NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL KOMEDIOWY
Czy stać cię na to,
by dobić targu z jednym z inwestorów
w Capital Room?
Przedsiębiorcy z całego świata mają niepowtarzalną szansę,
by uzyskać kapitał od jednego z naszych inwestorów.
Potentaci inwestują własne pieniądze wedle własnej woli
w Capital Room…
Przeobraziłem nieintratną pralnię chemiczną rodziców
w imperium mody.
Z samego dna wspiąłem się na samą górę.
Sprzedawałam okulary przeciwsłoneczne na stoisku w galerii.
Teraz oprawki Tabbitoe dostaniesz w każdym dużym mieście na całym świecie.
Pozwałam ratusz, bo przez pomyłkę wszyli mnie do spodenek
ogromnego Charliego Browna podczas parady.
Zbiłam fortunę na Charliem Brownie,
więc nie próbujcie wciskać mi gówna.
Nie życzę sobie!
Biznes to nie gra. To wojna.
Do dziś nienawidzę łysych chłopaków.
Nie znoszę ich.
Kojarzą mi się z aferą ze spodenkami.
Nie wciskajcie mi dennych propozycji, bo…
Rządzę firmą jak wilczyca.
Jeśli zwęszę, że jesteś owcą, pożrę cię żywcem.
Nie przywykłam do bogactwa.
Nie mogę przestać kupować wina.
Stać mnie teraz na pyszne wino.
Biznes mam we krwi. Wiem, co kryje się pod liczbami.
Przeraża mnie moje uzależnienie od wina.
Nie zasiądę do oglądania filmu bez pełnego kieliszka i popcornu.
Mam fioletowe usta.
Na dnie muszli toaletowej też jest fiolet. Fiolet i czerń.
Nie szastam swoją forsą z parady.
Pieniędzy mi nie przybywa.
To suma, która będzie malała, aż do mojej śmierci.
Chyba że dobiję z kimś targu.
Może z tobą?
To już ostatnia sesja na dzisiaj.
Sfinalizujemy umowę i możecie wrócić
do Nowego Jorku z nowym nabytkiem.
Wspaniale.
Strona 46. propozycji fuzji.
- Nie zgłaszamy poprawek. - My też nie.
Nie widzimy problemów.
Świetnie.
Następna strona.
W tym tempie wyrobimy się do czternastej.
Co się dzieje z Mikiem?
Mam jet lag, więc sobie leżę.
- Jesteśmy tu od dziesięciu dni. - Nic nie je.
Całą dietę wydaje na koszule.
Zamknij ryj, Doug, jebany skunksie!
O czym ty mówisz?
Zamiast jeść, wydaje całą swoją dietę
na te durne koszule.
Pierdolenie!
Dobra, przyznaję, że kwotę
przeznaczoną na posiłki wydaję na koszule.
- Na koszule? - Spodoba się to panu.
Znalazłem kozacki sklep Dan Flashes.
To cały ja.
Nigdy dotąd nie znalazłem sklepu,
w którym wszystko mi pasuje.
- Mike, musisz jeść. - Nie dzisiaj.
- Zdecydowanie nie dzisiaj. - Słucham?
Dan Flashes ma nową dostawę koszul. Idą po 450 dolarów.
- Co? - Mają skomplikowany wzór,
kretynie!
- Wzór wpływa na cenę. - Tak. A jak inaczej?
Ta, którą mam na sobie, kosztuje równe 150 $.
A wzór jest dość prosty.
Mają jedną taką za tysiaka, bo wzór jest megaodjechany.
Marzy mi się taka.
Mike, skupmy się.
Nie pozwolę, by Doug srał na Dan Flashes i mówił,
że mają prosty wzór.
Nie powiedziałem tak.
Mówiłeś, że zawyżają ceny!
Jakby wzór nie był wystarczająco skomplikowany.
Nawet ten tutaj, choć to taniocha.
- Dobra. - I tak wymiata.
- Doug tego nie twierdzi. - Poniekąd tak.
Na tej podstawie je wyceniają.
Krzyżujące się linie i zachodzące na siebie wzory.
Jeśli twierdzisz, że są nieskomplikowane…
Cóż, są.
Proponuję przerwę.
Przydałoby się. Strasznie się pocę.
Chce się wcześnie urwać i iść do Sklepów nad Ruczajem.
- Jakim znowu ruczajem? - Tam jest Dan Flashes.
Susan, wiesz, że mają koszulę za dwa tysiaki,
bo ma złożony wzór?
Mówiłeś, że kosztuje tysiąc.
- Mówię do Susan, rozumiesz, Doug? - Nie krzycz na Douga.
Przecież nie krzyczę.
- Owszem, cały czas krzyczysz. - Może raz.
- Bez przerwy. - Zamknij się, kurwa!
- Jebany skunksie! - Sam się zamknij, bo pożałujesz!
No dobrze. Ochłońmy wszyscy
i kontynuujmy.
Jesteśmy na stronie 47.
Janet, twój zespół opracował ten budżet.
- Możesz… - Susan.
Goście z reklam sklepu Dan Flashes
wyglądają jak ja.
Uznałem, że warto tam zajrzeć,
bo wyglądają zupełnie jak ja.
- Przestań szeptać. - Nie mogę krzyczeć.
- Nie mogę szeptać. To może… - Co z twoją dłonią?
Zleciał ze schodów w Dan Flashes.
Zamknij się, kurwa! Ale tak było.
W Dan Flashes dochodzi do agresji.
Wyobraźcie sobie sklep, a w nim 50 gości,
którzy wyglądają jak ja i biją się o pogmatwane koszule…
Musisz wejść.
Nie ma mocnych. Wchodzisz tam.
Dobrze, wrócimy do tego jutro. Mike, idź coś zjeść.
Zjem perukę mamy Douga.
- Perukę? - Zamknij się, Doug.
Cały łeb jej zeżrę. Mam to gdzieś.
No już, smyku.
Dokończ kurczaka. Twoja mama i siostra czekają.
Zatrzymamy się po drodze na lody?
- Nie dziś. Zrobiło się późno. - Bardzo proszę. Byłam grzeczna.
Bardzo bym chciał,
ale sklep z lodami jest dziś nieczynny.
- Jak to? - Nie wiedziałaś?
Gdy na dworze jest zimno, zamykają sklepy z lodami,
bo maszyny do lodów zamarzają i przestają działać.
Tak, tata ma rację.
Gdy temperatura spada, maszyny do lodów zamarzają.
A nie mówiłem?
Znamy się od dawna.
Dlatego obaj wiemy o lodziarniach.
- No dobra. - Od bardzo dawna.
Jesteśmy w tym samym wieku, nie?
- Tak. - Mam kompletną kolekcję klasycznych aut.
- Co takiego? - Klasyczne auta.
Mam każdy dostępny egzemplarz, bo jestem nadziany, co nie?
Tak, jest nadziany.
- Mam nawet duble. - Co?
Niektórych wozów mam po dwa.
Dzięki temu jeden jest zawsze w idealnym stanie.
Jak jeden zadrapię, to żadna strata.
Stąd właśnie wiem o sklepach z lodami.
Przejeżdżałem obok jednym ze swoich dubli…
Konkretnie barracudą.
Właściwie to mam trzy barracudy. Mam trzy, co nie?
Jeśli nie, to reszta też bujda.
Ma trzy barracudy…
Właśnie. Barracudy mam aż trzy.
Nie tylko. Mam jeszcze trzy road runnery.
Te dwie marki. Twój tata i ja mamy tyle samo lat,
jestem nadziany i mam po trzy egzemplarze barracudy i road runnera.
Spoko. Mogę prosić o rachunek?
Dobre wieści. Transakcja się powiodła.
No to dobrze. Teraz mam trzy novy.
Tak jest najbezpieczniej. Nie ma to jak trzy.
- Tak… - Starczy już.
Mam fioła, przecież mnie znasz. Bez przerwy jeżdżę klasykami.
Tylko ja i otwarta szosa.
Całymi dniami, zupełnie sam…
Chociaż mam żonę.
On to wie. Wiesz, że mam żonę. Opowiedz jej o niej.
Tak.
- Spoko jest, nie? - Tak.
Znam jego żonę. Świetna babka.
Światowej sławy modelka. Taka z plakatów.
Też miałem jej plakat w garażu.
A potem się poznaliśmy. Dasz wiarę?
To ona mi się oświadczyła. Ja nie chciałem.
Ale jest piękna. Tyle że umiera.
Choruje, ale się nie poddaje. Powiedz jej.
- Wiesz… - Powiedz jej.
Jest chora, ale wyjdzie z tego.
Wyjdzie z tego.
- I jestem nadziany. - Tak.
I nie mieszkam w hotelu.
Nie mieszka w hotelu.
- Mam dobrą żonę. - Jest dla niego idealna.
I samochody…
Ma po trzy barracudy i road runnery.
I trzy novy.
Świetnie, ta nova jest zaklepana.
HOTEL I ATRIUM DEL OMNI
WYBIERZ Z „MENU”: FILMY - INTERNET POGODA - USŁUGI - PPV (18+)
Zajrzyj do Sklepów nad Ruczajem.
To centrum handlowe na wolnym powietrzu,
gdzie każdy znajdzie coś dla siebie.
Skosztuj cappuccino w uroczym ogródku kawiarni Yellow Smokes.
Wstąp do wyróżnionej nagrodami cukierni Mario Cantoziego
słynnej z programu Słodkości na HDTV.
Nie pomińcie Dan Flashes, sklepu z modą męską o wybitnych wzorach
i zawrotnych cenach, które szybują w górę.
LIMITOWANA EDYCJA
Mogę?
- Proszę. - O Boże.
Uwaga na główkę.
O Boże. Jaki rozkoszny.
Dziękuję.
- Chcesz jeszcze jedno? - Później porozmawiamy.
- Chcesz go potrzymać? - Jasne.
Oczywiście musiał się rozpłakać.
- No tak. - Wracaj…
Nie ma sprawy.
Nie ma sprawy, widocznie mnie nie lubi.
Nie, jest trochę marudny.
Pewnie mnie nie lubi, bo kiedyś byłem sukinsynem.
- Lubi cię, nie przejmuj się. - Nie przejmuję się.
Sam wiem, że byłem sukinsynem. Mam to w dupie.
Sprawdzę, czy jest głodny. Może to dlatego.
Wcale nie dlatego.
To dlatego, że byłem jebanym sukinsynem.
- Mama Meredith? - Tak.
Bardzo się o nią martwię.
Ostatnio dziwnie się zachowuje.
Widziała pani?
Myślała, że obchodzi mnie to, że jej dziecko się poryczało
przez to, że byłem sukinsynem.
- A byłeś? - O tak.
Żelowana zaczeska, białe kąpielówki, wiotkie steki, biała kanapa…
Nie polubiłaby mnie pani.
Wiotkie steki?
To stek polany wodą. Coś pysznego.
- Teraz też masz żelowaną zaczeskę. - Myślisz, że to zaczeska?
To przeczeska.
Meredith.
Szkoda, że twój mały myśli, że ludzie się nie zmieniają.
Możemy zmienić temat?
Włożyłem mnóstwo wysiłku w to, by się zmienić.
Spytaj Marka. Był w mojej Ekipie Nocnych Awanturników.
W twojej ekipie? Raz poszliśmy na skrzydełka.
Zabrałeś mnie do Błękitnego Delfina.
Spłonął. Nie ma go już.
Rob Rovani wylądował na tyłku. Robi u brata.
Ktoś tu płacze.
Nie chcę nic mówić, ale…
O tak.
O tak, idealna zaczeska.
O tak!
Meredith, nie mówiłaś,
że dziadunio był kawałem sukinsyna.
Nie nazywaj mojego taty sukinsynem.
Mówię, że kiedyś był sukinsynem. Teraz już nie.
Ja też nie.
Szklany dom, białe ferrari, odjazd w sylwestra.
Wiotkie steki u Truffoniego.
Wielkie, krwiste steki polane wodą.
Cały stolik mokry od tej wody, zabawa po pachy.
Prosto z klubu na wiotkie steki u Truffoniego.
Mówią, że takich nie podają.
Ale kto ci zabroni zamówić stek i szklankę wody?
Ani się obejrzysz, a stek pływa w wodzie.
Kelnerzy próbowali nam je zabrać,
więc wcinaliśmy na maksa.
Brakuje mi tych wieczorów. Ale był ze mnie kawał sukinsyna.
- Był? - Przecież mówię!
Mogę już potrzymać dzidziusia.
Wolałabym, żebyś tego nie robił.
Dobra.
Zabiorę prezent, który przyniosłem,
i już sobie pójdę.
Niech go potrzyma. Ludzie się zmieniają.
Był ze mnie kawał sukinsyna.
Blond fryz na jeża, obcisłe dżinsy,
spaghetti z kurczakiem w Chikaleny's.
Ludzie się zmieniają.
Dajcie mu dzieciaka.
Uśmiechnął się do mnie.
Nie jestem sukinsynem. Kiedyś byłem.
Ludzie się zmieniają.
Dzięki. To wszystko.
Żadnych wiotkich steków. Proszę.
- Poważnie. - Ale co?
O co ty nas podejrzewasz?
O co nas podejrzewasz?
Zamawialiśmy wiotkie steki? Nie. Wszystko spoko.
Polewamy!
Napisy: Ewa Nowicka