ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΚΩΜΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Δεν είπα αυτό. Το κάνεις συνέχεια.
Εμπρός;
Τι κάνεις;
Μαλάκα. Έλα τώρα, ρε φίλε!
Έλα, φίλε. Προχώρα! Τι;
Θα τον περάσω τον μαλάκα.
Τι διάολο;
Έλα, ρε φίλε, προχώρα!
Πας καλά, ρε φίλε; Νύχτα το πήρες το δίπλωμα;
-Δεν έχω. -Τι;
Δεν ξέρω να οδηγάω, γαμώτο.
Δεν έχω ιδέα τι είναι όλα αυτά και φοβάμαι.
Μα τι λες; Δεν ξέρεις να οδηγείς;
Κανείς δεν τα ξέρει όλα. Η οδήγηση είναι το μόνο που…
-Απλώς μετακίνησέ το! -Εντάξει.
Δεν ξέρω πώς! Δεν μπορώ!
Θεέ μου! Πιάσε το τιμόνι.
Καλά.
-Πόνεσε; -Ναι, φυσικά και πόνεσε.
Αν πήγαινες σε συνέντευξη για δουλειά
κι ήμουν αφεντικό;
Δεν πηγαίνω για συνέντευξη!
-Μπορεί να πας σ' έναν χρόνο. -Θεέ μου.
Όλοι θα πουν "Φοβερός ο τύπος", κι εγώ θα πω "Για σταθείτε. Είναι φωνακλάς".
Πάρε το αμάξι σου!
-Δεν μπορώ! -Γιατί;
-Είμαι καλά, ευχαριστώ. -Τι;
Καλά είμαι, ευχαριστώ. Αντί να βοηθήσεις, φωνάζεις.
Γαμώτο.
Αυτή είναι η κόρνα.
Και πού να το ξέρω εγώ αυτό;
-Θα σου πω κάτι. -Τι;
-Μου φώναξες. -Θεέ μου!
Κλείνει την οθόνη της όταν κοιτάζω.
Λέω "Κυρά μου, βλέπω για να παίρνω ιδέες.
Είμαι κοσμογυρισμένος".
Είσαι κοσμογυρισμένος. Απ' αυτήν κλέβεις ιδέες;
Ευχαριστώ. Εμπνέομαι από μια κυρία σε ένα καφέ.
Έχεις πάει στην Αίγυπτο.
Έζησα έναν μήνα στην Αίγυπτο.
Δεν υπάρχει ο Χαλ σαν παρέα.
-Παιδιά, ρεφενέ; -Διά του δέκα;
Μισό λεπτό. Έχετε παίξει ρουλέτα με πιστωτικές;
Θεέ μου!
Ο Χαλ ξέρει να περνάει καλά. Το πιστεύω.
Ακούστε πώς πάει. Φέρτε τις κάρτες.
-Εντάξει. -Τις βάζουμε στο καπέλο, τραβάμε μία.
Ο κάτοχος της κάρτας πληρώνει για όλα.
-Να βλέπω κάρτες. -Φοβερό.
Κάθε μου έξοδος με τον Χαλ ήταν απίστευτη.
-Και τώρα βλέπεις γιατί. -Ακούστε.
Μία φορά γυρνάς την υδρόγειο.
Πρέπει να ξέρεις να περνάς καλά.
Είναι νυχτοπούλι.
-Ορίστε. -Βίκυ, τράβα εσύ μία.
-Μετά χαράς. -Ντραμς, παρακαλώ.
Εντάξει.
-Μην κλέβεις. -Είναι…
-Του Λέσλι. -Λέσλι!
Δεν πληρώνω.
-Πώς είπες; -Δεν πληρώνω τον λογαριασμό.
Είναι πολλά τα λεφτά. Δεν πληρώνω.
Ίσως να πλήρωνα αν είχα δοκιμάσει απ' όλα, αλλά…
Όχι. Δεν θέλω να το κάνω. Δεν θέλω να πληρώσω.
-Λοιπόν, ξέρεις κάτι; -Δεν πληρώνω.
Λέω να πάρω την κάρτα μου και να πληρώσω εγώ.
-Ωραία, ναι, δίκαιο. -Όχι, δεν είναι σωστό.
-Δεν πειράζει. Δική μου ιδέα ήταν. -Δεν πειράζει. Όλα καλά.
Εγώ δεν πληρώνω, πάντως. Όλα καλά, αρκεί να μην πληρώσω εγώ.
Δεν πληρώνω.
-Χρεώστε τα εδώ. -Μάλιστα.
Λίντα, είσαι ακόμα με τον αλήτη;
-Τι; -Είσαι ακόμα με εκείνο το γομάρι;
Τον Ντέιβιντ ή κάπως έτσι.
Ναι, είμαι ακόμα με τον Ντέιβιντ.
Μεγάλος αλήτης!
Τρελό κουμάσι.
Λίντα,
παράτα τον πια.
Θα πάμε στην έκθεση της Σέριλ;
Γαμώτο! Έπρεπε να είχα πει ψέματα! Όχι!
Γαμώτο!
Τι;
Ας είχα βρει δικαιολογία για να μην πληρώσω,
όχι να πω ευθέως ότι δεν πληρώνω!
Απαίσιο παιχνίδι.
Πάντα το έβρισκα απαίσιο.
Το ξέρετε όλοι.
Απαίσιο παιχνίδι.
Μπα, δεν είναι απαίσιο, γιατί…
Δώσ' το μου.
-Όχι. Εγώ το πήρα πρώτος. -Δώσ' το μου αμέσως.
-Όχι! -Όχι. Λυπάμαι, παιδιά.
Δεν έχω όρεξη να δω το κωμικό σόου των σερβιτόρων.
Εντάξει; Είστε αστείοι. Μου αρέσουν οι τρεις αστείοι σερβιτόροι.
Αλλά όχι απόψε, γιατί απόψε ξέχασα να πω ψέματα.
Μια στιγμή. Δεν είπες ότι κάθονταν πέντε άτομα εδώ;
-Όχι, είπα ότι θα ήταν τέσσερις μόνο. -Πέντε είπες.
Έχω ξανανιώσει. Να πάρεις πατίνια.
-Πολύ θα ήθελα να νιώσω παιδί ξανά. -Να πάρεις πατίνια, τότε.
-Να κι η εορτάζουσα. -Θεέ μου!
-Ματ Άλεξ, ήρθες. -Και θα μείνω όλη νύχτα.
Ο Ματ Άλεξ κάνει τα πιο μοναδικά δώρα. Πέρσι μου έφερε έναν ταχυδακτυλουργό.
-Ήταν πολύ καλός. -Τι έκανες φέτος;
Θα σου αρέσει, πιστεύω.
Κάποιος είπε ότι έχουμε γενέθλια.
Τρελό σκηνικό.
-Θεέ μου, Ματ! -Τρέλα.
Έφερες σωσία του Τζόνι Κάρσον. Θα γελάσουμε πολύ.
-Απίστευτο. -Τρέλα.
Μετακόμιζα και παραλίγο να το ξεχάσω.
Και λέω "Φέτος πρέπει να κάνω κάτι που να ξεπερνά το περσινό".
Θεέ μου. Ο Τζόνι Κάρσον με χτύπησε.
-Τι διάολο; -Τι σκατά κάνεις;
Επιτρέπεται!
-Ποιο πράγμα; -Να χτυπάει. Μπορεί να το κάνει.
-Εσύ ποιος είσαι; -Από τον Στάβλο των Αστέρων.
Δικός μας είναι ο Κάρσον.
-Καλά, αλλά χτύπησε τον Τοντ. -Ακριβώς.
Γι' αυτό μπούκαρα φωνάζοντας ότι επιτρέπεται, γιατί επιτρέπεται.
Δεν επιτρέπεται. Είναι βιαιοπραγία. Είναι παράνομο.
Κοίτα, ο φίλος σου πλήρωσε για να έρθει εδώ για πλάκα,
δίνοντας ένα εξευτελιστικά χαμηλό ποσό. Και για αυτό το ποσό,
στον Στάβλο των Αστέρων επιτρέπουμε τα χτυπήματα.
Όλα καλά!
Του την άστραψε. Ποιος είναι;
-Ένας φίλος μας. -Του 'δωσε και κατάλαβε.
Όλα καλά!
-Παιδιά! Σας παρακαλώ. Όλα καλά. -Ματ, τι φάση;
-Δεν ήξερα ότι γίνεται. -Δεν γίνεται.
Δεν περίμενα να πει πως, γι' αυτό το ποσό, γίνεται.
Τρέλα.
Τζόνι, κάνε καμιά γύρα!
Πήγαινε και σ' άλλους, όχι μόνο σ' αυτούς.
Κουνήσου! Άντε! Κάνε καμιά γύρα!
Θεέ μου! Λυπάμαι.
Πρέπει να τον σέρνω με το ζόρι για να τον δουν όλοι.
-Ποιανού σπίτι είναι; -Δικό μου.
Δεν έχει ωραία εστιατόρια εδώ.
Τι; Κοίτα, δεν θέλω να σε προσβάλω,
αλλά αφού ήταν για πλάκα, έδωσε μικρό ποσό,
που τώρα ξέρουμε ότι στο Βαγόνι των Αστέρων…
Στάβλο των Αστέρων.
-Επιτρέπεται να χτυπάνε. -Δεν επιτρέπεται.
Ναι, σωστά. Για αυτό το ποσό, επιτρέπεται να χτυπάνε.
Συγγνώμη, δεν ξέρω τι λέω.
Και τώρα που καταλάβαμε πώς πάει,
θα θέλαμε να μάθουμε αν υπάρχει κάποιος τρόπος
να μείνουμε όλοι ευχαριστημένοι.
-Ξέρω ότι δεν φταίτε εσείς. -Τι στα κομμάτια κάνεις;
-Ποιος είναι αυτός; -Ο Τζορτζ Κένεντί μου.
-Τον έφερα ως μπόνους. -Ζήτησα εγώ Τζορτζ Κένεντι;
Όχι. Γι' αυτό είναι μπόνους.
Και γι' αυτό δεν επιτρέπεται να χτυπάει!
Αυτός δεν επιτρέπεται. Ο Κάρσον μπορεί να χτυπάει όσο θέλει.
Κάνει να χτυπάει βάζα;
Ναι, κάνει.
Γουστάρω που χτυπάνε. Έχει πλάκα.
-Ευχαριστώ. -Είναι φοβερό.
-Ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ. -Εσύ τον έφερες;
Με τσακώσατε. Είναι ο Τζορτζ Μπους μου. Τι στο καλό κάνεις;
Δεν κάνει να χτυπάς!
Πηγαίνετε και οι δύο στο αμάξι.
Θα τους έστελνα σε κανένα καφέ,
αλλά δεν έχει τίποτα στην περιοχή.
Είναι πολύ καλή γειτονιά.
Θεέ μου, ο Κάρσον λιποθύμησε.
Αν σκέφτεστε να αποκτήσετε
τον δικό σας Διαγωνισμό Φουσκωτούληδων,
ίσως έχω μια καλή συμβουλή για σας.
Κάντε το με τα χίλια!
Είμαι ο Ντέιβι Κάμπορ, Πρωταθλητής Φουσκωτούληδων '96.
Νικητής 25 φορές σε 50 πόλεις.
Πιστεύω ότι έπρεπε να νικήσω και στην Τούσον.
Θεέ μου, μου λείπουν εκείνες οι εποχές.
Αλλά τώρα αξιοποιώ τους μυς του μυαλού μου,
διευθύνοντας ένα από τα πιο επιτυχημένα φραντσάιζ του διαγωνισμού,
εδώ στο Σινσινάτι.
Τώρα πλέον τρώω στα καλύτερα εστιατόρια.
Την κάνω ταράτσα με κρεατοσαλάτα με κεράσια.
Λένε ότι είναι υγιεινή, αλλά με τόσα κεράσια
και με τόσο κρέας, αποκλείεται να είναι.
Εκπληκτικό μέρος. Δες πόσο έχουν προσέξει κάθε λεπτομέρεια.
Περίμενα λίγο πιο γαλαξιακό το στιλ, όμως.
Αρκετά γαλαξιακό, θα έλεγα.
-Ναι; Θέλεις να φύγεις; Φοβάσαι; -Όχι, πλάκα έχει.
Τέλεια. Ένας φίλος μού είπε γι' αυτό.
Είπε ότι είναι απίστευτο. Ο μαλάκας.
Εδώ είμαστε. Φαίνεται υπέροχο. Μισό λεπτό.
Απ' το ποτό μου βγαίνει καπνός. Πάρ' το.
Όλα στον πλοίαρχο.
-Γκάρι, τι χαζούλης που είσαι! -Απλώς διασκεδάζω.
Σοβαρά, όμως, έλεγες
για το θέμα της αδερφής σου.
Όσο πάει χειροτερεύει.
Εκεί που πάμε να το ξεπεράσουμε,
ξανακυλάει στις παλιές συνήθειες.
Μάλλον περνάς μεγάλο ζόρι, Τζανίν.
-Κίνδυνος! -Τι διάολο;
…ανιχνεύτηκε. Κίνδυνος! Μη επανδρωμένο σκάφος.
Τι γίνεται; Είναι μέρος του σόου;
Τι στο… Κοίτα! Κινείται.
Σαν τρισδιάστατα γραφικά. Έχουν ρίξει πολύ χρήμα.
Να παραγγείλω ή δεν σερβίρετε εξωγήινους;
Ήμουν σε έναν πλανήτη γεμάτο ζωύφια.
Και θα πω με σιγουριά ότι ήταν πιο όμορφα από εσάς.
Γαμώτο.
Ήρθα να βρω νοήμονα όντα,
αλλά δεν θα τα βρω στο τραπέζι επτά.
Έμειναν σύξυλοι.
Ήρθα να βρω το τέλειο δείγμα και να το απαγάγω.
Εσείς στο τραπέζι τρία, ξεχάστε το.
-"Ξεχάστε το". -Βαρύ.
Απίστευτη φάση.
Τέλος πάντων. Ο φίλος μου ο Μπρους περνάει
τα ίδια με την αδερφή σου.
Τα είχε όλα.
Τραπέζι πέντε. Αυτή σκέφτεται "Δεν έπρεπε να βγω μαζί του".
Όχι τώρα, φίλε. Εντάξει.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν το Ανία των Κόσμων.
Ό,τι να 'ναι λες.
Ποια απαγωγή; Εδώ κάποιος απήγαγε όλη την πλάκα.
Η αδερφή της είναι ναρκομανής, εντάξει; Σου φαίνεται βαρετό αυτό;
Τι;
-Αυτό συζητάμε. -Δεν πειράζει.
Λυπάμαι αν ό,τι πιο βαρετό έχεις ακούσει
είναι ότι η αδερφή της είναι τόσο κολλημένη με τα ναρκωτικά,
που δεν σταματάει να παίρνει!
-Δεν το ήξερα. -Ακριβώς.
Δεν ξέρεις τίποτα γι' αυτήν. Έχει τραβήξει τα πάνδεινα.
Για να έχει σχολικά, η μαμά της έπινε ξερατά
σε ραδιοφωνική εκπομπή.
-Το ήξερες αυτό; -Τι;
Ήξερε ότι για κάθε μολύβι που έσπαγε,
η μαμά της έπρεπε να καταπιεί άλλη μια γουλιά εμετού στην εκπομπή.
Το λες βαρετό αυτό;
Πάνω από μία φορά;
Ήταν τακτική φιλοξενούμενη.
Οι ακροατές ξετρελαίνονταν όταν έπινε διάφορα.
Και το έκανε για να έχουμε εμείς σχολικά και εκδρομές στη Φλόριντα.
-Σου φαίνεται βαρετό; -Όχι.
Λυπάμαι αν ό,τι πιο βαρετό έχεις ακούσει
είναι το ότι η μαμά μου έπινε ξερατά για μας.
Μια φορά ήπιε ένα βάζο μύξες για να της πάρει ένα σακίδιο.
-Έτσι; -Ναι.
Θεέ μου.
-Μέχρι και τσιρλιό ήπιε! -Δεν ισχύει.
Έτσι δεν είπες στο αμάξι; Θα ορκιζόμουν.
-Όχι. -Κοίτα. Για πλάκα το είπα.
-Με λες βαρετό; -Όχι.
Είδα τον μπαμπά μου να εκτελείται για ανθρωποκτονία, ρε φίλε.
Τι;
Λίγο πριν τα τινάξει,
με κοίταξε στα μάτια και με όλη του τη δύναμη
φώναξε "Μη σταματήσεις να περνάς καλά!"
-Σου ακούγεται βαρετός τύπος; -Όχι.
Δεν έχεις ιδέα τι έχουν περάσει οι άλλοι
και ποιοι είναι. Μη λες ότι είμαι ανίκανος.
-Δεν είπα αυτό. -Είπες ότι δεν έπρεπε να βγω μαζί του.
Όντως. Τι εννοούσες, δηλαδή;
-Δεν είπα κάτι τέτοιο. -Δεν πειράζει.
Απλώς βγες από αυτό το κεφάλι
και έλα εδώ να μας ζητήσεις συγγνώμη.
Ας είναι, ας περάσουμε καλά.
Θα πάρω μπαστουνάκια μοτσαρέλας.
-Καλό ακούγεται. -Λένε ότι έχουν φοβερή σούπα.
Συγγνώμη.
-Ποιος στα κομμάτια είσαι εσύ; -Αυτό.
Εντάξει. Ναι. Καλά.
Εκ των υστέρων, αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον δεν είχες ιδέα
ότι μιλούσαμε για τον εθισμό της αδερφής της.
-Δεν ακούω τις συζητήσεις. -Ναι, προφανώς.
Γλυκιά μου, χύθηκε λίγο κοκτέιλ στο όμορφο γκρι φόρεμά σου.
Θα μας το κεράσετε;
-Τι; -Το κοκτέιλ.
Θα μας το κεράσετε επειδή χύθηκε στο φόρεμα;
-Βεβαίως. -Τέλεια.
Αν έλεγες όχι, θα έμπαινα στο Yelp φεύγοντας
και θα έλεγα ότι βρήκα ένα LEGO στο φαΐ.
Το έχω κάνει σε διάφορα μέρη. Πιάνει.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα