NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie dane było Nacieszyć się tobą, dziecko moje
Otwórz oczy swe i spójrz na mnie
Z głębin serca płacz mój płynie
Serce me ból przeszywa
Czy Bóg mój żywi do mnie urazę?
Śpij, śpij...
Siostro, podejdź i odetchnij chwilę. Jesteś śmiertelnie blada.
Zbliż się.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Złożyłyśmy w grobie matkę i jej dziecko.
Mamy jednak nadzieję.
Co pozostanie, gdy i ją stracimy?
To ty! Jesteś kobietą z gwiaździstym znamieniem!
Gdy byłeś dzieckiem, wiedziałeś, jaką rolę masz do odegrania.
Co cię powstrzymuje? Czego boisz się sobie przypomnieć?
Dzięki Bogu!
Martwiłyśmy się. Myślałyśmy, że coś ci się stało.
Mówiłam, że kobieta z gwiaździstym znamieniem istnieje!
Dzięki Bogu, żyjesz. Nasze modły zostały wysłuchane.
Przybyłaś tu, by nas uzdrowić.
Widziałam ją we śnie! Miała identyczne szmaragdowe oczy.
Jak masz na imię?
Atiye.
Gdzie jestem?
To nasze schronienie. Musiałyśmy się ukryć po tym, jak zaszłyśmy w ciążę.
Myślałyśmy, że idziemy pochować Hatice i jej dziecko...
lecz stało się to, aby odnaleźć ciebie. Aby odnaleźć nasz cud.
Proszę, ocal nas.
Żegnaj, mamo.
Szczerze, Panie Serdar, służę w policji od wielu lat
i po raz pierwszy wszystko wymyka się spod kontroli.
Nie wiem dlaczego,
ale wydaje mi się, że ma to związek właśnie z panem.
To może za dużo się panu wydaje.
- Ma pan po prostu znaleźć dziewczynę. - Powiedział pan, że syn jest w podróży.
Dlaczego tak bardzo zależy panu, żeby Atiye została aresztowana?
Powiedzmy, że kryminalistka na wolności nie daje memu sumieniu spokoju.
Proszę się nie denerwować. Żadne przestępstwo nie pozostanie bezkarne.
Do widzenia.
Kim była ta martwa kobieta?
Nie wiem, jakaś staruszka.
- A... - Okłamujesz mnie.
- Okłamujesz. - Kochanie, spokojnie.
Właśnie rozmawiałem z Ozanem. Jest w Paryżu.
Ma wyłączony telefon, żeby Elif dała mu spokój.
Tylko dlatego.
Możesz być spokojna.
Dlaczego dzwonił do ciebie? Czemu nie do mnie?
Mam przeczucie, że dzieje się coś złego. Jestem jego matką, czuję to.
Okłamujesz mnie.
- Skarbie, jak możesz tak mówić? - Okłamujesz mnie?
Sprowadzę naszego syna, obiecuję.
Pojadę do Paryża i zabiorę go siłą, jeśli będzie trzeba.
Może pojedziemy razem?
Mon amour.
Cierpienie kształtuje człowieka bardziej niż miłość.
Cierpienie!
Synu mój...
Sprowadzę cię.
Powrócisz.
Odzyskam cię tak, jak odzyskałem twoją matkę.
Wynoś się stąd.
Wynoś się!
Możesz ode mnie uciekać,
lecz od swojego sumienia nie uciekniesz.
Jest ono zwierciadłem serca
i będzie podążać za tobą jak cień.
Milcz, kobieto.
Milcz, milcz!
Przestań...
To dla szanownej pani.
Dziękuję.
Nadszedł już czas, Melek.
Proszę.
Wszystko dobrze?
Dzień dobry.
Co się dzieje?
Czemu byłeś Kapadocji z tą dziewczyną?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
To nic takiego.
Jest obłąkana. Czy nie tak mówiłeś?
Jak ją poznałeś?
One dwie...
ona i jej matka sprawiały nam kłopoty od samego początku wykopalisk.
Nie chciałem cię rozpraszać, więc milczałem.
Coś przede mną ukrywasz i nie podoba mi się to, Erhanie.
- Może to ty powiesz, co ukrywasz? - O czym ty mówisz?
- Wiedziałeś, że mój ojciec przeżył? - Co?
- Wiedziałeś czy nie? - Nie, nie miałem pojęcia.
Dlaczego mój ojciec powiedział, żebym ci nie ufał?
Mówił, że o wielu rzeczach nie wiem i że mogę ufać jedynie Atiye.
Pieprzyć go!
Wierzysz człowiekowi, którego nie było przy tobie od lat czy mnie?
O czymś jeszcze powinienem wiedzieć?
Pewnie, że nie!
Nie daj się jej omamić, synu.
Pamiętaj, kim jesteś i skąd pochodzisz.
Właśnie to próbuję robić.
Serdarze. Tato.
Potrafisz leczyć swymi dłońmi, dziecko.
Tak jak Siostra Seher.
Seher?
Tak, Seher. A właściwie „Jasnowłosa Seher”.
Tak się do niej zwracają. Na jej twarzy jest znamię.
Gdzie ją znajdę?
Tukiye!
Witaj, Atiye.
Ciociu.
Ty żyjesz.
Czyż nie w wielu miejscach toczy się nasze życie?
Lecz jedyne, które trzeba ratować...
jest w tobie.
Dobrze, ale jak?
Aby zrozumieć, musisz wrócić do samego początku, Atiye.
Do pierwszej chwili, gdy go zobaczyłaś.
Erhana?
Göbekli Tepe.
Dlatego babcia mnie tu przysłała.
To, o czym mówię, zdarzyło się wcześniej.
Istnieje tyle innych rzeczy...
jeśli zajrzysz do zamkniętych komnat swojej pamięci.
Masz tę wiedzę, musisz jedynie nauczyć się ją w sobie odkryć.
Dobrze, ale jak mam to zrobić?
Woda pamięta, Atiye. Dotknij jej.
Nie lękaj się siebie. Nie obawiaj się swojej mocy.
Poproś jedynie, aby woda ożywiła twe wspomnienia. Te, których szukasz.
Jeśli ty pamiętasz, on również może.
Tak, pamiętam to miejsce.
Jeśli zabiorę tam Erhana, przypomni sobie.
Nadal nie wiem, jak nas znalazłaś.
To nie było łatwe, skarbie.
Dzięki komendantowi Mustafie.
Dotarłaś tam przed nim.
Coś przede mną ukrywasz?
Czy to właśnie mnie powinniśmy przesłuchiwać, kochanie?
Odpowiesz na pytanie?
Niczego nie ukrywam. To ty uciekłeś z tą kłamliwą dziwką.
Uważaj, co mówisz. Atiye nie jest oszustką.
Naprawdę? Skąd ta pewność?
Bronisz kobiety, którą poznałeś kilka dni temu?
Okłamałeś mnie, uciekłeś z nią i nawet nie wiem dlaczego!
- Znaleźliśmy tam coś ważnego. - Co? Co tam znaleźliście?
- Znaleźliście to? To? - Tak! Odłóż to.
Dlaczego? Takie jest cenne?
Cenniejsze niż ja? Jestem twoją żoną!
Jest cenniejsze niż ryzyko, które dla ciebie podjęłam?
Dla mnie podjęłaś ryzyko?
Niby jakie?
- Nie masz nawet pojęcia. - Nie, nie mam!
Jestem tym wykończona. Rozumiesz?
Mam już dość ciągłego czekania! Bycia zawsze wyrozumiałą!
Bycia odsuniętą na drugi plan! Mam już tego dość!
Co ty robisz? Postradałaś zmysły?
Muszę wracać do Stambułu. Przyszłam się pożegnać.
Ale obiecuję, że wrócę i ci pomogę.
A co będzie z dziewczyną do czasu twojego powrotu?
Muszę spróbować.
Może pojedziemy razem?
Wtedy przynajmniej nie będziemy musiały czekać na jej powrót.
Czy nie lepiej dla Zeynep, by była przy niej?
Robię to dla wspólnego dobra, ale niestety nie mogę was zabrać.
Dlaczego?
Mam poważne kłopoty. Policja mnie szuka.
Dobrze. Więc cię ukryjemy. To lepsze niż ukrywać się samotnie.
Poza tym umiem prowadzić. Możemy wziąć vana z naszej farmy.
Proszę, zgódź się.
Jest tu jakiś telefon?
- Halo? - Elif?
Atiye, czy to ty?
Jesteś sama?
Tak, jestem sama. Wszystko w porządku? Szuka cię policja.
Wiem. To pomyłka i staram się ją teraz naprawić.
- Nikomu nie mów, że dzwoniłam, dobrze? - Jasne.
Gdzie jesteś?
Próbuję wrócić do Stambułu.
Muszę cię prosić o przysługę.
To bardzo ważne.
Słucham.
Chcę porozmawiać z Erhanem.
Czemu nie zadzwonisz?
Nie ufa mi.
Jak mogę pomóc? Co chciałabyś, żebym zrobiła?
Spraw, aby się ze mną spotkał.
To bardzo ważne. Błagam.
Wiem, że proszę o wiele.
Elif, proszę, zaufaj mi.
Kiedy i gdzie?
Dziś w nocy na starym bazarze w Cevahir.
Dobrze.
Bardzo ci dziękuję, za wszystko.
Atik, uważaj na siebie.
Komendant Mustafa?
Tak?
Wiem, gdzie znajdzie pan Atiye.
Chodźmy.
Atiye?
Halo?
Jeżeli chcesz jeszcze ujrzeć Ozana, przyjdź pod ten adres.
Nikomu nic nie mów.
Ozan...
Kto mówi? Halo?
Erhanie, tak mi przykro. Wybacz, straciłam nad sobą kontrolę.
Przepraszam cię. Proszę, otwórz drzwi.
Hannah, chcę być sam.
Naprawdę przepraszam. Proszę, otwórz. Porozmawiajmy.
Odejdź. Niech trochę opadną emocje.
Ozan?
Ozanie! Jestem tu!
Ozanie?
Ozanie.
Gdzie jesteś? Ozanie?
Ozanie!
Moje dziecko.
Tata.
Wybacz mi, córko.
Przez te wszystkie lata nie mogłem do ciebie przyjechać.
Masz powody, by mnie nienawidzić. Masz prawo wyzwać, kazać się odpieprzyć.
Zasługuję na to.
Moje dziecko!
Moje drogie dziecko.
Nie płacz.
Tato!
Kochana córko.
Dziecko moje.
STRONA WSCHODNIA
Może będziesz jeszcze pomocny, tato.
Gdzie jest Ozan?
Nie wiem, kochanie.
Musiałem to powiedzieć, żebyś przyjechała sama.
Musiałem cię ostrzec.
Przed czym?
Musisz trzymać się z dala od Serdara i jego rodziny.
Dziś musisz wyjechać...
inaczej oni cię skrzywdzą.
Ale dlaczego?
Wszystko ci powiem, kochanie. Wszystko.
Masz, idź pod ten adres. Tam możesz się ukryć.
Konya?
Tak, ale nie mów absolutnie nikomu.
Tam cię znajdę i wszystko ci powiem. Dobrze?
Nie mogę tak po prostu wyjechać. Mój brat, Ozan...
Elif.
Spójrz na mnie.
Twój brat wie, że żyję.
Co?
Nie wybaczył mi.
Ty również nie musisz...
ale błagam cię...
idź pod adres, który ci dałem, i zniknij bez śladu.
Ty też przyjdziesz?
Tak.
Obiecujesz?
Obiecuję, skarbie.
5543, centrala!
5543 na linii, komendancie.
Natychmiast wysłać jednostki na stary bazar w Cevahir.
Mamy informacje, że będzie tam Atiye Özgürsoy.
Tak jest.
Okrążyć bazar, ale ani drgnąć, dopóki nie wydam rozkazu.
Przyjąłem.
Zlokalizowaliśmy Atiye.
Dobrze.
Czy to był Ozan?
Nie.
Policja złapała dziewczynę o imieniu Atiye. Właśnie dali znać.
Powiedz mi wszystko, tato.
Od samego początku.
ÖZCAN MIĘSO I NABIAŁ
Zaczekajcie tu na mnie.
Uważaj na siebie. Niech cię Bóg prowadzi.
Szukaliśmy cię wszędzie przez pięć dni.
Sprawdziliśmy każdy metr jaskini.
Ale zniknąłeś bez śladu.
Prawie straciłem nadzieję, ale...
znaleźli cię w dziurze.
Byłeś nieprzytomny.
A potem na ścianach swojego pokoju całymi dniami rysowałeś te świątynie.
Ciągle powtarzałeś, „mam obowiązek”.
„Mam obowiązek”.
Twoja matka chciała zabrać cię do lekarza, ale ja wiedziałem, że doświadczyłeś cudu.
Ty, mały chłopiec z dziecięcym umysłem...
nalegałeś na wyjazd do Urfy.
Uwierzyłem ci.
Uwierzyłem w każde twoje słowo, mój synu. Dlatego podążałem za tobą.
Ale moje błędy wywołały katastrofę.
Nie zasłużyłem na moją rodzinę.
Nigdy nie zasłużyłem na ciebie.
Czy nadal mi wierzysz?
Pomóż mi.
Zawsze, mój synu.
Wiesz, co to może być?
Tak, wiem.
To rzadki i starożytny język.
Składa się ze złożonych symboli.
Dla przykładu, duże litery symbolizują wymiary wszechświata.
Ale, co ważniejsze, nie można czytać go tak, jak jest zapisany.
Istnieje jeden, szczególny sposób.
Erhan?
Ręce do góry.
Bez obaw, nie ucieknę.
Nie popełniłam żadnej z tych zbrodni.
Wrobili mnie. Nie jestem typem przestępcy.
Trudno mi wyznać ci prawdę...
i nie móc nazwać cię mym ojcem.
Ale taka jest prawda. Jesteś moim ojcem.
Ręce, skarbie. Ręce przed siebie.
Wyślę kobiety z vana na komisariat.
- Dobrze, panienkę też zabieramy. - Tak jest.
Brak pulsu. Przygotuj defibrylator.
Stój, puść mnie. Puszczaj!
Osmanie, daj jej iść. Nie strzelać!
„Ty jesteś matką całego wszechświata.
Naturą w prawdziwej swej postaci.
Tyś całą niebiańską mocą wszelkich czasów.
Ty dusz królową. Tyś światłem i życiem.
Ty jesteś tą, która zawsze była i będzie po wsze czasy.
Jedni nazywają cię Wenus...
Inni Izyda.
We wszystkich światach czczą twe imię.
Tyś boginią 10 000 imion...
Zaś dla mnie tyś mą jedną jedyną”.
Tato, jak to możliwe?
Miałem pięć lat, gdy zrobiłem te figurki.
Musisz znaleźć Atiye.
Może być ostatnią dziedziczką tego rodu.
Przejście otworzy się za dwa dni...
i tym razem będę tam dla mojego syna.
Nie potrzebuję cię.
Nie potrzebuję.
Nie odbieraj.
Nim to zrobisz, musisz czegoś wysłuchać.
Nie uwierzyłby ci.
Twoje słowa nie mają dla niego wartości.
Albo powiesz mi, gdzie on jest, albo narazisz życie Elif.
Teraz już wiesz, do kogo się udać.
Wybacz, komendancie. Atiye pojedzie ze mną.
- Co jest, do cholery? - Kim ty jesteś?
Szlag!
Dalej, znikaj stąd. Nie mogę tak w nieskończoność, kochana.
Idź, zanim zrozumiem, co się dzieje, i zrób, co masz zrobić.
Dobrze?
I gdy już urodzisz dziecko, przypomnij sobie czasem o mnie.
Idź.
Dziękuję, tato.
To nie mnie powinnaś dziękować.
Komendancie Mustafo, musi pan ratować Atiye.
W morzu u wybrzeży Yeniköy znaleziono ciało mężczyzny.
Służby potwierdzają, że to Ozan Yılmaz,
syn znanego biznesmena Serdara Yılmaza.
Mieszkańcy, którzy widzieli zwłoki, wezwali policję...
Melek.
Zespół dochodzeniowo-śledczy nadal pracuje na miejscu...
Melek.
Melek. Kochanie.
- Nie. - Nie, moja kochana.
Nie, proszę.
- Puść mnie. - Kochanie...
- Skarbie, proszę. - Nie.
Nie.
Nie rób tego, kochanie.
SYN ZNANEGO BIZNESMENA, SERDARA YILMAZA,
ZNALEZIONY MARTWY NA WYBRZEŻU W İSTİNYE.
Napisy: Aleksandra Szoć