NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POLICJA
Erhan! Posprzątaj, synku. Nakryję do stołu.
Muszę skończyć, zanim wróci tata.
- Obiecałem mu. - Proszę, Erhan.
Mamo! Co się dzieje?
Gdzie jest tata?
Gdzie tata?
Siadaj.
I słuchaj.
Ciężarne kobiety zaczęły umierać po trzęsieniu ziemi.
To się ze sobą łączy.
Istnieje połączenie między Göbekli Tepe a umieraniem.
Znalazł pan miejsce zatrzęsła się ziemia?
Chodzi o to...
Powiedziała, że to tajemnica.
„Nikomu nie mów”. Czy posłuchałem?
Zwołałem komisję i prasę.
Powiedziałem: „Oto odkrycie, które zmieni oblicze świata!”.
Wspomniałem o świątyniach.
- Ale ich nie pokazałem. - Przez trzęsienie ziemi.
Właśnie tak.
Zatrzęsła się ziemia.
Zginęły setki osób.
Moja żona.
Uratowaliśmy dzieci spod gruzów. To cud, że przeżyły.
Dlaczego nie wiedzą, że pan żyje?
Czy to dla ciebie życie?
Co noc mam ten sam koszmar.
Co rano budzę się z wyrzutami sumienia.
Płacę za swoje grzechy, trzymając się z daleka.
A może miejsce to wpadło w ręce
złych ludzi i stąd ta katastrofa.
Może to dlatego kobiety umierają.
Erhan nie znajduje świątyni, bo pracuje dla złego człowieka.
„Odnalezienie drzwi to przeznaczenie Erhana.
Otworzenie ich to obowiązek Atiye”. Słowa Zühre.
- A skoro przyszłaś... - Możemy znaleźć to miejsce!
Trzeba przekonać Erhana. Niech pan mu powie, co pan wie.
Nie ma mowy.
Śledzili cię.
Auto z nieznaną rejestracją śmiertelnie potrąciło człowieka.
PROFESOR NIE ŻYJE!
- Policja ogłosiła... - Zapomnij o mnie. Nikomu nie mów.
...zmarły profesor to Öner Tuncer.
Profesor był znanym badaczem trzęsienia ziemi w Urfie.
Ciebie też szukają. Chcą mieć to miejsce na wyłączność.
Proszę porozmawiać z Erhanem.
Pod jednym warunkiem.
Nie powiesz mu, że żyję.
Obiecujesz?
Masz. Tu jest wszystko, czego szukasz.
Słucham?
Szukam Birdmana Tevfika.
Zły adres.
Dzięki. Przepraszam za...
Weszła do mieszkania.
Dobrze, panie Serdar.
Kim jesteś, Atiye?
- Co tu robisz? - Musimy pogadać.
Jak znalazłaś mój dom?
O co chodzi?
Mam coś dla ciebie.
Co?
- Dam ci to pod jednym warunkiem. - Dobrze, słucham.
Nikomu nie powiesz. Ani Serdarowi, ani narzeczonej.
Dlaczego?
Nie rozumiesz, prawda? Dlaczego tunele się zapadły?
Dlaczego po latach szukania nic nie znaleziono?
Struktura geologiczna, ruchy tektoniczne... Kojarzysz?
To zostanie między nami. Mówię serio.
Jestem, kochany. Nie płacz.
Już dobrze, mój dzielny synku. Brawo.
Wydostańmy się z tej dziury.
Erhan, schowaj się pod kocem.
Giń!
Erhan, chroń swoją siostrę!
Erhan!
- Giń! - Erhan!
Gdzie...?
Gdzie to znalazłaś?
- Siostro Ayşe, gdzie Serap? - Zabrano ją na policyjne przesłuchanie.
Nic nie mówiłaś?
Powiedzieli, że pani wie.
Szukam tego dziennika od wieków.
Dowiemy się, jak znaleźć to miejsce.
Ten symbol! Pamiętam go.
Tak! To symbol narodzin.
Tej figury używano jako symbolu narodzin w starożytnych kulturach.
To jest to! Płodność musi mieć coś wspólnego z Göbekli Tepe.
Atiye?
Tato?
Coś nie tak?
Nie, nic.
Symbol w bibliotece.
Wiesz, co znaczy?
W XVI w. w Stambule znajdowało się obserwatorium.
Pierwsze i ostatnie w Imperium Osmańskim.
Nie wiem dlaczego, ale zburzyli je strzałem z armaty.
Podobno tamtejsze dokumenty i książki umieszczono w sekretnej bibliotece.
To plan obserwatorium.
I również symbol tej biblioteki.
Wiesz, gdzie jest?
Tak. W środku jest pewnie jakaś tajemna komnata.
Potrzebne nam pozwolenie. Poczekaj.
Co ty robisz? Nie!
Halo? Miałeś rację, jesteśmy na dobrej drodze.
Już blisko.
Tak, potrzebujemy kilku pozwoleń.
Znalazłem dziennik taty.
Przyniosła go ta kobieta, niewiarygodne.
Tak, Atiye.
Atiye? Atiye!
Cholera!
Zniknęła. I zabrała dziennik.
Proszę.
Przepraszam za kłopot. Dziękuję.
Proszę. Smacznego.
Jestem wdzięczna, że mi pan pomógł.
Nie ma za co.
Dlaczego mówiła pani, że coś pani grozi? Kto by panią skrzywdził?
Nie musi pan wiedzieć.
Proszę mi tylko uwierzyć.
Oficjalna ścieżka może trochę zająć,
może skontaktujemy się z jakimś pani znajomym?
Krewnym? Opiekunem? Jest ktoś taki?
Moja mama mawiała...
„Prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw”.
Trochę poszperałem. Odstawiła pani teatrzyk w Urfie.
Próbowałam ich powstrzymać.
Ale nie słuchali.
Ma pani na myśli kopanie minerałów?
Tak to nazywają.
Niech pani posłucha, chętnie pani pomogę, ale i pani musi mi pomóc.
Czytałem, że cierpi pani na schozofrenię paranoidalną
oraz na zaburzenia afektywne.
A czy to ważne?
Spokojnie.
Atiye wszystkim się zajmie.
Jak mogłem na to nie wpaść?
Pana syn to zrobił.
- Pospieszmy się. - Dobra.
Jest wielka.
Tędy.
Atiye, jesteś pewna?
- Może... - Proszę mi zaufać.
- Tutaj. - Co?
Tutaj.
Dobra, potrzymaj.
Patrz.
Wow!
Od tego wszystko się zaczęło.
Te księgi mają setki lat.
Nie dotykaj!
Przepraszam!
Mamy przesrane.
Nikt nas tu nie usłyszy.
Zostańmy tu.
Na pewno coś znajdziemy.
Gdzieś musi być wskazówka, jak sprawdzić, by kobiety rodziły.
Musi być inne wejście do jaskini.
Nie są przypadkowe.
Pomóż mi.
Jaskinia znana była od wieków.
Może oni wiedzą coś, czego my nie wiemy.
Symbol!
Zawsze gdy Erhan kopie tunel, Göbekli Tepe się zapada.
Może kiedyś ludzie znaleźli inny sposób, by tam wejść.
Może istnieje inne przejście poza Urfą.
Pod Anatolią istniaje korytarz tuneli już od starożytności.
Ta strona symbolu to Göbekli Tepe!
Myślałem, że da się tam dostać z Nemrutu, ale...
Kapadocja!
Tunele z Göbekli Tepe prowadzą do Kapadocji.
„Odnalezienie drzwi to obowiązek Erhana”.
Przekonaj go, żeby tam pojechał.
Tak. Ale...
Jest tam kto?
Erhan?
Atiye!
- Atiye, to jest... - Biblioteka.
Biblioteka z dziennika.
Gdzie on jest?
Nie mam go, ale znalazłam coś ważniejszego. Patrz!
Serdar.
Serdar!
To twoja sprawka?
Co się dzieje?
Serap zniknęła ze szpitala.
Wezwano ją na „przesłuchanie”.
I nikt mnie nie uprzedził.
Po co policji kobieta hospitalizowana od lat?
Kim jest Serap?
Słyszałeś, co mówiła.
Może zaniepokoiły cię jej słowa.
Więc kazałem porwać wariatkę ze szpitala? To sugerujesz?
Tak.
Co się z tobą ostatnio dzieje?
Może powinnaś odpocząć od pracy.
Kochanie.
Odpocznij.
Przed nami trudny dzień.
Natychmiast znajdź Serap! Już!
To jest Kapadocja,
a to Göbekli Tepe. Ale co je łączy?
Twój ojciec miał teorię,
że istnieją tunele łączące świątynie w Göbekli Tepe z innymi miejscami.
To ją potwierdza.
To stary rysunek. Twój ojciec miał rację.
Kapadocja jest setki kilometrów od Göbekli Tepe.
To niemożliwe.
Erhan, zapomnij o wsystkim na sekundę.
Przestań szukać logicznego rozwiązania.
Spójrz na ten symbol.
Nie powinno cię tu być.
Zapomnij, że tu byłaś. Cholera, tu nie ma zasięgu.
Tak?
Inspektorze, coś znalazłem, ale nie wiem, od czego zacząć.
Mów.
Według oficjalnych informacji Serap Yıldız zmarła, gdy miała 16 lat.
Do szpitala przyjętą ją z fałszywym dowodem.
To skomplikowana historia.
Serio? Znaleźliśmy coś ważnego, a ty odchodzisz?
Jutro się żenię. Idę.
Świetnie! Życzę szczęścia.
Tak nie można! Proszę porozmawiać z dziećmi.
Co może być ważniejsze od uściskania ich?
Nie rozumie pan? Erhan pana potrzebuje. Musi uwierzyć.
Boję się, Atiye!
Jestem tchórzem!
Zostawiłem je. A gdy wróciłem i zobaczyłem ich nowe życie...
pomyślałem, że lepiej im beze mnie. Bałem się, bo jestem tchórzem.
Nie jest za późno.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Dziękuję.
Proszę.
Jak tam?
Tak sobie.
Mój brat się żeni. Mam tylko jego, stąd ta mina.
Teraz i on odejdzie.
Nigdzie nie pójdzie. Nie martw się.
Nigdy nie wiadomo.
Nie wiadomo, czy dożyjemy jutra.
Wybacz.
Dorastałam bez rodziców.
Pamiętam tylko brata.
Potem pojawili się Melek, Serdar...
i Ozan.
Bardzo go kochasz, nie?
To moje dziecięce zauroczenie.
Zawsze marzyłam, że go poślubię, gdy dorosnę.
Myślisz, że twój brat kocha Hannah tak jak ty Ozana?
On...
Myślę, że nie kocha nikogo i niczego oprócz pracy.
Są razem, bo się dogadują.
Nie sądzę, żeby był zakochany.
Zakochanym świecą się oczy.
Jego oczy nie mają i nie miały tego błysku.
Mam nadzieję, że jak najszybciej znajdzie to, czego szuka,
bo tylko to może go uszczęśliwić.
Atik!
Przyjdziesz na ślub?
Nie zostawiaj mnie samej. Poznasz mojego brata.
- „Atik”? - Tak.
Pewnie, że przyjdę. Z przyjemnością. Dzięki.
- Serdar, gratulacje. - Bardzo dziękuję.
- Witamy. Dzięki. - Witamy.
- Drodzy goście... - Ozan.
- Tak? - Nie szalej.
Dlaczego mam nie pić na ślubie kochanego adoptowanego brata?
Ogarnij się, dobrze?
Rozmawiałam z Erhanem. Jadą.
Pięknie wyglądasz. Oby niedługo był twój ślub.
Jesteś następna w kolejce, nie?
Ozan, nie sądzisz, że to dobry moment?
Na co?
Elif szykuje nową kolekcję, dla mężczyzn.
O tym mówiłaś, prawda?
Kolekcja...
- Gratulacje. - Cześć.
- Serdar. - Witamy.
Gratulacje.
Kim pani jest? Skąd pani zna moje imię?
Kim naprawdę jesteś, Erhanie?
Idą!
Dziękuję.
Atik, pięknie wyglądasz.
- Twoja zasługa. Dzięki za sukienkę. - Nie ma za co.
Też pięknie wyglądasz.
Dzięki. Muszę iść, ale wrócę.
- Baw się dobrze. Niedługo będę. - Dobra.
Pan Serdar.
Jestem Atiye.
Miło mi cię poznać, Atiye.
Dlaczego się jeszcze nie znamy, skoro przyjaźnisz się z Elif?
Niedawno wróciłam z zagranicy.
No to witamy. Proszę.
Mogę zaprowadzić pannę Atiye?
Usiądz sobie tutaj.
Dziękuję.
Dzięki.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Kim jesteś? Skąd się wzięłaś?
Cześć!
Przystojniak z ciebie, bracie.
Tam stoi kobieta, która cię kocha.
Może byś na nią zasłużył?
Szkoda, że nasi rodzice cię nie widzą.
Ty też wyglądasz pięknie.
Tak czy siak, bądź od teraz szczęśliwy, dobrze? Życie jest krótkie.
Przestań grzebać w kamieniach i piachu.
Przejdę się.
Nie złość Elif.
Dokumentacja dzieci.
Rodzina matki zabrała ciało, ale dzieci...
Spokojnie, zajmę się nimi.
Przynajmniej do czasu znalezienia Nazıma.
Dziękuję.
Ty?
Wybacz mi, synu.
Wybacz mi, że zostawiłem cię samego.
Dlaczego zniknąłeś?
Tak bardzo chciałem wrócić. Naprawdę!
Obserwowałem cię z daleka. Chodziłem za tobą.
Chciałem podejść.
Ale jestem niepełny. Człowiek z niepełnym umysłem.
Wszystko we mnie jest niepełne. Nie zasługuję na was.
Dlaczego teraz?
Atiye mnie przekonała.
Dał ci dziennik, prawda?
Wiedziałaś, że żyje.
Erhan.
Zaufaj Atiye.
Ufaj jej bardziej niż komukolwiek.
Zaprowadzi cię do tego, czego szukasz. Zaufaj jej.
- Czekamy na ciebie! - Zaraz! Idź pierwsza.
Moja córka...
To przyszedłeś mi powiedzieć po tylu latach?
Zniknąłeś.
W dzień mojego ślubu każesz mi zaufać tej dziewczynie?
Erhan. Ja...
Wybacz, rodzina na mnie czeka.
Nie są twoją rodziną. Uwierz mi.
Hannah i Serdar cię okłamują. Mają ukryty motyw.
Umarłeś.
Synu.
Drodzy goście, droga rodzino...
Zebraliśmy się tu dziś, by świętować
małżeństwo mojego adoptowanego syna, Erhana, i jego narzeczonej, Hannah.
Niestety w dziejszych czasach
stworzenie rodziny i bycie rodzicem to cud.
Pomimo to
Erhan i Hannah chcą nadać ramy swojej miłości i założyć rodzinę.
Jestem z nich dumny.
Ma rację!
Pewnie, że tak. Umarłem. Mogłem nie przychodzić.
Przepraszam, nie przewidziałam tego.
To koniec.
Powodzenia.
Poddaje się pan?
Już dawno to zrobiłem.
Trzymaj się.
Ozan.
Elif, co chcesz zrobić?
Posłuchaj.
Mówiłem, że im powiem. Nie rozumiesz?
No co?
- Już ci nie wierzę. - Dlaczego?
Bo kłamałeś przez tyle lat i mam tego dość!
Obiecałeś mi. Obiecałeś!
- Za bardzo naciskasz. Przestań. - Ja naciskam?
- Porozmawiamy później. - Za bardzo naciskam?
Serio? Żartujesz sobie ze mnie?
Elif! Powiedziałem: pogadamy później.
Jesteśmy razem. Czy nie jest miło?
- Nie rób tego. - Słuchaj!
Dlaczego muszą wiedzieć?
Jakie to ma znaczenie, czy weźmiemy ślub?
Nigdy nie zamierzałeś im powiedzieć.
Nie powiedziałbyś im, prawa?
- Przepraszam! - Zostaw mnie!
Elif?
Wszystko dobrze?
To tak bardzo boli.
Ozan to zrobił?
Nie.
Dlaczego nie umie kochać?
Nie wie, jak się kocha. Nie nauczył się tego.
Skąd o tym wiesz?
Znasz Ozana?
Znasz go?
Atiye...
Wszystko dobrze?
Masz.
Dzięki.
Wszystko gra? Co się stało?
Coś śmierdzi. Czujesz to?
Czy...
to możliwe, że jesteś w ciąży?
Napisy: Marta Przepiórkowska