[dalgalar kıyıya vurur]
[gizemli tonlar yükselir]
[Atiye] Bir arafta sıkışıp kaldığını hissettin mi hiç?
Ne orada ne burada.
Bir bilinmezliğin tam ortasında.
O eşikte durdun mu?
Ben o eşiklerden geçtim.
Başka olasılıklara açılan kapılardan, sınırlardan attım adımlarımı.
Orada karşılaştım insanlarla.
Kimileri bana arkadaş oldu.
Kimileri ise…
…düşman.
Hayatımda bir sürü eşikte durdum ben.
Derisini değiştiren bir yılan, küllerinden doğan bir kuş gibi
dönüştüm, değiştim, büyüdüm.
Ve şimdi yine bir eşikte duruyorum.
Yeni bir hayatın beni kucaklamasına izin veriyorum.
Ama yine de biliyorum, hayatımda karşılaştığım en büyük gizem,
kızım.
Bana kızımı anlat Ozan.
[rüya kapanları sallanır]
[gerilim tonu yükselir]
[geleneksel müzik çalar]
Nasıl yardımcı olabilirim ben sana?
Kızımı nasıl koruyabileceğimi öğrenmek istiyorum.
Gördün değil mi sen de Aden'in gördüğünü?
O yüzden geldin buraya.
[dalgalar kıyıya vurur]
Sanki hem bana hem bir yabancıya ait bir andı.
Bak.
Aden'in kafasında o kadar çok şey var ki.
O kadar yaşanmışlıklar…
Göbeklitepe…
Peki madem sen de biliyorsun
ve bunca yıldır kendi kızımı benden koruduğunu iddia ediyorsun,
o zaman söyle, neden yaşanmış olabilir böyle bir şey?
Ben neden böyle bir şey yapmışım?
[telefon çalar]
Dur, dur. Sen dur, ben çıkarım.
[kapı kapanır]
Alo Erhan?
Selam. Biz Mardin'e geldik Umut'la. Haber vereyim dedim.
Şu ses kaydını araştıracağız.
Tamam.
Ben de Ozan'a geldim. Bir tekrar konuşmak istedim.
[Atiye] Hiçbir şey söylemeyecek misin?
Kızımız için buradayım.
[Erhan] Tamam. Tamam, o zaman dikkat et kendine.
Sen de.
[duygusal müzik çalar]
[iç çeker]
[Umut boğazını temizler]
Göbeklitepe'yle ilgili bir teorim var, duymak ister misin?
Anlat bakalım.
Yer altındaki o mağaradaki mor taşlar var ya?
Bazı araştırmalara göre o taşlar,
üçüncü gözü açmak için kullanılıyormuş.
[çarşı gürültüsü gelir]
Yani çok arkeolojik bir teori olmadı tabii.
[derin nefes alır]
Birçok kaynakta da Göbeklitepe'yi yapanların
bizim algı seviyemizden çok daha yüksek bir algı seviyesine
sahip olduğu söylenir.
Ben de tereciye tere satıyorum.
Hatta doğayla çok istisnai bir bağları olduğunu,
telepatik güçleri olduğunu bile söylerler.
Sen de o boncukların üzerine o gözleri boşuna yapmıyorsun.
Bilmiyorum, çizmiyorum belki de.
Yani düşünecek olursan Atiye'nin vizyonları, benim rüyalarım,
üçüncü göz, epifiz bezi, ne bileyim, altıncı çakra…
Hepsi aslında aynı şey için farklı farklı kelimeler.
Değil mi?
Hesabı isteyelim mi?
Hesabı alabilir miyiz?
Deyrulzafaran kaçta açılıyordu?
[dalgalar kıyıya vurur]
[Ozan] Bu kadar, benim anlatacak daha başka bir şeyim yok.
[Atiye] Ya Ozan, başka bir şey bilmiyor olamazsın.
Kimse bu kadar bir bilgiyle çocuk kaçırmaz.
Kaçırsa da yıllarca bakmaz.
Ben baktım.
Neden? Neyle ikna ettiler seni?
Sen…
Aden'in gücünün gerçekten farkında değilsin.
Bir şey arıyor, değil mi?
Bir sorunun cevabını, bir gizemi.
Ne istiyor benim kızım?
Seni istiyor Atiye.
Aden'i kucağıma ilk aldığım günden beri neredeyse her gün,
özellikle geceleri hep başında bekliyordum.
Uyumuyordu çünkü.
Yani her şeyi en doğru şekilde,
olması gerektiği gibi yapmamıza rağmen uyumuyordu.
Ama sonra zamanla
kendi rüyalarından rahatsız olduğunu fark ettim.
Ama sonra yavaş yavaş geçti. Nasıl geçti, biliyor musun?
Her tarafa senin çizdiğin sembolün aynısından çizmeye başladı.
[Ozan nefes verir]
Bence…
…ona sen yol gösterebilirsin.
[gerilim tonları yükselir]
[cam kırılır]
Aden?
[tempolu gerilim müziği çalar]
[Atiye] Aden?
Aden, neredesin?
[gizemli tonlar yükselir]
[geleneksel müzik çalar]
[Umut] İşte ses kaydındaki yer.
Burada zamanında bir şey olmuş.
İnsanları konuşturacak kadar önemli bir şey.
-Ama ne? -[Erhan] Evet.
Mezopotamya zamanında burayı tapınak olarak yapmışlar.
Güneş tapınağı.
Sonra da Roma kalesi olmuş.
Şimdi de Süryani manastırı.
Şu avludan gidelim.
[kilise çanı çalar]
[Ozan nefes verir]
[Ozan] Bu sembol seni Göbeklitepe'ye götürdü.
On iki bin yıllık bir şeyin bir cevabını arıyordun, değil mi?
Belki Aden de benzer bir şey arıyor.
Acaba oraya mı gitmek lazım?
Sonuçta her şeyin başladığı yer orası.
Tapınaklar.
Ben anlamıyorum ki.
Bir anne kızına böyle bir şeyi nasıl yapar?
[Umut] Ya, şu kuş galiba da, şu ne?
Keçi galiba.
[Erhan] Nuh'un gemisindeki hayvanlar olmalı bunlar.
Tabii ya!
Büyük Tufan'dan kaçanlar.
[Umut] Çok acayip.
Yani burası milattan sonra beşinci yüzyıldan beri ayakta.
Bu duvarlar kim bilir neler gördü, nelere şahit oldu.
[Erhan] Evet, sır saklamayı da iyi biliyorlar sanırım.
Emindim burada bir şeyler bulacağımıza.
Burası son şansımızdı.
[kadın Kürtçe şarkı söyler]
Aslında bir şey var.
Belki işimize yarayabilir.
Gel benimle.
[kadın Kürtçe şarkı söyler]
[mistik müzik çalar]
Zamanların birinde Simurg adında muhteşem bir kuş,
Hayat Ağacı'nın tepesinde yaşarmış.
Bu kuş o kadar yaşlıymış ki
dünyanın üç kere yok olup üç kere yeniden yeşermesine şahit olmuş.
Evrenin tüm bilgisini zihninde taşırmış Simurg.
Acılar, travmalar nesilden nesle aktarılıyor.
Sen yaşamasan da hissediyorsun.
Aden'in bilincinde de
önceki kuşakların bilgisiyle beraber acıları da var.
Belki de onunla başa çıkmaya çalışıyor.
Bizi koruması gereken, yetiştiren insanların
günahlarını biz ödüyoruz.
Ne acayip, değil mi?
Ozan, baban büyük hatalar yaptı.
Ama hepsi bir hayal uğruna.
Annene kavuşmak için.
Diğer boyutlarda da onu aradı.
İkinizi bir araya getirmek istedi
ve çok pişman oldu.
Günlerden bir gün bir grup kuş Simurg'u bulmak için yola çıkmışlar.
Yolda sınavlar vermişler
ve en sonunda bir göle ulaşmışlar.
-[kadın] Orada da… -Orada da…
[kadın ve Umut] Kendi yansımalarıyla karşılaşmışlar.
-[kadın] Ve böylece anlamışlar ki… -Ve anlamışlar ki…
[kadın ve Umut] …Simurg aslında kutsal bir kuş değil, ta kendileriymiş.
Aradıkları bilgelik de bir başkasında değil, kendi içlerinde.
Ve gerçek yolculuk,
aslında hepimizin bir olduğumuzu anladığımız yolculuktur.
Simurg çok güzel bir hikâyedir.
Hoş geldin Umut.
Teyze.
Hoş bulduk.
-Çok özlemişim ben seni kuzum. -Ben de.
-Merhaba. -Teyzem.
-Hoş geldin oğlum. -Erhan, arkadaşım.
Teyzen olduğunu niye söylemedin daha önceden?
[Umut güler]
Öz teyzem değil bu arada ama beni kendisi büyüttü.
[Umut] Sağ olun.
Bir kadın var.
[gergin tonlar yükselir]
Onunla tanıştığından beri hayatının altı üst, üstü alt olmuş.
-[kadın 2] Teşekkürler, ağzınıza sağlık. -[erkek] Ağzınıza sağlık.
Biz aslında size bir şey danışmaya geldik.
Güneş Manastırı'nda elem bir olay olmuş.
Biliyor musunuz ne olduğunu?
Katliamı mı diyorsun?
Katliam mı?
Neden? Tarih kitaplarında böyle bir şey yazmıyor.
Yazmaz. Çünkü tüm kayıtlardan silinmiş, insanoğlundan saklanmıştır.
Sadece bu topraklarda doğmuşsan, burada yaşamışsan
ve geceleri annenin anlattığı masalları dinlemişsen bilirsin.
Hatırlıyorum. Bana anlattığın bir hikâye vardı.
Biraz karanlık, korkutucu bir şeydi.
Hiç sevmezdim, hep kâbuslarıma girerdi.
Ya şimdi? Şimdi dinlemek ister misin?
[Erhan] İstiyoruz.
Evet.
[Umut nefes verir]
Bazı masallar çocuklara onları korkutmak için anlatılmaz.
Anlatılır ki akıllarında, kalplerinde yer etsin,
zamanı geldiğinde, büyüdüklerinde dönüp sorsunlar.
Binlerce yıl önce yaşandı bu katliam.
Buraların adı Mezopotamya'yken.
Mezopotamya'nın en ileri görüşlü,
akla, bilgiye, aydınlanmaya inanan insanları katledildiler.
Bu insanlar aynı zamanda
Göbeklitepe'de yaşayan insanlarla aynı soydandılar.
Peki neden katledildiler?
Çünkü onlar koruyucuydular.
Nesilden nesle eski kadim sırları korudular.
Öyle gizemlerdi ki bunlar,
bu toprakların içine işlemiş, kök salmış.
Ve onları ele geçirmek isteyenler tarafından da öldürüldüler.
Binlerce yıldır varlar.
Varlar, varlar çünkü bu sırlar da var.
Ta ilk insandan beri.
Bu sırlar o kadar güçlüdür ki oğlum,
peşine düşen insanlara eninde sonunda yolunu kaybettirir.
Bu sırları korumak için ölmeyi göze alanlar
ve onları ele geçirmek için
öldürmek isteyenler hep olur, olacaktır da.
[hafif tempolu gerilim müziği çalar]
[Aden hızlı nefesler alıp verir]
[duygusal müzik çalar]
[müziğin temposu artar]
Peki bu katliamı yapanların kime hizmet ettiğini
ya da neden yaptığını biliyor musunuz?
Bunlar sadece kadim bilgileri çalmadılar koruyuculardan.
Dillerini de çaldılar.
Bu koruyucuların dili dediğini sana da o öğretti, değil mi?
[Umut] Yani…
Yardım etti, çalıştı benimle ama…
Sanki hep biliyor gibiydim.
Teyze, şurada bir şey tutmuyor.
Yani defalarca dinledim ama sanki eski bir olaydan bahsetmiyorlar.
Sen de dinledin, ne diyorsun?
Anlatmadığın bir şey mi var?
O masalları, "Zamanı gelince sor diye anlattım" dedin ya?
Binlerce yıl önceki bir olay için söylemedin bunu, değil mi?
[iç çeker]
Sen de bir koruyucusun Umut.
Aynı annen gibi.
[gizemli tonlar yükselir]
Ne demek "koruyucusun"?
O kayıtta binlerce yıl öncesindeki katliamdan bahsetmiyor.
Sen daha el kadar bebekken yaşanan bir felaketten bahsediyor.
Ben anlamadım teyze.
Öldürülenler annesi babası, değil mi?
Yok teyze. "Gittiler" dedin.
"Seni terk ettiler, bana bıraktılar, gittiler" dedin.
Evet, dedim.
Seni korumak için.
Annenin soyunun çok önemli bir görevi vardı Umut.
Kadim bilgileri korumak.
Baban da ona katılmıştı.
Ama bir gün tüm soyu katledildi.
Sakladıkları sırlar yağmalandı.
O elem günden bir tek sen sağ çıktın çocuğum.
Bütün rüyalarım…
Kâbuslarım…
Anlamlandırmak için kurduğum o teoriler…
Teyze, herkes deli dedi bana!
Bu yüzden mi?
[Umut] Bu ne?
[kadın] Doğduğun evin anahtarı.
Evine git Umut. Aradığın cevapları orada bulacaksın.
[geleneksel müzik çalar]
[Erhan] Umut.
Pardon.
Ben kimse olmaz diye düşünmüştüm.
-Rahatsız etmeyeyim ben. -Gel, gel.
Buraya gelmişken bir kadeh içmeden olmaz. Gel.
[Umut nefes verir]
Peki.
[tas masada tıngırdar]
Pardon.
[kadeh tokuştururlar]
[Umut iç çeker]
Benim ne yapmam lazım şimdi?
Yani…
Annemin babamın katillerini mi arayayım?
Yoksa, "Soyumun mühim bir vazifesi varmış" deyip
o kadim bilginin peşine mi düşeyim?
Onu mu korumaya çalışayım?
Yani ne yapayım ben şimdi?
Sen rüyalarının peşinden gitmedin mi ta Göbeklitepe'ye kadar?
Orada ölümlerden döndün.
Hâlâ pes etmedin.
Güçlüydün çünkü. Sen güçlü bir kadınsın.
Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?
Güçlü müyüm sence ben?
Benim ne düşündüğümün bir önemi yok aslında.
Senin ne düşündüğün önemli.
Ne hissettiğin.
Kalbin biliyor.
[kekeleyerek] Çok affedersin.
Çok affedersin.
-Önemli değil. -Ben…
-Dur, dur. Gel. Gitme. -Ne yapıyorum ben ya?
Önemli değil.
Çok özür dilerim, ben bir anda…
-Hayalden falan bahsedince… -Hiç önemli değil.
[hafif duygusal müzik çalar]
Özür dilerim.
Yani demek istediğim, bugün senin bir miladın olabilir.
Yeni hayatının başlangıcı olabilir bugün.
Öyle düşün.
[Umut nefes alır]
[kuşlar cıvıldar]
[telefon çalar]
Ozan?
Anne, bu Göbeklitepe'ye gidişle ilgili…
Ben… Atiye'yi ikna edeceğim galiba.
-Güveniyor yani bana. -Güzel.
[Ozan] Geçeyim mi sonraki aşamaya?
Geç.
Tamam.
Anne, bir şey daha soracağım ben sana.
Bu…
[karga öter]
Ben sonra arayayım mı anne seni?
Bu ne rahatlık ya! Ha bire buradasın.
Kafam almıyor da çünkü.
Aden'e bakıp gideceğim.
Gideceksin. Git canım.
Alıştık.
Busun zaten.
Şeyi merak ediyorum. Ne oldu geçen gün? Yemedi, değil mi?
İki adım daha atmak, yüzleşmek?
Hı? Kaçmak daha kolay geldi çünkü.
Sen bana üç sene önce kapıma gelip ne dedin?
-Ne dedim? -Cevap verme!
Ne dedin? Hı? Çiçek almışsın bir de.
"Bir şans daha ver Cansu" dedin, değil mi?
"Büyüdüm ben, adam oldum."
Nah oldun!
Ben de verdim o şansı tabii ki.
Bin beş yüzüncü kez falan herhâlde.
İnsanın geri zekâlı olması lazım çünkü bu kadar şans vermesi için, değil mi?
Allah da benim belamı versin zaten!
Ne? Ne bakıyorsun be öyle?
Bakmıyorum. Tamam.
Bakmayacaksın. Cevap da vermeyeceksin. Konuşmayacaksın.
Dinleyeceksin böyle mal gibi. Anladın mı?
Gidiyorum ben zaten.
-Umurumda bile değilsin, aldım biletimi. -Hadi ya?
Hadi ya, şaşırdın mı?
Yok, sen şaşırdın mı?
-Kim aldırdı bana o bileti ya? -Kim aldırdı?
-Ben mi aldırdım?
Sen aldırdın tabii.
Bıktım senden çünkü. Yalanlarından da bıktım.
Bir ümit böyle beklemekten de çok sıkıldım.
"Belki değişir, belki adam olur."
Bir bok olmaz senden. Hiçbir şey olmaz senden, anladın mı?
Çok farklı mıyız biz sence?
Farklı mıyız gerçekten?
Ne diyorsun Ozan, ne?
Zor bir şey oluyor şu an, sen ne yapıyorsun?
[Cansu nefes verir]
Kim kaçıyor şu an acaba?
Ozan.
Siktir git buradan.
Tamam.
[kapı kapanır, araba çalışır]
Seher'le konuşuyor.
Seher'le? Aden, Seher'le mi konuşuyor?
Anneciğim, teyzem bana da rehberlik etmişti.
Şimdi de bize bir çağrıda bulunuyor.
Bizim de o çağrıya cevap vermemiz lazım.
Peki.
Tamam. Söyle, ne yapmam gerekiyor?
Gel buraya, otur.
[gizemli tonlar yükselir]
[geleneksel müzik çalar]
Anne.
[duygusal hafif müzik çalar]
Anneciğim!
-Dur bakayım sana. Çok zaman oldu. -[Serap derin nefes verir]
Anneler çocukları kendilerinden daha iyi olsun isterler.
Sen benden daha iyiydin.
Atiye de senden.
Ve bu küçüğümüz…
O dünyayı değiştirecek.
Çocuk, ailesinin yansımasıdır.
Bu sorumluluğu almaya hazır mısın?
Hazırım anneanne.
O hâlde bilmenin zamanı geldi.
İlk günahı
sen işledin.
O günahla beraber toprak kurumaya başladı.
Bağlar koptu.
Bizler koptuk.
Ama şimdi
iyileşmeye başladık.
Tepeye gidin. Köklerimizi bulun.
Zamanı geldiğinde…
…köklerimiz ona açılacak.
[Serap] İşaretim…
İşaretim geri geldi.
-Atiye. -Anne?
Yeşeren tohumu bul.
"Ona gidin" dedi.
Kim dedi?
Seher kulağıma fısıldadı.
"Ona gidin" dedi.
"Günü geldiğinde
ilk yeşeren tohumla beraber yeni bir çağ başlayacak."
Anneannem de "Tepe'nin köklerine gidin" dedi.
Göbeklitepe'deki ağacı mı kastetti acaba?
Seni düşündüren ne?
Pek güvenmediğim biri daha vermişti de aynı cevabı.
[gerilim müziği çalar]
[telefon çalar]
Pardon. Buna bakmam lazım. Sen gir.
[Erhan] Alo?
Çok özledim seni.
[kapı gıcırdar]
[Umut yürür]
[Erhan] Sen her zaman benim pusulam oldun.
Ne zaman yolumu şaşırsam hep doğru yolu gösterdin.
Ben sana tüm kalbimle güveniyorum.
Ve seni çok seviyorum.
[Atiye] Ben de seni seviyorum.
Hani kehanette yeşeren tohumdan bahsediyordu ya?
Hı hı.
Orada galiba Göbeklitepe'deki ağaçtan bahsediyorlar.
-Tamam. -"Tamam."
Yani sen orada olduğunu düşünüyorsan tamam tabii.
Hatta hemen oraya git, ben de buradan yanına geleyim.
Anlaştık.
Tamam. Orada buluşalım. Bay bay.
[hüzünlü müzik çalar]
[kapı açılır]
Teyzem annemle üç yaşıma kadar burada yaşadığımı söyledi ama…
Hiçbir şey hatırlamıyorum.
Araştırmaya başlayalım o zaman.
Belki bir şeyler hatırlarsın.
Erhan.
İyi adamsın sen.
Yani Atiye'ye güvenmen de, bana yardım etmen de…
Daha önce söylemeliydim ama…
Teşekkür ederim.
[kuş kanat çırpar]
[Umut korkuyla nefes verir]
Orada bir şey var.
Bunun arkasında bir şey var.
[gizemli tempolu müzik çalar]
Buraya özellikle saklamışlar bunu.
Burayı açmamız lazım.
[Umut inler]
[dolap kapağı çarpar]
Cansucuğum, ne yapıyorsun?
[Cansu] Bir şey diyeceğim sana ya.
Ben…
Kaç yıllık annemsin, tanıyorsundur herhâlde.
Yani inşallah tanıyorsundur.
Söyler misin, Allah aşkına, ben zoru görünce kaçan bir tip miyim?
Yok canım, ne alakası var?
Bir tek "Yüksek okuyacağım" diye Londra'ya gitmiştin.
Okul anneciğim o, okul içindi.
Ayrıca en iyi moda okulu oradaydı, ne yapsaydım?
Tabii.
Tabii canım.
Aa! Yedi sekiz sene önceydi.
Bu Atiye'yle aranızda olanlardan sonra.
Bir video bırakıp çektin gittin.
Ha, "Bir video bırakıp gittin." O kadar kolaydı çünkü, değil mi?
Hiç kolay değildi ya ablama her şeyi söylemek.
Ayrıca şu an olsa bir daha yapmam zaten.
Yapmazsın. Yapmazsın, yapar mısın hiç!
Bir de şey var.
Aden'in ilk kaybolduğu zamanlar. Her şeyi bırakıp gittin.
Gittin, dünyanın öbür ucuna yerleştin.
Şimdi de gidiyorsun.
Kaçıyorum, değil mi?
Çay yaptım.
Hadi.
Ya of! Ben kendi derdimden ablamları unuttum.
İyiler, evdeler, güvendeler, değil mi?
Onlar gittiler Cansucuğum.
Nereye?
Göbeklitepe'ye.
Niye?
[gerilim tonları yükselir]
O yola çıkmaları gerekiyordu ama…
Ee, ama?
Anne, söylesene. Korkutma insanı, ama ne?
Ben de korkuyorum Cansucuğum.
Çıktıkları yoldan değil, yanlarına aldıklarından korkuyorum.
[gerilim tonları yükselir]
Anne, bir şey soracağım sana. Bu Serdar'la ilgili.
Bu kendi kendine seni geri getirmek için falan
bir şey yapmış olabilir mi? Yani…
Başka olasılıklara falan gitmiş olabilir mi?
Baban şu hayatta her şeyi kendi için yaptı, tamam mı?
Benim için değil, senin için değil, kendi için.
Ben ne yaptım? Ben hayatım boyunca senin için çabaladım.
Babanın açtığı yaraları kapatmaya çalıştım.
Ozan, ben sana hiç yalan söyledim mi oğlum?
-Söylemedin anne. -Evet oğlum. Söylemedim.
Hadi. Daha fazla vakit kaybetmeyelim.
Tamam.
[hafif tempolu müzik çalar]
Çok teşekkür ederim bir tanem.
Sen olmasan bu görevlerin hiçbirini yerine getiremezdim.
[Erhan nefes alır]
[Erhan] Bütün hayvanlar,
Göbeklitepe'deki kabartmalardaki hayvanlar.
Güneş, doğum.
[Erhan] Toprak altı, ölüm.
Simurg.
Ve…
Bir, iki, üç,
dört, beş, altı, yedi.
Bir dakika ya.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi.
Bu kapılar, bu…
Dara burası!
Bu ağaç Göbeklitepe'de değil, bu ağaç Dara'da!
Benim Atiye'yi aramam lazım.
[müzik temposu yükselir]
[telefon çalar]
Alo?
Atiye. Aradığın ağacı buldum.
Ee?
O ağaç Göbeklitepe'de değil Atiye.
Dara'da, Mardin'de.
Tamam, teşekkür ederim haber verdiğin için.
Atiye?
Ozan, ne istiyorsun bizden?
Biliyorum, baban sana yeterince sevgi göstermedi.
Bazen düşünüyorum.
Ben de daha fazlasını yapabilirdim.
Ama şu an kimlere inanıp da bunu yapıyorsan…
…onların nedeni sevgi değil.
Ben seni affettim.
Sen de beni affet.
Kendini affet.
Lütfen yavaş olsana. Aden var.
[gerilim müziği gitgide yükselir]
[Atiye bağırır]
Ne yaptın? Kızı görmedin mi?
-Bir kıza çarptın! -Ne?
[Atiye] Baban bizi Dara'da bekliyor, hazır mısın?
[araba hızlanarak uzaklaşır]
[Selim] Erhan hocam, Dara'ya hoş geldiniz.
Merhaba Selim. Merhaba.
-Arkadaşım Umut. -Merhaba, memnun oldum.
-[Umut] Memnun oldum. -Selim.
Nasıl yardımcı olayım size? Nasıl geçti yolculuk?
İyi. Biraz acelemiz var Selim.
Biz bir şey arıyoruz. Bir ağaç.
Ve Dara'da olabileceğini düşünüyoruz.
Çözeriz hocam her türlü.
Soluklanın önce, bir dibek kahvemizi için meşhur.
-Şöyle buyurun. -Gel.
[rüzgâr uğuldar]
[geleneksel tonlar yükselir]
[Atiye] Nerede kaldın Erhan?
[gerilimli geleneksel tonlar yükselir]
[gerilim müziği çalar]
[geleneksel müzik çalar]