etmesek de nesilden nesle aktarırız.
[Erhan] Kolektif bilincimizde var, genetiğimize kodlanmışlar.
[müzik temposu artar]
Buraya bir şey saklamışlar.
Sen babana küsmüştün bir ara, hatırlıyor musun?
O, Erhan'ı, aileni, kazayı falan senden sakladı diye.
Evet. Aylarca konuşmamıştım adamla ki, yani…
Anlamamıştım ben mesela o zaman. Yani…
Senin için çünkü.
Başına küçücük bir şey gelse dünyayı yakar baban.
Anlamamıştım, derdini anlamamıştım.
Benim babam beni kullandı.
Atiye'ye ulaşmak için bile.
Sevdiği kadına ulaşmak için, anneme yani.
Ben de ne dediyse yaptım.
İzin verdim yani. Sever beni belki diye.
Sonra o çıktı karşıma.
Kim?
Annem.
[gerilim tonları yükselir]
[kapı çalar]
[gergilim müziği çalar]
-Merhaba. -Buyurun?
Yeni taşındınız galiba?
Evet. Ama komşuluk işlerinden pek anlamam.
-Müsaade ederseniz. -Ailenizi tanırdım ben.
Yani zamanında burada oturan aileyi.
Onların kızısınız, değil mi?
Evet.
Gerçekten tanır mıydınız?
Tabii, tanırdım.
Biliyor musunuz? Gözleriniz aynı anneniz.
Girebilir miyim?
Tabii, buyurun.
Anılarla dolu, değil mi?
[Umut nefes verir]
Bu âlemde herkesin bir yeri olduğunu hatırlatıyor insana.
Aslında herkesin üstüne düşeni yaptığını.
Kabil yoksa Habil, gece yoksa gündüz,
Lilith yoksa Havva olmaz.
Olamaz, değil mi?
Kusura bakmayın, sormadım, bir şey içer miydiniz?
-Su alabilirim. -Tamam.
Sağ olun.
[gerilim tonları yükselir]
[Süryanice dua eder]
[cemaat duaya eşlik eder]
[bebek ağlar]
[Umut'un annesi] Ağlama, canım kızım.
Canım benim, Umut'um.
[Umut ağlar]
Hanımefendi?
[gerilim tonları yükselir]
Hanımefendi?
[Erhan] Kızımızın sırrı, Göbeklitepe'nin sırrı burada.
Elimizde.
[gizemli müzik çalar]
İyi misin?
Horus.
Horus mu?
Horus'un Gözü gibi mi?
Aden'in sembolün ortasına çizdiği göz.
Horus'un Gözü, dünyadaki her şeyi izleyen ilahi bir yargıç gibidir.
Hiç kapanmaz. Uyumaz.
Hatta bir gözü mavi, ay gibi. Diğer gözü sarı, güneş gibi.
Sen Aden'in bir karar vermesi lazım, demiştin, değil mi?
Horus gibi yani.
İlahi yargıç.
Kehaneti düşün, birisi gelecek ve yeni bir çağ başlayacak diyor.
Horus'u düşün, bir karar vermesi gerekiyor.
[geleneksel müzik çalar]
[tempo artar]
Kızımız bir şekilde Horus'un ruhunu taşıyor ve görevini üstleniyor.
Vereceği karar yeni döngüyü başlatacak.
Aden eğer isterse dünyanın sonunu getirebilme gücüne sahip.
Demek o yüzden kaçırdılar kızımızı.
Daha önce yapamadıklarını şimdi başarmak istiyorlar.
Yani ben kızımı
kıyameti durdurmak için mi öldürmüşüm?
Bizim gidip…
…kehanet ne zaman, nasıl olacak, onu öğrenmemiz lazım.
Bunu ait olduğu yere götürürsek aradığımız cevapları bulacağız.
[saat tik tak eder, fısıltılar yükselir]
[Melek] Bu dünyada sevgi adına kurtarılacak bir şey kalmadı.
Şimdi sil baştan her şeyi yıkıp yeni bir yaşam kurmanın zamanı geldi.
[telsizden kadın konuşur]
Yani…
Biliyorum yani, kızabilirsin de, bağırabilirsin de.
Sakladım ben senden bunların hepsini de.
Ne bileyim.
Annem, ya aile olalım biz falan dedi bana.
Çok özür dilerim.
Bunları yalnız yaşadığın için,
sana destek olamadığım için çok özür dilerim.
Özür dilerim.
[Erhan] Bize ancak sen yardımcı olabilirsin Umut.
Bu kehanet ne zaman gerçekleşecek? Bunun cevabı senin soyunda.
Benim ailem bu kadim bilgilerin koruyucusuydu.
Ben de öyleyim.
Ve artık her şey…
…ait olduğu yerde.
Ailen burada, bu mirasta.
Ailenin bu bilgileri gizlemesinin de bir sebebi vardı.
Bu sırlar yanlış ellerde bir yıkıma sebep olabilir.
[Atiye] Biz de buna engel olmaya çalışıyoruz.
[telefon çalar]
Alo, baba?
Ha, alo? Erhan?
-Serdar'ın adli tıp raporu çıktı. -Evet?
Cesedin üstünde katilin DNA'sı tespit edilmiş.
Yani sistemdekilerle uyuşmuyor ama…
Katil,
Ozan.
[gerilim müziği çalar]
Tamam baba, teşekkürler.
Dur Erhan, bir şey daha var.
Ha?
Cesedin üstünde bir DNA daha tespit edilmiş. Bir kadın DNA'sı.
-Üstelik ölü bir kadın. -Kimmiş?
Serdar'ın yıllar önce vefat eden karısı.
Melek Yılmaz.
Sağ ol baba.
[gerilim tonları yükselir]
Ne oldu?
Serdar'ın eşi Melek, ölmemiş, yaşıyormuş.
Ne?
Serdar'ın cesedinde iki tane DNA bulmuşlar.
Ozan'ın ve Melek'in.
Cansu'yu aramam lazım.
[telefon çalar]
Cevap vermiyor.
-Hadi, gidelim. -Hadi.
Çözünce haber veririm. Merak etmeyin.
[heyecanlı müzik çalar]
[müziğin temposu artar]
Ben yukarı bakayım.
Cansu?
Cansu, iyi misin?
[Ozan] Yaparım!
Geri git! Vallahi yaparım!
Yaklaşma.
[heyecanlı müzik çalar]
Ozan!
Ozan, Aden'in süresi dolmak üzere. Kızı alıp gitmemiz gerekiyor. Kendine gel!
Hayır!
-[Erhan] Ozan, sakin ol. -[Ozan] Geri git!
Geriye git! Anne, yaparım.
Anne, Her şeyi yaparım, dedim, yaparım.
-Oğlum. -Anne.
Yapma.
Lütfen.
Oğlun muyum ben senin gerçekten?
Baksana şu hâlime. Neyim ben?
-Bu muyum anne ben? -[Melek] Sen bu değilsin Ozan.
[duygusal müzik çalar]
-Yapma oğlum, ver bana o silahı. -Yaparım!
Bana bunu yaptırma anne, ne olur?
-Bir daha yaptırmayın. -Yapma, oğlum.
-Yaklaşma. -Yavrum.
-Gelme! -Lütfen.
-Git! -Lütfen oğlum. Yapma.
Anne!
Benim hiç bir hayatım olmadı.
Aden'in bir hayatı olacak, onu seven insanlar olacak, ailesi olacak.
-Ozan. -Her şeyi yaparım, dedim, yaparım.
Yaparım…
Yaparım.
-Yapma oğlum, lütfen. -Yaparım.
Her şeyi yoluna sokacağız oğlum. Güven bana.
Yavrum…
Yavrum, canım…
Yapma yavrum. Yapma.
Sen de biliyorsun Aden'in yapması gereken şeyi.
Hepimizden daha önemli.
[müziğin temposu giderek artar]
[müziğin temposu düşer]
[gerilim müziği yükselir]
[Erhan] Ozan!
Ozan!
Tut elimi.
Tut! Tut elimi.
-Dayan, çekeceğim seni. Çekeceğim. -Erhan, Aden!
Ozan!
Buradan kurtulalım her şey yoluna girecek. Ozan!
-Çek kendini. -Erhan, senin yaşaman lazım.
-Aden'in babası sensin. -Ozan.
-O hep mutlu olsun. Onu yalnız bırakma. -Ozan.
O hep gülsün, hiç yalnız kalmasın.
[duygusal müzik çalar]
Ozan!
[gizemli ton yükselir ve biter]
[duygusal müzik çalar]
[kadın geleneksel vokal yapar]
[Cansu nefes verir]
[ritim artar]
[gerilim tonları yükselir]