NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL KOMEDIOWY
Wcale tak nie powiedziałem. Znów to robisz.
Halo?
Co ty wyprawiasz?
Chuj jebany. Co jest?
Co jest? Jedź! Co?
Wyminę dupka.
Co do chuja?
Dalej, jedź!
Co jest? Nie umiesz, kurwa, jeździć?
- Nie. - Co?
Nie umiem, kurwa, jeździć.
Nie znam się na tym szajsie i mam pietra.
Co ty pierdolisz? Nie umiesz jeździć?
Nie każdy wszystko umie. Nie tylko jeździć samochodem…
- Zjedź na bok. - Dobra.
Nie mogę, nie umiem…
O Boże. Złap kierownicę.
Dobra.
- Zabolało? - Owszem. Zabolało.
Może jedziesz na rozmowę o pracę,
a ja jestem szefem.
Nie jadę na rozmowę o pracę!
- Może za rok? - O Boże.
Wszyscy będą cię chwalić, a ja na to: „Chwila. Gościu wrzeszczy”.
Zjedź, kurwa, na bok!
- Nie mogę! - Czemu?
- Już dobrze. Dziękuję. - Co?
Spoko. Nie chcesz mi pomóc. Wolisz wrzeszczeć.
Kurwa.
To tylko klakson.
Skąd mam wiedzieć? Wiesz…
- Coś ci powiem. - Co?
- Nawrzeszczałeś na mnie. - O Boże.
Zamknęła laptopa, jak mnie zobaczyła.
Ja na to: „Myślisz, że podglądam, co robisz?
Zjechałem cały świat”.
Zjechałeś cały świat. Miałbyś kraść jej pomysły?
Właśnie. Biorę pomysły od kobitki z kafejki.
Byłeś w Egipcie.
Mieszkałem tam przez miesiąc.
Imprezy z Halem są najlepsze.
- Zrzucamy się na rachunek? - W dziesiątkę?
Graliście kiedyś w debetową ruletkę?
O Boże!
Hal to geniusz rozrywki. Bez dwóch zdań.
Podam zasady. Każdy daje swoją kartę.
- Dobra. - I wyciągamy jedną z czapki.
Ten, kogo wylosujemy, płaci za wszystkich.
- Dawajcie. - Super.
Każdy wieczór z Halem to jazda bez trzymanki.
- Widzisz dlaczego? - Słuchajcie.
Żyje się tylko raz.
Dlatego warto się dobrze zabawić.
Nocny marek z niego.
- Proszę. - Vicky, ty losuj.
- Z przyjemnością. - Werble, proszę.
- Bez podglądania. - To…
- Leslie. - Leslie!
Nie zapłacę.
- Co takiego? - Nie zapłacę rachunku.
Jebać to. Tyle forsy. Nie płacę.
Gdybym przynajmniej wziął gryza od każdego albo coś…
Nie. Nie chcę. Nie zamierzam płacić.
- Wiesz co… - Nie zapłacę.
W takim razie sam zapłacę.
- Dobra, pasuje. - Nie musisz tego robić.
- Spoko. To był mój głupi pomysł. - Spoko. Boże! Spoko.
Nie zapłacę, spoko. Pewnie, że spoko, bo nie zapłacę.
Nie zapłacę.
- To za całość. - Oczywiście.
Linda, chodzisz z tym draniem?
- Co? - Chodzisz z tym wielkim draniem?
David czy jakoś tak?
Tak, wciąż z nim chodzę.
To kawał drania!
Bydlak z niego.
Linda…
Rzuć go, kochana.
Wybieracie się na wystawę Cheryl?
Kurwa, mogłem skłamać! Nie!
Kurwa!
Co?
Mogłem zmyślić jakiś powód,
zamiast mówić, że nie zapłacę.
Nienawidzę tej zabawy.
Nienawidzę jej.
Zawsze jej nienawidziłem.
Przecież wiecie.
Nienawidzę tej zabawy.
Nie, to nieprawda, bo…
Dawaj to.
- Nie. To moje. - Dawaj natychmiast!
- Nie. Nie, nie! - Nie, wybaczcie.
Nie mam nastroju na kelnerski kabaret.
Jasne? Zwykle mnie to bawi. Lubię „trzech zabawnych kelnerów”.
Ale nie teraz. Nastrój mi siadł, bo zapomniałem skłamać.
Chwila. Mówiłeś, że to stolik dla pięciu osób?
- Nie. Dla czterech. - Mówiłeś, że dla pięciu.
To odmładza. Spraw sobie wrotki.
- Chciałabym się odmłodzić. - To spraw sobie wrotki.
- Hej, solenizantko! - O Boże!
- Matt Alex, przyszedłeś. - Na cały wieczór.
Specjalista od najzabawniejszych atrakcji. Poprzednio zamówił mi magika.
- Gościu wymiatał. - Co tym razem?
Spodoba ci się.
Podobno ktoś tu ma urodziny.
Ale cyrk.
- O Boże, Matt! - Cyrk.
Parodysta Johnny'ego Carsona, ale numer.
- Nie spodziewałam się. - Cyrk.
Omal zapomniałem. Przeprowadzałem się
i miałem tyle na głowie, ale chciałem podnieść poprzeczkę.
O kurde, Johnny Carson mnie uderzył.
- Co jest? - Co ty wyprawiasz?
Wolno mu!
- Co mu wolno? - Bić. Wolno mu bić ludzi.
- A pan to kto? - Jestem ze Stajni Sław.
To mój człowiek. Jeden z Carsonów.
- Właśnie uderzył Todda. - No tak.
Dlatego przybiegłem, wrzeszcząc, że mu wolno.
Tak nie wolno. To napaść. Karana prawem.
Pani kumpel zamówił go dla jaj
po bardzo niskiej cenie. Przy takiej stawce
w Stajni Sław wolno mu bić ludzi.
Nic nie szkodzi!
Ale oberwał. Kto to?
- Nasz przyjaciel. - Ale mu przygrzał.
Nic nie szkodzi.
- Spokojnie! Nic nie szkodzi. - Matt, co jest?
- Nie wiedziałem, że mogą bić. - Nie mogą.
Nie wiedziałem, że przy takiej stawce mogą.
Cyrk.
Johnny, idź do gości!
Idź do ludzi. No już.
Ruchy! Zrób rundkę.
Mój Boże. Przepraszam.
Muszę go poganiać, żeby wszyscy go zobaczyli.
- Czyj to dom? - Mój.
W okolicy nie ma fajnych knajp.
Co? Bez urazy,
ale zrobił to dla żartu i po niskiej cenie
i teraz wiemy, że w Stodole Sław…
Albo Stajni Sław.
- …pozwalacie im bić ludzi. - Wcale nie.
A nie, racja. Przy takiej stawce pozwalamy.
Sam nie wiem, co mówię.
Biorąc to pod uwagę,
zastanawiamy się, czy jest jakaś opcja,
żeby każdy dostał, czego sobie życzy.
- Wiem, że to nie pana wina. - Co ty, kurwa, wyprawiasz?
- Kto to? - To mój George Kennedy.
- Tak na dokładkę. - Po co mi George Kennedy?
Dlatego jest na dokładkę.
I dlatego nie wolno mu bić ludzi!
Jemu nie wolno. Carson może napierdalać.
Wazony też?
Owszem.
Mnie się to podoba. Fajna sprawa.
- Dobra. Dzięki. - Jest super.
- Wielkie dzięki. - On też jest od pana?
Przejrzała mnie pani. To mój George Bush. Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Ty nie możesz bić!
Obaj, do przyczepy!
Posłałbym ich na kawę,
ale nie ma tu żadnych knajp.
To bardzo miła dzielnica.
Rany, Carsona właśnie ścięło.
Nosicie się z zamiarem prowadzenia
własnego Korpo-konkursu Małych Mięśniaków?
To posłuchajcie mojej rady.
Zdecydowanie warto!
Jestem Dave Campor. Czempion Małych Mięśniaków w 1996.
Wygrałem 25 z 50 konkursów.
Wciąż uważam, że mogłem wygrać w Tucson.
Rany, jak ja za tym tęsknię.
Teraz moje mięśnie pracują tutaj.
Zarządzam jedną najprężniejszych filii Małych Mięśniaków
w Cincinnati.
Jadam w najlepszych restauracjach.
Najadam się do syta sałatką z czereśni i karkówki.
Mówią, że to zdrowa potrawa, ale tyle czereśni
i tyle mielonej karkówki nikomu nie wyjdzie na dobre.
Zajebista knajpa. Naprawdę się postarali.
Spodziewałem się więcej kosmosu, a ty?
Według mnie jest kosmicznie.
- To co? Wychodzimy? Boisz się? - Nie, jest fajnie.
Super. Kumpel polecił mi to miejsce.
Mówił, że wymiata. Chujek.
O proszę. Bomba. Chwileczkę.
Mój drink się dymi. Zgłaszam reklamację.
Pogadam z kapitanem.
- Gary, głuptas z ciebie. - Lubię pożartować.
A teraz poważnie, mówiłaś,
że masz kłopoty z siostrą.
To nie ma końca.
Za każdym razem, gdy robi postępy,
wraca do starych nawyków.
Musi ci być ciężko, Jeanine.
- Alarm! - Co u licha?
Alarm! Zbliża się statek bezzałogowy.
Co to… Dodatkowe atrakcje.
Co… Patrz. To się przesuwa.
Jak CGI. Sporo na to wybulili.
A gdzie drink dla kosmity?
Przybywam z planety pełnej robali.
Były mniej odrażające niż ta zbieranina.
Ja pierdykam.
Szukam inteligentnych form życia,
zdecydowanie nie przy stoliku numer siedem.
„Że co”?
Chcę uprowadzić idealnego przedstawiciela gatunku.
Stolik numer trzy. Bez szans.
- „Bez szans”. - Grubo.
Ale jaja.
Mój kumpel Bruce przechodzi przez to samo,
co twoja siostra.
Miał wszystko.
Stolik numer pięć. Laska myśli: „Było przesunąć w lewo”.
Odpuść na razie. Dobra.
Film o tej randce miałby tytuł Gwiezdne nudy.
Nie znasz mnie.
Ktoś uprowadził fajowość z tej randki.
Jej siostra jest narkomanką. Nudzi cię to?
Co?
- O tym rozmawialiśmy. - Daj spokój.
Wybacz, jeśli aż tak nudzi cię to,
że ona się boi o swoją siostrę, która tak kocha narkotyki,
że nie może przestać ich brać.
- Nie wiedziałem. - Otóż to!
Nic o niej nie wiesz. Przeszła istny koszmar.
Aby zarobić na szkolny piórnik, jej mama piła rzygi
w porannej audycji radiowej.
- Widziałeś? - Co?
Za każdym razem, jak złamała ołówek,
jej mama musiała pić rzygi w programie Davy'ego i Rascala.
To cię nudzi?
Piła je kilka razy?
Miała otwarte zaproszenie.
Słuchacze to uwielbiali.
Robiła to, by było ją stać na nasze piórniki i wycieczki na Florydę.
- To cię nudzi? - Nie.
Przykro mi, jeśli aż tak cię nudzi,
że moja mama tak opłacała wycieczki.
A raz wypiła słoik śluzu, żeby zarobić na plecak.
- Co nie? - Tak.
O Boże.
- Wypiła też sraczkę. - Nieprawda.
Myślałem, że tak było. Mówiłaś mi po drodze.
- Nie. - Słuchajcie, ja tylko żartowałem.
- Że jestem nudny? - Nie.
Oglądałem stanową egzekucję ojca za zabójstwo.
Co?
Zanim go usmażyli,
spojrzał mi w oczy i wrzasnął na cały głos:
„Nigdy nie zabijaj imprezy!”.
- Masz go za nudziarza? - Nie.
Nie masz pojęcia, co ktoś przeszedł
i kim jest. Nie mów, że nie umiem zaspokoić kobiety.
- Nie powiedziałem. - A uwaga, że mogłam przesunąć w lewo?
Właśnie. Co to miało znaczyć?
- To nie ma nic do rzeczy. - Już dobrze.
Po prostu wyciągnij głowę z tej głowy
i przyjdź tu, żeby nas przeprosić.
No dobra. Nie psujmy sobie wieczoru.
Zamówię paluszki z mozzarelli.
- Pychota. - Ponoć zupa jest bardzo dobra.
Przepraszam.
- A ty co za jeden? - Tamten.
No tak. Dobrze.
W sumie to zrozumiałe, że mogłeś nie wiedzieć
o naszej rozmowie o jej uzależnionej siostrze.
- Ledwo co tam słychać. - Domyślam się.
Skarbie, wylałaś marsjański koktajl na swoją piękną sukienkę.
Dostaniemy następny gratis?
- Co? - Marsjański koktajl.
Dostaniemy następny, bo kapnął jej na sukienkę?
- Jasne. - Super.
Gdybyś odmówił, dałbym wam recenzję,
że w mojej kukurydzy była główka LEGO.
Nieraz tak zrobiłem. Sprawdza się.
Napisy: Ewa Nowicka