NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzie jesteś, Arda?
Arda!
- Gdzie jesteś? - Arda!
Gdzie jesteś?
- Arda? - Słyszysz nas?
Arda, synku. Gdzie byłeś?
Martwiłam się!
Gdzie byłeś?
W dzieciństwie wymyślałam marzenie przy każdej okazji.
Świeczki na torcie, spadająca gwiazda,
biedronka na ręku…
Potem porzuciłam tę naiwność.
Dziś chcę o niej pamiętać.
Pamiętać, że każde życzenie to intencja i że może prowadzić do cudów.
Pamiętajmy o tym razem.
Niech wszystkie dzisiejsze marzenia się spełnią.
I ty też.
Chodźcie, zjemy kolację nad ogniskiem.
Czerwone czy białe?
- Czerwone. - Czerwone.
Dobrze.
- Jest tylko wino? - Nie.
Pewnie, że nie.
Tam, gdzie Morze Egejskie spotyka się z Anatolią, mieszkała bogini.
Jako bogini płodności i plonów
była odpowiedzialna za zmiany pór roku.
Co roku bogini zmieniała jesień w zimę, a zimę w wiosnę.
Ale pewnego dnia zjawił się ktoś, kto ukradł jej coś najcenniejszego.
Jej oczko w głowie.
Jej córkę.
Bogini szukała jej wszędzie dniami, nocami i przez długie lata.
Zjeździła cały świat, by znaleźć córkę.
Ale gdy została z pustymi rękami, a życzenie się nie spełniło,
jej żal stał się nie do zniesienia.
Bogini przestała zmieniać pory roku.
Wiosna się nie pojawiła.
Powiedziano mi kiedyś, że słowo to intencja.
Gdy opuści czyjeś usta, zaczyna tworzyć własną rzeczywistość.
Atiye?
Ale życzenia też takie są.
Dlatego dziś sobie czegoś zażyczę.
Żeby wróciła wiosna.
- Dzień dobry, kochanie. - Dzień dobry.
Twoje życzenie na Hıdırellez?
Zobaczmy je.
Nie można go nikomu powiedzieć, bo się nie spełni.
Jaka przesądna!
I co się robi z tym życzeniem?
Wrzuca się je do wody.
Z ziemi do wody.
Nie masz rano zajęć w tym semestrze?
Mam. Właśnie idę. Co dziś będziesz robić?
- Mam artystyczną sesję terapeutyczną. - Dobrze, trzymaj się.
Raz, dwa, trzy.
Pani Atiye.
Dzień dobry.
Ma pani dziś nowego gościa.
Nazywa się Arda. Jest specjalny.
Czeka na panią.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Miło mi cię poznać.
Jestem Atiye.
Dziś będziemy razem malować.
Masz.
- Nie! - Dobrze, spokojnie.
Moje ręce są tutaj, nie dotykam cię. Dobrze?
Możesz na mnie spojrzeć?
A spojrzysz na kartę?
Bardzo dobrze.
Cokolwiek jest na górze, jest też na dole.
Cokolwiek jest na zewnątrz…
jest też w środku.
Spokojnie.
Bardzo dobrze.
Halo?
Nie widziałem pana w kampusie. Dziś też pana nie będzie?
Zastąp mnie.
- Ale… - Zastąp.
Witaj.
Niespodzianka!
Cansu!
Tęskniłaś za mną?
Bardzo. Kiedy przyjechałaś?
Rano.
Podoba ci się moje dzieło? Interpretacja własna.
Nie mam nic do dodania.
O rany!
- Obcięłaś włosy? - Tylko końcówki.
I schudłaś.
Nic nie umknie twojej uwadze, pani.
Bo widzę cię raz na sto lat.
Ile już minęło?
Nie tak długo. Trzy, cztery miesiące.
Rozumiem. To krótko jak dla takich nomadów.
A cel wizyty? Praca? Miłość?
Miłość mnie dotyczy. Przyjechałam, bo się stęskniłam.
Więc witamy w domu, kochanie.
- Dzięki. - Przynajmniej na razie.
Prezent dla mnie?
Dziękuję.
Moje słoneczko! Niech no ci się przyjrzę.
Tęskniliśmy.
- Tak bardzo! Dobrze, że przyjechałaś. - Też tęskniłam.
Za wami wszystkimi.
Na jak długo tym razem zostaniesz?
Wiecie, co mam na myśli. Z nią nigdy nie wiadomo, więc pytam.
Też za tobą tęskniłam.
Nie kupiłam jeszcze biletu.
Najpierw ucieszmy się, że przyjechałam, potem zaplanujmy wyjazd.
- Dobra, chodźmy. - Chodźcie.
- Dodałaś sos? - Tak, kochanie.
Erhan powiedział mi, że znów malujesz.
Może zrobisz kolejną wystawę? Nie byłoby fajnie?
Nie, nie sądzę.
Cansu, gdybyś uprzedziła, że przyjedziesz,
przygotowalibyśmy ci ulubione dania.
Ten, kto przyjeżdża bez zapowiedzi, je to, co jest.
W porządku.
Więc, moja kochana rodzino…
skrywacie przede mną jakieś sekrety?
Jeśli tak, to dobry moment.
Kochanie…
Ma racje. To dobry moment.
Więc chyba nic nie ma.
- Witaj. - No i proszę.
- Dzięki. - Za zdrowie.
Pełnia?
Tak.
Nie zaplanowałaś powrotu?
Powiem ci, jak to zrobię. Nie mów, że nie uprzedzałam.
Cansu?
- Tak? - Wiesz…
Wiem, że zwykle zwierzasz się Atiye.
Ale, jak coś, ja też tu jestem.
Spokojnie. Jesteś w tym dobry.
W czym?
- W byciu bratem. - Dzięki.
Hej!
Gdzie się podziewacie?
Zastawiliśmy stół dla młodziaków. Siadaj.
Chcę coś powiedzieć.
Wszystkim się wydaje, że zawsze się nabijam
i nie biorę nic na poważnie.
To trochę prawda. Dzięki temu życie jest bardziej znośne.
Chciałam powiedzieć, że nie jestem już dzieckiem.
Więc możecie ze mną rozmawiać o ważnych sprawach, jeśli chcecie.
No proszę! Słyszałeś to, co ja?
Nasza mała kochana siostrzyczka jest taka dorosła!
Pewnie, że będziemy z robą rozmawiać.
Nie przesadzajmy.
Dobrze, rozumiem.
Męczy mnie jeszcze coś.
Jak się trzyma pan Serdar? Co u niego? W porządku?
Na pewno.
Ukrywa się, a my unikamy go dla jego bezpieczeństwa.
Nie widujemy go, nie rozmawiamy. Rozdział zamknięty.
To przeszłość.
My żyjemy dalej.
Słuchajcie.
Myślicie, że tata ciągle trzyma alkohol w szafce?
Nie sądzę, ale to ty tu mieszkasz.
Leć po butelkę.
Da nam, jeśli poprosimy. Wtedy byłyśmy w liceum.
Wiem! Ale to stół młodziaków.
Rozumiem. To wszystko zmienia. Pójdę coś ukraść.
Nie zauważą.
Tak już masz, co?
Po kryjomu otwierasz to, co zamknięte.
To twoja siostra. Ja nic nie wiem.
Spóźniłaś się.
Tęskniłam.
Ja też.
Dobrze.
POSEJDON
Idę się położyć.
Nie powiesz mi?
Czego?
Coś się stało na kolacji.
- Zauważyłeś. - Oczywiście.
Znów słyszę głosy.
Jak ostatnio?
Nie, tym razem inaczej.
Takie trzaskanie. Jakby coś się paliło i trzaskał ogień.
Co sądzisz?
To może być to? Mówiłaś, że czekasz na dobry moment.
To może nie być to.
A jeśli? Jeśli to nasza córka?
Czuję to.
Dobrze. Od teraz będziesz mi mówić o każdym szczególe.
Jeśli mam coś zrobić, zrobię.
Bądź bezpieczna i mów o wszystkim, co się dzieje.
Wiesz, że nie możesz tak robić.
Jak to?
Ja nosiłam ją w łonie.
Urodziłam ją, trzymałam w ramionach, wąchałam.
To moje dziecko.
Tak, ale ci ją ukradli.
Ukradli ją nam.
Gdy zaginęłaś, myślałem, że umarłaś.
Że cię więcej nie zobaczę.
Nie zniósłbym tego jeszcze raz.
Jestem tu. Nigdzie nie idę.
- Atiye… - Erhan.
Nie jestem porcelanową lalką, którą można opakować i ukryć.
Atiye. Oni zabrali nasze dziecko.
Nikt inny nie mógłby żyć z takim obciążeniem.
Ale nam się udało. Podnieśliśmy się.
Nie obronię cię przed całym złem tego świata,
ale będę próbował.
Coś się pali.
Moje dziecko.
Córeczko!
Nie!
Nie! Córeczko!
Nie! Pomocy!
Nie!
Boże.
Może zostaniemy tak cały dzień na środku morza?
Tak zróbmy.
Pewnie.
Byłoby fajnie, gdybyś została. Może tym razem nie wrócisz?
- Ja? - Ty.
Wiesz…
Fajnie mieszkać na łodzi, ale…
to też trudne. Problematyczne.
W grę wchodzi tylko mieszkanie w mieście, co?
- Pewnie. - Co ty kombinujesz?
O czym rozmawiamy?
Nie chciałabyś tu mieszkać.
Możemy coś wynająć w mieście.
- Jak długo jesteśmy razem? - Ozan.
Trzy lata, prawda?
- Trzy lata. - Nie?
Tak jest.
Nie rozstajemy się.
Prawda?
Wszystko gra.
Jeśli to oznacza…
coś takiego.
Ale upał! Może popływamy?
Albo zjemy owoce? Mamy ich dużo.
- Co? - No jak to co?
Mówisz serio?
Nie.
Jesteś zły. Mówiłeś serio.
No i co ty na to?
- Słuchaj… - Tak?
Popełniłam wiele błędów. Byłeś świadkiem większości z nich.
Upadałam, podnosiłam się, nawalałam.
Udało mi się z tego wyciągnąć.
Ale obiecałam sobie, że już nigdy nie będę nikomu niczego winna.
Oprócz ciebie.
No tak.
Do ciebie mam słabość.
Cofnij to, co powiedziałeś.
Cofnij to.
Dobrze.
Znów masz rację.
Skąd to zachowanie?
Gdybym mógł przekopać więcej Göbekli Tepe,
spędzić więcej czasu w jaskini, może i my byśmy coś takiego znaleźli.
Ale ci dranie całkiem zasypali Göbekli Tepe.
Nie można się nawet do niej zbliżyć.
Organizacja taka jest.
Zrobią wszystko, by związać ci ręce.
Chowają ludzi pod tymi gruzami. Zabijają ich.
Ten alfabet…
Najstarsze źródło, które znalazłem, jest z 300 p.n.e.
Wcześniej nie istniał.
To czasy Indyjskiej Kampanii Aleksandra Macedońskiego.
Języki rozpowszechniają się przez wojnę.
Wiem. Czytam dokumenty, które przyniosłeś wczoraj.
I? Ale?
Ale…
to nie takie proste.
Te tajemnicze języki mają różne poziomy.
Gdy dołączyłem do organizacji, uczyli mnie zupełnie innego poziomu.
Ten relief przedstawia wojnę Aleksandra z Persami.
Ważne są zdania.
Rozpoznajesz alfabet, ale znasz inną jego wersję.
Nie złamiesz kodu?
Oni porwali moją córkę osiem lat temu!
Wszystkie nasze odkrycia mnie do niej zbliżają!
Więc masz zrobić wszystko, co się da!
Wciąż mi nie ufasz, prawda?
Ufanie ci jest niemądre. Czyż nie?
Atiye by mi zaufała.
Nie przeginaj, Serdar.
Dobrze wiesz, że Atiye się o tym nie dowie.
Süveyda.
Wiesz, co to?
Nie.
Punkt Süveydy…
To taki mały czarny punkt na sercu.
Mówią, że…
tędy przedostaje się nasza dusza, gdy jesteśmy w łonie matki.
A po śmierci dusza nas tamtędy opuszcza.
Cała nasza prawda ukryta w malutkim punkcie.
Jak również nasza świadomość.
Moje serce stało się czarne.
Zapomniałem o mojej esencji.
Atiye przypomniała mi…
kim byłem. Kim my wszyscy byliśmy.
Nie wrócę do tamtego życia.
Nigdy.
Atiye zaczęła słyszeć ogień.
Trzeszczący dźwięk, który z siebie wydaje.
Przyda nam się to?
Widziałam ją. Widziałam moją córkę. Żyje.
Ale była inna, niż ją zapamiętałam.
Atiye.
Wyglądamy różnie w różnych życiach.
Ważna jest dusza.
- Widziałam cię wczoraj we śnie. - I?
Obudziłam się z bólem serca, więc przyszłam.
Byłaś w lesie.
Panował chaos.
Biegałaś w kółko, krzyczałaś, szukałaś czegoś w panice.
Szukałam córki. Prosiłam o pomoc. Krzyczałam.
Atiye, martwię się.
Boję się, że coś może ci się stać.
Więc jeśli coś mi się stanie, nie staniesz na głowie?
Stanę. Oddałabym za ciebie życie.
Ty powinnaś mnie zrozumieć.
Ktoś zabrał moją córkę, a ja nawet nie wiem, kim oni są.
Myślisz, że po czymś takim będę się bać?
To przypadek, że miałyśmy ten sam sen?
Wzywają nas.
To twój i mój obowiązek.
Tym razem stań u mego boku.
Masz rację.
Bałam się i uciekłam.
Też próbowałam cię chronić.
Ale…
wszyscy widzieliśmy, że to nieuchronne przeznaczenie.
Masz rację.
Zrobisz to, czego ja nie umiałam.
Nie wiesz tego,
ale powiedziałaś mi kiedyś, że dzięki temu ziarnu wszystko rozkwitnie.
A Erhan? Co on na to?
Nie martw się.
Moja córka mnie wzywa.
Muszę iść za śladami, które dla mnie zostawiła.
I się nie bać.
Życie…
Sutima…
Nie, to nie to.
Śmierć…
Też nie to.
Mam. Chodź tu!
„Narodziny zaczynają się śmiercią.
Ostatni dzień to początek pierwszego”.
Oto znaczenie.
O co chodzi? O reinkarnację? Co to znaczy?
Nie wiem.
Byłeś z nimi przez lata. To nic nie znaczy?
Po latach dotarło do mnie, że nic nie wiem o tej organizacji.
No tak. Gówno wiesz, a i tak zniszczyłeś nam życie.
Ja nad tym popracuję.
Erhan…
Proszę, stój. Erhan! Czekaj!
Jesteś zły.
Na tych ludzi, na mnie, na świat.
Ale nie pozwól, by złość przejęła nad tobą kontrolę.
- Proszę. - Nie robię nic złego.
Chcę znaleźć tych, którzy zniszczyli nam życie.
Też myślałem, że nie robię nic złego.
Chciałem tylko odzyskać żonę.
Masz rację.
Może masz rację…
Ale nie to jest ważne.
Pamiętaj, żeby się rozejrzeć.
Są ludzie, którzy cię potrzebują.
Nie…
pozbawiaj ich swojej miłości.
O to chodzi w byciu ojcem.
Zrozumiałem to za późno.
Za późno.
Dzięki.
Jeden za drugim, w linii.
Jesteście!
- Mogę panią przeprosić? - Oczywiście.
Dałeś mi to wczoraj w prezencie, pamiętasz?
Powiesz mi dlaczego?
Czy ktoś ci to dał?
Dziewczynka… Mała dziewczynka…
Z długimi brązowymi włosami.
Drzewo w lesie.
„Narodziny zaczynają się śmiercią.
Ostatni dzień to początek pierwszego”.
„Narodziny zaczynają się śmiercią. Ostatni…”
„Jakimś cudem tylko jedna osoba wydostała się spod gruzów: Umut Yazıcı”.
Sekret Göbekli Tepe. Ojciec również chciał go odkryć.
Minęły lata.
Dorosłem i stałem się ojcem, ale szukam tego samego.
Ale dziś nareszcie mogę powiedzieć, że istnieje bezpośrednie połączenie
między Göbekli Tepe a cyklem życia człowieka.
Atiye?
Wielu naukowców uważało, że czas nie jest linearny,
ale kołowy lub spiralny.
Proponuję nową interpretację.
Zastąpić „czas” słowami „ludzkie życie”.
Atiye?
Więc narodziny, życie, czyściec, śmierć…
nie muszą pojawiać się w porządku, którego nas uczą.
Świątynie w Göbekli Tepe to instrumenty w tym cyklu.
I tak naprawdę istnieje coś jeszcze. Coś poza tym.
Pradawna wiedza. Gdzieś ukryta zagadka.
Musi istnieć.
Czasem moc tajemnicy jest silna, tak intensywna,
że pytasz się, czy warto wyruszać w tę podróż.
Warto wszystko ryzykować?
Przeszłość, przyszłość, teraźniejszość?
NARODZINY ZACZYNAJĄ SIĘ ŚMIERCIĄ.
A może istnieje powód, dla którego ludzie strzegą tej tajemnicy?
I jest to sekret, którego nikt nie powinien poznać?
Co, jeśli ściągnie na nas smutek zamiast oświecenia?
Co wtedy?
Ale jeśli podążasz za prawdą
i dotknąłeś już wiedzy, która zmieni ten świat,
nie możesz się wycofać.
Ani uciec, gdy widzisz niebezpieczeństwo.
Wciąż musisz wierzyć. Nawet w najtrudniejszych chwilach.
Będę szedł naprzód.
Muszę,
bo jeśli rozwiążę te zagadki, odnajdę córkę.
Córko? Aden?
Napisy: Marta Przepiórkowska