NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czujesz czasem, że jesteś gdzieś pomiędzy?
Ani tu, ani tam.
W środku nieznanego.
Znasz to uczucie?
POPULACJA: 218 150 WYSOKOŚĆ: 1083
Przekroczyłam tę granicę.
Przeszłam przez próg, który otworzył nowe możliwości.
Poznałam tam ludzi.
Jedni zostali moimi przyjaciółmi.
Inni…
wrogami.
Przechodziłam wiele zmian w życiu.
I jak wąż zrzucający skórę, jak Feniks z popiołów
odradzałam się, zmieniałam, uczyłam.
Teraz znów stoję w obliczu nieznanego.
Przyjmuję to nowe życie.
Lecz moja córka jest największą tajemnicą, z którą muszę się zmierzyć.
Opowiedz o mojej córce, Ozanie.
Jak mogę ci pomóc?
Chcę wiedzieć, jak ją chronić.
Zobaczyłaś to samo, co ona, prawda?
Dlatego tu jesteś.
Jakbym dzieliła tę chwilę z zupełnie obcą osobą.
Posłuchaj.
W jej głowie kłębią się myśli.
Wszystko, czego doświadczyła…
Göbekli Tepe…
Skoro już wiesz
i twierdzisz, że chroniłeś moją córkę przede mną przez ten cały czas,
to wyjaśnij, jak do tego doszło?
Dlaczego się tego dopuściłam?
Zostań. Ja wyjdę.
Tak, Erhanie?
Cześć. Dojechaliśmy z Umut do Mardin. Chciałem dać ci znać.
Badamy to nagranie.
Dobrze.
Jestem u Ozana. Chciałam z nim jeszcze porozmawiać.
Nic nie powiesz?
Jestem tu dla naszej córki.
W porządku.
Trzymaj się.
Ty też.
Mam teorię na temat Göbekli Tepe. Powiedzieć ci?
Tak.
Pamiętasz fioletowe skały z podziemnej jaskini?
Niektórzy twierdzą,
że te kamienie pomagają widzieć trzecim okiem.
Choć to ma niewiele wspólnego z archeologią.
Wiele źródeł mówi, że twórcy Göbekli Tepe
mieli wysoce zaawansowaną percepcję.
Proszę, rozmawiam z ekspertem.
Podobno czuli się wyjątkowo związani z naturą…
i mieli dar telepatii.
Nie bez przyczyny umieszczasz oczy na paciorkach.
Może to nie moje dzieło.
Pomyśl – wizje Atiye, moje sny…
Trzecie oko, szyszynka, a nawet czakra szósta…
Tak naprawdę to różne nazwy tego samego, nie sądzisz?
Już czas?
Poprosimy rachunek.
O której otwierają Mor Hananyo?
Tyle. Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Ozan, coś pominąłeś.
Nie porywa się dziecka bez informacji i nie
opiekuje się nim przez lata.
A jednak.
Dlaczego? Jak cię przekonali?
Ty…
nie zdajesz sobie sprawy z jej mocy.
Ona poszukuje, tak?
Odpowiedzi, rozwiązania zagadki.
Czego chce moja córka?
Ciebie, Atiye.
Odkąd pierwszy raz wziąłem ją na ręce, prawie każdego dnia,
a zwłaszcza nocą, czuwałem przy niej.
Nie chciała zasnąć.
Robiłem wszystko jak trzeba, ale i tak nie spała.
Aż w końcu pojąłem, że męczyły ją jej własne sny.
Powoli się z tym uporała. Wiesz jak?
Rysowała wszędzie ten sam symbol co ty.
Myślę…
że możesz ją poprowadzić.
Aden?
Aden, gdzie jesteś?
To jest miejsce z nagrania.
Coś tu się wydarzyło.
Na tyle ważnego, że ludzie zaczęli mówić.
- Ale co? - Właśnie.
Za czasów Mezopotamii była tu świątynia.
Świątynia Słońca.
Potem rzymski pałac.
Teraz to asyryjski klasztor.
Chodźmy przez dziedziniec.
Ten symbol przywiódł cię do Göbekli Tepe.
Szukałaś rozwiązania czegoś, co liczy sobie 12 tysięcy lat.
Prawda?
Aden może mieć podobne zadanie.
Pojedziemy tam?
W końcu to tam wszystko się zaczęło.
W świątyniach.
Nie rozumiem.
Jak matka może potraktować tak córkę?
To chyba ptak, ale tamto?
Wygląda jak koza.
To pewnie są zwierzęta z arki Noego.
Oczywiście!
Uratowane przed potopem.
Ciekawe.
To miejsce zbudowano w piątym wieku.
Kto wie, czego doświadczyły te mury?
Pewnie skrywają wiele tajemnic.
Byłem pewien, że coś tu znajdziemy. To nasza ostatnia szansa.
Właściwie to jest coś,
co może być pomocne.
Chodź.
Pewnego razu wspaniały ptak imieniem Simurg
mieszkał na czubku Drzewa Życia.
Był tak sędziwy,
że trzykrotnie doświadczył zniszczenia i odrodzenia się wszechświata.
I zdążył posiąść wszelką wiedzę na świecie.
Ból i traumy są przenoszone z pokolenia na pokolenie.
Odczuwasz je, nawet gdy nie dotyczą ciebie.
Aden niesie ból poprzednich pokoleń, a także ich wiedzę.
Może z tym się boryka.
Płacimy za grzechy ludzi, którzy mieli nas chronić i wychowywać.
Czy to nie dziwne?
Twój ojciec popełnił poważne błędy.
Lecz pragnął
być z twoją matką.
Szukał jej nawet w innych wymiarach. Chciał was wszystkich pogodzić.
Ubolewał nad tym.
Pewnego dnia stado ptaków wyruszyło na poszukiwania Simurga.
Pokonało wiele przeszkód, aż w końcu dotarło nad jezioro.
A tam…
ptaki ujrzały swoje własne odbicia.
I zrozumiały,
że to nie Simurg jest świętym ptakiem…
lecz one same.
Mądrość, której poszukiwały, była w nich samych.
A prawdziwym celem podróży jest bycie w jedności.
To wspaniała opowieść.
Witaj, Umut.
Ciociu.
Dobrze cię widzieć.
- Tęskniłam, moja droga. - Ja też.
- Witam. - Moja ciocia.
- Witaj, synu. - Erhan, mój znajomy.
Nie mówiłaś, że to twoja ciocia.
Nie jest nią naprawdę, ale mnie wychowała.
Dziękuję.
Pewna kobieta.
Odkąd ją poznałeś, twoje życie wywróciło się do góry nogami.
- Dziękujemy za opowieść. - Dziękuję.
Przyjechaliśmy tu, aby cię o coś spytać.
W Świątyni Słońca doszło do tragedii.
Wiesz, co się stało?
Masz na myśli masakrę?
Masakrę?
Jaką? Książki historyczne nic nie wspominają.
Racja.
Wszelkie informacje zostały wymazane i ukryte przed ludzkością.
Wiedzą o tym jedynie ci urodzeni tutaj,
którzy tu żyli
i słuchali opowieści matek na dobranoc.
Pamiętam.
Opowiadałaś mi tę historię.
Była mroczna i straszna.
Nie lubiłam jej. Miałam potem koszmary.
A teraz? Wysłuchacie jej?
Tak.
Chętnie.
Niektóre historie opowiada się nie po to, aby straszyć dzieci.
Lecz by zostawiły ślad w ich umysłach i sercach,
aby same o nie zapytały, gdy dorosną i nadejdzie właściwy czas.
Masakra wydarzyła się tysiące lat temu.
Gdy te ziemie nazywano Mezopotamią.
Jej najbardziej postępowi i światli mieszkańcy,
którzy wierzyli w rozsądek i wiedzę, zostali zamordowani.
Tych ludzi i mieszkańców Göbekli Tepe łączyło to samo pochodzenie.
Dlaczego ich wymordowano?
Ponieważ byli strażnikami.
Przez wieki strzegli pradawnych tajemnic.
Sekretów głęboko zakorzenionych w tej ziemi.
Zostali zamordowani przez ludzi, którzy chcieli je odkryć.
Przetrwali tysiąclecia.
Aż do teraz, bo przetrwały ich sekrety.
Od czasów pierwszych ludzi.
Synu, te sekrety są tak potężne,
że każdy, kto za nimi podąża, zaczyna w końcu błądzić.
Zawsze znajdą się ludzie gotowi umrzeć w ich obronie,
a nawet zabijać dla tej wiedzy.
I tak po wsze czasy.
Czy wiesz, dla kogo pracowali ludzie, którzy dopuścili się masakry?
I dlaczego to zrobili?
Nie wykradli strażnikom jedynie starożytnej wiedzy.
Ale także ich język.
To ona nauczyła cię ich języka, prawda?
Cóż…
Pomogła mi w nauce,
ale czułam, że znam go od zawsze.
Ciociu, coś się nie zgadza.
Słuchałam tego wiele razy,
ale nie brzmi to, jakby mówili o przeszłości.
Też to słyszałaś. Co sądzisz?
Coś przed nami ukrywasz?
Mówiłaś, że opowiadałaś to,
abym dowiedziała się więcej we właściwym momencie.
Chodzi o coś, co wydarzyło się wieki temu, prawda?
Ty też jesteś strażniczką.
Jak twoja matka.
Co masz na myśli?
To nagranie nie mówi
o masakrze, która miała miejsce tysiące lat temu.
Lecz o katastrofie z twojego dzieciństwa.
Nie rozumiem, ciociu.
To jej rodzice zostali zamordowani, tak?
Nie, ciociu. Mówiłaś, że wyjechali.
Że mnie porzucili. Zostawili pod twoją opieką i uciekli.
Tak. Żeby cię chronić.
Ród twojej matki miał bardzo ważne zadanie.
Chronić pradawną wiedzę.
Twój ojciec do niej dołączył.
Pewnego dnia cała jej rodzina została wymordowana.
A tajemnice wykradzione.
Tylko ty przeżyłaś ten tragiczny dzień.
Wszystkie moje sny…
i koszmary…
teorie, które obmyśliłam, aby nadać temu sens…
Mówili, że zwariowałam, ciociu!
Wszystko przez to?
Co to?
Klucz do domu, gdzie się urodziłaś.
Jedź tam, Umut. Tam znajdziesz odpowiedzi.
Umut?
Przepraszam.
Myślałam, że nikogo tu nie ma.
- Nie będę ci przeszkadzać. - Przysiądź się.
Skoro już jesteś, to usiądź i się napij.
Dobrze.
Przepraszam.
Co mam teraz zrobić?
To znaczy…
Mam szukać oprawców moich rodziców?
Czy podążyć za pradawną wiedzą,
skoro mój ród ma tak ważną misję?
Mam ją chronić? Co mam robić?
Czy nie pojechałaś do Göbekli Tepe, podążając za marzeniami?
Prawie tam zginęłaś.
A i tak się nie poddałaś.
Bo jesteś silna. Jesteś silną kobietą.
Naprawdę tak uważasz?
Masz mnie za silną?
Nie ma znaczenia, co ja myślę.
Ważne, co ty uważasz. Co czujesz.
Twoje serce wie najlepiej.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
- Nic się nie stało. - Ja…
- Przestań. Wracaj. Nie uciekaj. - Co ja wyprawiam?
Już w porządku.
Przepraszam. Ja po prostu…
- Mówiłeś o marzeniach i… - Już dobrze.
Wybacz.
Chciałem powiedzieć, że dzisiaj zaczęłaś żyć od nowa.
To może być początek twojego nowego życia.
Tak o tym pomyśl.
Ozanie?
Mamo, co do wyjazdu do Göbekli Tepe…
Chyba przekonam Atiye.
Ufa mi.
- Świetnie. - Mam przejść do kolejnej fazy?
Śmiało.
Dobrze.
Chcę jeszcze o coś zapytać.
To…
Oddzwonię, dobrze?
Masz tupet! Wciąż tu jesteś.
Nie rozumiem.
Odwiedzę Aden i uciekam.
Uciekasz? No dalej.
Nic nowego.
Masz to we krwi.
Zastanawiam się,
co się stało tamtego dnia? Stchórzyłeś?
To było dla ciebie zbyt wiele?
Co? Pewnie łatwiej było uciec.
Co mówiłeś w progu moich drzwi trzy lata temu?
- Co? - Cicho.
No co? Przyszedłeś z kwiatami.
Prosząc o kolejną szansę, bo dorosłeś i jesteś już mężczyzną.
Akurat!
Ja oczywiście dałam ci szansę.
Chyba 1500. raz z kolei.
Idiotka ze mnie, że dałam ci tyle szans, co nie?
Głupia ja!
No co? Na co się gapisz?
Na nic.
Nie patrz na mnie. I nie odpowiadaj. Po prostu milcz.
Będziesz potulnie słuchał. Jasne?
Wyjeżdżam. Nie obchodzisz mnie. Mam już bilet.
- Serio? - Tak. Zaskoczony?
Nie. A ty?
- Przez kogo wyjeżdżam? - Przeze mnie?
- Czyja to wina? - Moja?
Oczywiście!
Mam cię dość. I twoich kłamstw też.
Ciągłego czekania i ulotnej nadziei.
Że może w końcu się zmienisz.
Ale ty masz to gdzieś. Jesteś nikim, kumasz?
Myślisz, że aż tak się różnimy?
Naprawdę?
Co masz na myśli, Ozan?
Sprawy się pogmatwały, a ty co?
Które z nas ucieka?
Ozan.
Spierdalaj.
Dobrze.
Rozmawia z Seher.
Z Seher?
Aden rozmawia z Seher?
Mamo, prowadziła również mnie.
Teraz wzywa nas obie.
Musimy być gotowe.
Dobrze.
Powiedz, co mam zrobić.
Usiądź tutaj.
Mamo?
Mamo!
Niech ci się przyjrzę.
Minęło tyle czasu.
Matki zawsze chcą, aby ich dzieci były lepsze od nich.
Ty jesteś lepsza ode mnie.
A Atiye lepsza od ciebie.
A ta dziewczynka…
odmieni świat.
Dziecko…
jest odzwierciedleniem rodziców.
Jesteś gotowa na taką odpowiedzialność?
Tak, babciu.
Zatem czas, abyś się dowiedziała.
To ty popełniłaś pierwszy grzech.
Przez to nastała susza.
Więzi zostały zerwane.
Zostałyśmy rozdzielone.
Lecz teraz
nadszedł czas uzdrawiania.
Idź na wzgórze. Poznaj nasze korzenie.
Gdy nadejdzie pora…
wszystko stanie się jasne.
Moje znamię…
wróciło.
- Atiye. - Mamo?
Znajdź kiełkujące ziarno.
Tak mi powiedziała.
Kto?
Seher wyszeptała mi do ucha.
Mam je znaleźć.
A gdy przyjdzie pora,
pierwsze ziarno rozpocznie nową erę.
Babcia wspomniała o korzeniach.
Miała na myśli drzewo w Göbekli Tepe?
Coś cię trapi?
Ktoś, komu nie ufam, powiedział to samo.
Wybacz. Muszę odebrać. Idź przodem.
Halo?
Tęsknię za tobą.
Zawsze byłaś mi przewodniczką.
Pokazywałaś właściwą drogę, gdy z niej zbaczałem.
Ufam ci z całego serca.
I bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Przepowiednia mówi o kiełkującym ziarnie…
Tak.
Myślę, że chodzi o drzewo w Göbekli Tepe.
Zgoda.
Zgoda?
Skoro uważasz, że to tam, to w porządku.
Jeśli teraz wyruszysz, to spotkamy się na miejscu.
Dobrze.
To widzimy się na miejscu. Pa.
Ciocia mówiła, że mieszkałyśmy tu z mamą, gdy byłam mała.
Ale nic nie pamiętam.
Zacznijmy szukać.
Może sobie przypomnisz.
Erhan.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Zaufałeś Atiye…
Pomagasz mi…
Powinnam była powiedzieć to wcześniej.
Dziękuję.
Tam coś jest.
Pod tym.
Coś zostało specjalnie zakryte.
Przestawmy to.
Cansu, co robisz?
Powiedz mi coś.
Byłaś mi matką cały ten czas. Musisz mnie znać. Mam nadzieję.
Powiedz, na Boga, czy ja uciekam od problemów?
Oczywiście, że nie.
Pojechałaś do Londynu na studia magisterskie.
To tylko studia, mamo.
Tam jest najlepszy wydział. Czy miałam wybór?
Rozumiem.
Dobrze, kochanie.
To było siedem lub osiem lat temu. Po tym, co zaszło między tobą i Atiye.
Nagrałaś nam filmik i wyjechałaś.
Nagrałam filmik i wyjechałam. Bo tak jest łatwiej, co?
Wcale nie było łatwo wyznać to siostrze.
Dziś bym tego nie zrobiła.
Oczywiście, że nie. W żadnym wypadku!
Jednak…
tuż po zniknięciu Aden wyjechałaś, zostawiając wszystko w tyle.
Zamieszkałaś po drugiej stronie świata.
A teraz znowu wyjeżdżasz.
Uciekam, tak?
Zrobiłam herbaty.
Chodź.
Przez własne problemy zapomniałam o tych siostry.
Wszystko dobrze? Są w domu, bezpieczne, tak?
Wyjechały, Cansu.
Dokąd?
Do Göbekli Tepe.
Dlaczego?
Musiały odbyć tę podróż, ale…
Ale co?
Powiedz, mamo. Nie strasz mnie. Ale co?
Sama się boję, Cansu.
Nie samej podróży, a osoby, którą ze sobą zabrały.
Mamo, chcę cię zapytać o coś związanego z Serdarem.
Czy miał możliwość, aby cię sprowadzić? To znaczy…
czy szukał alternatywnych sposobów?
Twój ojciec robił wszystko z egoistycznych pobudek.
Nie myślał o nas, ale wyłącznie o sobie.
Co ja na to? Walczyłam dla ciebie całe życie.
Próbowałam leczyć rany, które zadał twój ojciec.
Czy kiedykolwiek cię okłamałam?
- Nie, mamo. - Właśnie. Nigdy nie kłamałam.
Przestań już. Nie traćmy czasu.
Dobrze.
SERDAR YILMAZ 6 STYCZNIA 1968 – 5 SIERPNIA 2027
MELEK YILMAZ 15 LISTOPADA 1972 – 12 WRZEŚNIA 1998
Dziękuję ci, najdroższy.
Dzięki tobie
ukończyłam wszystkie zadania.
To te same zwierzęta, co na wytłoczeniach w Göbekli Tepe.
Słońce, narodziny.
A pod powierzchnią śmierć.
Simurg.
I…
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem…
Czekaj.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.
Te drzwi, to…
Dara!
To drzewo nie jest w Göbekli Tepe. Ale w Darze!
Muszę zadzwonić do Atiye.
Halo?
Znalazłem drzewo, którego szukasz.
I?
Tego drzewa nie ma w Göbekli Tepe.
Jest w Darze, prowincja Mardin.
Dobrze, dziękuję za wiadomość.
Atiye?
Czego ty od nas chcesz?
Wiem, że twój ojciec nie okazywał ci uczuć.
Czasem myślę, że mogłam więcej dla ciebie zrobić.
Komukolwiek wierzysz, dla kogokolwiek to robisz,
oni nie robią tego z miłości.
Wybaczyłam ci.
Wybacz i mnie.
Wybacz sobie.
Zwolnij, proszę. Aden jest z tyłu.
- Ślepy jesteś? Potrąciłeś ją! - Co?
Twój tata czeka na nas w Darze. Jesteś gotowa?
Witam w Darze, profesorze.
Cześć, Selim.
- Moja znajoma, Umut. - Miło mi. Selim.
W czym mogę pomóc? Jak podróż?
Dobrze. Trochę się spieszymy.
Szukamy czegoś. Konkretnie drzewa.
I sądzimy, że jest w Darze.
Znajdziemy je. Odpocznijcie. Spróbujcie naszej słynnej kawy.
- Za mną. - Chodź.
STAROŻYTNE MIASTO DARA
Gdzie jesteś, Erhanie?
Napisy: Kinga Nawrocka