NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL KOMEDIOWY
Dawaj, dawaj.
Pasuję. Za wysokie progi.
Gdzie się podział pan ryzykant?
Kupuje żonie nowe meble na taras.
Nie protestuję. Wolę mówić: „Co tylko zechcesz”.
- U mnie nic. - Twoja żona potwierdzi.
Uwierzcie, nie ma na co narzekać.
Chyba że na wszystko, co w życiu zrobiłem.
Dobra, sprawdzam.
Klapa.
Moja żona tak mówi, jak idę się odlać.
To ja na to: „Za dziesięć minut znów tam będę.
Jaki sens zamykać klapę? To tylko mocz!”.
„Tylko mocz”. To dobre.
Ktoś chce pobić nowy rekord?
No tak.
Też byście grzali, gdybyście mieli taką starą jak moja.
Dobre.
Hej, skarbie!
Poszedłem na przesłuchanie i dostałem rolę.
O Boże!
- Twój mąż jest siepaczem. - Jesteś siepaczem!
Jak próba generalna?
Jamie podbiera mi kwestie.
- Kto to? - Drugi siepacz.
Mówi moje kwestie, nim otworzę usta.
A reżyser nie reaguje. Ukradł mi 15 kwestii.
Jak to możliwe?
Wyrzuca słowa, zanim zdążę coś powiedzieć,
i przywłaszcza je sobie.
Rzucę to w diabły. Po co się szarpać.
Skarbie, nie.
Nigdy nie będę szybszy niż Jamie Taco!
Nie znał się na tym, więc pytam,
czy kiedyś już to robił.
- To jakaś kaszana… - Jamie?
Tak?
Wygłaszasz kwestie, które należą do mnie.
Że co?
Niektóre kwestie, które mówisz na scenie, chyba należą do mnie.
Kto je wypowiedział?
No ty. Ale to moje kwestie.
To musisz działać szybciej.
Widzowie nie wiedzą, czyje to kwestie.
Skoro ja je mówię, to są moje. Ma się refleks!
Ej, Brandon, czekaj! Chce mi się żreć.
Zarobisz w japę, jabroni. Dawaj pozole, jestem głodny.
Żaden jabroni. Mój wuj strzeli ci w łeb.
Nie pierdol. Naślę na ciebie 1500 gości. Moja zupa!
Bierz kluczyki…
Bierz kluczyki i dawaj furę, jabroni! Już ja wam pokażę!
Byłeś wspaniały!
Powiedziałem tylko jedną kwestię.
Za to najlepszą.
- Naprawdę? - Tak.
- Chodźmy coś zjeść. - Dobrze.
Świetnie ci poszło, Jamie.
Jutro sprzątnę ci tę kwestię.
Jestem z ciebie dumna.
- Kocham cię. - Wiem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jak powiedziałeś…
Nie.
Źle powiedziałem.
Kocham swoją żonę.
Pomogła mi uporać się z Jamiem Taco.
- Daj spokój, to tylko żarty. - Właśnie.
Pójdę już. Nie zostanę na noc.
- No co ty! - Nigdy nie zostajesz.
Zawsze obiecuje, a potem wymięka.
Scott, zostań.
To moje urodziny.
Muszę już iść.
Wywalić do śmieci czy segregujecie?
Wrzuć do kosza pod zlewem.
Albo do pojemnika na werandzie,
który czeka, aż Marcus go wybuduje.
- No co? - Poważnie? Co ty chrzanisz?
Zjeżdżamy tu trzy razy w roku, kiedy mam to zrobić?
Chryste, Marcus, to był żart.
Zabawny żart o tym, że nie zrobiłem pojemnika na śmieci. Bardzo zabawne.
Ale z ciebie dzidziuś.
Wybacz. Napięta atmosfera.
Niech to szlag.
- Chyba wiem, jak ją rozładować. - Co zamierzasz?
Gdzie moja zielona torba?
W szafie z kurtkami.
Zaraz wracam. Wiem, co zrobię.
Może pójdę przygotować kolację.
- No co? - To był żart?
Trudno się połapać.
Co on wyprawia?
Co on, kurwa, odwala? Stary, co jest?
Ratuję imprezę!
Możesz uspokoić Barbie? Poniosło ją.
Nic nie poradzę.
Przez okulary i kapelusz myśli, że to obcy.
- Jak to? - Przez kapelusz i okulary!
Myśli, że to ktoś obcy.
Mógłbyś zdjąć kapelusz i okulary?
- Nie. - Psiakrew!
Pewnie poczuła mojego psa.
Co? Wiemy, w czym problem.
- Przestraszyła się. - Tak, chłopaka Lisy.
Gdybyś tylko zdjął kapelusz i okulary…
Odmówił, Jeanine.
Podgłośnij na maksa.
Za głośno!
Mamusiu, co się dzieje?
Marcus, uspokój psa. Dzieciak się boi.
- To jej dom. Robi swoje. - Pierdol się.
- Za głośno! - Przestań!
- Przestań. - Nikomu się to nie podoba.
- Ścisz troszkę. - Wszyscy mają dość.
- Kurwa! - O Boże!
Okulary też.
To tylko ja, Barbie. Nie żaden Blues Brothers.
Naprawdę niezła ta chata.
MĘSKA
Chyba się pospieszyłeś.
Co takiego?
Spodnie. Nie strzepnąłeś?
Nieprawda. Strzepnął.
- Co takiego? - Strzepnął go.
To nie są plamy moczu.
- Nic z tych rzeczy. - Słucham?
To takie spodnie. Te plamki już tam były.
Ostatni krzyk mody. Nawet raperzy takie noszą.
Nie wierzysz? Sam sprawdź. Wyszukaj pstregatki.com.
- Pstre gatki? - Pstregatki.com, no już.
Mniejsza o to.
Jeśli nie wierzysz, to sprawdź od razu.
No dobra.
„Pstregatki.com”.
No fakt. Mają takie.
PSTRE GATKI
Spodnie z plamkami.
To żaden mocz.
Dobra. Sorki. Myślałem, że poplamił się moczem.
Otóż nie. Tak nie było. To żaden mocz.
Na razie.
Dzięki, ale nie kupiłem takich spodni.
Wiem. Nie sprzedają ich. Wcale takich nie ma.
Nie ma?
To tylko portal w sieci, który udaje, że takie gacie istnieją.
Nie sądzisz, że to wystarczy?
Sam nie wiem.
Jeśli Glen wie, że takie spodnie istnieją,
to nie ma jak udowodnić, czy to mocz,
czy taka marka spodni.
- Genialna sprawa. - Być może.
A co, jak ktoś spróbuje je kupić?
Wyświetla się, że brak towaru.
Masz wrażenie, że spodnie lecą z półek.
Supreme robi tak samo, co nie?
No fakt.
- Ale trzeba wspomagać. - Słucham?
Trzeba wspomagać. Pstregatki.com utrzymują użytkownicy.
Żadnych reklam, żadnych paywalli. Portal utrzymują użytkownicy.
Trzeba płacić, żeby istniał?
Zupełnie jak stacja PBS.
Każdy może korzystać, ale bez wpłat robią się problemy.
Rick, który to wszystko zaczął, całkiem się zamotał.
Ledwo to ogarnia.
Więc skoro używasz, to wspieraj, co nie?
Tak.
Przytrzyma pani te drzwi!
Wsparłeś?
Jeszcze nie.
Używanie bez wspierania spowoduje problemy.
Reasumując.
Wpłacamy pieniądze, by wspierać portal,
który nie sprzedaje spodni.
Co ci odbiło?
Jak ludzie się dowiedzą,
to sprawa się rypnie.
Co ty wyprawiasz?
Zagłuszam, żeby się nie wydało.
Całość opiera się na wspieraniu
i dyskrecji, żeby się nie wydało, że nic nie sprzedają.
Ale trzeba wspierać!
- Wesprę. Chryste. - Już!
Zrobię to później.
Wejdź na stronę, żebyś nie zapomniał.
- Pstregatki.com. - Tak.
Dobra. Muszę wracać do pracy.
Hejka, tu Rick z portalu pstregatki.com.
Wielkie dzięki za wspieranie naszej strony.
Szczerze mówiąc, nieźle się na tym przejechałem.
Robię to tylko dorywczo
i prawdę mówiąc, nie wyrabiam.
Co to ma być?
- Automatyczne odtwarzanie. - Życie mi się sypie.
Rick wyjaśnia sytuację firmy.
By go wspierać…
Już po mnie. Niewiele mi zostało.
Stać mnie tylko na burgery, nic innego nie jem.
- Jak to ściszyć? - Głośność.
- Nie działa. - Obok iksa!
Krótko mówiąc, to jak PBS.
Nie chciałem tego używać.
Ale użyłeś. Uniknąłeś siary z Glenem.
Teraz płać.
Przytrzyma pani te drzwi!
Wesprzyj.
Hej, Jeff, masz tu ten świstek.
SPÓJRZ NA MNIE
Musisz zapłacić.
- Mam robotę. - Rick ufa, że jesteś człowiekiem honoru.
A ja zawdzięczam Pstrym Gatkom mnóstwo.
Byłem rozproszony, gdy żona była w szpitalu.
Na sześciosekundowy odlew przeznaczałem cztery,
a pozostałe dwie sekundy szły w dół nogawki.
Co?
Całe szczęście, że miałem koło ratunkowe w postaci portalu
i mogłem robić to, co najważniejsze,
czyli wspierać żonę i odpowiadać lekarzom na pytania.
Na przykład, obok czego przechodziła? Spacerowała zbyt blisko wieży?
Albo, mało prawdopodobne, ale może połknęła baterię?
Rick wiedział, że go wesprę, i mało co mnie nagabywał.
Chwila, co? Co się stało twojej żonie?
Połknęła baterię, bateryjkę,
taką okrągłą, pastylkę do zegarka.
Wspieraj!
Jak używasz i nie wspierasz…
Wspieraj system.
Hej, Debbie, co jest? Wczoraj też miałaś tę kieckę.
Mój Boże.
NOWY FILMIK, OBEJRZYJ
BĘDZIE GŁOŚNO?
NIE
Jestem Rock!
Mike „The Rock” Davis z W. D. W.
Jeśli skorzystałeś z portalu pstregatki.com i nie wsparłeś,
to stanowisz problem.
A jeśli widziałeś mnie na arenie, to wiesz, że nie lubię problemów!
Mam cię.
Wsparłeś?
- Co do chuja? - Łapska precz od koszuli!
Jest moja!
Nie mogłem ściszyć tego wideo.
- A próbowałeś? - Tak.
No to nie wiem. To nie moja broszka. Wsparłeś?
Nie. Nie przysyłaj mi klipów z zapaśnikami.
Wpłaty wcale na to nie idą.
- Co? - Forsa nie idzie na filmiki.
Rick nie zapłacił tą forsą Mike'owi „The Rock” Davisowi za to wideo,
jak mówią niektórzy.
Mike zrobił to gratis.
Rick i Mike dorastali na tej samej ulicy.
Stracili dziewictwo na tej samej imprezie, w tym samym domu.
Co ty, kurwa, pleciesz?
Jak tobie żona wyląduje w szpitalu, to ulży ci, że wpłaciłeś.
W kółko połyka baterie.
Wciąż zaprzecza, ale podczas każdej wizyty
lekarz potwierdza, że znaleźli w niej baterię.
No dobra, wpłacę.
- I wisisz mi koszulę. - Co?
Walnąłeś mnie w kubek i złapałeś za koszulę.
Rozciągnąłeś ją. Wygląda jak nadmuchana.
Tak się nie robi.
Niech ci będzie, kupię ci nową.
Żałuję, że powiedziałem ci o portalu pstregatki.com.
Ale twoja żona jest nadziana, więc oskubię cię do cna.
W końcu mam na taśmie, jak walnąłeś mnie w kubek.
Jak to „na taśmie”?
Sean, ochroniarz…
on wspiera.
Kal z działu IT…
też wspiera.
Jak wielu innych.
Możesz być moim kumplem albo wrogiem.
Wielu ludzi wspiera.
Walnąłeś mnie w kubek.
Napisy: Ewa Nowicka