NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
UWAGA – WSTĘP WZBRONIONY OBIEKT MONITOROWANY
Cześć.
Zacznijmy od początku.
Dlaczego tu jesteś?
A ty?
To wszyscy wiedzą, szukamy minerałów.
KOPALNIA GAIA
Podaj prawdziwy powód.
Powiedziałaś, że wiele wiesz. Co to znaczy?
Pod ziemią są świątynie.
Zbudowane wcześniej niż piramidy z Egiptu.
Tysiące lat temu.
Nie ma na to dowodów.
Twój ojciec, pan Nazım, odkrył tu jaskinię.
Muszę ją znaleźć.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Szukamy tu minerałów, nie mamy innych zamiarów.
Ali? Skąd to?
Z południowej bramy.
Do auta.
- Odprowadź panią. - Nie skończyłam.
A ja tak. Nie mam czasu na te bzdury.
Wiesz, że to nie bzdury.
Posłuchaj mnie.
To stara plotka.
Narobiliście nam wystarczająco kłopotów.
A teraz przepraszam.
A to?
Wiesz, co to jest?
- Gdzie to znalazłaś? - W Göbekli Tepe.
Nie wolno tam wchodzić.
Zatrzymam to.
- Odprowadźcie panią. - Erhan!
Kłamiesz, ale dlaczego?
Jesteście przeklęci! Nie chcemy was tu!
- Ktoś jest w środku? - W porę wyszli.
- Ranni? - Nic poważnego.
Przynieś mapę.
Który to już raz?
Mamy dość! Przeklęty jak jego ojciec!
Dość! Wynocha stąd!
Erhan!
Nigdzie nie pójdziemy!
Nie możemy już kopać!
Będziemy, jeśli zajdzie taka potrzeba!
- Ali, przynieś mapy do gabinetu. - Dobrze.
Dzięki.
Wiem, że gdzieś tu jesteś. Pod ziemią.
Nic na nią nie mam.
Żadnego aktu urodzenia, odcisków palców.
Zero telefonów czy kont w banku na jej nazwisko.
Nie ma nic.
To co jest tutaj?
Nagranie z monitoringu.
Pojechała autobusem do Urfy.
Dziewczyna się znalazła, więc moja misja dobiegła końca.
Jeśli pozwolisz, wrócę do mojego życia.
Nie, schätze. Nie.
Misja dopiero się zaczęła.
Będziemy ją obserwować z daleka.
Nie dotkniemy jej. Na razie.
Dlaczego jest taka ważna?
Gdybyś wiedziała, nie byłabyś taka zblazowana.
Jestem zmęczona.
Nie wiem, kim jestem. Nikt nie wie, kim jestem.
Wiesz, co powiedział Shams?
Nieważne, za kogo mają cię ludzie,
nieważne, co o tobie mówią,
jesteś tym, kim jesteś.
Skąd nazwa Göbekli Tepe?
Nasi przodkowie ją nadali.
Uznali, że wygląda jak brzuch ciężarnej kobiety.
Bierzesz jeden z kamieni wokół drzewa i rysujesz na nim gwiazdę,
by przyśniła ci się kobieta z gwiazdą.
Masz.
Zaczynasz własną podróż.
Mówią, że jeśli przyśni ci się kobieta z gwiazdą,
wyleczy cię.
Ty i twoje dziecko przeżyjecie.
Jeśli Allach zechce.
Kobieta z gwiazdą istnieje. Widziałam ją.
Naprawdę?
Tak. Nie traćcie nadziei.
Serap.
Kto cię odwiedził?
Mówiłam, że przyjdzie.
Dlaczego cały ten czas jej nie było?
Bo nie nadszedł jeszcze czas.
Nie masz córki.
Nigdy nie rodziłaś.
Nie ma o tym wzmianki.
Posłuchaj mnie.
Będziesz musiała jej pomóc.
Dlaczego miałabym pomagać twojej córce?
Bo sama jesteś matką.
Uważaj na swojego syna, Melek.
O czym ty mówisz?
Przeszłość i przyszłość się zmienią.
Muszą się zmienić.
I ty również.
Tak, mamo?
Ozan, gdzie jesteś?
Wszystko dobrze?
Tak.
- Co jest? - Nie wróciłeś wczoraj do domu.
Gdzie jesteś?
Zabalowaliśmy u przyjaciela. O co chodzi?
Co się dzieje?
Dobrze.
Wróć dziś wcześnie.
Dobrze, sułtanko Melek.
Elif!
Elif.
Co jest?
- Ozan... - Kiedy przestałaś brać pigułki?
Kiedy przestałaś je brać?
Dwa miesiące temu.
Dwa miesiące.
Chcesz umrzeć? A co, jeśli zajdziesz?
- Chcę spróbować. - Więc i umrzeć.
Nie.
Chcę urodzić!
Chcę być matką! Chcę, byśmy byli rodziną!
Elif, kochanie...
Nie wiesz, że kobiety w ciąży umierają?
Skąd wiesz? Może ze mną będzie inaczej.
Może znajdą lek. Może mnie się to nie przytrafi.
Elif.
Weź pigułkę albo z nami koniec.
Decyduj.
Dobrze, wezmę pigułkę,
jeśli przestaniemy kłamać.
Powiemy o wszystkim ludziom.
Dobrze.
Masz.
Więcej tego nie rób.
Dokumenty do kontroli.
Proszę dowód osobisty.
Dowód, proszę.
Komendant chce panią widzieć.
POLICJA
Tata?
Komendancie?
Wejdź, usiądź.
Proszę.
Nie znaleźliśmy o tobie informacji.
Więc są dwie możliwości.
Albo ktoś skasował twoje dane,
albo nie nazywasz się Atiye.
Chcę ci pomóc.
Po to cię ściągnąłem.
Dziękuję.
Przypomniałaś sobie coś? Rodzinę? Przyjaciół?
Chodzi mi po głowie jakieś nazwisko, może mi pan pomoże.
Jakie nazwisko?
Erhan Kurtiz, archeolog.
Poszukaj Erhana Kurtiza, archeologa.
I niech nam dadzą herbaty.
Czy wolałabyś kawę?
Nie.
Cześć.
Schätze, tęskniłam za tobą.
Ja też, kochanie.
Może powinieneś odpuścić.
Hannah, proszę.
Dobrze.
Muszę tam wrócić po ślubie. Kopiemy w nowym miejscu.
Możemy go przełożyć, jeśli chcesz.
- Dla mnie to bez różnicy. - Niczego nie przekładamy.
Dobrze? Nie martw się.
Zjedzmy śniadanie.
Zacznij, jeśli jesteś głodna. Zaraz przyjdę.
Dobrze.
Będę czekać.
Dobrze, synku. Brawo, tylko tak dalej.
Tato.
- Tak, synku? - Co piszesz?
Piszę o jaskinich pełnych fioletowych skał.
To bajka?
Nie, jest prawdziwa. Zobacz.
Chodź, popatrz.
Tutaj, pod ziemią.
Nikt nie wie, gdzie jest. A pełno w niej takich skał.
Zabiorę cię, gdy będziesz starszy.
Ale na razie nikomu o niej nie mów. Obiecujesz?
- Tak. - Grzeczny chłopiec.
TRZĘSIENIE ZIEMI W URFIE
Murat?
Jesteś w laboratorium?
Wysyłam ci próbkę, zbadamy ją. To pilne.
Ojciec Erhana, Nazım, zmarł w Urfie w 1996 roku.
W trzęsieniu ziemi.
Zmarła też jego matka. Ma siostrę, Elif.
Studiował archeologię. Teraz pracuje w górnictwie.
W kopalni Gaja.
Nie jest jej właścicielem.
A kto jest?
Serdar Yılmaz.
Serdar Yılmaz?
Wydaje się porządny,
ale nie warto z nim zadzierać.
Ma koneksje.
KOPALNIA GAIA
Co cię z nim łączy?
Nie wiem.
Poczekaj tu.
Erhan, co masz z nim wspólnego?
Atiye.
Serdar!
Co tam, kochanie?
Musimy pogadać.
Idę.
Mogę już pójść?
Najpierw pobierzmy odciski palców. Może coś znajdziemy.
Atiye, jesteśmy w Stambule.
Wszystko się może zdarzyć. Może pójdziesz do lekarza?
Nie, dziękuję.
Więc weź to.
Zadzwoń w razie potrzeby albo jeśli sobie coś przypomnisz.
Dziękuję, ale dlaczego jest pan taki pomocny?
Gdy do mnie przyszłaś, nazwałaś mnie tatą.
Nigdy nie miałem dziecka, ale gdybym je miał,
nie chciałbym, by zostało same.
Hasan?
Tak?
- Odprowadź ją. - OK.
Chciałabym mieć takiego ojca.
Dziękuję.
Do widzenia.
WENUS ELIFF
Cześć.
Jest Elif?
Pod prysznicem, wejdź.
Napijesz się czegoś?
Nie, dzięki.
Zapraszam.
Skąd znasz Elif?
Mój ojciec zaadoptował ją i jej brata.
Razem dorastaliśmy.
A ty skąd ją znasz?
Mamy wspólną znajomą, Merve. Powiedziała, że potrzebuje asystentki...
Co takiego masz w oczach?
Jakbyś...
skrywała sekret...
czy coś.
Kochanie...
Atiye. Cześć.
- Myślałam, że jesteś sama. Wrócę później. - Nie, czekałam na ciebie.
Ja wychodzę.
Dobra, na razie.
Ubiorę się i zaczynamy.
- Rozgość się, zaraz wrócę. - Dobra.
W tej ziemi jest sekret ukrywany od tysięcy lat.
Atiye przybyła go odkryć.
Jedyną przeszkodą jest twój mąż.
Gdy nadejdzie moment, staniesz w obliczu wyboru.
To ty pokażesz mężowi prawdę.
Jeśli ci się nie uda,
stracisz syna.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Masz bardzo trudną pracę.
Zajmujesz się wariatami.
Spytam cię tylko raz.
Czy coś przede mną ukrywasz?
Nie, nic nie ukrywam.
Naprawdę.
- I co myślisz? - Bardzo ładna.
Serio? Świetnie! Jutro ostatnia przymiarka.
- Mój brat się żeni - Naprawdę?
Jak miło.
Jak coś
to nikt nie wie, że jestem z Ozanem.
Więc ty też nie wiesz.
Pewnie.
Dlaczego to ukrywacie?
Dorastaliśmy razem jak brat i siostra.
Więc boi się reakcji rodziny.
Ale na szczęście niedługo im powiemy.
Będzie musiał.
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Nie sądzisz, że facet, który nikomu o was nie mówi, na ciebie nie zasługuje?
Wybacz, przesadziłam. Co mogę zrobić?
Najpierw się zrelaksujmy.
Tam jest łazienka, przyniosę ci wygodne ciuchy.
- Co to za kocyk? - Ten? To dziwne.
Ktoś zostawił go pod moimi drzwiami. Był w nim liścik.
Jaki?
Jak to szło?
„Wciąż jestem przy tobie”.
Coś takiego. Nie zrozumiałam.
Ktoś też wsunął mi pod drzwi list.
Chyba pomylił adres.
Gdzie byłeś? Martwiłam się.
Już jestem. Co się dzieje?
Znasz kogoś o imieniu Serap? Albo Atiye?
Atiye?
Dlaczego pytasz?
Moja pacjentka namieszała mi w głowie.
Spójrz na to.
Znasz ją?
Zaczęła pracować dla Elif.
Co?
Co się dzieje?
- Dlaczego się martwisz? - To nic takiego.
Wyślij mi to.
Dobrze, już.
Pan Ozan nas zaszczycił.
Więc odnalazłeś drogę.
Jeśli pozwolisz...
To nic.
TYSIĄCE LUDZI GINĄ W TRZĘSIENIU ZIEMI
KURTİZ GINIE
To się nie wydarzyło.
Elif nie adoptowano.
Jeśli Nazım zginął, może nie odnalazł świątyni.
Ale co robiłby tam Erhan? Co ukrywa?
Panie Mustafo, dobry wieczór.
Mam prośbę.
Göbekli Tepe nie istnieje.
Erhan mnie nie poznaje,
nie wierzy mi.
Co mam zrobić, mamo?
On cię nie pamięta,
ale ty jego tak.
On ci nie wierzy,
ale ty wierzysz jemu.
Spraw, by i on uwierzył.
On nie może znaleźć tego miejsca. Jak ma mi pomóc?
Jedna ścieżka się zamyka,
byś mogła zobaczyć, że istnieje inna.
Panie Mustafo!
Dziękuję, że pan przyszedł.
Nie ma za co.
- Jest pan pewien, że Nazım nie żyje? - Tak mówią akta sprawy.
Da się uzyskać dostęp do jego rzeczy?
Może miał notatki z badań albo dziennik?
Wątpię. Minęło tyle czasu.
Po co się tu spotkaliśmy?
Chcę panu kogoś przedstawić. Proszę.
To moja mama, Serap.
To pan Mustafa. Bardzo mi pomógł.
Miło mi.
Spotkaliśmy się już?
Nie.
Pamiętałbym.
Pamięcią nazywamy...
zamknięte pokoje.
Prowadzą one nie tylko do przeszłości,
ale i do początku.
Do początku wszystkiego.
Może początek jest teraz.
Pomoże mi ją pan stąd wyciągnąć?
Postaram się.
Nie przestaniecie. Kontynuujcie wykopy.
Ali, posłuchaj mnie.
Jeśli musisz, podwój pensje. Nie przestajemy.
Szanowny panie, kiedy przestanie pan wyrzucać pieniądze w błoto?
Nie teraz, Ozan.
Przekopałeś pół Urfy.
I co z tego masz? Nic.
Może zajmiesz się swom interesem?
Zapomniałem, że go nie masz.
Wrednie. Czy ja się naśmiewam z twojej pracy?
A czekaj, tak.
- Nie spóźniłam się? - Panna młoda dopiero przyjechała.
- Cześć, jestem Hannah. - Atiye.
Gratulacje. Kiedy ślub?
Za dwa dni.
Serio? To już zaraz.
Tak. Dlatego musimy się pospieszyć.
- I zajmiemy się krawędziami. - Dobrze.
- Ma być do ziemi? - Chyba tak, a ty co sądzisz?
Cokolwiek powiesz.
No to będzie to ziemi.
Dobrze.
Fajnie, że się pojawiłaś. Elif była wyczerpana.
Boisz się, że nie skończę na czas.
Ale zrobiłam już garnitur bratu.
Nie odebrał go, więc możesz go zabrać.
Wrócił dopiero wczoraj.
Marudził, ale go rozweseliłam.
Kto inny jak nie ty?
Użyj czarnych nożyczek. Są na stole.
- Przyniesiesz? - Tak.
Zaraz wracam.
Niech no ci się przyjrzę.
Pan Nazım?
Proszę zaczekać!
Erhan.
Jesteś.
Nie bój się.
Teraz ja się tobą zajmę.
Kim pan jest?
Jestem wujek Serdar.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Dobrze, że nikt nie ucierpiał.
Na szczęście.
Czuję, że cię rozczarowałem. Jeśli chcesz przestać, zrozumiem.
Erhan, synu.
Wierzę w ciebie.
Znajdziemy tam coś tak cennego, że wynagrodzi nam trud.
Jesteś blisko.
Czuję to.
Nie mam żadnych dowodów, tylko wspomnienie ojca.
Ale nigdy nie przestałeś mi ufać.
Jeśli znajdziesz te świątynie,
przejdziesz do historii.
Będę z ciebie tak dumny,
że reszta odejdzie w niepamięć.
I wtedy...
twój spojrzy na ciebie z nieba.
Na pewno też będzie dumny.
Panie Nazım?
Musimy porozmawiać.
Jestem Atiye, wnuczka Zühre.
Wejdź.
Parę dni temu stało się coś dziwnego.
Zjawiła się dziewczyna.
Mówiła o świątyniach i jaskiniach. I nie tylko.
Znalazła tam nawet kamień.
Musimy zwiększyć środki bezpieczeństwa.
Mieszkańcy sprawiają kłopot.
Jeśli dowiedzą się, że szukamy świątyń,
będzie jeszcze trudniej.
Nazywa się Atiye?
Skąd o tym wiesz?
Uważaj na nią. Może ci namieszać w głowie.
Daj znać, jeśli przyjdzie.
Jesteś głodny?
Pewnie tęskniłeś za kuchnią Melek.
Naprawdę nią jesteś?
Jesteś Atiye?
Tak.
Skoro mnie już znalazłaś...
jesteś gotowa na to, co ci powiem?
Napisy: Marta Przepiórkowska