NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Każda ciemność, przez którą przechodzimy, prowadzi do światła,
a każda noc – do dnia.
Ale nie możemy wątpić w moc nadziei.
Nadchodzi dzień i pojawia się światło.
Z każdym spotkaniem życie zaczyna się na nowo.
Rozsypane kawałki składają się w całość.
Życia i rodziny na nowo się budują.
Trudno jest zdrowieć,
być sojusznikami w milczeniu
i rozumieć się wzajemnie bez słów.
Wsłuchanie się w głos serca wymaga wysiłku.
Shams twierdzi, że cierpliwość to „patrzeć na cierń i widzieć różę”.
Osiągnięcie pełni przez księżyc wymaga czasu.
To chyba cud.
Nareszcie tu jest. Jesteśmy razem.
Jedna wielka rodzina.
Wróciła jakiś czas temu, a wciąż jest zamknięta.
To ona się do nas odezwała. Dajmy jej czas.
Zaakceptuje nas, gdy zrozumie, jak bardzo ją kochamy.
To prawda. Wiem, że jej serce też podbijesz.
Wszystko się ułoży.
Na pewno.
Chodź, przyniesiemy jedzenie.
Odkryłeś coś?
Nie.
To była czysta robota.
Planowali to kilka dni. Nie znalazłem śladów.
Teraz sprawdzam raport z autopsji.
Może to coś wykaże.
To dla mnie takie jasne.
Powiedziałeś Atiye o Serdarze?
Nie.
Nie musi tego na razie wiedzieć.
Ty też już o tym nie myśl.
Zrobiłeś to dla swojej córki.
Trzymaj się od tego z daleka.
Nie spocznę, póki nie dowiem się, czego od niej chcą.
Zmusiłeś go, docisnąłeś. Nie pisnął słówka. Co jeszcze można zrobić?
A jeśli znów przyjdą?
Niech przychodzą, nie będziemy bierni.
Zajmij się córką.
Zapomnij o tym, dobrze?
Rozmawiałaś ostatnio z Cansu?
Nie.
Coś się stało, odkąd znaleźliśmy Aden.
Nagle się zmieniła.
Czemu z nią nie pogadasz?
Nasza relacja ma swoje ograniczenia.
Więc?
Mogę z nią pogadać.
Pewnie.
- Erhan, podasz mi? - Proszę.
- Ja też poproszę. - Ty pierwsza.
- Spróbuj. - Pysznie wygląda.
Aden.
Zobacz, co ci uszyłam.
Podoba ci się?
Sama ją zrobiłam.
No dobrze.
- Robimy bukiet róż? - Ktoś chce lemoniady?
Ja chętnie.
Robi pyszną lemoniadę.
Aden?
Jaka ładna. Uszyłaś ją?
Tak.
Autorstwa cioci od strony ojca, znanej projektantki.
Powiedzmy, że od strony matki.
Wszystko jedno, nawet na nią nie spojrzała.
Może będzie chciała zachować ją na specjalną okazję.
Zobaczymy chociaż, jak w niej wygląda?
W porządku. Nic nie robię.
Kochanie.
Jesteśmy twoją rodziną.
Chcemy dla ciebie jak najlepiej.
Teraz nasze ciała i dusze są razem.
Proszę, wpuść mnie.
Chyba ma ze mną problem.
To niemożliwe, jesteś jej matką.
Ozan mówił, że ją chronił.
Może…
Proszę, nie chcę słyszeć tego imienia w naszym domu.
To przez niego nasza córka taka jest.
Na twoim miejscu mogłem być ja. Albo kto inny.
Ale tylko mnie spojrzała w oczy.
Zobaczyłam w nich ból.
Nie złość. Ona cierpi.
Gdybym znała problem, dostosowałabym się.
Ale ona tego nie chce, ucieka.
Nie zajrzę w jej duszę bez jej zgody.
Najpierw muszę zdobyć jej miłość. A potem może znów mnie wpuści.
Powinniśmy zająć się tą przepowiednią.
Na pewno kryje wiele tajemnic o naszej córce.
Dziękuję.
Tęsknisz za nią?
Nie.
Tylko się martwię.
Nic nie możemy zrobić.
Wiedziałeś od początku, jak bardzo to skomplikowane.
To wszystko wina twojego ojca.
Jego chciwość i nienasycenie
rozbiły naszą rodzinę.
Chciałam uciec, ratować się.
Nie pozostawił mi wyboru, musiałam się zabić.
Nie…
Nie rozumiem.
Tata zrobił dla ciebie wszystko.
- Bardzo cię kochał. - To ci wmówił?
Był kłamcą i łotrem.
Wykorzystał cię.
Skąd się tu wzięłaś?
Oni mnie chronią.
Wiem, to śmieszne…
To znaczy…
Nie wiem, jak ci to powiedzieć…
Ozan.
Śmierć to nie koniec, to przerwa.
Naprawdę.
Wyciągnęli mnie z niej.
Kto?
Wiem, to trudne. Niełatwo to zrozumieć.
Wybacz, to do mnie nie dociera.
Ale…
chodzi o to, że w życiu zdarzają się cuda.
Cuda.
Istnieją moce, których nie da się objąć rozumem.
Sam się przekonasz, gdy nadejdzie pora.
Ale zanim to nastąpi, chcę cię o coś poprosić.
Stań u mego boku.
Idźmy razem.
Złap mnie za rękę.
Proszę.
Jak w dzieciństwie.
Dobrze.
Jesteśmy na końcu drogi.
Aden…
wolała być u boku mamy zamiast nas prowadzić.
Na szczęście wasza rozłąka nie potrwa długo.
Nie możemy całkiem jej wypuścić.
Potrzebujemy jej mocy i wiedzy.
Ale musimy być ostrożniejsi.
Zbliż się do nich. Zdobądź ich zaufanie.
Nie spuszczaj jej z oka.
Oby mnie do siebie dopuścili.
Ważna jest wyłącznie Aden.
Wychowałeś ją.
Ma z tobą więź.
Tylko jej Atiye nie umie odmówić.
Wystarczy, że cię zobaczy.
Cóż…
Erhan…
Erhan.
Erhan jest twardy.
Mamy na niego haka.
Wiem.
Podoba ci się twój pokój?
Zawsze o tobie myśleliśmy, a pokój na ciebie czekał.
Podoba ci się?
Zrobiłam to dla ciebie.
Mam też to.
Chcesz coś namalować?
Szyszka, którą dodałaś, bardzo nam pomogła.
Możesz użyć wszystkiego, co tu jest.
Nie wiem, czy lubisz malować,
ale ja w twoim wieku zawsze to robiłam, gdy mi się nudziło.
Mogłam się oderwać od prawdziwego świata.
Patrzyłam na siebie z oddali i byłam szczęśliwa.
Zostawię cię.
Pan Mustafa?
Witam, proszę wejść.
Nie, powiem krótko.
Przyszedłem cię ostrzec.
Trzymaj się z daleka od dziewczynki i mojej rodziny.
Jeśli tego nie zrobisz, nie okażę ci litości.
- Panie Mustafo… - Milcz!
Słuchaj.
Ty jesteś jeszcze młody.
Ale ja swoje przeżyłem.
Nie mam nic do stracenia, poza moją rodziną.
Jeśli coś jej się stanie,
przyjdę i cię zabiję.
Zniszczę cię.
I nawet się nie obejrzę.
I dlatego
musisz uważać, co robisz.
I wszyscy wyjdziemy z tego cało.
Rozumiesz?
Tak.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Umut, to ja, Erhan. Nie martw się.
Mam dobre wieści!
Dlaczego wróciłeś?
Znaleźliśmy córkę.
Tę ze snów.
Co z tobą?
Szlag by to.
Gdzie się podział?
Cholerny drań.
Odbierz!
I? Czego ode mnie chcesz?
Przetłumaczysz to?
- Nie znam tego… - Znasz. Wiem, że znasz.
Znalazłaś i przetłumaczyłaś te dokumenty.
Według mojego przyjaciela ten język ma różne poziomy.
Moja wiedza nie wystarczy. Ale…
może twoja tak.
Tylko parę zdań.
Nikt się nie dowie.
Chodźmy.
- Dokąd? - Do Aden.
Twojej wybawczyni. Dobrze ci to zrobi.
Nie, nie chcę.
Może jej też to pomoże.
Dość!
Powiedziałam: nie!
Czego wszyscy ode mnie chcą?
Jest mi tu dobrze, nie wyjdę.
Nie chcę być na zewnątrz.
Boże…
Nigdy stąd nie wychodzisz.
Mówiłaś tak ostatnio.
Że zamknęłaś się po wypadku.
Ale nie sądziłem, że dosłownie w sklepie.
Trzy lata.
Wow.
Pewnie ci ciężko.
Bardzo.
Dobrze.
Zrobię, co mogę, ale niczego nie obiecuję.
Pójdziesz już?
Gwiazdy migoczą
Masz zmęczone oczy
Zamknij je
Moja piękna dziecinko
Gwiazdy migoczą
Masz zmęczone oczy
Zamknij je
Moja piękna dziecinko
Aden!
Co tu robisz?
Martwiłem się o nią.
Mogę ją na chwilę zobaczyć?
Oczywiście.
Wszystko dobrze.
Jeszcze wrócę.
Wybacz, muszę iść.
Napij się herbaty, skoro jesteś.
Dobrze.
Mogłeś nie przychodzić.
Jest charakterna.
Sprzeciwisz się jej, a ona się uprze. Nie będzie jeść, pić ani spać.
Gdy się przyzwyczai, gdy obie się
przyzwyczaicie, powoli odpuści.
Gdy coś się będzie działo, mogę przyjść i pomóc.
Nie, przychodzisz tu ostatni raz.
Oczywiście. Masz rację. Po prostu…
Ja…
ją wychowałem.
Znam jej rytm dnia, wiem o niej wszystko.
Opiekowałem się nią w chorobie.
Nie chcę jej zostawiać. Może mnie potrzebować.
Wiem, że to trudne, ale…
możesz mi zaufać.
Straciłeś moje zaufanie, bo ją ukrywałeś.
Mam ci uwierzyć?
Spytaj mnie o wszystko.
Jak do nich dołączyłem?
Właściwie…
nie miałem wyboru.
Serdar też zawsze tak mówił.
Teraz kolej mojej córki?
Kto za tym stoi?
Nie wiem, nigdy ich nie widziałem.
Komunikują się przez monitory i pośredników. Nie widziałem twarzy.
Nie pytałem. To inna relacja. Bazuje na…
posłuszeństwie.
Ojciec też tak miał.
Ale…
poprosili mnie o jedno.
Bym ją chronił.
Teraz jest bezpieczna z matką.
Możesz wyluzować.
Myślisz, że wszystkie matki są święte? Wszystkie są dobre?
Sądzisz, że nie istnieją matki, które ranią swoje dzieci?
Ja taka nie będę. Możesz być tego pewien.
Spytaj o to Aden.
Ma dar.
Przechowuje w pamięci informacje sprzed tysięcy lat
o matkach i kobietach z twojego rodu.
Aż do czasów Göbekli Tepe.
Jak to możliwe?
To twoje dziecko.
A tobie zależy na jej pamięci i na tym, co wie.
Mnie na niczym nie zależy.
Ja chcę, by była bezpieczna.
Zaopiekujemy się nią. Możesz być pewna.
Pragnęła cię. Była zdeterminowana.
Ale moim obowiązkiem jest ją chronić.
Nawet przed tobą.
Co ty tu robisz?
- Odwiedzałem córkę. - Co chcesz przez to powiedzieć?
Erhan! Przestań. Co robisz?
Chce nam pomóc.
Chcesz pomóc? To wszystko nam powiedz.
Całą prawdę!
Nie możesz, bo jesteś czymś pionkiem.
Tym jesteś.
Wynoś się!
No już!
Nie jestem pionkiem. Próbuję zrobić, co trzeba.
Po to ją przyprowadziłem.
Myślisz, że byś ją zobaczył, gdybym był pionkiem?
A mojego ojca już nie ma, tego możesz być pewien.
Zaraz. Co się stało Serdarowi?
Nic nie wie?
Spytaj go.
Dobra, ja powiem. Mogę?
Kilka dni temu w stoczni znaleźli jego ciało.
Erhan.
Wiedziałeś, że go ścigali, nie?
A pomimo tego się z nim spotykał.
On doprowadził ich do Serdara.
Ale może jest tego jakaś zaleta.
I zrozumiesz, dlaczego dziś przyszedłem.
Nie chcę zostawiać Aden.
Nie jestem jej ojcem, ale ona jest moją córką.
- Wcale nie. - Erhan!
Dupek.
Drań.
Nie będę ryczeć.
Drań.
Dupek! Nie będę płakać.
Taty nie ma w domu?
Może ja ci pomogę?
Dzięki, ale nie.
Trochę na to za późno.
Zostaw mnie.
Poradzę sobie.
Jak się czuje?
Nie chce wyjść z pokoju.
Co to było?
Zaczęła się otwierać.
Zaczęliśmy rozmawiać i zobacz, co się stało.
Musimy zdobyć jej zaufanie.
Ale nie wiem, czy możemy ufać sobie nawzajem. Dlaczego to ukrywałeś?
Będziemy się przez niego kłócić?
Potraktowałabym go inaczej, gdybym wiedziała, że zmarł mu ojciec.
Ozan nie jest zły. Jest zagubiony.
Atiye.
On ukrywał naszą córkę przez osiem lat.
To nie jest złe?
Ani trochę mu nie ufam.
Ja też nie, ale to nie zmienia faktu.
Stracił ojca i próbuje się zmienić.
Serio wierzysz w to, że zmieni się na lepsze?
Myślę, że może nam pomóc.
Zna Aden lepiej niż my. Był dla niej dobry.
Czy ty mnie słuchasz?
Odpowiada za wszystko, co nam się przydarzyło.
Ty też mnie posłuchaj. Ja też cierpię.
Nie mogę się zbliżyć do córki ani jej dotknąć.
Chcę mieć z nią więź.
Przytulić ją i pocałować jak matka
i zrobię wszystko, by tak było.
Myślisz, że tego nie wiem? Ale to plan!
Oni nas obserwują!
Nie mogę znów cię stracić.
Nie przeżyję tego.
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Ale pomyśl o Aden.
Postaw się na jej miejscu
i odrzuć przeszłość.
Mamy udawać, że nic się nie stało?
Dobrze, tak zróbmy.
Zostań tu z Aden.
Ja zajmę się przepowiednią.
- W razie czego… - Zadzwonię.
Zadzwoń.
POSEJDON
Spalmy ją razem.
Mamo.
Dobra, słuchaj tego.
Słońce…
W świątyni słońca…
Ból albo bolesne wydarzenie… Jakieś złe wydarzenie.
Coś w Mezopotamii.
Tego nie rozumiem.
To coś jak świątynia albo w świątyni, albo coś w świątyni.
I ciągle mówi o szafranie. To zrozumiałam.
- Zaraz. O szafranie? - Tak.
Słońce…
w świątyni w Mezopotamii ze słońcem w środku
to Szafranowy Klasztor.
Mowa o Mor Hananyo.
Podczas budowy
zmieszano kwiaty szafranu z gipsem, by nadać mu kolor.
Mor Hananyo.
- Może tam pojedziemy… - Do Mardin?
Tak.
O co chodzi?
Tam się wychowałam.
Pojedziesz ze mną, prawda?
- Nie ma mowy! - Proszę cię.
Nie widzisz, że jesteś połączona z tym, co się dzieje?
Proszę, potrzebuję pomocy.
Nie pojedziesz z Atiye?
Jest na innej ścieżce.
Wiedziałam, że mogę w ciebie uwierzyć.
Naprawdę. Dokonałeś czegoś bardzo trudnego.
Reszta będzie już teraz prosta.
Nie czuj się źle,
że nie dopasowaliśmy się do ich życia. Nigdy!
Nigdy.
Zwodzili nas aż do teraz.
Oszukiwali nas.
„Jesteśmy piękniejsi, lepsi, mądrzejsi, bogatsi”.
Tak nas oszukiwali.
Ale powiem ci coś.
Oni sobie to uroili.
Są życia daleko poza światem, który znamy.
Niech otworzą się drzwi percepcji.
Zniszczmy granice.
Rozpocznie się nowy świat dla takich jak my.
Smacznego, synku.
Ozan.
To bardzo ważna misja dla ludzkości.
Uda nam się.
Dobrze, kochany?
Dobrze.
Pokażemy wszystkim, kim jesteśmy.
Nie bądź dla siebie surowa. Nie jesteś pomylona.
Wszystko, co odkryłaś, jest prawdą.
Miałaś rację.
Nie jesteś już sama. Dlaczego wciąż się boisz?
Nie rozumiesz.
- Gdybyś przeszedł przez to, co ja… - Moje życie nie było usłane różami.
Też się potykałem. Upadałem. Ale umiałem się podnieść.
Nie przestaliśmy szukać przez osiem lat.
W końcu dostaliśmy nagrodę, naszą córkę.
Też możesz to zrobić. A wręcz powinnaś.
Słuchaj.
Nie wiem, jaki masz z tym związek,
ani kim naprawdę jesteś,
ale znajdziesz odpowiedzi na pytania, gdy podróż dobiegnie końca.
Jestem pewien.
Zaufaj mi.
Aden?
Aden.
Córeczko?
Przestań!
Przestań, kochanie. Uspokój się!
Spójrz na mnie. Spójrz mi w oczy.
Odpuść. Przejdźmy przez to razem.
Kochanie.
Obiecuję ci.
Cokolwiek stało się w przeszłości, przetrwamy to razem.
Znów będziemy jednością.
Proszę, daj mi szansę.
Dziękuję.
Napisy: Marta Przepiórkowska