NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kochanie, wypadło mi coś pilnego.
Gdzie jesteś?
Co robisz? Obiecałeś.
W drodze. To długo nie potrwa, spokojnie.
Dokąd ty jedziesz?
Skarbie, wyjaśnię ci w domu, dobrze?
Muszę kończyć. Niczym się nie przejmuj.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co ty wyprawiasz?
Nie chcę być namierzona. O ile jeszcze tego nie zrobili.
Bądź poważna. Kto miałby nas szukać?
Nadal nic nie rozumiesz. Serdar!
Znowu zaczynasz?
Widziałeś jego pierścień?
Ten symbol był wyryty w kamieniu.
Skąd Serdar o nim wie, skoro ma 16 tysięcy lat?
Słuchaj. Mamy odnaleźć tunele. Potem jedziemy
do Göbekli Tepe, gdzie trafiłaś na kamień.
Nie chce już słuchać tych bzdur, jasne?
Tak jest.
Co mam zrobić?
Mówiłam, że nic mi nie zdradził. Może mnie podejrzewa.
Przygotuj się.
Poznasz swojego teścia.
Powie ci, gdzie jest Erhan.
Mam dość knucia za jego plecami.
Czemu mu tego nie wyjaśnisz?
Niby czego?
Dlaczego go adoptowałeś.
Czego tak naprawdę szukasz w Urfie.
I czemu mnie z nim zapoznałeś.
Wystarczy!
Posuwasz się za daleko.
Nie zabieraj głosu w nieswoich sprawach.
Kocham Erhana, nie okłamię go więcej.
Jeśli go kochasz,
dowiesz się, dokąd wyjechali z Atiye.
Inaczej stracisz go na zawsze.
Sansar.
Wyślij policję za Atiye.
Tak jej zabrudź kartotekę,
żeby nie mogła się ukryć.
Może coś tu znajdziemy. Jakąś wskazówkę, od czego zacząć.
Skąd znasz mojego tatę?
Nie znałam go.
Poszłam za nim, gdy zauważyłam, że podgląda Elif.
Podglądał ją?
Nieźle.
Świetnie, tato.
Masz prawo się na niego złościć.
Ale pamiętaj, że chciał cię chronić.
Daj spokój.
A co ty masz z tym wspólnego? Niby dlaczego mam ci zaufać?
Nasze rodziny się znają.
Twojego ojca i moją babcię łączy długa historia.
Jak to?
Czy to ważne?
Mamy odszukać przejście i pojechać do Göbekli Tepe.
Nawet nie wiem, co mój tata tam znalazł.
Odkrył podziemną jaskinię.
Ona...
Co w niej jest, Atiye?
- Nie uwierzysz, gdy ci powiem. - Mów. Sprawdź mnie.
Musisz sam to zobaczyć.
Trzeba znaleźć to miejsce. Jeśli nie...
To co?
Nie narodzi się już żadne dziecko.
Brednie. Jakieś szaleństwo.
Co ja tu robię?
To, co mówisz, nie ma w ogóle sensu. Brzmisz jak wariatka.
Mimo to uwierzyłem ci i tu przyjechałem.
Widziałeś mapę i symbol.
Posłuchaj, jestem naukowcem. Liczą się fakty, dowody.
Kopię w tym wzgórzu od lat, a znalazłem tylko wapień.
- Może nie istnieje! - Istnieje.
Mam tylko strzępki wspomnień o tacie.
Istnieje. Ale wpadło w niepowołane ręce i się zamknęło.
Trzęsienie temu dowodzi.
Dobra, kupimy coś do jedzenia i wracamy do Stambułu.
Zostań, jeśli chcesz. Miłego lotu balonem.
Uparty jak osioł. I tak nigdy byś nie znalazł tego miejsca.
Nie wierzysz w rzeczy, których nie da się logicznie wyjaśnić.
- Mam dość twojej arogancji. - Arogancji?
Chcesz, bym zapomniał o tym, co wiem, i ci zaufał.
To ja jestem arogancki?
Tak ciężko uwierzyć?
Że są rzeczy, które wykraczają ponad naszą wiedzę?
Jak fizyka kwantowa.
Wiele rzeczywistości, inne części wszechświata.
Co to ma wspólnego z nami?
Już ci tłumaczę, Erhanie.
Przybyłam z odmiennej rzeczywistości.
Takiej, w której się w sobie zakochaliśmy.
Noszę w sobie twoje dziecko.
Zupełnie oszalałaś.
Co to ma wspólnego z nami?
Nic, masz rację. W ogóle to się z nami nie łączy.
WYNIK TESTU CIĄŻOWEGO: POZYTYWNY
O co chodzi, Osmanie?
Dokumenty, które powinien szef zobaczyć.
Wchodź.
Dopasowaliśmy odciski palców Atiye.
DEPARTAMENT POLICJI W STAMBULE
Co to jest?
Poważne przestępstwa.
Nie mogła zrobić tego wszystkiego.
Jej opis wysłano wszędzie – do komisariatów, na lotniska.
Każda jednostka jej szuka.
Posłuchaj, muszę ją znaleźć pierwszy.
Jeśli się czegoś dowiesz, przyjdź z tym prosto do mnie.
- Oczywiście. - Chodź.
Zaczynamy od podziemnego miasta?
Leży bardzo głęboko.
Trudno byłoby nam się przedostać dalej.
Osuwiska i ruchy tektoniczne z czasem
zmienią kształt przejść.
Tak, ale...
- może coś znajdziemy. - Leci ci krew z nosa.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Spokojnie, trzymam się.
W porządku?
Bierzesz jakieś leki?
Nie. To pewnie choroba lokomocyjna.
Błahostka.
- Na pewno? - Tak.
To ty, Kadirze?
Nie, pomylił mnie pan z kimś.
Wyglądasz jak nowonarodzony. W ogóle się nie postarzałeś.
Nie jestem Kadirem.
Właśnie że jesteś. Stary Kadir z Narlıkuyu.
Stary Kadir to mój dziadek. Musiał mnie pan z nim pomylić.
Jesteście jak dwie krople wody.
Jak się nazywałeś?
Erhan.
No tak. Oczywiście.
Przyjechałeś na grób matki?
Słucham?
Wujku Yusufie, czas na nas. Witajcie.
Witajcie.
Pochodzisz stąd?
Tu się urodziłem.
Czemu nic nie wspomniałeś?
Czy to ważne?
Bardzo.
Też cię coś łączy z tym miejscem.
Skoro już tu jesteśmy, może pojedziemy na grób twojej mamy?
O co chodzi? Skąd ten pośpiech?
Znalazłam to w płaszczu Ozana.
Raczej nie odszedł, by być sam.
Co to jest?
Co oznacza?
Ozan coś ci mówił?
Powiedział, dokąd wyjeżdża?
Nie.
Po prostu chciał pobyć sam.
- Sądziłam, że chce uciec od ciebie. - Ach tak?
Atiye też zaginęła. Myślisz, że to przypadek?
Nie ma jej?
Pożegnała się i wyjechała.
Dzwoniłam, ale nie odbiera.
Gdyby się odezwała,
powiedz o tym tylko mnie, dobrze?
Rozumiesz?
Długo tu mieszkałeś?
Aż skończyłem 5 lub 6 lat. Elif nie było na świecie.
Pamiętasz...
kogokolwiek? Jakichś żyjących krewnych?
Nie.
Nie chciałem znać ludzi, którzy zabrali ciało mamy, a nas zostawili.
Erhanie, chodźmy tędy.
Kto tam?
Panie Nazımie...
jestem żoną Erhana.
Nie mogę go znaleźć.
Tylko pan może mi pomóc.
Proszę.
Dziękuję.
Nie mam wieści od męża od kilku godzin.
Odchodzę od zmysłów.
Podejrzewam, że coś mu się stało.
- Nie wiem... - Ściga go pani.
Kluczowe pytanie brzmi:
kto jeszcze to robi.
Od kogo dostała pani mój adres?
Nie rozumiem, o co...
Czego pani ode mnie chce?
Proszę sobie darować, jeśli sądzi pani, że uwierzę
w pani miłość do niego.
Pomówmy więc szczerze.
Albo powie mi pan, gdzie on jest, albo narazi pan życie Elif.
Jak śmiesz?
Nie boisz się, że mu powiem?
Wcale.
Kim jesteś, Nazımie Kurtizie?
Dla Erhana – nikim.
Jaką rolę odgrywasz w jego życiu?
Jesteś wielką dziurą.
Nie uwierzyłby ci.
Twoje słowa nie mają dla niego wartości.
Właściwie to cię nie cierpi.
Wiem, że nie skrzywdzisz Elif.
Ale może ktoś inny to zrobi?
Decyduj.
Albo powiesz mi, gdzie jest Erhan,
albo potem mu się przyznasz, że śmierć jego siostry to twoja wina.
Tak samo jak śmierć jego matki.
MÓDLCIE SIĘ ZA JEJ DUSZĘ
Mamo.
Jakie to dziwne.
Mówię to...
i czuję, jakbyś wciąż żyła.
Tata nadal jest z nami.
Na pewno to wiesz.
Tak jak wszystko, o czym chcę powiedzieć. Ale to nic.
Długo o tym myślałem.
O trzęsieniu ziemi. Chciałbym, bym to ja zamiast ciebie wtedy...
Czuję, jakby coś się zmieniało.
Jakby wszystko w moim życiu...
miało nagle stać się inne.
Nie wiem, mamo, czy jestem na to gotowy.
Była przepiękna.
To prawda.
Te kwiaty wyglądają na świeże.
Jak sądzisz, kto ją odwiedza?
Potrzebujecie trochę wody?
Tak, prosimy.
Dziękuję.
Wie pani, kto przyniósł kwiaty?
Jakaś kobieta tu przychodzi.
- Jak wygląda? - Jest stara.
Wołają na nią „ta z gwiaździstym znamieniem”.
Z gwiaździstym znamieniem?
Właśnie tak.
- Gdzie ją znajdziemy? - Nie wiem.
Dziękuję.
Wiemy już, od czego zacząć. Powinniśmy jej poszukać.
Dlaczego?
Zobacz.
Co się stało?
Nie ugryzę, zbliż się. Popatrz.
Co to jest?
Tutaj.
Masz znamię, które przypomina gwiazdę. No i?
Ta kobieta może wskazać miejsce, którego szukamy.
Teraz brzmi to dla ciebie absurdalnie, ale zaufaj mi.
Będziemy jej szukać po całej Kapadocji?
Erhan!
Erhanie, to ty?
- Erhan, syn Nazıma? - To ja.
Mój kochany chłopcze!
Witaj.
Dziękuję.
Pamiętasz mnie? Jestem wujek İlyas, garncarz.
Panie İlyasie, jak mnie pan znalazł?
Powiedzieli mi w kawiarni.
Od razu przybiegłem. Czekałem na ciebie całe lata.
Dałeś mi coś na przechowanie.
Słucham?
Przechowałem ci coś.
Kochanie?
- Serdar. - Gdzie jesteś?
Tutaj.
- Co to jest? - Melek...
Natychmiast mi to wyjaśnisz.
- Słucham. - Dobrze. Uspokój się.
O pewnych rzeczach nie mogę ci powiedzieć.
O rzeczach...
związanych z ludźmi, z którymi robię interesy.
Proszę...
nie szukaj o nich informacji.
To było w kieszeni Ozana.
Ta kartka, to, co powiedziała Serap...
Nie rozumiem, co tu się dzieje.
Znajdź go.
Proszę.
Odszukaj mojego syna.
Odbierz.
- Tak? - Już wiem, gdzie są.
Nic się tu nie zmieniło.
Wszystko pamiętam.
Miło, że kojarzy pan dzieciństwo Erhana. Ma pan dobrą pamięć.
Nie był dzieckiem, które się zapomina.
Miał pięć albo sześć lat.
Łobuziak namieszał w mieście.
Tak? A co zrobił?
Dziękuję.
Zniknął.
Szukaliśmy go przez pięć dni i pięć nocy.
Poruszyliśmy niebo i ziemię, zaglądaliśmy wszędzie. Bezskutecznie.
Twoja matka była załamana.
Dziwne. Nic nie pamiętam.
Co było potem?
Znaleźliśmy go po tych pięciu dniach.
Był w jakiejś jaskini.
Minęły dni, nim się odezwał.
Nie pojmowaliśmy, jakim cudem przetrwał bez jedzenia i wody.
Pięć dni w jaskini. Przebiłeś nawet mnie.
Nic nie pamiętasz?
Wtedy pojawiły się plotki.
Niektórzy mówili...
że dzieciak widział dżina.
Inni zaś...
że stał się świętym.
Po tym wszystkim przychodziłeś do mnie codziennie.
Zrobiłeś coś takiego.
„Wujku İlyasie, przechowaj je dla mnie.
Pewnego dnia wrócę i je odbiorę”. Twoje słowa.
Śmieszne, kto słucha się pięciolatka?
Ale był taki poważny, gdy to mówił.
Więc tak zrobiłem.
No ale ta kobieta też tak mówiła.
„Panie İlyasie, Erhan niebawem wróci.
Proszę się z nimi nie rozstawać”.
Jaka kobieta?
Taka z tatuażami na twarzy.
„Kobieta z gwiaździstym znamieniem”.
Mieszka w domu, w którym się urodziłeś.
Serap, pamiętasz swoje dzieciństwo?
Które?
Co pamiętasz najlepiej?
Twoje pierwsze wspomnienie?
Moja matka, nad którą świeci Wenus.
Patrzy w stronę wzgórza.
Miałam wtedy siedem czy osiem lat.
Opowiadała mi o księżniczce Kapadocji.
„İsias.
Dla niektórych – İsis.
Znana jako bogini narodzin.
A ta gwiazda to miejsce, z którego pochodzi”.
Słucham?
Powiadomiono komisariaty w okolicy Nevşehir i żandarmerię.
Dajcie mi znać, jeśli ją złapią.
Tak jest.
Jak dziwnie.
Jak gdyby czas się zatrzymał.
Wszystko wygląda tak samo.
Nareszcie.
Babciu?
Moja Atiye.
Żyjesz. Jesteś tu.
Wychowałem się w tym domu. Kim pani jest?
Otrzymasz odpowiedzi, synu. Ale najpierw usiądź.
Doglądam tego miejsca od lat.
Czekając na dzień, gdy wróci tu Erhan.
Musiałam je chronić, gdyż ukryty jest tu skarb małego Erhana.
Ja to narysowałem?
Tak, ty.
Gdy byłeś dzieckiem, to właśnie ci się śniło.
Wtedy wiedziałeś, jaką rolę masz do odegrania na tym świecie.
Nikt ci nie wierzył ani nawet cię nie słuchał.
Oprócz jednej osoby...
Twojego ojca, Nazıma. Jego zdaniem twoje sny nie były zmyślone.
Zabrał cię do Urfy...
i odnalazł jej serce.
Niestety przekazał je w nieodpowiednie ręce.
Czy mój ojciec jest przeklęty?
Nie, nie ma czegoś takiego jak klątwa.
Wszystko jest święte.
Jesteś tutaj.
To od ciebie zależy, czy raz jeszcze wszystko się zmieni.
To zależy od was obojga.
Spytaj swą duszę.
Ona wyjawi ci prawdę.
Wszystko wyjaśni.
Co to znaczy?
Już się kiedyś spotkaliśmy.
I to nie raz.
Atiye i ty...
poznaliście się znacznie wcześniej niż teraz.
Nie rozumiem, o co pani chodzi.
Zrozumiesz.
Wróć tam.
Do jaskini. Ale jak ją odnajdziemy?
Jedźcie do Doliny Miłości.
Przejście otworzy się o zachodzie słońca.
Śpieszcie się.
Musicie zdążyć przed burzą.
Ale jak to wszystko się z tobą łączy, Serap?
„A ona miała partnera.
Jedno zgłębiało tajemnice gór,
a drugie – podziemia.
Gdy się połączyli, z łona ziemi narodziło się dziecię,
które później nam powierzono”, mówiła. „Kiedy nadejdzie czas,
dziecko to otworzy drzwi do tajemnic ziemi i nieba”.
Wiesz, skąd wzięła się nazwa „Dolina Miłości”?
Tak. Według opowieści
dawno temu leżały tu dwie zwaśnione wioski.
Chłopak z jednej z nich zakochał się w dziewczynie z drugiej
i potajemnie się pobrali.
W trakcie nocy poślubnej
odnaleźli ich mieszkańcy z wioski dziewczyny i zabili chłopaka.
Młoda żona nie mogła tego znieść i się zabiła.
Bogowie byli wściekli.
Zesłali z nieba deszcz kamieni, który spadł na dolinę.
Moja mama sądzi, że tak ukształtowały się te skały.
Często mnie tu zabierała.
Jesteś w szoku, co?
Wciąż nie wierzysz w to, co się stało.
Opowiedz mi.
Co?
Wszystko.
Powiedz o rzeczach, w które sądziłaś, że nie uwierzę.
Jesteś pewny?
Będziemy tu do zachodu słońca, nie?
Kiedy je kupiłeś?
Skoro chwilę posiedzimy...
a z tobą ciężko jest wytrzymać,
no i to miejsce słynie z wina...
Kogo tu szukasz?
Erhana. Jestem jego żoną.
Jest tam, gdzie powinien być. Ale ty nie.
Proszę mi powiedzieć, gdzie on jest.
Kim jesteś? Co ty zrobiłaś?
Objawiłam przed tobą prawdę.
Jestem żoną Erhana – to jest prawda!
Mów, gdzie go znajdę.
Spalę to miejsce.
Zamknę cię w domu i podpalę go. Gadaj, gdzie on jest!
Sądzisz, że ten płomień, ta destrukcja, siła, nienawiść, ego...
są tożsame z miłością?
Nadal możesz dokonać wyboru.
Mów natychmiast, gdzie jest Erhan!
Ta zagadka, która kryje się pod ziemią, ta jaskinia, jest prawdziwa.
Byłam tam. Razem z mężczyzną, którego kocham.
No to... gdzie on teraz jest?
Daleko stąd.
Jeśli odnajdę jaskinię, będę mogła się do niego dostać.
Albo sam sobie o mnie przypomni.
Tam dzieją się cuda.
Ciężko ci w to teraz uwierzyć.
Zbudowano ją tysiące lat temu.
Pomyśl. Tyle czasu przed przejściem ludzkości na osadniczy tryb życia.
Chcieli mieć łączność z niebiosami.
Budowali świątynie przy użyciu metod, których wciąż nie rozumiemy.
Może by rozmawiać z bogami.
A potem, nie wiadomo dlaczego, postanowili je ukryć.
Klaus Schmidt, Niemiec, przyjechał tu i odkrył to miejsce.
Twój ojciec dołączył do jego wykopalisk.
Ich znaleziska mają przynajmniej 12 000 lat.
Niektórzy uważają, że to miejsce to raj Adama i Ewy.
SYRIUSZ, IZYDA, OZYRYS
Początek wszystkiego.
Wiesz, co robi jedyna kobieta, która tam jest?
Co?
Rodzi dziecko.
Widzisz?
Trzęsienie ziemi przerwało wykopaliska już na początku.
Tam, skąd przybyłam, odkryto je lata temu. Ludzie je odwiedzają.
Uczeni z całego świata jadą tam, by je zgłębiać. Rozwikłać zagadkę.
„Tam, skąd przybyłam”?
Być może czas nie jest linearny.
Może coś, co stanie się w jednej rzeczywistości, wpływa też na inne.
Może są miliony „nas” w różnych częściach wszechświata.
Słowa mężczyzny, którego kocham.
Wiesz, co jeszcze mi powiedział?
„Musiałem cię pokochać”.
Kto to jest?
Erhan!
Hannah?
Co ty tu robisz?
Raczej co ty tutaj robisz.
I to z tą kryminalistką.
Co?
Jak to?
Policja jej szuka.
Ona kłamie.
Co to ma niby znaczyć, że jej szukają?
Ta kobieta kłamie.
Ma pełną kartotekę i jest niestabilna emocjonalnie.
- To prawda? - No coś ty.
To skąd te syreny?
Atiye!
Jak nas znalazłaś?
Zaraz ci powiem.
A raczej zrobi to komendant Mustafa.
Nie. Proszę, nie mdlej.
Nie teraz.
Komendant Mustafa.
Erhan.
- Miło pana poznać. Proszę. - Pana też.
Może pan rzucić na to okiem?
Nie wiem, co się dzieje. Policja mnie ściga.
Niby jestem kryminalistką.
Niech inni mówią, co chcą.
Musisz przypomnieć sobie, kim naprawdę jesteś.
Każde z nas przybiera inną postać.
I podąża inną ścieżką...
obieraną przez dusze, by się doskonalić.
Moi ludzie odkryli, że Atiye popełniła różne przestępstwa.
Kradzież, porwanie...
A jaką ścieżką ja kroczę?
Podtrzymania rodzinnej spuścizny.
Której historia jest bardzo długa.
Która łączy cię z samym sercem wzgórza.
Musisz je chronić. Dla innych.
Kiedy sobie siebie przypomnicie...
wszystko się zmieni, Atiye.
Z jakiego powodu tak naprawdę pan tutaj przyjechał?
Mieliśmy zbadać to miejsce.
Atiye powiedziała, że mi pomoże.
Co dokładnie mieliście państwo zbadać?
Kopalnie.
Projekt górniczy.
Hannah?
Panie Erhanie...
Nie sądzę, aby Atiye złamała prawo.
Jestem gliną od lat. Patrzyłem jej w oczy.
To nie ten typ człowieka.
Potrzebuję pańskiej pomocy, by ujawnić prawdę.
Wiemy, gdzie przebywa podejrzana.
Ulica Wenus 8.
POLICJA
Jesteś otoczona! Atiye Özgürsoy, poddaj się!
Babciu, już tu są.
Policja! Otwierać!
Atiye Özgürsoy, trzymaj ręce w górze i wychodź.
Jesteś otoczona.
To już ostatnie ostrzeżenie.
Czas ruszać.
A co z jaskinią? Mówiłaś, że przejście się otworzy.
Erhanowi wciąż może się udać.
Przejście na niego czeka. Spotkasz go, gdy będzie na to gotowy.
Przestańcie! Co wy wyprawiacie? Wychodzę!
Chodź, babciu.
Chodź. Tutaj.
Wytrzymaj. Proszę cię, babciu.
Nie oddawaj się w ręce policji. Wracaj do domu.
Do domu?
Ktoś tam na ciebie czeka.
W Urfie...
Wstrzymać ogień!
Kto wam wydał taki rozkaz? Na głowy upadliście?
- To nie my, szefie. - A kto?
Ktoś z tamtej strony.
Niech to szlag.
Gdzie byłaś?
Musiałam pobyć sama.
Co się teraz stanie z Atiye?
Aresztują ją i pójdzie do więzienia.
A my będziemy normalnie żyć.
Co się dzieje?
Erhan!
Czekaj!
Erhan!
Zaczekaj!
Zatrzymaj się!
Długo czekałeś, by ruszyć w tę podróż.
Kim jesteś?
Co cię powstrzymuje?
Którego wspomnienia się boisz?
Nie martw się, mała.
Przypomnimy się tacie.
Odnajdzie nas.
Musi nas pamiętać.
Napisy: Aleksandra Szoć