[hüzünlü müzik çalar]
[kadınlar dua eder]
[Atiye anlaşılmaz konuşmalar duyar]
Merhaba.
Evet, baştan başlayalım.
Neden buradasın?
Sen neden buradasın?
Neden burada olduğumu herkes biliyor.
Maden arıyoruz.
Ben asıl sebebini soruyorum.
Başka şeyler biliyorum dedin, neyi kastettin?
Buranın altında tapınaklar var.
Mısır'daki piramitlerden bile daha önce yapılmış tapınaklar.
Binlerce yıl önce.
Hiçbiri ispatlanmadı.
Baban Nazım Bey burada bir mağara bulmuştu.
Benim o mağarayı bulmam lazım.
Bak, neyden bahsettiğini bilmiyorum.
Biz burada sadece maden arıyoruz ve başka hiçbir niyetimiz yok.
[siren çalar]
Ali, neresi?
[Ali] Güney kapısı.
[erkek] Arabalara!
Hanıma yardım edin, gidiyor.
-Daha bitirmedim. -Ben bitirdim.
Bu saçmalıklarla uğraşacak vaktim yok.
-Saçmalık değil, biliyorsun. -[erkek] Hadi.
Bana bak, beni iyi dinle.
Bu tapınak hikâyesi çok eski rivayet.
Senin gibiler yüzünden yeterince zorluk çektik.
Şimdi, müsaadenle.
Peki bu?
Bunu biliyor musun?
-Nereden buldun bunu? -Göbeklitepe'den.
Senin oraya girmeye hakkın yok.
Bu bende kalacak.
-Hanımefendiye yardımcı olun. Gidiyor. -Erhan!
Yalan söylüyorsun ama niye?
[işçiler bağrışır]
[erkek] Uğursuzlar! İstemiyoruz sizi!
-İçeride kalan var mı? -Yok, son anda kaçmışlar.
-Yaralı? -Ciddi bir şey yok Erhan Bey.
İyi, haritayı getir bana.
Patron, bu kaç etti?
[kadın] Yeter artık! Sen de baban gibi uğursuzsun!
-[erkek 2] Uğursuz. -Yeter! Gidin buradan!
[Nazım] Erhan!
Hiçbir yere gitmiyoruz, duydunuz mu?
Kazmayalım, yeter!
-Yeniden kazacağız! Gerekirse yeniden. -[işçiler] Yeter.
Ali, haritaları al, ofise gel.
Tamam Erhan Bey.
Sağ ol ya.
[cırcır böcekleri öter]
[nefes alır]
[yer altında toprak çatırdar]
[Atiye] Burada bir yerdesin biliyorum. Toprağın altında.
[gizemli ve tempolu müzik çalar]
Hiçbir kayıt yok.
Doğum belgesi yok.
Hiçbir zaman parmak izi alınmamış.
Üzerine kayıtlı bir telefon ya da banka hesabı yok.
Hiçbir şey yok.
Bunda ne var o zaman?
MOBESE görüntüleri.
Urfa'ya giden bir otobüsteymiş.
Artık kız ortaya çıktığına göre görevim bitti demektir.
Müsaadenle hayatıma devam etmek istiyorum.
Hayır. [Almanca] Tatlım. Hayır.
Daha görevin yeni başlıyor.
Kızı uzaktan izleyeceğiz.
Şimdilik dokunmayacağız.
Neden bu kız bu kadar önemli?
Bilseydin bu kadar isteksiz olmazdın.
Yoruldum.
Kim olduğumu bilmiyorum, kimse kim olduğumu bilmiyor.
Şems ne demiş bilir misin?
"İnsanlar senin kim olduğunu düşünürse düşünsün,
senin için ne derlerse desinler,
sen her kimsen osun."
[derin nefes verir]
[oflar]
[enstrümantal müzik çalar]
[nefes verir]
[Atiye] Buraya niye Göbeklitepe diyorsunuz?
[kadın] Eskiler koymuş adını.
Gebe bir kadının göbeğine benzetirlermiş.
Ağacın dibindeki taşlardan bir tane alıyorsun.
Üzerine de böyle yıldız çiziyorsun.
Yıldızlı kadını rüyalarında görebilmek için.
Ha!
[Zühre] Kendi yolculuğunu başlatıyorsun.
[kadın] Eğer rüyalarında yıldızlı kadını görürsen
o sana şifa verir.
Evladın da sen de hayatta kalırsın derler.
Allah izin verirse.
Yıldızlı kadın var.
Ben onu gördüm.
[kadın] Sahi?
Sahi. Umudunuzu kaybetmeyin.
[Serap anlaşılmaz bir dilde sayıklar]
Serap.
Seni ziyaret eden kimdi?
Sana gelecek demiştim.
[nefes verir]
Peki neden bu kadar zamandır ortalarda yokmuş?
Çünkü vakti değildi.
Serap, senin bir kızın yok.
Sen hiç doğum yapmadın.
Böyle bir kaydın yok.
[Serap] Söyleyeceklerimi iyi dinle.
Çok yakında ona yardım etmen gerekecek.
Neden kızına yardım etmem gerektiğini düşünüyorsun?
Çünkü sen de bir annesin.
Oğluna dikkat et Melek.
Sen neyden söz ediyorsun?
Geçmiş ve gelecek değişmek üzere.
Değişmeye mecbur.
Sen de mecbursun.
[gerilim müziği yükselir]
[telefon çalar]
Efendim anne?
Ozan, neredesin?
İyi misin?
İyiyim.
-Ne oldu? -[Melek] Akşam eve gelmedin.
Neredesin?
Arkadaşın evinde partiledik falan anne, ne oldu?
Ne oluyor ya?
[Melek] Tamam.
[Melek derin nefes alır] Akşam erken gel lütfen.
Tamam Melek Sultan.
[nefes verir]
Of.
[tempolu gerilim müziği çalar]
Elif!
Elif.
[nefes verir]
Bu ne demek oluyor?
Ozan.
Ne zamandır almıyorsun bu hapı?
Elif, ne zamandır almıyorsun bu hapı?
İki aydır.
Ölmek mi istiyorsun? Hamile kalırsan ne olacak?
-Ozan, denemek istiyorum. -Ölmek istiyorsun yani!
[Elif nefes alır]
Hayır.
Ben doğurmak istiyorum!
Anne olmak istiyorum, ya biz bir aile olalım istiyorum!
Elif, bir tanem...
Bak, hamile kadınların öldüğünü bilmiyor musun?
Hayır, nereden biliyorsun? Nereden biliyorsun?
Belki benim başıma gelmez, belki bir çare bulurlar.
Bir şey bulurlar! Belki bana olmaz!
Elif.
Ya bu hapı şu an alırsın ya da bu ilişki biter.
Sen karar ver.
Tamam, bu hapları alırım.
Ama artık yalan söylemeyi bırakacağız.
Herkese her şeyi söyleyeceğiz. Tamam mı?
Tamam.
Al.
Sakın bir daha böyle bir saçmalık yapma.
[duygusal müzik çalar]
[polis] İyi akşamlar, kimlik kontrol.
[telsiz konuşmaları]
Efendim, kimliğiniz lütfen.
Kimliğiniz lütfen.
Amirim sizi görmek istedi.
[telsiz konuşmaları]
[Atiye] Baba?
Amirim?
Ha! Gel, gel otur.
Geç şöyle.
Ya biz senin hakkında hiçbir bilgiye ulaşamadık.
Şimdi iki ihtimal var.
Ya senin sicilin bir biçimde silinmiş
ya da gerçek ismin Atiye değil.
Ya ben sana yardımcı olmak için bunu söylüyorum, onun için buradasın.
Teşekkür ederim.
Sen bir şey hatırlayabildin mi? Ailen, arkadaşların?
Bir isim var aslında aklımda.
Belki yardımcı olabilirsiniz.
Kim?
Erhan Kurtiz, arkeolog.
Oğlum, Erhan Kurtiz'i araştırıver, arkeolog.
İki de çay söyle bize.
Çay dedim ama kahve mi içerdin?
Çay çok iyi.
[hafif müzik çalar]
Selam.
[Erhan oflar]
[Almanca] Tatlım. Çok özledim.
Ben de özledim canım.
Sevgilim, acaba vaz mı geçsen?
Hannah, ne olursun.
Tamam. Tamam.
Nikâhtan hemen sonra dönmem lazım.
Yeni bir yeri kazmaya başladık.
İstersen nikâhı erteleyebiliriz.
Benim için fark etmez, biliyorsun.
Hiçbir şeyi ertelemeyeceğiz.
Tamam mı? Sen merak etme.
Hadi kahvaltıya.
Sen açsan başla, ben hemen geliyorum.
Peki.
Bekliyorum.
[geleneksel müzik çalar]
[Nazım] Aferin oğlum, durma devam et.
-[Erhan] Baba! -Efendim?
Ne yazıyorsun öyle?
Mor taşlarla dolu mağarayı yazıyorum.
Masal mı yazıyorsun?
Masal değil, gerçek. Gel, bak.
Gel, bak, ne göstereceğim.
İşte burada.
Toprağın altında.
Kimsenin bilmediği bir yerde
ve işte bu taşlarla dolu.
Oraya seni de götüreceğim, hele biraz daha büyü.
Ama şimdilik kimseye bahsetmek yok. Tamam mı, söz mü?
-Söz. -Aferin oğlum.
Alo, Murat?
Selam, laboratuvarda mısın?
Hmm.
Şimdi sana bir parça göndereceğim. Birtakım testler yapmamız lazım. Acil.
[Mustafa] Bu Erhan'ın babası Nazım Urfa'da ölmüş, 1996'da.
Deprem diye geçmiş kayıtlara, annesi de öyle.
Bir de kız kardeşi var, Elif.
Arkeoloji okumuş, şimdi maden işi ile uğraşıyor.
Gaya Madencilik.
Zaten asıl sahibi o değil.
Kim?
Serdar Yılmaz.
Serdar Yılmaz?
Görünürde namuslu bir adam da
uğraşmaya da gelmez çünkü arkası çok sağlam.
[Mustafa] Ne ilgin var ki bu adamla?
Hı. E, bilemiyorum.
Beklesene bir dakika burada.
Erhan, senin ne işin var onunla ya?
Atiye.
[Melek] Serdar!
Ne var hayatım?
Konuşmamız lazım.
Geliyorum.
Artık gidebilir miyim?
Önce şu parmak izini aldıralım da belki bir bilgiye ulaşırız.
Bak Atiye, burası İstanbul.
Başına her şey gelebilir. İstersen seni bir doktora götürelim.
Yok, hiç gerek yok.
O zaman al şunu.
Bir şeye ihtiyacın olursa, bir şey hatırlarsan beni ararsın, tamam?
Teşekkürler ama bana niye bu kadar yardım ediyorsunuz?
Kapıma geldiğin zaman bana baba dedin.
Benim hiç evladım olmadı, olsa da
böyle sahipsiz kalmasını istemezdim.
Hasan?
Buyurun amirim?
-Hanımefendiye eşlik et. -Tabii.
Ben de babamın sizin gibi olmasını isterdim.
[Atiye] Teşekkür ederim.
Güle güle.
[kapı çalınır]
[Ozan] Ha.
Selam.
Elif yok mu?
Duşta. Gel.
[Ozan] İçecek bir şey ister misin?
Hayır, sağ ol.
[Ozan] Gel.
[Ozan güler]
[hafif bir müzik çalar]
Siz Elif'le nereden tanışıyorsunuz?
Abisiyle Elif,
babamın manevi evlatları. Biz birlikte büyüdük.
[Ozan] Oh.
Oh! Siz nereden tanıştınız?
Bizim ortak bir arkadaşımız, Merve, Elif'in yardımcıya ihtiyacı var deyince...
[Ozan] Ha.
Ne var senin böyle gözlerinde?
Böyle bir...
...sık saklar gibi bir...
...hâlin var.
[Elif] Aşkım...
Ah.
Atiye! Hoş geldin.
Hoş bulduk.
Seni yalnız zannediyordum, sabah gelirim.
Yok canım, seni bekliyordum zaten.
Ben gidiyorum.
[Elif] Oldu o zaman, görüşürüz.
Ben üstümü değiştireyim, başlayalım.
Sen geç, keyfine bak. Hemen geliyorum.
Tamam.
[gerilim müziği çalar]
[Serap] O topraklarda bin yıllardır gizlenen bir sır var.
Atiye onu bulmaya geldi.
Onun önündeki tek engel senin kocan.
Vakit geldiğinde bir yol ayrımına geleceksin Melek.
Kocana hakikati sen göstereceksin.
Eğer yapamazsan...
...oğlunu kaybedeceksin.
Bana söylemek istediğin bir şey var mı Serdar?
Çok zor bir mesleğin var hayatım.
Bir sürü deliyle uğraşıyorsun.
Bir kez daha sormayacağım.
Benden gizlediğin bir şey var mı?
Hayır Melek, yok.
Yok.
Ne düşünüyorsun?
Çok güzel oluyor.
Gerçekten mi?
[Elif] Süper! Çünkü yarın son provası yapılacak.
Abim evleniyor da.
Öyle mi?
Ne güzel.
E, bu arada
Ozan'la olduğumuzu kimse bilmiyor.
Sen de bilmiyorsun, tamam mı?
Tabii, tabii...
...de neden kimse bilmiyor?
Ozan'la biz kardeş gibi büyüdük.
O yüzden ailesinin tepki göstermesinden korkuyor.
Ama iyi haber, yakında söyleyeceğiz...
...ya da söylemek zorunda kalacak.
Elif, haddimi aşmazsam bir şey sorabilir miyim?
Sor tabii.
Sence seninle olduğunu kimseye söylemeyen bir adam
seni gerçekten hak ediyor mu?
Pardon, pardon haddimi aştım. Ben ne yapayım?
Bence önce rahatlayalım.
Banyo orada. Sana giyebileceğin rahat bir şeyler getireyim.
[bebek ağlar]
[Atiye] Bu... Bu battaniye?
Ha, o mu? O çok acayip ya.
Geçen gün kapının önüne bırakmışlar.
Not da vardı içinde.
Ne notu?
Neydi?
"Hâlâ yanındayım." mı?
Öyle bir şey, anlamadım.
Mesela bak, bir de mektup atmışlardı kapının altından.
Bence kesin adresi karıştırıyorlar.
[nefes verir]
Neredesin Ozan? Merak ettim seni.
Geldim işte anne, ne oluyor ya?
Sen Serap diye biriyle tanıştın mı? Ya da Atiye diye biriyle?
-Atiye mi? -Hı.
Niye sordun?
Bir hasta ile uğraşıyorum, kafamı karıştırdı.
Şuna bir baksana.
Tanıyor musun?
[Melek] Hı?
Elif'in yanında işe başladı bu.
Elif'in mi?
[Ozan] Hı.
Ne oluyor anne ya?
-Ha? -Niye endişelisin sen böyle?
Bir şey yok.
Bunu bana da atsana.
Tamam, atıyorum.
Oo, Ozan Beyler de teşrif etmişler.
Evin yolunu buldun yani?
Müsaadenizle.
Bir şey yok.
[gerilim müziği çalar]
[Atiye] O kaza hiç olmadı.
Elif hiç evlat edinilmedi.
Nazım depremde öldüyse belki de orayı hiç bulmadı.
E, o zaman Erhan'ın orada ne işi var, ne saklıyor?
[derin nefes alır]
Mustafa Bey, iyi akşamlar.
Sizden bir şey rica edeceğim.
[Atiye] Göbeklitepe yok.
Erhan beni tanımıyor.
İnanmıyor da.
Ne yapacağım anne?
[ambulans sireni çalar]
O seni hatırlamıyorsa...
...sen onu hatırlıyorsun.
O inanmasa da...
...sen ona inanıyorsun.
Onu da inandırabilirsin.
Ama işte o da orayı bulamıyor, bana nasıl yardımcı olacak?
Bir yol kapalıysa...
...başka bir yol olduğunu görebilmen içindir.
A, Mustafa Bey! Teşekkür ederim buraya geldiğiniz için.
[Mustafa] Rica ederim kızım.
[Atiye] Nazım Kurtiz'in öldüğü kesin, değil mi?
Kayıtlar öyle gösteriyor.
Peki kişisel eşyalarına ulaşamaz mıyız?
Belki araştırma notları, bir günlüğü falan vardır.
Çok zor. Çok zaman geçmiş Atiye.
Niye burada buluşmak istedin?
Sizi biriyle tanıştırmak istiyorum. Buyurun.
Annem, Serap.
E, Mustafa Bey. Bana çok yardımcı oldu.
Memnun oldum.
Biz daha önce tanışmış mıydık?
[geleneksel müzik çalar]
Ama yok,
yani tanışsak hatırlardım.
Hafıza dediğimiz şey...
...kilitli odalar gibidir.
O odalar sadece geçmişe değil,
başlangıca kadar uzanır.
Her şeyin en başına.
Belki de başlangıç şimdidir.
Onu buradan çıkarmama yardımcı olabilir misiniz?
Elimden geleni yaparım.
Durmayacaksınız. Kazılar devam edecek.
[bateri çalar]
Ali, beni iyi dinle.
Gerekirse yevmiyeleri iki katına çıkarın. O kazı durmayacak.
Erhan Bey.
Ne zaman vazgeçeceksiniz paramızı sokağa atmaktan?
Şu an hiç sırası değil Ozan.
Erhan, Urfa'nın yarısı kazmışsınız.
Ne çıktı? Sıfır.
Ozan, niye kendi işinle ilgilenmiyorsun?
Pardon, unuttum. İşin yok, değil mi?
Çok ayıp Erhan. Ben senin işinle dalga geçiyor muyum?
E, pardon, geçiyorum.
-Geç kalmadım, değil mi? -Yok. Gelin hanım da yeni geldi zaten.
[çınlama ve silah patlaması]
-Selam, Hannah ben. -Atiye.
Hayırlı olsun. Düğün ne zaman?
İki gün sonra.
İki gün? Ay, çok az kalmış.
Evet, o yüzden bizim acilen şunu halletmemiz lazım.
-Bir de etek boyunu halletmemiz lazım. -[Atiye] Tamam.
-Yere sıfır mı olsun? -[Elif] Bence sıfır olsun. Sen ne dersin?
Sen ne diyorsan o.
Okey, yere sıfır yapıyoruz o zaman.
[Elif] Evet.
Senin geldiğin iyi oldu. Elif çok yorulmuştu.
[Elif güler]
[Elif] Yetiştiremem diye korktuğunu biliyorum.
Ama abiminkini bile bitirdim, burada.
Tabii ki almaya gelmedi, sen götürürsün.
-[Hannah] Dün geldi çünkü. -[Elif] Hı?
Biraz canı sıkkındı ama toparladım.
[Elif güler]
Sen toparlamayacaksın da kim toparlayacak?
A, Atiye.
Siyah makasla keselim, o masada galiba. Alabilir misin?
-Getiriyorum. -Hı hı.
[gerilim müziği çalar]
Ben hemen geliyorum.
Bir bakayım sana.
[köpek havlar]
Nazım Bey?
[Atiye] Dur, bekle bir saniye!
Erhan.
Geldin mi?
[Serdar] Korkma evladım.
Artık bana emanetsiniz.
Sen kimsin?
Ben, Serdar Amcan.
Çok geçmiş olsun.
Sağ ol.
Allah'tan yaralı bile yok.
Evet, çok şükür.
Ben sana karşı da mahcubum sonuçta. Yani, eğer bırakmak istersen anlarım.
Erhan, oğlum.
Ben sana inanıyorum.
Orada bulacağımız şey o kadar kıymetli ki
bütün bunlara değecek.
Çok yaklaştın.
Hissediyorum.
[müzik temposu yükselir]
[Erhan] Babamdan kalan bir anı dışında bir kanıtım yok.
Ama sen bana olan inancını hiç kaybetmedin.
Erhan, eğer o tapınakları bulabilirsen
tarihe geçeceksin.
O zaman seninle o kadar gurur duyacağım ki.
Bunların lafını etmeye bile değmez.
O vakit,
baban da yukarıda bir yerde seni görecek.
Emin ol, o da seninle gurur duyacak.
Nazım Bey.
Lütfen, konuşmamız lazım.
Ben, Atiye. Zühre'nin torunuyum.
[Nazım] Hişt.
Yukarı gel.
Bu arada, garip bir şey oldu geçen gün.
Bir kız geldi tepeye.
Tapınaklardan bahsetti, mağaralardan bahsetti.
Çok şey söyledi.
Hatta orada bir taş bulmuş.
Neyse yani, güvenlik önlemlerini artırmamız lazım.
Zaten köylülerle yeterince uğraşıyoruz.
Orada hâlâ tapınakları aradığımızı düşünürlerse
bizim için çok zor olur.
Kızın adı Atiye mi?
Sen nereden bildin?
O kıza dikkat et. Kafanı karıştırabilir.
Bir daha görürsen haberim olsun.
Acıktın mı?
Melek Anne'nin yemeklerini özlemişsindir, ha?
[gerilim müziği çalar]
Sen gerçekten o musun?
Atiye misin?
Evet.
Artık beni bulduğuna göre...
...anlatacaklarımı duymaya hazır mısın Atiye?