NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Jest Ozan?
A ty kim jesteś?
Jesteś sama? Jest mama?
Aden?
Szukałam cię.
Leć.
Dobry wieczór.
Umut powiedziała, że zaginiona mapa wskazywała gdzieś tu.
Więcej nie wie.
Ale…
- Ale co? - Nie wiem.
Serdar też był gdzieś tutaj i nagle przepadł.
A co, jeśli to pułapka?
Nie wiem. Nie sądzę.
Było mi jej nawet szkoda.
Głęboko w coś wierzy, ale nie może z nikim porozmawiać.
Ledwo uszła z życiem.
Stała się odludkiem, jest całkiem sama.
Brzmi znajomo.
W sumie tak.
Myślę, że ma jakiś inny problem z tymi ludźmi.
Wiesz, czy ma jakąś rodzinę?
Nie wiem.
Erhan?
Patrz.
Ozan jest w domu? Nie wyjechał?
Jesteś Cansu, prawda?
Tak. Poznałyśmy cię już?
Nie.
Mówi się, że jeśli poznajesz kogoś pierwszy raz
i masz poczucie, że już go skądś kojarzysz,
to znaczy, że poznaliście się w innym życiu.
Jeśli wierzysz w takie rzeczy.
Jest Ozan?
Pójdę po niego.
Skąd znasz Ozana?
Nie powiedziałaś.
Symbol na plaży!
To tu.
Jest otwarte.
Pusto.
Sprawdzę, czy ktoś jest na zewnątrz.
Poczekam tu.
Spokojnie.
Cansu?
Ma takie dziwne imię.
- Kto to? - Kto?
Dziewczynka, która mi otworzyła.
Ta kobieta to jej matka?
No…
Dlaczego nie uprzedziłaś o wizycie?
Rozmawialiśmy o tym.
Chciałeś zacieśnić naszą więź,
a ja nie dałam ci odpowiedzi.
Wiem, że dlatego wyszedłeś.
Nie… Porozmawiamy o tym później?
Nie.
Chcę porozmawiać teraz.
Ja też nie chcę dłużej trzymać naszego związku w tajemnicy.
Powiem siostrze, bratu, wszystkim.
Jeśli się zadeklarujesz, to ja też. Resztę mam gdzieś.
Cansu, posłuchaj…
Zaraz. Co się dzieje? Skąd to zachowanie?
To do ciebie niepodobne.
Co jest? Co ci się stało w rękę?
To nic takiego.
Ufasz mi?
Ufasz?
Możemy o tym pogadać później?
- Proszę. - Nie chcę cię stracić.
Ja ciebie też nie, ale możesz już iść? Proszę.
Przyprowadź mi ją.
Proszę.
Co tam jest?
Gdzie?
Ta dziewczynka…
- Plaża jest pusta. - Tu coś jest.
Aden.
Ta dziewczynka…
Kurwa!
Aden!
Stój!
Ozan ma twoją córkę!
Co to za miejsce?
Fioletowe kamienie.
Tak. Kamienie z Göbekli Tepe.
Co one tu robią?
Oni mogą korzystać z wiedzy kamieni.
Szyszka…
Oko z rysunku.
Przepowiednia Umut.
Kiełkujące ziarno.
Mama mówiła mi to samo o naszej córce
w innej wersji wydarzeń.
Jest puste.
Odsuń się.
Co ty robisz?
Zobaczmy, co się za tym kryje.
Co to za miejsce?
Ozan ma waszą córkę!
Erhan.
- Cansu znalazła naszą córkę. - Co?
Cholera.
Ja pierdolę!
To ona, prawda?
Porwałeś córkę mojej siostry.
Coś ty zrobił?
Gdzie jest ta kobieta? Dokąd ją wiezie?
Nie odbiera.
Szlag! Zabiję tego faceta.
Odpowiedz.
A nie się gapisz. No mów!
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Serio nie wiem.
Niech cię szlag.
Jak mogłeś to zrobić?
Porwałeś dziecko!
Boże.
Cansu. Mogę coś powiedzieć?
- Cansu. - Co?
Słuchaj.
Miałem ci o tym powiedzieć.
W odpowiednim momencie.
Ja… no…
Znasz mnie. Zrobiłbym to bez powodu?
A skąd mam wiedzieć?
Kogo ja kochałam przez te wszystkie lata?
Dotykałam kogoś nieuczciwego?
Jak mogłeś to zrobić?
Wyjaśnij mi! Jak mogłeś to ukrywać?
Byliśmy w związku, jak mogłeś?
Dlaczego to zrobiłeś?
Odpowiadaj!
Serio chcesz wiedzieć?
Tak!
Bo tak musiało być.
By ją ochronić.
Kogo chroniłeś i przed kim?
- Aden. - Aden?
Znajdziesz to dziecko i je tu sprowadzisz.
I oddasz je Atiye!
Boże, ja oszaleję.
Cholera. Zabiję go.
Czego ci w życiu brakowało?
„Ojciec mnie nie kochał, życie jest do bani”. To twoja wymówka?
Wybacz mi, ale do jasnej cholery…
„Dorastałem bez mamy”. Jeszcze to.
Wielka mi trauma!
Ogromna. I…
I facet mówi: „Wiem, co jest dla niej dobre”.
Powiedzieć ci, co dla niej dobre?
Bo byłam tą dziewczynką.
Głąbie.
Ojciec mnie zabrał do domu jak kociaka!
I wiesz o tym! Rozmawialiśmy o tym.
Dlatego czułam się wybrakowana.
Dorastałam, nie wiedząc, kim jestem.
Chcesz, by taka była?
Nie pozwolę na to.
Nie przejdzie przez to samo.
Słyszysz mnie?
Szybko, drzwi są otwarte. Chodź.
Ozan!
- Idź do Cansu! - Siostro.
- Ozan! - Cansu.
Gdzie moja córka?
Taka kobieta ją zabrała.
- Aden. - Co?
Twoja córka nazywa się Aden.
Widziałaś ją. Dotknęłaś jej.
Tak. Nic jej nie jest. Nie bój się.
Dzięki Bogu.
Idiotka za mnie. Gdybym załapała wcześniej, mogłabym ich zatrzymać.
Wybiegłam, ale nie zdążyłam. Przepraszam.
Spokojnie, to nie twoja wina.
Ozan!
Gdzie ona jest, do cholery?
Gdzie się podziali?
Gdzie ona jest? Gdzie?
Tam.
Gdzie ona jest? Mów!
Mów!
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Zabiję cię. Nie mogłem oddychać przez osiem lat.
Wiedziałeś? Przez osiem lat!
- Erhan! - Bracie!
- Wiesz, jak wyglądało moje życie? - Puść go!
- Puść, chcesz go zabić? - On wie!
Wie, gdzie jest!
Wie, gdzie jest nasza córka!
Spokojnie, oddychaj.
Wszystko dobrze?
Zostawiłaś szyszkę w domu na plaży, prawda?
I narysowałaś oko u Ozana.
Pamiętasz?
Jesteśmy do siebie bardzo podobne, wiesz?
Szukasz czegoś, co cię dopełni.
Tak jak ja.
Nie umiesz mówić, ale ja wiem, czego potrzebujesz.
Ozan. Gdzie ukrywasz moją córkę?
- To nie działa. Nie powie. - Czekaj.
Jesteś ojcem. Uspokój się!
Tobie nic nie powie. Pozwól Atiye się tym zająć.
Gdzie moja córka?
Nie wiem.
Próbujesz zajrzeć do mojego wnętrza?
Nie uda ci się. To na mnie nie działa.
Nic nie zobaczę bez zgody. Nie martw się.
Posłuchaj, możesz wszystko zmienić. Naprawić.
Żałować. Prosić o wybaczenie.
O wybaczenie?
Mówisz, że jesteś pusty.
Wiesz w ogóle, jak to jest?
To puste ramiona, w których nosiłeś dziecko.
To kurczowe trzymanie się nadziei.
To, że nie wiesz, kogo ani czego ci brakuje.
To pustka wypełniona żalem.
Przez osiem lat żyłam w czarnej dziurze.
Powiedz mi.
To moja córka. Moja rodzina.
Twoja rodzina.
Mówisz o swojej rodzinie?
Twoja matka…
Ile razy cię okłamała, by cię kontrolować?
Rodzina to świetna rzecz. Zazdroszczę.
Moja bardzo się zmieniła.
Twój ojciec też.
Jesteś zły.
Ale nie pozwól, by moja córka dorastała z niczym, jak ty.
- Co mu zrobiłeś? - Zostaw mnie.
Jesteś okrutny!
- Jak możesz to robić dziecku? - Przestań.
Co z ciebie za człowiek?
Zasłużył! Nie widzisz, co zrobił?
- To dziecko! - To moje dziecko!
- Nie tylko twoje. Moje też. - Będzie jak ja, silny. Nie to, co ty.
- To nazywasz siłą? - Pewnie.
- Mój syn. - Szlag by cię! Wypuść mnie!
- Puszczaj mnie! - Jest mój!
Serdar!
To moja wina.
Wcale nie.
Mogłem go zabić. Wtedy nie zniszczyłby nam życia.
Obiecuję ci, znajdziemy Aden.
Odzyskasz córkę, dobrze? Uspokój się.
Atiye. Co się stało? Gdzie Ozan?
Nie zmusimy go do mówienia.
Bracie! Dokąd idziesz?
Nie!
Czekałam przez tyle lat. Cierpliwie. Ona żyje.
Cóż…
Nie rozumiem, dlaczego wypuściłaś Ozana.
Myślisz, że to było proste?
To najtrudniejsze, co przyszło mi zrobić.
Ale widziałaś, że nie chciał mówić.
- Pozwolił mi tylko na jedno. - Na co?
Zobaczyć wewnętrzne, przestraszone dziecko.
Ozana nie można zmusić do mówienia.
Ale…
Nie wiem. Ufam temu niewinnemu chłopcu.
Przyprowadzi moją córkę.
A mój brat?
Pewnie nie poszedł mu przebaczyć.
Też mu nie wybaczaj.
Ja bym mu nie dawała drugiej szansy.
Bo niektórzy na nią nie zasługują. Zmarnują wszystko.
Już dobrze. Idź poczekaj na mnie w samochodzie.
Co ci się stało?
Nic, mamo. Nie martw się.
Co robisz?
Jestem twoją matką.
Nie musisz udawać silnego.
Ani niczego przede mną ukrywać.
Co ta dziewczyna robiła u ciebie w domu?
Nie traktuj mnie jak idiotę. Wiem, że ją znasz.
Więc wiesz pewnie, że musisz to skończyć.
Prawda?
Zostań ze mną.
Pamiętaj, jak silni jesteśmy razem.
Rozumiesz, jak ważne mamy zadanie, prawda?
Odpuść. Zakończ ten związek.
Bardzo cię boli?
To nic takiego.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Nie pozwolę.
Obiecuję jako mama.
Dobrze?
Tak, słucham?
Ozan.
Synku.
Co…?
Ozan.
Synu.
Mama?
Kochanie?
To naprawdę ty?
To ja.
Co…?
Jak…?
Nie bój się.
To naprawdę ty?
Synku.
Wszystko ci opowiem.
Jestem przy tobie.
Jestem.
Ozan!
W porządku, prawda?
Tak.
Chodź, wynośmy się stąd.
Musimy porozmawiać. Nastąpiła zmiana planów.
Wiem, jak wyciągnąć informacje z dziewczynki.
Ozan!
Wiem, że mnie rozumiesz.
Nie bój się.
Wszystko będzie dobrze.
Nie bój się.
Pojechałem za nim, ale go nie złapałem.
Poszedłem się przejść, pozbierać myśli.
Wiem, że nie wierzysz mi w sprawie Ozana.
Ale nasza córka do nas wróci.
Właśnie dlatego cię kocham.
Ale ty też mnie zrozum. Nie jestem taki jak ty.
Co się dzieje?
MIAŁAŚ RACJĘ. PRZEPRASZAM.
Córko.
Córeczko.
Witaj.
Witaj w domu. To twoja rodzina.
DO: MAMA CO TERAZ ZROBIMY?
Napisy: Marta Przepiórkowska