[duygusal müzik çalar]
[Atiye] Bilirim ki içinden geçtiğimiz her karanlığın ardı aydınlık,
her gecenin sonu gündüzdür.
Yeter ki umudun gücünden şüphe etmeyelim.
Gün gelir ve ışık yeniden yükselir.
Her bir araya gelişle yeniden başlar hayat.
Dağılan parçalar birleşir, bir olunur.
Yaşamlar, aileler baştan kurulur.
Zor olansa iyileşmektir.
Sessizliğe ortak olmak,
konuşmadan anlaşmak.
Kalbinin sesini duymak emek ister.
Şems der ki "Sabır dikene bakıp gülü tahayyül edebilmektir.
Gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir."
[umutlu müzik çalar]
[Atiye] Mucize gibi değil mi?
Sonunda geldi, hep birlikteyiz.
Kocaman bir aileyiz.
[kuşlar cıvıldar]
[umutlu müzik çalar]
[hüzünlü müzik çalar]
Gerçi geleli ne kadar oldu, hâlâ uzak.
[Atiye] Bizi o çağırdı. Birazcık zaman verelim.
Onu ne kadar sevebileceğimizi anlayınca hepimizi kabul edecektir.
Orası öyle.
Onun da kalbini kazanacaksın, biliyorum.
Zamanla her şey yoluna girecek.
Eminim.
Gel, yemekleri getirelim Atiye.
[kuşlar cıvıldar]
Bir şey bulabildin mi baba?
Yok oğlum, yok.
Kim yaptıysa çok temiz çalışmış.
Kaç gündür uğraşıyorlar, tek bir iz dahi yok.
Şimdi bakalım, şu otopsi sonuçlarını sorgulatıyorum.
Belki oradan bir şey çıkar.
Bana her şey o kadar açık geliyor ki.
Sen ne yaptın? Bahsedebildin mi Atiye'ye Serdar'dan?
Yok.
Şu anda bilmesine gerek yok.
Sen de düşünme artık bunları.
Sen ne yaptıysan kızın için yaptın oğlum.
Sen de biraz uzak dur.
Baba, ondan ne istediklerini öğrenmeden bana rahat yok.
O kadar zorlamışsın, üstelemişsin, konuşmamış.
Daha ne yapabilirsin?
Ya yeniden gelirlerse?
E, gelsinler oğlum. Bizim de elimiz armut toplamıyor.
Sen kızınla ilgilen. Unut bunları, tamam mı?
[duygusal müzik çalar]
[Serap] Cansu'yla konuştunuz mu hiç bugünlerde?
Yok.
Aden'i bulduğumuzdan beri
bir şey oldu, birden değişti sanki.
Sen niye konuşmuyorsun?
Bizim ilişkimiz biraz kısıtlı, biliyorsun.
Ee?
Ben de konuşurum. Konuşurum tabii.
-[Mustafa] Erhancığım, ben de alayım. -Buyurun.
-[Cansu] Bana da koyun. -[Serap] Al önce sen.
-[Erhan] Tadına bakın. -Çok güzel görünüyor. Al yavrum.
Aden.
Bak, senin için ne diktim.
Beğendin mi?
Ellerimle yaptım.
Tamam. Gülden set mi yapıyoruz?
Limonatamdan içen var mı?
Oo! Ben bayılırım.
Çok da güzel yapar yalnız.
Aden?
Sen mi diktin onu? Ne güzelmiş.
Evet.
Dünyaca ünlü tasarımcı halasının elinden.
Teyzesi diyelim de biz ona.
Diyelim de, daha yüzüne bile bakmadı zaten.
Ama biz bunu özel bir günde giymek isteriz bence. Hı?
Yani hiç değilse şöyle bir üstüne tutsak baksak, ha?
Aden, tamam. Durdum.
[gerilim tonları yükselir]
[derin nefes verip boğazını temizler]
Kızım.
Biz hepimiz bir aileyiz
ve senin iyiliğin için buradayız.
Artık ruhlarımız gibi bedenlerimiz de yan yana.
Lütfen kendini bana bırak.
[rüzgâr uğuldar]
[gerilim tonları yükselir]
[kargalar öter]
[Aden hızla nefes alıp verir]
[gizemli tonlar yükselir]
[ağaç çatırdar]
[hüzünlü müzik çalar]
Biliyor musun, galiba derdi benimle.
Olur mu öyle şey? Sen onun annesisin.
Ozan da "Korumaya çalışıyorum" dedi ya.
Belki de…
O herifin adını, lütfen, bu evde duymak istemiyorum.
Onunla yaşadıkları yüzünden kızımız bu hâlde.
Hem senin yerinde ben de olabilirdim, başkası da olabilirdi.
Ama sadece benim gözlerime baktı.
Gözlerindeki acıyı gördüm.
Öfke değil, canı yanıyor.
Derdinin ne olduğunu bilsem belki ona göre davranırdım.
Ama artık istemiyor, kaçıyor benden.
Onun rızası olmadan ruhunu göremem ki.
[iç çeker] Önce sevgisini kazanmalıyım.
Sonra belki yeniden izin verir bana.
Bence şu kehanetle ilgilenmeliyiz.
Eminim ki kızımızla ilgili bir sürü sır orada saklı.
Teşekkür ederim.
[duygusal müzik çalar]
[Melek] Özledin mi yoksa?
Yok.
Merak ettim, o kadar.
Yapacak bir şey yok.
En başından beri bunun ne kadar zor bir yol olduğunu biliyordun.
Her şey o babanın başının altından çıktı.
Onun hırsı, açgözlülüğü ikimizi kopardı.
Kaçayım dedim, kurtulayım istedim.
İntihardan başka bir çare bırakmadı bana Ozan.
[iç çeker] Hayır, yani…
Anlamıyorum ki…
[duygusal müzik çalar]
Babam her şeyi hep senin için yaptı.
Çok seviyordu seni.
Sen buna inandın mı?
Ya baban yalancının, düzenbazın tekiydi senin.
Seni de kullandı.
[duygusal müziğin temposu artar]
[Ozan nefes verir]
Sen nasıl buradasın?
[gerilim tonları yükselir]
Beni koruyorlar Ozan.
Çok saçma, biliyorum, böyle…
Yani…
Ee… Şimdi nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama…
Ozan.
Ölüm bir son değil, bir ara.
Gerçekten.
Beni o aradan çekip aldılar.
Kim?
Çok zor, biliyorum. Anlaması çok zor.
Özür dilerim. Anlamıyorum.
Ama işte…
Ozan, hayatta mucizeler varmış.
Mucize.
Bildiğimizi sandığımız şeylerin çok ötesinde güçler varmış.
Gerçekten bak, zamanı gelince göreceksin.
[Ozan cıklar]
Ama o zamana kadar senden bir tek bir şey istiyorum.
Benim yanımda dur.
Beraber yürüyelim.
Hı?
Elimden tut.
Lütfen.
[Ozan burnunu çeker]
Sen küçükken olduğu gibi.
-[Melek güler] -[duygusal müzik çalar]
Tamam.
[Ozan burnunu çeker]
Artık yolun sonuna geldik.
Aden…
…bize rehberlik etmek yerine annesinin yanında olmayı tercih etti.
Neyse ki o kadar ayrı kalmayacaksın ondan.
Ama onun iplerini bırakamayız.
Gücüne, bilgisine ihtiyacımız var.
Bundan sonra daha dikkatli olmalıyız.
Yanlarına sokulmalısın, güvenlerini kazanmalısın,
gözlerini üzerinden ayırmamalısın.
[Ozan derin nefes alır]
Umarım beni aralarına alırlar.
Yok, onların değil, Aden'in inanması önemli.
Ki onu sen büyüttün.
Sana çok bağlı.
Atiye'nin hayır diyemeyeceği tek isim Aden.
Kendini hatırlatman bile yeter.
[Ozan derin nefes alır]
İşte…
Erhan…
Erhan.
Erhan zor.
Ona karşı da bir kozumuz var.
Biliyorum.
[gerilim tonları yükselir]
[kapı zili çalar]
[Atiye] Alışabildin mi odana?
Biz hep seni düşünüp burayı senin için hazırlamıştık.
[kuşlar cıvıldar, cırcır böcekleri öter]
Beğendin mi?
Ben yapmıştım onu senin için.
[duygusal müzik çalar]
Bak, bir de bu var.
Resim yapmak ister misin?
O eklediğin kozalak bize çok yardımcı oldu.
Buraya geldiğinde istediğin her şeyi kullanabilirsin.
Bilmiyorum, sen resim yapmayı seviyor musun
ama ben senin yaşındayken
ne zaman canım sıkılsa kendimi resme verirdim.
Birden gerçek dünyadan uzaklaşırdım.
Kendimi dışarıdan izlerdim, mutlu olurdum.
[hafif tempolu duygusal müzik çalar]
Ben seni yalnız bırakayım.
[kapı açılır ve kapanır]
Mustafa Bey? Hoş geldiniz, buyurun. Geçelim istiyorsanız içeri.
Yok. Lafı fazla uzatmayacağım.
Seni uyarmaya geldim.
O kızdan, ailemden uzak duracaksın, tamam mı?
Yoksa en ufak bir hareketinde gözünün yaşına bakmam.
-Mustafa Bey, bakın… -Konuşma!
Beni dinle.
Bak oğlum, daha gençsin.
Bense yaşayacağımı yaşadım.
Kaybedecek hiçbir şeyim yok bu hayatta.
Ailemden başka.
Onların da kılına zarar gelirse
gelir öldürürüm seni.
Yok ederim.
Sonra da arkama bile bakmam.
Onun için hareketlerine dikkat et.
Ne sen üzül ne ben üzüleyim. Anladın?
-Anladım. -İyi.
Anladıysan mesele yok.
[gerilim müziği çalar]
[vapur düdüğü çalar]
[martılar öter]
[kapı zili çalar]
[kapı zili çalar, kapıya vurulur]
[kapıya vurulur]
Umut. Benim, Erhan.
Korkacak bir şey yok.
[Erhan kapıya vurur]
[Erhan] Sana iyi bir haberim var!
Erhan, niye geldin yine?
Kızımızı bulduk.
Rüyalarına giren kızı.
[hafif tempolu gerilim müziği çalar]
-[korna çalar] -Ne var lan?
[Cansu] Sikeceğim seni.
Nereye gittin lan?
Amına koyduğumun çocuğu.
Aç şu telefonu.
[gizli örgüt dili konuşulur]
Ee? Benden ne istiyorsun?
Bunu çevirmeme yardım eder misin?
Edemem ki. Ben bu dili bilmiyorum.
Biliyorsun. Umut, biliyorsun.
Bütün bu dosyadaki her şeyi sen bulup çevirmişsin.
Arkadaşım bu dilin farklı mertebeleri olduğunu söyledi.
Benim bilgim yetmiyor, belki…
Belki seninki yeter.
Sadece birkaç cümle.
Kimsenin haberi olmayacak.
[gerilim tonları yükselir]
Hadi gidelim.
-Nereye? -Aden'e. Kurtarıcının yanına.
Belki onu görmek sana iyi gelir.
Hayır, istemiyorum.
Belki seni görmek ona da iyi gelir.
Ya yeter ya! İstemiyorum dedim ya!
Ya herkesin ne zoru var benimle?
İyiyim ben burada, çıkmak istemiyorum. Dışarıda olmak istemiyorum, tamam mı?
Allah Allah!
[Umut iç çeker]
[hüzünlü müzik çalar]
Sen buradan hiç dışarı çıkmadın.
Yani geçen gün söyledin.
"Göçükten sonra kendimi kapattım" diye ama…
Ben onun dükkândan ibaret olduğunu anlamamıştım.
Üç sene, ha?
Vay be.
Zor.
Çok zor.
Tamam.
Elimden geleni yapacağım ama söz vermiyorum. Tamam mı?
[müziğin temposu artar]
Gider misin şimdi?
[gaz sesi yükselir]
[Atiye "Yuvada Yavru Kuş" ninnisi söyler]
♪ Yıldızlar ışıldar, ninni ♪
♪ Gözlerde uyku var, ninni ♪
♪ Yum sen de güzel gözlerini, ninni ♪
♪ Gül yüzlü yavrum, ninni ♪
♪ Yıldızlar ışıldar, ninni ♪
♪ Gözlerde uyku var, ninni ♪
♪ Yum sen de güzel gözlerini, ninni ♪
♪ Gül yüzlü yavrum, ninni ♪
[duygusal müzik çalar]
[geleneksel müzik çalar]
[Ozan] Aden!
[Ozan] Hop!
[Ozan güler]
[duygusal müzik çalar]
Ne yapıyorsun burada?
Aden'i merak ettim.
İznin olursa bir görüp hemen gidebilir miyim?
Tabii.
[Ozan] Yok, bir şey yok.
[Ozan iç çeker]
[köpekler havlar, kuşlar cıvıldar]
Geleceğim ben yine.
Özür dilerim ya, ben gideyim, tamam.
[duygusal müzik çalar]
Gelmişken bir çay iç istersen.
Olur.
Buraya gelmemeliydin.
[tempolu gerilim müziği çalar]
[gizli örgüt dili konuşulur]
[sinyal sesleri gelir ve gizli örgüt dili konuşulur]
[müziğin temposu artar]
[Ozan] Hızlı sinirleniyor biraz. İşte…
İnatlaşırsanız yemek yemez. İçmez de. Uyumaz bazen.
Ama alışınca, yani siz de alışırsanız zamanla azalır.
Acil bir şey olursa da ben yardımcı olurum isterseniz.
Bu son. Bir daha buraya gelemezsin.
Anladım. Tabii ki. Haklısın, yani…
Ben…
Onu ben büyüttüm.
Yani bütün düzenini, her şeyini biliyorum.
Hastalandığı zaman ben baktım.
Bana ihtiyacı olursa
onu yalnız bırakmamak için aslında, yani…
Ya biliyorum, zor ama…
Lütfen, güvenebilirsin bana.
Sen o güveni susarak, her şeyi saklayarak kırdın.
Ben sana nasıl güveneyim Ozan?
[iç çeker]
Sor. Ne merak ediyorsun?
Aralarına nasıl girdiğimi mi mesela?
Gerçi…
Benim başka bir seçeneğim yoktu yani.
Serdar da hep aynı şeyi söylüyordu.
Şimdi sıra kızımda mı?
[fısıldayarak] Kim var sizin arkanızda?
Bilmiyorum. Hiç görmedim yani.
Ekranlar, aracılarla falan konuşuyorlar. Yüzlerini hiç görmedim yani.
Soru bile sormadım. Öyle bir iletişim şekli değil.
Daha çok…
…itaat.
Babam gibi.
Ama…
…benden tek bir şey istediler.
Onu koruyacağım.
Artık annesinin yanında güvende.
Sen de rahat olabilirsin.
Sence bütün anneler kutsal mıdır? İyi midir yani?
[gergin tonlar yükselir]
Hiç çocuğunu üzen,
zarar veren anne yok mudur?
Ben onlardan biri olmayacağım Ozan. Emin olabilirsin.
Bence bunu Aden'e sor.
Onun bir özelliği var.
Yani hafızasında
belki binlerce yıllık soyunuzdan gelen
annelerin, kadınların yaşanmışlığına dair bir bilgiyi tutabiliyor.
Göbeklitepe'ye kadar.
[gizemli tonlar yükselir]
Nasıl olabilir ki bu?
O senin çocuğun.
Siz de onun hafızasının, bildiklerinin peşindesiniz.
Yok, ben hiçbir şeyin peşinde değilim Atiye, yani…
Benim tek istediğim onun iyi olması.
Ona çok, çok iyi bakıldı, emin olabilirsin.
O seni istedi. İnat etti yani.
Ama benim görevim hâlâ onu korumak.
Senden bile.
[müziğin temposu yükselir]
[gerilim tonları yükselir]
Ne işin var senin burada?
Kızımı gördüm, gidiyorum.
Ne? Ne demek "Kızımı gördüm, gidiyorum"?
Erhan! Erhan, lütfen, ne yapıyorsun?
Bize yardımcı olmak istiyor.
Yardımcı mı olmak istiyorsun? Anlat o zaman her şeyi.
Anlat gerçekleri!
Konuşamıyorsun çünkü hâlâ birilerinin maşasısın sen!
Senin özün bu.
Git buradan!
Git!
Ben kimsenin maşası değilim Erhan. Doğru olanı yapmaya çalışıyorum.
O yüzden getirdim Aden'i.
Birinin maşası olsaydım görebilir miydin sence kızını?
Babam da olmadığına göre zaten artık, emin olabilirsin yani.
Bir dakika. Ne oldu Serdar'a?
Anlatmadın mı? Sor.
İyi, ben anlatayım. Anlatabilir miyim?
Bir tersane kenarında,
birkaç gün önce cesedini buldular Serdar'ın.
Erhan, onun peşinde olduklarını biliyordun, değil mi?
Yani bildiği hâlde
onunla görüşmeye devam etmiş.
Takip etmişler, bulmuşlar işte.
Neyse, vardır her işte bir hayır.
Belki bugün buraya niye geldiğimi anlamışsınızdır yani.
Aden'i yalnız bırakmak istemedim.
Biliyorum, ben onun babası değilim ama o benim kızım.
-Kızın falan değil. -Erhan!
[Aden çığlık atar]
[hoparlörden "Haberin Yok Ölüyorum" çalar]
Geri zekâlı.
♪ Azdı yine deli gönül ♪
Orospu çocuğu.
♪ Üzerine geliyorum ♪
♪ Geçti yine ♪
Ağlamayacağım.
♪ Boş bir ömür ♪
Ağlamayacağım. Orospu çocuğu.
♪ Gözlerinden öpüyorum ♪
♪ Haberin yok, ben ölüyorum ♪
♪ Sen gelirken ben gidiyorum ♪
♪ Dermanım yok ♪
Geri zekâlı! Ağlamayacağım.
♪ Ben ölüyorum ♪
♪ Ayrılırken ben ♪
Gelmedi mi babam?
Serap verelim sana biraz.
Almayalım Serap'ı biz.
Çok geç olmadı mı bunlar için ya?
Sen beni bir sal.
Ben başımın çaresine bakarım.
[kuş kanat çırpar]
[kapı kapanır]
Nasıl?
Odasından çıkmak istemiyor.
Erhan, ne yaptın?
Tam birazcık yaklaşmıştı.
İletişim kurmaya başlamıştık, olanlara bak.
Onun güvenini kazanmalıyız.
Gerçi biz birbirimize güveniyor muyuz, o da belli değil.
Neden sakladın benden?
Şimdi bu herif yüzünden kavga mı edeceğiz?
Tabii ki hayır ama babasının öldüğünü bilsem farklı davranırdım.
Ozan kötü değil, kayıp biri.
Atiye.
Kızımızı sekiz sene alıkoymuş bir adamdan bahsediyorsun.
Nasıl kötü değil? Ona zerre kadar güvenmiyorum ben.
Ben de güvenmiyorum ama bu gerçeği değiştirmiyor.
Babasını da kaybetmiş. Değişmeye çalışıyor.
Gerçekten değişmeye çalıştığına ve iyileştiğine inanıyor musun bu herifin?
Bence Ozan bize yardımcı olabilir.
Aden'i ikimizden de iyi tanıyor. Belli ki ona iyi geliyor.
Atiye, beni duyuyor musun?
Başımıza gelen her şeyin sorumlusu bu herif.
Sen de beni duy. Benim de canım yanıyor.
Ben kızıma yaklaşamıyorum, dokunamıyorum.
Onunla bir bağ kurmak istiyorum.
Normal bir anne kız gibi sarılmak, öpmek istiyorum
ve bunun için ne gerekirse yaparım.
Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun? Ama bunların hepsi bir plan!
Heriflerin gözleri üzerimizde!
[Atiye] Şşt!
[Erhan iç çeker]
Ben bir daha sizi kaybetmeye dayanamam.
Eğer sizi kaybedersem ayakta kalamam Atiye.
Erhan, biliyorum, çok zor ama Aden için daha zor.
Lütfen kendini kızımızın yerine koy ve artık geçmişe takılma.
-Hiçbir şey olmamış gibi mi yapalım? -[derin nefes alır]
[duygusal müzik çalar]
Tamam, şöyle yapalım.
Sen burada Aden'le kal.
Ben de gideyim, şu kehaneti çözmeye çalışayım, ha?
-Bir şey olursa da… -Ararım.
Ararsın.
[duygusal müzik çalar]
[duygusal rock müzik çalar]
[Serap] Beraber yakalım.
Anne.
[duygusal müzik çalar]
[Cansu ağlar]
Şşş.
[korna sesleri gelir]
[gizli örgüt dili konuşulur]
Şimdi, dinle.
Güneş…
Güneş tapınağındaki
elem ya da elem olay, kötü olay gibi bir şey.
Mezopotamya'nın bir şeyi, orayı anlamadım.
Ee…
Bir tapınağı ya da tapınağında ya da tapınağındaki gibi bir şey.
Bir de safran diyor bir yerde. O kadarını çözebildim.
-Bir dakika. Safran mı diyor? -Hı hı.
Güneş, ee…
Mezopotamya'daki içinde güneş olan tapınak, safran manastırı.
Deyrulzafaran'dan bahsediyorlar.
Ee…
İnşası sırasında
sıvasına safran çiçekleri karıştırmışlar renk versin diye.
Hıı.
Deyrulzafaran.
-Belki oraya gidersek… -Mardin'e mi?
Hı hı.
Ne oldu?
Benim büyüdüğüm yer de. Mardin yani.
Benimle gelirsin, değil mi Umut?
-Hayır tabii ki! -Umut, yapma.
Bu olan biten her şeyle olan bağlantını göremiyor musun?
Lütfen, yardımına ihtiyacım var.
Atiye'yle niye gitmiyorsun?
Onun farklı bir yolu var.
[geleneksel müzik çalar]
[Melek] Ya, sana inanmakla o kadar doğru bir şey yapmışım ki oğlum.
Gerçekten. Çok zor bir şeyi başardın, biliyor musun?
Artık bundan sonrası çorap söküğü gibi gelir.
[derin nefes alır] Ayrıca onların hayatlarına sığamadık diye
sakın kendini kötü hissetme, tamam mı? Sakın!
Sakın. Bugüne kadar kandırdılar bizi oğlum. Kandırdılar.
İşte yok, "Daha güzeliz, daha iyiyiz, daha akıllıyız,
daha zenginiz" diye bizi kandırdılar.
Ama sana bir şey söyleyeyim mi Ozan?
[gerilim müziği çalar]
[Melek] Asıl yanılgı içinde olan onlar.
Ya, bizim algıladığımız dünyanın çok ötesinde yaşamlar var Ozan.
Bırakalım açılsın o algı kapıları.
Önümüzdeki sınırlar kalksın.
Ya, bizim gibiler için yeni bir dünya başlasın.
[müzik kesilir]
Afiyet olsun oğlum.
Ozan.
İnsanlık için çok önemli bir görev bu.
Bunu başaracağız.
-Tamam mı benim güzel oğlum? -Tamam.
Ve herkese de kim olduğumuzu göstereceğiz.
[Erhan] Kendine haksızlık etme Umut. Sen deli falan değilsin.
Ya bulduğun, söylediğin her şey doğru çıktı.
Sen başından beri haklıydın.
Artık yalnız da değilsin. Neden korkuyorsun hâlâ?
Ya, anlamıyorsun.
Sen benim yaşadıklarımı yaşasaydın böyle…
Ben de çok güzel bir hayat yaşamadım.
Ben de tökezledim, düştüm ama sonra ayağa kalkmayı bildim.
Sekiz sene aramayı bırakmadık biz.
Ama sonunda ödülümüzü aldık, kızımızı bulduk.
Sen de yapabilirsin bunu, hatta yapmalısın.
[gergin tonlar yükselir]
Bak.
Bu olaylarla ne ilgin var
ya da sen kimsin gerçekten, bilmiyorum
Ama bu yolculuk bittiğinde aradığın sorulara cevap bulacaksın.
Buna eminim.
İnan bana.
[dışarıdan köpek havlar]
Aden?
[gerilim tonları yükselir]
Aden?
Aden.
Kızım! Şş, dur!
Kızım, dur bir, sakin ol. Sakin ol!
Bana bak. Gözlerime bak. Gözlerime bak.
Gözlerime bak.
Bırak kendini, bu döngüyü beraber aşalım.
[gerilim tonları giderek artar]
[Aden inler]
[gizemli tonlar yükselir]
[ayin müziği yükselir]
[Atiye] Ah…
[duygusal müzik çalar]
Kızım.
Sana söz veriyorum.
Geçmişte her ne olduysa beraber aşacağız.
[Aden zorla nefes alıp verir]
Yeniden bir olacağız.
Lütfen bana bir şans ver.
Teşekkür ederim.
[geleneksel müzik çalar]