NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
8 GODZIN WCZEŚNIEJ
Co ty na to?
No wiesz, jest... estetyczne.
Ale co?
Brakuje w nim ciebie. Punktu widzenia. To nie twoje.
To przepis Marthy Stewart.
Indyka w to nie mieszaj.
A to Puck, nie ta kryminalistka.
Oby był smaczny.
Dziadku, mieliśmy umowę.
Nie czepiasz się indyka, jest mój.
Dodaj więcej papryczki, cabrón.
Wynocha.
Już idę.
W sumie, Ana, jesteś artystką na zamówienie.
Musisz dać klientowi to, czego chce.
Czasem to oznacza wepchnięcie swojej kreatywności,
uczuć, pragnień i snów
tak głęboko,
że sama już nie wiesz, kim jesteś, ani czego chcesz.
To część amerykańskiej twórczości.
- Co jest? - Nie chcę o tym gadać.
Chyba chcesz.
Nayeli, przestań.
Możecie na szybko zrobić tak?
Nie ma czasu. No weźcie.
- Wolniej. - Jak to „wolniej”?
- Robię, co kazałaś. - Nie.
Ana, wczuj się trochę.
- Laska… - Ana, weź, nie psuj tego.
Chyba ty.
- Wystarczy. - Mam swój styl.
Nie wymyślaj.
Właśnie. Nie wymyślaj, Chris.
Pamiętaj o talerzu dla Delfiny.
Nie wiedziałam, że dołączy.
To tradycja.
Cieszę się, że o tym mówisz, bo…
Co to?
Demeter. Bogini plonów i urodzaju.
Demeter.
I będzie tak stała na stole z cyckami na wierzchu?
To część mojej tradycji, amor.
A skoro to moje pierwsze święta jako pani Morales,
pomyślałam, że chciałbyś coś mojego na stole.
Czas na nowe tradycje, verdad?
- Si. - Qué lindo.
Proszę!
Dziadku, mam coś dla ciebie.
Co to, mija?
Dostałam kilka par gratis,
a wiem, że nie masz wielu butów, które pasują…
do twojej bransoletki.
- Skarbie! To dla mnie? - Tak.
Piękne.
Pamiętam, że gdy twoi wujowie przynosili je do domu,
paliłem je.
Nie chciałem, żeby wyglądali jak cholitos.
Czasy się zmieniają, staruszku.
- Są super, co? - Tak.
Wyglądasz super, dziadku.
- Bardzo cię kocham. - Dziękuję, skarbie.
- Muszę iść! - Czekaj, musisz to wziąć.
Dziękuję.
Weź też butelkę z torby.
- Muszę siku. - Zacznie krzyczeć.
- Jezu. - Jesteśmy drużyną. Dr Jensen mówiła…
Wiem, ale czy nie możemy drużynowo zadbać o mój pęcherz?
Czuję, że nie jesteśmy w jednej drużynie.
Jesteśmy. Ale walczymy z wielką dolewką.
Twoja rodzina pomyśli, że mamy problemy.
Bo mamy!
„Możemy stworzyć nową rzeczywistość tu i teraz”.
Boże. A mogłabyś przejść tu, teraz, żebym mógł się odlać?
Idź.
- Hej. - Z drogi.
Czyli już zaczynamy. Spoko.
- Wiem, amore. - To biała szałwia? Tak.
Chris?
Wybacz, Lidia. To było chamskie.
- Hej, mała. - Wesołych świąt.
- „Krew pielgrzymów” gotowa. - Pycha, daj.
Nie, mija! Siadaj. Ma się za dorosłą.
Proszę, Pop.
Ten jest dla ciebie. Mocniejszy.
Proszę bardzo.
- Krew pielgrzymów. - Zwykła sangria, wyluzuj.
Słuchajcie! Chcę coś powiedzieć.
Jeśli mi pozwolicie.
- Chris. - Proszę. Rodzino, uwaga!
Byle szybko, dziadku. Szalotki się szklą.
- Boże. - To był trudny rok…
dużo się zmieniło.
Prawdę mówiąc…
takie Święto Dziękczynienia może się już nie powtórzyć.
- Przestań. - Taka jest prawda.
A zatem w te święta
musimy dziękować Bogu za wszystko, co mamy.
Wznieście kieliszek chingadera.
Szczęśliwego Dziękczynienia dla rodziny Moralesów.
Wesołych świąt, Moralesowie.
Dobrze, fajnie, że pijemy za nas,
a nie za gwałcicieli-kolonizatorów.
Prawda.
Pewnie to niepoprawne, ale i tak pożrę nadzienie.
A więc dobrze, że wasz abuelo
chce byśmy skupili się na nas
i na tym, by choć dziś czuć wdzięczność.
Może skupmy się na tym?
Proszę. Chcę tylko wesołych świąt.
Hola. Wesołego Dziękczynienia.
Po co go zapraszał?
Nie wiem, ale to chyba jego syn. Może dlatego?
Może dlatego, że ocalił mu skórę? Tak jak i tobie?
Przynajmniej masz tatę.
Jeszcze. Nie wie, że nie lecę do Paryża.
Co? Znowu?
- Zdecyduj się wreszcie. - Miałem pracować z Saraí.
Dała mi marzenie i je zdeptała.
Nie sraj tam, gdzie jesz.
A co z kaucją za mieszkanie?
Au revoir. Adieu.
Zniknęła.
Razem z naiwnym zaufaniem dla pięknych kobiet z nożami.
Jezu.
Przynajmniej zajmiesz się dziadkiem. Kiedy powiesz ojcu?
Nie dzisiaj.
I wy też się nikomu nie wygadajcie.
Dziadkowi, mojemu ojcu ani małej Delfinie.
To wymaga przysięgi z paluszkiem. No, śmiało.
Dajesz.
Nie możemy zniszczyć ostatniego Dziękczynienia dziadka.
Dobra? Dobra.
Stawiam 20 $, że to wyjdzie przed deserem.
Stawiam, że po.
I nie udawaj, że apka do przelewów nie działa.
No weź.
Litości! Jestem głodny! Jedzmy!
- Mamo, gdzie moje ulubione ziemniaki? - Ty i twoje pięć rodzajów kartofli.
Nie zrobiłem smażonych, Nayeli. Może za rok.
- Miałeś to naładować. - Miałaś sprawdzić.
- Ustaliliśmy to w domu. - Miałaś sprawdzić.
Sama to zrobię, jak zawsze.
Chodź, mijo. Siadaj.
- Gracias. - Przywitałeś się z matką?
Nie wiedziałem, że jest zaproszona.
Ernesto, gdzie jest Luz?
Nie zaczynaj.
Aż tak cię nienawidzi?
Jest na nartach. Ale miło, że pytasz.
Y tú, corazón? Zniszczyłaś jakieś nowe budynki?
- Mam kilka na oku. - Na pewno.
- Umieram z głodu. Możemy jeść? - Jeszcze nie.
Złapmy się za ręce,
pochylmy głowy i w ciszy
pomódlmy się, do kogokolwiek chcecie?
Lupita.
Nowa tradycja, kochanie. No już.
- Wcisnę się? - Wybacz.
Coś jest nie tak z dziadkiem.
Przestań. Zobacz, jak jest kochany.
Ile trwa chwila ciszy?
Już wystarczy. Jedzmy.
Chwilę, poganie. Indyk nie jest gotowy.
Jesteśmy głodni!
Wiem, dziadku. Ale to proces.
Mijita, może nam teraz powiesz, za co jesteś wdzięczna?
Za mojego abuelo, za TikToka, za to, że urosłam trzy centymetry.
I za to, że Chris kupi mi prawdziwy paryski beret.
- Kto ma sałatkę? - Najpierw musi się pojawić indyk.
- Ten indyk to Mariah Carey? - Serio.
Lidia. Jak tam terapia par?
- Co? - Terapia?
- Macie problemy? - Nie, to…
Wy z tych, co płacą innym, żeby ich wysłuchali?
- Niedorzeczne! - Mamo!
Mnie zapłaćcie. Lepiej was wysłucham.
To nie jest głupie.
I to normalne, ludzkie problemy.
Dr Jensen mówi, że naprawimy i mnie i ją.
- Uwielbiam terapię. - Możemy o tym nie mówić?
To żaden wstyd.
Kobieta powinna dbać o swojego męża. Lupe o tym wie.
Teraz te młode są zbyt niezależne.
- Słucham? - Amá!
Que?
Od 12 lat jesteś sama.
Ale nie z wyboru, mijita.
- Przepraszam. - Ogląda ktoś Kawalera do wzięcia?
Lidia?
Czasem silnym kobietom trudno odpuścić i zacząć przyjmować.
Jasne. Nie zmieniajmy tematu.
Wybacz, Lupe. Nie wiem, o czym mówisz.
Mówisz o seksie? Widziałaś nasze dziecko?
O seksie przy stole?
A ta figurka z cyckami?
Czasem trzeba odpuścić i się poddać.
Uwierzyć, że wszechświat ci pomoże.
Z moich doświadczeń wynika, że „wszechświat” odjeżdża w środku nocy…
kiepska rada.
Przepraszam.
Przepraszamy.
Skarbie, no weź.
Ja otworzę.
Jasne.
Ja pójdę na terapię przez tę kolację.
Będziesz miała więcej powodów.
- Saraí! Wesołych Świąt. - Hola, Pop.
Pop, ja pójdę.
Dzwoniłam.
Wiem.
Jem kolację z rodziną.
Nie powinnaś być ze swoją?
Chciałam cię zobaczyć.
Nie poleciałeś do Paryża.
Przepraszam, zapomniałaś,
że wmówiłaś mi wspólną pracę,
a potem złamałaś mi serce,
trzymając rolkę papieru toaletowego?
Zapomniałaś. Lepiej już idź.
Ale zostaw flan.
Chris, wciąż możesz dla mnie pracować, jeśli zechcesz.
To się nie zmieniło.
- Dla ciebie? - Ze mną.
W kuchni moich dziadków, którą cichaczem przejęłaś.
Niewiarygodne.
Zastanowiłeś się przez sekundę, jakie to chore, że jesteś na mnie zły
za to, że przyjęłam tę ogromną szansę, a ty tam wcześniej gotowałeś?
Wcale tam tylko nie gotowałem. To całe życie mojego dziadka.
- Bar nie był już wasz. - To nieważne.
Więc bar jest jak była?
- Nikt nie może jej mieć? - Przestań.
Nie. Serio, Chris.
Wiesz, co boli najbardziej?
To był dla mnie ogromny sukces. Naprawdę.
Byłabym wniebowzięta, gdybyś to zrozumiał.
To była moja przyszłość.
Nie, to suka, której się uczepiłeś
i nie chcesz odpuścić, bo boisz się dokonać wyboru.
Wszystko wygląda pysznie.
Powiedz…
jak tam terapia par?
Flan od zdrajczyni.
To niegrzeczne. Musimy czekać na resztę.
Długo będą się kłócić?
A kto będzie na nas zarabiał?
Jestem wyłącznie tatą.
A ciebie jara, kiedy błagam cię o zgodę.
Naprawdę nie, Erik.
Ciężko pracuję. Jestem wykończona.
Nigdy nie widzę się z małą.
Potrzebuję kogoś, kto mi pomoże tak, jak tego potrzebuję.
No to mi pozwól.
- Pozwól mi, do cholery. - Przerwa w kłótni.
Muszę wyjąć indyka. W miłej atmosferze.
Dobrze?
- Flan? - Pożegnalny. Od Saraí.
Rozwalę to ptaszysko.
Nie, musi odpocząć.
Słucham? Zmęczył się?
Dziadku, nie patrz na niego, nie dotykaj, nie rwij skrzydła.
Wiecie co? Pięć minut przerwy.
Co?
Pięć minut?
Nie, Lidia uczepi się jeszcze o to.
Czas powiedzieć tacie o Paryżu, Chris.
- Przestaną się mnie czepiać. - Zrób to.
Dawno cię przy nas nie beształ.
No i próbuję wygrać dwie dychy…
Właśnie dostałem flan od byłej,
która wyglądała zdecydowanie zbyt pięknie jak na rozstanie,
więc – nie.
Wybaczcie, dupki.
Dobra. Ciągniemy to przedstawienie dla dziadka?
Dla dziadka.
Czas na indyka.
Wreszcie.
Voilà!
- To już wyższy poziom. - Tak.
- Wart czekania. - Zobaczymy.
Spójrzcie na niego!
Po co lecieć do Paryża? Już masz gwiazdkę Michelin.
Bo ten indyk jest wart pięciu gwiazd,
a w Paryżu przyznają prawdziwe. Tak?
Tu też jest ceniony w środowisku. Prawda, mijo?
Jasne. Pięć gwiazdek na Yelpie od Chueya to nie w kij dmuchał.
Dobrze, że talent Chrisa nie będzie się już marnował na Chueya.
Chuey to ostry krytyk.
Na pewno. Ale zobacz, jaki talent marnował się w barze z tacos.
Nie lecę do Paryża.
Coś ty powiedział?
- Po prostu… - Nie.
Przemyślałem to i to kiepski moment.
- Nie wiemy, co z dziadkiem. - Niewiarygodne!
Mieliśmy umowę. A ty go zatrzymałeś.
- Ja? Nie wiedziałem. - Nie słuchałeś mnie.
- Uparty staruch. - O co ci chodzi?
Co cię gryzie?
- Nakarmcie go, jest zły. - Erik, wiesz, jak jest.
Jeśli nie dość poświęcisz dla tej rodziny, to ich nie kochasz.
Tak zatrzymałeś Alejandro.
Próbowałeś zatrzymać mnie. I zatrzymasz Chrisa.
- Co mój tata ma do tego? - Ernesto, ostrzegam.
Ostrzegam cię.
Twój tata nadal by żył,
gdyby on się nie uparł.
Znowu zaczynasz?
To moja wina? Alejandro wrócił pomóc ojcu.
Tak, chciał zostać.
Nie broń go, Beatriz. Umarł przez niego.
- Zmarł w wypadku. - Z wycieńczenia.
To był wypadek.
Zasnął za kółkiem, bo się przepracowywał,
chcąc ocalić bar.
A ty nie chciałeś dać mu czasu, żeby spełniał swoje głupie marzenie.
Co powiedziałeś?
„Nie marnuj czasu! Na tym nie zarobisz.”
Proszę, tío, przestań.
Wszyscy tak kochamy Popa, że…
poświęcamy wszystko, nawet własne szczęście.
- Bo możemy na niego liczyć. - A na ciebie nie.
Potrzebowaliśmy rodziny, a ty zwiałeś.
Ja? Myślisz, że to ja odszedłem?
Próbowałem wspierać całą waszą trójkę po śmierci ojca.
- Beatriz, powiedz prawdę. - Co?
Na nic nam jego pieniądze.
Zabrałeś mnie od wszystkich, których kochałem.
- Chroniłem cię. - Czemu nie wróciliśmy?
Bo kazał mi nie wracać!
- „Nie chcę więcej na ciebie patrzeć!” - Dość!
Nie będę tak rozmawiał przy stole.
Co za brak szacunku!
Cały Pop.
Zobowiązałeś się. Lecisz do Paryża.
Nie lecę.
Zobowiązałem się.
Miałem pracować z moją ukochaną, Saraí.
Nawet o tym nie wiesz.
Ale teraz…
mam to już gdzieś.
Bo nikt nie powie mi, kim jestem,
ani co mam robić. Nie ty, nie Saraí,
nie ten pieprzony indyk!
Gracias.
Dziękuję, Lupita. Siadaj.
Mój syn ma rację.
Nie jestem święty.
Ana.
Ernesto mówił prawdę.
Nie powiedziałem twojemu ojcu wprost, żeby porzucił marzenia…
ale mówiłem mu, że rodzina…
jest najważniejsza.
I tak żył.
- Dziadku… - Daj mi skończyć.
Nie chciałem wyjeżdżać z Meksyku.
Ale to kazał mi zrobić ojciec.
Poświęcić…
wszystko dla rodziny.
Bo tak robią mężczyźni.
Poświęcają się.
Wyjazd z Meksyku…
bez Delfiny…
bez synków…
nie wiedząc, czy…
jeszcze ich zobaczę, był najtrudniejszą decyzją w życiu.
Ale musiałem to zrobić.
Ostatni raz widziałem ojca…
gdy siedział na koniu…
z kapeluszem i butami kowbojskimi…
Był taki dumny.
Uczył mnie tak, jak umiał…
jak mam kochać rodzinę.
I ja też próbowałem kochać synów…
tak, jak umiałem.
Mam w apce nick GonCanasAna.
Ana, byłaś za mała, żeby zrozumieć, co się dzieje z twoim tatą i…
Czułam się odpowiedzialna.
Nie, mamo.
Nie mów tak.
Słuchaj…
dziękuję.
Dziękuję, Amá.
Za to, że jesteś moją mamą i tatą.
Bardzo cię kocham.
Na terapii nigdy nie wspominasz ojca.
A ty mamy.
Może zostań kilka dni w Los Angeles.
Rodzina cię potrzebuje.
Też jesteś moją rodziną.
Oczywiście.
Ale może potrzebujemy…
kilkudniowej przerwy.
Przerwy?
Tylko na parę dni.
Nie chodzi o ciebie. Po prostu…
Wiesz, muszę…
Skoro tego potrzebujesz.
Tylko na parę dni.
Dobrze.
Dawanie i przyjmowanie, co?
Dziękuję.
Nie chcę cię zmuszać,
ale możesz zostać na kilka dni.
Myślałem…
żeby zostać do rozprawy.
Chcę spędzić z tobą trochę czasu.
Co to za hałas?
Mój TikTok. Spójrzcie.
- Pop! - Pop!
A więc to robiłaś cały dzień?
Napisy: Zuzanna Chojecka