[darbe sesi]
-Serdar Bey… -[Serdar] Canım benim.
Yardım et. [öksürür]
[Cansu inler]
[Atiye] Zaman diye bir şey yok.
-Serdar Bey… -[Atiye] Evrende her şey aynı anda olur.
Yardım et. [öksürür]
Merak etme.
[ambulans sireni]
[Atiye] Sadece biz sırayla algılarız çünkü bunu böyle öğrenmişizdir.
Oysa her yaptığımız seçim yeni bir olasılık açar
ve biz fark etmesek de zamansız bir yerde her şeyi etkileriz.
Hâlâ pişman olabilirsin Serdar ve bu her şeyi değiştirir.
Kurtaracağım seni Cansu. Korkma sakın.
İyi olacaksın.
[atmosferik müzik çalar]
[cırcır böcekleri öter]
[gizemli müzik çalar]
[ruhani müzik çalar]
Erhan.
Buldum.
[Erhan] Alo, Serdar? Ne buldun? Neredesin?
[gerilim müziği çalar]
[Erhan] Serdar? Alo? Sesim geliyor mu?
Alo? Ser…
[telefon titreşimde çalar]
[Serdar inler]
[Erhan homurdanır]
Bunları ne zaman göndermiş?
Neresi burası?
[gizemli tonlar yükselir]
Aden!
Hadi, geç kalıyoruz.
Aden, hadi.
Hadi, her tarafını kum yapmışsın. Kalk.
[gizemli tonlar yükselir]
[gizemli müzik aniden biter]
[kapı gıcırdayarak kapanır]
Uzanabilirsin.
Kapa gözlerini.
[gerilim tonları yükselir]
[Aden nefes alıp verir]
[gerilim tonları yükselir]
[Atiye derin nefesler alıp verir]
[Aden derin nefesler alıp verir]
[gerilim tonları yükselir]
[davul ağırlıklı ruhani müzik çalar]
[Aden derin nefesler alıp verir]
[gerilim tonları giderek artar]
[Aden acılı inler]
[Aden ağlamaklı nefesler alıp verir]
[gerilim tonları yükselir]
[gerilimli tekno müzik çalar]
Ben küçükken
annemle kozalak toplamaya çıkardık.
Böyle dua eder gibi,
"O gelecek.
Günle gece, ateşle su bir araya gelmedikçe durmayacak.
Onun ruhu korku, onun ruhu mükâfat." diye tekrarlayıp dururdu.
"Ne yapıyorsun?" diye sormuştum.
"Ruhun merkezine,
sonsuzluğa ulaşmaya çalışıyorum." demişti.
[Serap hafif nefes verir]
Bir gün ona ihtiyacım olursa
bir kozalak bulup onu düşünmeliymişim.
Böylece gerçek gözüm açılır, ona ulaşabilirmişim.
Ama ben hiç denemedim bile.
Sence bunu gerçekten yapabilir mi?
O çok özel biri Atiye.
Zaman bizim elimizden bazı güçleri almış olabilir
ama o, iki soyun birden devamı.
Bizim gibi sadece aklın değil, ruhun da bilgisine sahip
ve onu kaçıranlar da bunu biliyor.
İşte o yüzden peşindeler.
O zaman bana şimdi ulaşması da boşuna değil.
Harekete geçtiler, güçlerine ulaşmak istiyorlar,
o da benden yardım istiyor.
[Atiye iç çeker]
Benim bir an önce kızıma ulaşmam lazım.
Bu gönderdiği mesajlar… Hepsinin bir anlamı var.
Serdar'a gidelim.
O bilebilir.
Hayır, olmaz.
Yanık bir kozalak, sembol, ayin…
Elinde bir sürü yeni bilgi var Atiye.
[heyecanlı müzik yükselir]
Ama onu tehlikeye atmak istemiyorum.
Elinde başka ne var Atiye?
Tek bir sefer. Gidip konuşacağız.
Ben yalnız giderim. Senin gelmene gerek yok.
[ayak sesleri yaklaşır]
[Cansu] Nane çayı yaptım sana. Rahatlatır.
Sağ ol.
O kadar yoldan kardeşin geldi. İki dakika bir dursan mı? Konuşsak?
Bir saniye.
[sıkıntıyla iç çeker]
Abi, bu kadar çalışmak zorunda mısın gerçekten?
Ya işle ilgili bir mesele var da…
Evet de ben şu andan bahsetmiyorum zaten.
Hep böyle ya?
Yani ben yıllardır yurt dışındayım, bir kere bile yanıma gelmediniz.
[iç çeker] Cansu…
Biliyorsun yoğunluğumuzu, durumumuzu.
Biliyorum.
Tam da bu yüzden acaba biraz, yani…
Bir durup nefes mi alsan? Belki iyi gelebilir.
Tamam. Hadi söyle.
Geveleme. Çok mu kötü görünüyorum?
Kötü değil de, yani…
[iç çeker]
Böylesin işte! Gergin, yani…
Evet, yanımızdasın ama aklın fikrin hep başka bir yerde.
-Özlüyoruz seni. -Cansu.
Aklım tabii ki başka bir yerde, aklım kızımızda sadece
ve bizi ona götürebilecek her türlü ipucunda!
Göbeklitepe'de, eski alfabelerde!
Ne yapayım, onu aramayı mı bırakayım?
Evet, bırak. Kızının peşini bırak. Bunu mu söylüyorum? Böyle mi anlaşıldı?
O zaman ne? Alternatifim yok benim Cansu! Benim alternatifim yok!
Başkası olsa kafayı yer. Benim yapacağım tek şey onu aramak.
Eğer onu aramazsam çıldırırım ben!
[duygusal müzik çalar]
[Erhan nefes verir]
Özür dilerim.
Onu bir gün bulacağız.
Ve ben o zaman nefes alacağım…
…ve aileme vakit ayıracağım.
Sen benim söylediklerimi boş ver. Ben…
Başka bir şey…
Dangozluk ettim işte ya.
Biz seni zaten her hâlinle seviyoruz.
Var mı yardım edilecek bir şey?
Ee…
[Erhan boğazını temizler]
-Var aslında. -Hı?
Şu fotoğrafın nereye ait olduğunu bulabilir misin?
[Cansu] O çok kolay canım. Hallederiz.
[gizemli tonlar yükselir]
[erkek] Kime baktın?
Ben Serdar'a bakmıştım.
-Kimsin ki sen? -Eski bir dostuyum.
Bugün görmedim hiç. Gitmiş herhâlde.
Nerede bulurum onu?
Bilmem. Daha önce dışarı çıktığını hiç görmedim.
Dün gençten bir oğlan uğradı yanına.
Odaya kapandılar, birlikte konuştular.
Afiyet olsun.
Beklemiyordum aramanı.
Ya bana da sürpriz oldu.
Kusura bakma, böyle ayağıma çağırmışım gibi oldu da,
gerçekten başka vaktim yoktu.
Ben başka müşteri görmeyince mekânın sahibi sensin sandım.
Bir gün Prag'da bir şef geldi yanıma.
İşte işine adamış kendini. Mekân açmak istiyormuş.
"Destek olur musun?" dedi. Oldum ben de, şu an beraberiz.
O çalışıyor, ben kazanıyorum. Win-win yani.
Yani sadece para kazanmak seni tatmin ediyorsa ne mutlu sana.
Öyle mi anlaşıldı söylediğim? Yok, öyle bir şey değil yani…
Bir arkadaşımın hayallerini gerçekleştirmeye çalışıyorum diyeyim.
Kötü bir şey değil o kadar.
Evet? Neye borçluyuz ziyaretini?
Babanı arıyorum.
Ben aramıyorum.
Ya ben… Benim bildiğimi mi düşünüyorsun yani?
Ziyaretine sadece genç biri geliyor, dediler.
Hımm.
Teşekkür ederim, yani "genç biri"… Ama yok öyle bir şey.
Ne faydası olacak Serdar'ın sana zaten?
Bir şeyler sormak istiyorum.
Hımm.
Ne sormak istiyorsun?
Senin için ne fark eder Ozan? Yerini biliyor musun, bilmiyor musun?
Yok, bilmiyorum.
İlla ondan öğrenmeye çalıştığına göre
geçmiş bağlantılarıyla ilgili bir şeyler mi öğrenmeye çalışıyorsun?
[iç çeker]
Kızım bana ulaşmaya çalışıyor.
Gönderdiği mesajlara bir tek Serdar anlam verebilir.
Ben yıllardır bugünü bekliyorum. Yerini biliyorsan lütfen söyle.
Bilmiyorum da…
Serdar'ın da bir şey bildiğini zannetmiyorum.
Bir şey biliyor olsaydı sence hayatta kalır mıydı?
-Bilmiyorsun yani? -Bilmiyorum.
Peki.
[su damlar]
[acı ile inler]
[gizemli tonlar yükselir]
[derin nefes alıp verir]
[inler]
[öksürür]
[topuklu ayakkabılar takırdar]
[adımlar yaklaşır]
[gizemli müzik çalar]
[Serdar] Kim var orada?
[Serdar kapıyı açmaya çalışır]
Ozan?
Ozan, sen misin?
Her kimsen aç gözünü.
Aç.
Güç, başarı…
Artık ne vadettilerse kanma.
Onlar seni senden daha iyi biliyor.
"Yaranı iyileştireceğim." der, ruhunu çalarlar.
Kullandırma kendini, kurtul buradan. Duyuyor musun?
Hey! Duyuyor musun? Hey!
[topuklu ayakkabılar takırdar]
Dur, dur, dur! Gitme! Beni dinle, dur!
Dur…
[inler]
[sokaktaki insanlar konuşur]
[zil çalar]
-E, merhaba. Umut Bey'e bakmıştım. -Benim.
Pardon, ben adınız Umut olunca ezbere bey dedim.
-Ne istiyorsun? -İzin verirseniz birkaç soru
-sormak istiyorum. -Vermem.
Bir dakika lütfen, beni yanlış anladınız.
-Ee… -Kimsin sen?
Adım Erhan. Erhan Kurtiz. Arkeoloğum.
Akademisyenim aynı zamanda.
-Ee… -Kimliğini göreyim.
Ay, onu ne yapayım ben? Okul kimliğini göster bana.
Hadi.
Size danışacağım konu çok önemli bir konu.
Lütfen.
İyi, geç.
[kapı kapanır]
[gizemli tonlar yükselir]
Ne soracaksan bir an önce sorup gider misin?
Beraber araştırma yaptığım bir arkadaşım kayıp.
En son buranın fotoğrafını mesaj olarak göndermiş.
-Kendisinden haber alamıyorum. -Bir dakika ya!
-Sen beni mi suçluyorsun? -Hayır.
Ben sadece arkadaşımı arıyorum. Ee… Belki bir şey biliyorsunuzdur diye geldim.
Benim ne işim olur senin arkadaşınla ya?
Hâlâ ne istiyorsunuz benden? Adımı, adresimi nereden buldun?
İnternetten buldum.
Bakın, biz Göbeklitepe ile ilgili bir araştırma yapıyoruz.
Belki bir şey biliyorsunuzdur.
Bak. Ne arıyorsanız, ne istiyorsanız burada yok.
Göbeklitepe'yle falan da bir alakam yok! Rahat bırakın beni artık!
Göbeklitepe'yle bir alakanız yok demek.
Peki…
[Erhan nefes alır]
…bu ne?
Sen Umut Yazıcı'sın.
Göbeklitepe'deki göçükten kurtulan tek kişi.
Herkes bunun bir mucize olduğundan bahsediyor.
-Bu tesadüf olabilir mi? -Ay, bilmiyorum, belki de öyledir!
Başka sorun yoksa çıkar gider misin artık?
"Ölümle doğum başlar
ve son günümüz,
ilk günümüzün başlangıcıdır."
[yüksek tempolu klasik müzik çalar]
Biz bu cümleyi arkadaşımla antik bir dilden çevirdik.
Bunu kimse bilmiyor.
[Erhan nefes verir]
Belli ki daha önce duymuşsunuz bu cümleyi.
Lütfen, benim için çok önemli bu.
Bak Erhan…
Erhan'dı, değil mi?
Sana bir tavsiye vereyim mi? Bırak bu işleri.
Göbeklitepe'yle ilgili yazılan çizilen her şey yalan.
Yok cennetin kapısıymış, yok uzaylılar tarafından yapılmış,
yok insanüstü varlıklara aitmiş!
İnsan doğar, yaşar, büyür, ölür! Gerisi boş!
-Spiritüelci teyze işi! -Söylediklerine inanıyor musun?
Aman be! Çık dışarı.
Sor esnafa, beni nasıl biliyorlar! Deliyim ben, tamam mı?
Etrafımda da daha fazla dolaşma, çok kötü olur! Şimdi siktir git!
Hadi!
Sen deli değilsin.
[hoparlörden Birsen Tezer - "Bilsen" çalar]
[Atiye] Bak, bunu o eklemiş sembole.
Çok acayip değil mi ya? [güler]
Sekiz yaşına geldi.
Ve ben hâlâ ismini bile bilmiyorum.
Çok az kaldı kavuşmanıza bence. Gerçekten.
Sonunda biri sorgulamadan destek oldu.
Olacağım tabii. Aksi düşünülemez.
[gülerler]
Biliyor musun, ben bugün çaresizlikten Ozan'a bile gittim.
Hangi Ozan? Bizim Ozan?
Ee? Yani…
Ne diyor? Ne oldu?
Hiçbir şey olmadı, öyle konuştu işte.
[telefon titreşimde çalar]
[Cansu boğazını temizler]
[boğazını temizler]
Açmayacak mısın?
Yok ya, canım istemedi.
Bizim gizlimiz saklımız mı var?
Atik.
Ergen miyiz ya?
Yok.
E, tamam, dökül o zaman. Belli işte, hayatında biri var.
Başladın yine uhrevi uhrevi konuşmaya.
Altıncı hissin mi hayatım?
Ha, altıncı hissim hayatım.
Telefonun ekranı masaya dönük, üstünde dünkü kıyafet…
Şapşik!
Ay tamam, konuşmazsan konuşma.
Öyle takıldığın biriyse önemli değil.
Ama hayatının aşkını buldun,
onun için geri döndün, benden saklıyorsan üzülürüm.
Yok canım. Zaten ne hayatının aşkıymış?
Ben bulamadım o aşkı.
[gülerek] Yok yani. Öyle bir şey yok.
Ya zaten yoksun, geldiğinde de her şey eskisi gibi olsun istiyorum.
Yine eskisi gibi olacak, değil mi?
Bu böyle yurt dışından dönüş, adaptasyon süreci.
Ya bu arada bir şey söyleyeceğim.
Hani öyle eskisi gibi deyince…
Ben bugün abimin telefonuna gelen bir mesajı yanlışlıkla gördüm.
Serdar'dan gelmişti.
Yani siz görüşmüyoruz deyince…
Anlamadım ne iş.
Hımm.
♪ Elim uzanır ♪
♪ Dokunabilsen ♪
♪ Sevsen dönsen ♪
♪ Ah bilsen, bir bilsen ♪
♪ Ah bilsen ♪
[kadın TV'den] Dünyanın başına gelmiş en büyük felakettir insanoğlu.
Şiddet, kin, hırs, öfke,
savaş, acı…
Hepsini insanoğlu yarattı.
Yaşamın ateşini yakmayı değil, o ateşle yok etmeyi seçti.
Dünyaya sırtını çevirip kendisi için toprağa kan döktü.
Havaya sevgiyi değil de bir virüs gibi nefreti yaydı.
Okyanusları, kendi içindeki suları zehirledi.
Bu nefret dalgası öylesine yayıldı ki
sadece kendini değil…
Toparlan hadi, gidiyoruz.
[kadın] …gezegen üzerindeki tüm canlı yaşamını katletti.
İnsanoğlu, ruhundaki karanlık noktaya teslim oldu.
[telefon çalar]
Efendim?
[kadın] Ve artık iyileştirmek için çok geç.
Bundan böyle kurtuluşu aramalıyız.
Senin zamanın geliyor.
Kendini bul ve üzerine düşeni yap.
[Ozan] Bilmiyorum işte, bir şekilde ulaşmış annesine.
Zaten bu prosedür artık bir işe yaramıyor.
Daha fazla bilgi alamıyoruz.
[rüya kapanı tıkırdar]
[gerilim tonları giderek yükselir]
[Erhan] Hocam, ne demek…
Ne diyorsunuz siz? Ne demek ilişiğin kesildi?
Peki gerekçeniz nedir?
Hocam, bırakın bu bahaneleri, kendinize saklayın.
Ben biliyorum sizin asıl derdinizi. Kim veriyor emrinizi?
Kim tutuyor iplerinizi?
Tamam, ne yaparsanız yapın, beni durduramayacaksınız!
[Erhan nefes verir]
[iç çeker]
Hiçbir gerekçe göstermeden üniversiteyle ilişiğimi kestiler.
Durup dururken?
Evet, son zamanlarda biraz devamsızlık yapıyordum
ama bunların hepsi bahane Atiye.
Emirlerini başkalarından alıyorlar.
[Erhan nefes verir]
Acaba Serdar'la görüştüğün için olabilir mi?
[gerilim tonları yükselir]
Bana söz vermiştin Erhan.
Peşinde olduklarını biliyoruz.
Onu rahat bırakacaktık.
Atiye, ben Serdar'dan vazgeçemem.
Adamlarla yıllarca çalıştı, ondan alacağımız her ipucu çok önemli.
Benim için önemli olan sen ve kızımız.
[Erhan nefes alır]
Tamam da en ihtiyacımız olduğu zaman ortadan kayboldu.
Nasıl ortadan kayboldu?
Sen nereden biliyorsun ortadan kaybolduğunu?
Kızımız bazı mesajlar gönderiyor. Bütün işaretleri anlayamadım.
Yardım istemek için Serdar'a gittim.
Bir dakika, bir dakika. Ne mesajı? Her şeyi başından anlat lütfen.
İşaretleri takip ederek bir ormana gittim.
Kozalaklarda aynı sembol vardı.
Ortasında da bir göz.
Nasıl bir orman?
Biliyor muyuz? Bana tarif edebilir misin?
A aa!
[gizemli tonlar çalar]
Kozalak.
Sabah yoktu.
Şurada da bir şey var.
[gizemli tonlar yükselir]
İşte bu!
Bu sembol. Ortasında da aynı göz vardı.
O kadında biliyordum bir şey olduğunu.
Hangi kadın?
[uzaktan trafik gürültüsü]
[vapur düdüğü çalar]
[hoparlörden Mustafa Sağyaşar - "Sevmekten Kim Usanır" çalar]
♪ Sevmekten kim usanır? ♪
♪ Tadına doyum olmaz ♪
♪ Hangi gönül uslanır? ♪
♪ Sevenle oyun olmaz ♪
Kızım.
-Hı? -Senin aklın karıştı galiba ya.
Nereden anladın?
Kendine kahve yaptın, geldin bana veriyorsun kahveyi.
Al şunu, al.
Bana çarpıntı yapar şimdi bu.
Pardon baba ya.
Kafam gitti benim. Bin tane şey düşünüyordum.
Baba ya…
Ben bu insanları anlamakta güçlük çekiyorum vallaha.
Cansu, sen bunları annenle konuşsan yavrum, ha?
Daha iyi olmaz mı?
Biz annemle kuramadık ki o bağı.
Kurun yavrum.
Babacığım, geçti ya vallaha.
Yani tamam, onu anlıyorum ben, sıkıntı yok.
Yani zamanında öyle eline tutuşturulmuş bir bebekmişim.
Elinden geleni de yapıyor, tamam da yani bunun olacağı bu kadar.
Vallaha, zorlamayalım.
Neyse, anlat hadi, ben dinliyorum seni.
İnsanlarla olan iletişimimi ileriye taşımak için
ya da daha iyi olsun diye elimden gelen her şeyi yapıyorum
ama bu kimseye yetmiyor, herkes daha fazlasını istiyor.
Bravo! İnsan denen varlığı çözmüşsün yahu.
Tamam, yani iyi de, mesela benim de sırlarım olabilir.
Ya da ne bileyim ya,
adım atmadan önce düşünmem gereken, anlamam gereken insanlar olabilir.
Ya ben herkesi mutlu edemem ki!
Ya Cansu, bu sırlara fazla takılmamak lazım.
Emin misin?
Bak bazı şeyleri biz çok fazla büyütüyoruz kafamızda.
Boşu boşuna kendimizi bunaltıyoruz. Ne gerek var yavrum?
Hiç kimse için bir şeyleri saklama içinde.
Sonuçta o sırlar senin hayatına, hayallerine engel olmamalı.
Başta kızarlar sana,
anlamakta zorlanırlar ama gerçekten seviyorlarsa
sonuçta anlayış göstereceklerdir.
Değil mi?
Böyle mi düşünüyorsun gerçekten?
Bak bize. Ben de senden büyük bir sır sakladım.
Şu anda dimdik ayaktayız, değil mi?
Özlemişim be hayat derslerini.
-Hadi ya? -Vallaha.
Sen bütün dünyayı dolaş, gitmediğin ülke bırakma…
-Bulamadın mı hayat dersi? -I ıh. [güler]
-Hı. -[Cansu güler]
İyi. Sonunda anlamışsındır nerede yaşaman gerektiğini.
Değil mi? Ha?
Neyse, dur. Hadi ben gideyim de şu durumları toparlayayım.
Tamam. Canım benim. Hadi.
Üzme kendini!
Birazcık dengesiz davrandı diye akıl hastası olmak zorunda mı?
Şurası. Hayır, değil tabii ki ama çok agresif.
Beni bağıra çağıra kovdu dükkândan. Yani çok normal olmadığı da kesin.
Ya belki sadece korkmuştur. Az şey gelmemiş başına.
Ee, nasıl gireceğiz?
[Erhan nefes verir]
-Senin babanın güvenlik şirketi yok muydu? -Ha, bana güvendin?
Ben sana hep güveniyorum.
[Atiye güler]
[Erhan] Bravo sana!
Her yere iyice bak. Kitap, defter, ne bulursan getir.
[gizemli müzik çalar]
[Erhan nefes verir]
-Erhan. -Efendim?
Bunu görmen lazım.
[müzik temposu artar]
Nasıl yani?
Göbeklitepe'yle ilgileniyor.
[Atiye] Hım.
Nazarla da bir derdi var.
Kızımız gibi. Gözlerle ilgileniyor.
[nefes alır] Sonuçta bu sembolün çıkışı Babil.
O zamandan beri kötü enerjileri defetmek için kullanılıyor.
[Umut] Kim var orada?
[müziğin temposu artar]
[korna çalar]
[Umut] Kimsin sen ya?
Önce gün ortasında yanımda bittin,
şimdi zorla gece dükkânıma mı giriyorsun? Ne oluyor?
Dur bir dakika, sakin ol. Ben, ee…
Sana söylediğim her şey doğru. Yalan söylemedim.
Gündüz arkeologsun, gece de hırsızlık mı yapıyorsun? Ne yani?
Başka bir çare bırakmadın çünkü sorularımı cevapsız bıraktın.
Ama sen beni hiç anlamamışsın.
Ben senin sorularını cevapsız falan bırakmadım,
siktir olup gitmen için seni tehdit ettim.
[Erhan] Keşke başka şansımız olsa Umut.
Merhaba, ben Atiye, Umut.
Sekiz yıl önce kızımız kaçırıldı
ve ilk kez bana mesaj gönderiyor.
Hem de senin çizdiğin gözlerin aynılarını çiziyor.
Kızımız bize seni işaret ediyor. Lütfen bize yardımcı ol.
[hafif müzik çalar]
Hiç gördünüz mü onu?
Yani tarif edebilir misiniz bana?
Sadece rüyamda.
Dünya güzeli bir kız. Gözleri farklı renklerde.
Bir gözü sarı, diğeri masmavi.
Evet, sen nerede gördün?
Benim de rüyalarıma girdi de.
Her geldiğinde aynı şeyi söylüyordu.
"Ölümle doğum başlar, son günümüz ilk günün başlangıcıdır."
Tekrar tekrar aynı şeyleri söyleyip duruyordu.
Ben de en sonunda bunun bir çağrı olduğuna inandım.
Kızınızı rüyamda gördüğüm yerleri araştırmaya başladım.
Polis gibi iz sürdüm yani. Bir sürü insanla da konuştum.
Buldum da bir şeyler.
[müzik biter]
[Umut] Hepsi burada.
Hatta Göbeklitepe'ye de o yüzden gittim.
Ama orada…
[derinden sallantı sesi gelir]
…karanlığa düştüm.
[kayalar birbirine çarpar]
[derinden çığlık sesi gelir]
[Umut] Bir anda oldu her şey.
Koskoca bir grup göçük altında kaldık.
Sıkışmış, havasız, ölümü bekliyordum.
[gizemli müzik yükselir]
[Umut] Son anda çıktı karşıma.
Bana rehberlik etti.
Onun sayesinde kurtuldum oradan.
Kızınız kurtardı beni.
[Erhan] Peki sonra ne yaptın?
Sonra ne yapayım? Durdum.
Zaten peşimdelerdi. Her gün başıma başka bir iş geliyordu.
Ben de kendimi buraya kapattım. Ne yapayım?
[Umut nefes alır]
Onların peşindeyken şu metni buldum.
[Umut] Bekledikleri bir günden, bir kehanetten bahsediyor.
Bakabilir miyim?
[Erhan] "Ölümle doğum başlar.
Son günümüz, ilk günün başlangıcıdır.
Ve gün geldiğinde
yeşeren ilk tohumla beraber yeni bir çağ kurulacak.
O gelecek.
Gerçek hayatın kapılarını açacak."
[ruhani müzik çalar]
[köpek havlar]
[Ozan] Aden.
Son bir işim daha kaldı.
Onu da bitirip hemen…
[gizemli bas tonlar yükselir]
[Ozan nefes verip yutkunur]
Ee…
Sen hiçbir yere kıpırdama, ben hemen geliyorum. Tamam mı?
[gerilim müziği çalar]
Peki, peşimdeler dedin, kim peşinde?
Bilmiyorum. Onlar işte!
Zaten doğru düzgün hiç kimseyi görmedim.
Yüzünü göstermez onlar. Hep bir uşakları, bir maskeleri vardır.
[Erhan] Peki niye senin peşindelerdi?
Sen…
Sen kimsin?
İstiyorsanız benim kaldığım yerden devam edebilirsiniz.
Kızınızı en son gördüğüm yerleri şu haritada işaretlemiştim,
belki işinize yarar…
[müzik aniden kesilir]
Buradaydı.
-Emin misin? -Eminim tabii.
[gerilim tonu çalar]
[kapı açılır]
[hafif müzik çalar]
[Serdar] Ozan.
Oğlum.
İyi ki geldin.
Konuşmamız lazım. Beni dinlemelisin.
Hiçbir şey için geç değil.
Kim seni ikna etti,
nasıl girdin bu işlere, bilmiyorum ama hâlâ…
Hâlâ o kızı geri verebilirsin.
Yeniden başlayabilirsin.
[tempolu duygusal müzik çalar]
Haklısın.
Hak ettim bütün bunları.
Ama yalvarıyorum, kurtar kendini.
Özgürleş.
Özgürleş yoksa yok ederler seni!
Yok eder.
[müzik temposu gittikçe artar]
Nasıl olur bu? Sen…
Sen ölmüştün!
Kendi ellerimle gömdüm seni, kendi ellerimle!
Yaptığım her şeyi, her şeyi senin için yaptım.
Senin geri gelmen için yaptım.
Ozan!
Yapma…
Ozan…
[Serdar inler]
[hareketli orkestra müziği yükselir]
[Serdar acıyla inler]
[güçlükle nefes alır]
Ben…
…senin babanım.
Senin… [acıyla inler]
[Ozan böğürür]
[nefes nefese] Ben senin oğlun değilim.
Benim babam hiç olmadı.
[Ozan hızlı nefes alıp verir]
[nefesi titrer]
[iç çeker]
[derin nefes verir]
[müzik sakinleşir]
[müziğin temposu artar]
[müzik biter]
[geleneksel müzik çalar]