[baykuş öter]
[Cansu] Merhaba.
Ozan evde mi?
Sen kimsin peki?
Tek misin? Annen burada mı?
[Melek] Aden?
[gerilim tonları yükselir]
Seni arıyorum.
Hadi.
Merhaba.
[atmosferik müzik çalar]
[Erhan] Umut, kayıp haritanın buralarda bir yerlere işaret ettiğini söylüyordu.
O da bilmiyor tabii hâliyle.
Ama…
-Ama ne? -Ama bilmiyorum.
Yani Serdar da buralara bir yerlere geldi ve sonra da kayboldu.
Ya bir tuzağa gidiyorsak?
Bilmem. Ama sanmam.
Ben üzüldüm bile kadının hâline.
Çok inandığı bir şey var ama derdini kimseye anlatamamış.
Göçükten canını zor kurtarmış.
Dışlanmış, tek başına kalmış.
Tanıdık geldi yani kendisi.
Galiba.
Bence başka bir derdi var onun bu insanlarla.
Ailesinden filan hiç kimse yok mu, biliyor musun?
[Erhan nefes verir]
Bilmiyorum.
-Erhan? -Hı?
Bak.
[gerilim müziği çalar]
Ozan evde, değil mi? Daha çıkmadı?
Sen Cansu'sun, değil mi?
Evet. Biz daha önceden tanışmış mıydık?
I ıh.
Derler ki "Birini ilk kez gördüğünde
içine 'Ben seni bir yerlerden tanıyorum' hissi doğuyorsa
aslında başka bir hayatta mutlaka tanışmışsınızdır."
İnanıyorsan tabii böyle şeylere.
Ozan, içeride mi?
Çağırayım hemen.
Siz nesi oluyorsunuz?
Söylemediniz.
[tempolu gizemli müzik çalar]
[dalgalar kıyıya vurur]
Erhan, sahilde sembol var!
[Erhan] Burası.
[gerilim müziği yükselir]
[Erhan kapıya vurur]
[Erhan] Açık burası.
[Erhan nefes nefesedir]
[kapı kapanır]
Burası boş.
Ben bir dışarı bakayım, kimseler var mı.
Tamam, ben buradayım.
Merak etme.
[duygusal müzik çalar]
[Ozan] Cansu?
Ne kadar garip bir ismi vardı.
-Kim ki o? -Kim?
Bana kapıyı açan kız işte.
O benim gördüğüm annesi miydi?
Şey… Ee…
Sen niye bana haber vermeden geldin?
Konuşmadık mı bunu bin kere?
Sen aramızdaki bağı güçlendirmek istedin, ben cevap veremedim.
O yüzden gittiğini de biliyorum.
Yok, yani…
Sonra konuşalım mı bunları?
Ya, hayır.
Şu an konuşmak istiyorum.
Bak, artık ben de ilişkimizi sır olarak saklamak istemiyorum.
Yani ablama, abime falan, herkese söyleyebilirim.
Sen arkasındaysan ben de arkasındayım. Hiç umurumda değil kimse.
[gizemli tonlar yükselir]
[gök gürler]
[Aden agular]
[duygusal müzik çalar]
[Aden güler]
Cansu, şey…
Ya sen, bir dakika… Ne oluyor? Ne bu hareketler, hâller?
Hiç senlik değil.
Ne oldu? Eline ne oldu?
Yok, önemli bir şey değil Cansu.
Bana güveniyor musun?
Güveniyor musun bana?
Tamam, sonra konuşalım mı? Lütfen.
Sonra konuşalım.
Ozan, ben seni kaybetmek istemiyorum.
Ben de seni kaybetmek istemiyorum. Lütfen ama, şu an gider misin? Lütfen.
[gerilim tonları yükselir]
[rüzgâr uğuldar]
Onu bana getir.
[tempolu müzik yükselir]
Lütfen onu bana getir.
O ne oradaki?
Neredeki?
[müziğin temposu artar]
Ozan, o kız…
[kapı açılır]
Kumsalda kimse yok.
Burada bir şey var.
Aden.
O kız…
Siktir!
[heyecanlı yüksek tempolu müzik çalar]
Aden!
Dur!
Abla, kızın Ozan'da.
Neresi burası?
Mor taşlar.
Evet. Göbeklitepe'deki mor taşlar.
Ne işleri var peki burada?
Taşın bilgisinden faydalanıyor olabilirler.
Kozalak.
[gerilim tonları artar]
Tablodaki göz.
Umut'un bahsettiği kehanet.
Yeşeren tohum.
Annem de diğer olasılıkta kızımız için aynı şeyi söylemişti.
[Atiye nefes verir]
[gerilim müziği çalar]
Arkası boş gibi.
Atiye, çekil.
Ne yapıyorsun Erhan?
Arkasında ne var, öğreneceğiz.
[cihaz vızıldar]
Ne biçim bir yer burası?
[mesaj gelir]
[Cansu] Abla, kızın Ozan'da.
[gerilim tonları yükselir]
Erhan, Cansu kızımızı bulmuş.
Ne?
[Erhan nefes verir]
Ha siktir ya!
Oydu, değil mi?
Oydu. Sen ablamın kızını kaçırdın benim.
Ne yaptın sen? Nerede o kadın?
Nereye götürdü onu?
-[Atiye] Açmıyor. -Kahretsin! Geberteceğim o herifi.
Cevap ver. Bana cevap ver.
Boş boş bakma suratıma, cevap ver!
-Bilmiyorum. -"Bilmiyorum"?
Gerçekten bilmiyorum.
Allah seni kahretsin.
Allah senin belanı versin. Nasıl yapabildin lan bunu?
Çocuk kaçırmak lan bu! Çocuk kaçırmak!
Allah'ım.
Cansu, bir şey söyleyebilir miyim?
-Cansu. -Ne?
Bak, ben bunların hepsini anlatacaktım sana.
Zamanı gelince ama yani.
Ya ben… Tanıyorsun beni,
ben açıklaması olmadan böyle bir şey yapar mıyım sence?
Ben kimi tanıyorum ya? Neyi tanıyorum lan ben?
Ben kaç senedir kime dokundum? Kimi sevdim ya ben?
Şerefsizin birine mi dokundum ben? Ha?
Nasıl? Mesela nasıl? Bana bunu açıkla ya!
Nasıl saklayabildin?
Benimle ilişkin varken nasıl saklayabildin?
-Neden yaptın mesela böyle bir şeyi? -[Ozan oflar]
Cevap ver!
-İstiyor musun gerçekten bilmek? -Evet!
Evet.
Öyle olması gerekiyordu çünkü.
Korumak için.
Kimi kimden korudun ulan sen?
Sen kimi kimden korudun?
-Aden'i. -Aden'i?
Hemen bulacaksın o çocuğu, getireceksin buraya. Anladın mı beni?
Atiye'ye teslim edeceksin sonra!
[duygusal müzik çalar]
Allah'ım… Allah'ım, delireceğim.
[yüksek tempolu müzik çalar]
[Erhan] Kahretsin. Geberteceğim o herifi.
Neyin eksikti ya senin?
[Cansu nefes verir]
"Babam beni sevmedi, bok gibi bir hayatım var." Bu mu bahanen?
Çok özür dilerim ama Allah aşkına, şey…
"Annesiz büyüdüm ben." Bu var, değil mi?
Allah aşkına, çok büyük bir travma gerçekten.
Ne büyük travma.
Bir de…
Bir de bana diyor ki herif,
"Ben onun için neyin iyi olduğunu biliyorum" diyor.
Sana söyleyeyim mi neyin iyi olduğunu?
O kız bendim çünkü. Geri zekâlı.
Beni de babam böyle kedi yavrusu gibi alıp eve getirmiş ya!
Sen de bunları biliyorsun ya! Konuştuk biz bunları.
Ben hep bu yüzden böyle bir tarafım eksik hissettim.
Kim olduğumu, ne olduğumu bilmeden büyüdüm ya!
O kız da mı böyle olsun istiyorsun?
Ben izin vermeyeceğim ama.
O kız benim yaşadıklarımı yaşamayacak.
Duydun mu?
[gerilim tonları yükselir]
[Atiye] Erhan, çabuk. Bu kapı açık. Gel.
-[Erhan] Ozan! Sen Cansu'ya koş! -Abla.
-[Erhan] Ozan! -Cansu.
[yüksek tempolu müzik çalar]
Nerede? Kızım nerede?
Bir kadın vardı, götürdü.
[Cansu burnunu çeker]
-Aden. -Ne?
Kızının adı Aden.
[Ozan nefes nefesedir]
Sen şimdi onu gördün, dokundun da.
Gördüm, dokundum. Çok iyi merak etme, korkma.
Şükürler olsun.
Benim geri zekâlılığım.
Daha önce anlasaydım yetişebilirdim.
Anlayınca koştum peşinden ama yakalayamadım, özür dilerim.
Tamam, biliyorum Cansu. Senin suçun yok.
[Erhan] Ozan!
[gök gürler]
Nerede ulan kız?
Neredeler abla?
[Erhan] Kız nerede lan? Nerede?
Şuradan.
Nerede ulan kız? Konuşsana!
Konuş!
[Ozan acıyla inler]
Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok.
Öldüreceğim seni.
Sekiz sene nefessiz yaşadım, biliyor musun?
Sekiz sene!
-[Atiye] Erhan! -Abi!
-Sekiz sene nasıl yaşadım, biliyor musun? -Bırak! Bırak.
-Katil mi olacaksın? Yürü! -Onun yerini biliyor!
Yerini biliyor kızın!
-Sakin ol, nefes al. -[Ozan öksürür]
[Ozan inler]
İyi misin? Hı?
[gerilim tonları yükselir]
Kumsaldaki evde bir kozalak bıraktın, değil mi Aden?
Sonra Ozan'da cama o gözü çizdin.
Hatırladın mı?
[müzik aniden kesilir]
Aslında biz birbirimize benziyoruz, biliyor musun Aden?
Sen de seni tamamlayacak bir şey arıyorsun,
ben de.
Sen konuşamasan da
ben senin neye ihtiyacın olduğunu çok iyi biliyorum.
[gaza basar]
Ozan, kızımı nerede saklıyorsun?
Bu iş böyle olmayacak, konuşmayacak bu herif.
Hayır, dur. Bırak. Ya babasın sen artık, sakin olacaksın!
Ayrıca o herif sana bir şey anlatmaz. Bırak, Atiye konuşsun.
[Erhan sinirle nefes verir]
[Ozan inler]
[Ozan nefes verir]
Kızım nerede Ozan?
Bilmiyorum.
İçimi mi görmeye çalışıyorsun? Ne yapıyorsun?
Hoş, benim içimi göremezsin. Bende yaramaz o.
Senin rızan olmadan bir şey göremem, merak etme.
Bak. Her şeyi değiştirebilirsin, düzeltebilirsin.
Pişman olabilirsin, af dileyebilirsin.
Senden mi af dileyeceğim ben?
"İçim boş" diyorsun ya,
içi boş olmak nasıl bir şey, biliyor musun?
Bebeğini tutan ellerinin boş kalması demek.
Her gün bir umuda tutunarak yaşamak,
neyi özlediğini, kimi özlediğini bilmeden özlemek demek.
O boşlukta bir keder taşımak demek.
Ozan,
ben sekiz senedir şuramda bir kara delikle yaşıyorum.
Lütfen söyle.
O benim kızım, ailem.
Ailen.
Sen mi söylüyorsun ya bunu?
Annen mesela.
Kaç kere yalan söyledi sana? Kaç kere kontrol etmeye çalıştı seni?
Çok güzel bir şey aile. Gerçekten ben çok gıpta ediyorum aileye.
Annem o kadar değişti ki.
Senin baban gibi.
[gergin tonlar yükselir]
Biliyorum, kızgınsın.
Ama benim kızım da senin gibi her şeyden mahrum kalmasın.
[gerilim tonları yükselir]
[gergin müzik yükselir]
[Melek] Küçücük çocuğu ne hâle getirmişsin!
-[Serdar] Rahat bırak beni. -Ne vicdansız bir adamsın?
Küçücük çocuk bu hâle getirilir mi?
-Ya kafamı… -Nasıl bir adamsın?
-Hak etti! Görmedin mi ne yaptı odanda? -[Melek] Çocuk o ya!
-Benim çocuğum. -[Melek] Sadece senin değil!
O benim gibi olacak! Güçlü olacak! Senin gibi zayıf değil.
-Güçlü olmak böyle bir şey mi? -Tabii ki.
-Benim çocuğum. Benim oğlum. -[Melek] Allah belanı versin! Bırak!
-[Melek] Bırak kolumu ya! -Benim…
-[Serdar bağırır] -[cam kırılır]
[Melek] Serdar!
Bütün suç bende.
-Abi, ne alakası var? -Sana dokunduğunda gebertecektim o herifi.
Mezardan hayatımıza sıçamazdı o zaman!
Bak, sana söz veriyorum, Aden'i bulacağız.
Kızına kavuşacaksın, tamam mı? Biraz sakin ol lütfen.
[Erhan oflar]
Atiye, ne oldu? Nerede Ozan?
[köpek havlar]
Erhan, zorla konuşturamazsın.
Abi! Abi, nereye?
[Cansu] Ya…
[iç çeker]
Bunca yıl bekledim.
Tevekkülle bekledim ve o yaşıyor.
Yani…
Ben de tam olarak bu yüzden anlamıyorum Ozan'ı nasıl bıraktığını.
Benim için de kolay mı zannediyorsun?
Belki de hayatımda yaptığım en zor şeydi.
Ama gördün işte, soruların hiçbirine cevap vermiyor.
-Tek bir şeye rıza gösterdi. -Neye?
İçindeki o küçük, korkmuş çocuğu görmeme.
Cansu, Ozan öyle zorla konuşturulabilecek biri değil.
Ama bilmiyorum, ben o masum çocuğa güveniyorum.
O bana kızımı getirecek.
Peki abim?
O da affetmeye gitmedi herhâlde.
Affetme.
Ben senin yerinde olsam ikinci bir şans vermezdim.
Çünkü bazıları o şansı hak etmiyor. Bir güzel içine sıçıyorlar, haberin olsun.
[hafif tempolu müzik çalar]
[müziğin temposu artar]
[Ozan nefes verir]
[martı sesleri]
Of.
Tamam, yok bir şey. Şimdi sen git, beni arabada bekle.
Ozan, ne bu hâlin?
[araba kapısı kapanır]
İyiyim anne. Yok bir şey, merak etme.
Ne yapıyorsun sen?
Annenim ben senin.
Benim karşımda böyle güçlü durmana gerek yok.
Benden bir şey saklamana da gerek yok.
Bu Cansu'nun ne işi vardı senin evinde?
Aptal yerine koyma anne. Cansu'yu bildiğini biliyorum.
O zaman bu ilişkinin bitmesi gerektiğini de biliyorsundur Ozan.
Değil mi?
Ozan, benim yanımda dur.
Birlikteyken ne kadar güçlü olduğumuzu hatırla.
Önümüzdeki işin ne kadar önemli olduğunu biliyorsun, değil mi?
Bırak, kapat artık bu ilişki defterini.
[gerilim tonları yükselir]
[Ozan nefes verir]
Çok canın yanıyor mu?
İyiyim. Yok bir şey.
Sana artık daha fazla bir şey olmasına izin veremem.
Veremem.
Anne sözü.
Tamam mı?
Pardon?
Ozan.
Yavrum.
Ne…
Ozan.
Ozan, yavrumi.
[duygusal müzik çalar]
[Ozan oflar]
Anne?
Canım?
Sen misin gerçekten?
Benim.
Ne…
Nasıl ki…
Korkma.
Sen misin gerçekten?
Yavrum.
Anlatacağım sana her şeyi.
Buradayım artık.
Buradayım.
[Ozan derin nefes alır]
[gergin müzik çalar]
[Erhan] Ozan!
Ozan!
İyisin, değil mi?
İyiyim, iyiyim.
Hadi gidelim. Kaybolalım yine.
Konuşmamız lazım Ozan. Plan değişti.
Kızın bize bilgi vermesinin bir yolunu biliyorum.
[Erhan] Ozan!
[gerilim müziği yükselir]
[kuşlar cıvıldar]
[Ozan nefes alır]
Beni anladığını biliyorum.
Korkma.
İyi olacak her şey, tamam mı?
Tamam, korkma.
[duygusal müzik çalar]
[Erhan acılı nefes verir]
[Erhan nefes verir]
Takip ettim ama yakalayamadım.
Sonra da kafamı boşaltmak için dolaştım biraz.
Biliyorum, Ozan konusunda bana inanmıyorsun
ama kızımız gelecek.
[Erhan iç çeker]
Ben sana bu yüzden âşığım işte. Seni bu yüzden seviyorum.
Ama sen de beni anla lütfen, ben senin gibi olamam.
[rüzgâr uğuldar]
Ne oluyor ya?
[cama bir şey çarpar]
[telefona mesaj gelir]
[duygusal müzik çalar]
[hafif müzik çalar]
[ruhani müzik çalar]
Kızım.
Hoş geldin.
Evine, ailene hoş geldin.
[huzursuz tonlar yükselir]
[Aden çığlık atar]
[güçlükle nefes alır]
[Aden'in nefesi titrer]
[hüzünlü müzik çalar]
[gerilim temposu artar]
[tempolu müzik çalar]
[müzik kesilir]
[geleneksel müzik çalar]