NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
O cholera. Tak.
Boże.
Serio zapomniałam, jak dobry jest seks?
- Jesteś taka seksowna. - Ty też.
Jesteśmy najseksowniejsi…
- Wróciliśmy. - Tak.
Przepraszam…
Nie idź.
Chodź tu.
Przecież nie krzyczę.
Mistrzowie cichego seksu.
Obyś była cicho.
Podoba ci się?
Śpij!
Idź do niej.
Mój budzik.
Już idę, do cholery.
To ostatni? Na kiedy będzie znów potrzebny?
Wspaniale. Dzięki.
Dobrze.
Dobrze, pa.
- Co robisz? - Co?
To rozpiska żywieniowa Delfiny.
A listę zakupów masz na papierze toaletowym?
Nie, tutaj.
Niech ci będzie. Muszę lecieć.
Wpadnij do Targetu po pieluchy.
Kup markę sklepową.
Tanie pieluchy z Targetu, jasne.
Skarbie, jak chcesz o nich pamiętać,
kiedy przypomnienie masz w domu?
Łatwizna. Zrobię kawę, nakarmię małą i zobaczę gumkę na łóżeczku:
przypomnienie, żeby obciąć jej pazurki.
Mały palec to przypomnienie, żeby wynieść śmieci.
Wynosząc śmieci,
zobaczę gałkę i pomyślę: „Cholera, czas kupić pieluchy”.
Głupi jesteś.
Nieprawda. Mam swój system.
Skarbie, jest świetny.
- Jesteś przewrażliwiony. - Jak zwykle.
Naprawdę muszę iść. Spóźnię się.
- Nie zjadłaś śniadania. - Wzięłam gryza i się przejadłam.
Pamiętaj, żeby wysyłać mi zdjęcia.
Zdjęcia, jeśli słodko zapierdzi czy coś, czaję.
- Bądź grzeczny! Kocham cię! - Sio!
- Pa. Kocham cię. Odpowiedz. - Ja też.
Twoja mama to wariatka, wiesz? Serio.
I wiem, że wyglądasz na głodną, ale spójrz, co tu mamy.
Gotowa? Jazda!
Mam dziś prezentację z dziekanami…
Wiem, będziesz super.
Żeby tak było, muszę się skupić na stronie,
a utknęłam w papierach.
- To ma sens. - Sarah. Potrzebuję pomocy.
I szczerze mówiąc, potrzebuję przerw na odciąganie.
Rozumiem. Jak mogę cię wesprzeć jako Latynoskę?
Jako Latynoska chcę, żebyś zatrudniła studenta,
który odciąży mnie w pracy, żebym skupiła się na prezentacji.
Się robi, siostro. Pod jednym warunkiem.
Nie mamy czasu na szkolenia, zatrudnij kogoś z doświadczeniem.
Stażyści z Google są super.
- Świetnie. - Zanim pójdę… proszę.
Susan, nie powinnaś być na zajęciach?
Jezu, cierpliwości. Chwilunia.
Tak. Dobrze.
Jak wyglądam?
Wiem, że to nie cycki mamy, ale muszą wystarczyć.
A to kto?
Co tam, Pop? Wiem.
Widziałeś reportaż?
Tak. Byłeś nie z tej ziemi. Mogę oddzwonić?
Ale brzmiałem tak żałośnie…
Jakbym był bezradny i krzyczał o pomoc.
Potrzebujesz pomocy. Nie było źle.
Mijo, kiedy wpadniesz pożegnać się z knajpą?
Na ostatnie taco.
Niedługo. Naprawdę.
- Po prostu… - W porządku.
Z dzieckiem i przeprowadzką nie jest łatwo.
Rozumiem.
Po prostu… przyjedź, gdy będziesz mógł.
Tak zrobię.
Szlag.
Zadzwonię na następnej przerwie.
Obiecuję.
- Jezu! - W mordę!
Boże.
Boże, przepraszam.
Merkury wciąż jest w retrogradacji.
Jesteś Diane?
Rozmowy wstępne mnie stresują.
W porządku. Weź głęboki oddech.
Mnie tak samo. Siadaj.
I delikatnie, ostatnie zawinięcie.
O tak…
I voilà.
Wasz maluch jest teraz burrito.
Moje ma chyba za dużo ryżu.
Tak, ma.
Albo tatuś kiepsko otula gorditę.
Nie, wygląda dobrze.
Wszystko zawinąłeś na odwrót,
ale i tak działa.
Czyli zawaliłem?
Nie, zrobiłeś to po swojemu.
- Dokonałeś wyboru. To się liczy. - Tak.
Pamiętajcie, że nie ma złych wyborów.
Tylko wybory właściwe dla was.
Nie przywykłem do dobrych wyborów.
Miłe uczucie.
Przepraszam.
Po prostu przytłacza mnie
odpowiedzialność za dziecko.
Jestem taka zmęczona.
Czuję, że żyję na diecie kawowej.
To przestrzeń wolna od wstydu.
Robisz to, co musisz, by przetrwać ten czas.
Szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko.
- Robię to, co muszę. - Robię to, co muszę.
Bad Bunny to cholerny przywłaszczacz.
Podoba ci się i tyle.
Ale Tego Calderón to moje ciasteczko.
Pero, przyjmę Bad Bunny'ego we wtorki i czwartki,
jeśli poczuje się samotny.
- Posłuchaj. - Za ostro i za szybko?
Jesteś pisarką i wolontariuszką w fundacji praw osób trans.
- Studentką pierwszej generacji Stanford. - Jak ty.
- Chodzi o to… - Nie zatrudnisz mnie.
Nie masz doświadczenia w administracji.
- Mam. - Dlaczego go tu nie ma?
Bo zostałam zwolniona.
Dobra. Co się stało?
Mój biały cis-hetero szef
powiedział, że nie pasuję do kultury.
Obie wiemy, co to oznacza.
Pero, słuchaj,
wiem, że bycie asystentką takiej szefowej jest trudne,
ale to praca studencka.
Dostałam się do Stanford, więc głupia nie jestem.
- Poradzę sobie. - Dobra.
Wpisz to do CV, ale nie podawaj szefa w referencjach.
Może uda mi się to klepnąć.
Dziękuję, obiecuję, że nie będziesz żałować.
Te zajęcia są super.
Szkoda, że jej mama nie dołączy.
Polubiłaby was, ziomy. Dziewczyny, babki. Sorry.
Też się cieszymy, że tu jesteś.
I mamy dla ciebie niespodziankę.
Co?
Pomyślałyśmy, że głupio byłoby ci nosić daszek „mama i ja”.
Chciałyśmy, żebyś nie czuł się pominięty.
Co? O boże!
Dziękuję.
Wspaniały.
Brawa dla naszego jedynego tatusia.
Brawo, Enrique!
TATUŚ
Skończyłam propozycje wydarzeń i skargi mieszkaniowe.
Posortowałam alfabetycznie,
według organizacji i nazwiska.
Szybko. Pokaż.
I kolorami también?
- Studiuję na Stanford. - Owszem.
Mogę wyjść na kwadrans? Muszę odetchnąć.
Jasne.
- Dzięki. - Spoko.
Lidia, widziałaś Diane?
Tak, wyszła na przerwę.
Godzinę temu miała mi odebrać kawę.
Przepraszam, to moja wina. Pozwoliłam jej na przerwę.
Zaraz napiszę jej, żeby wzięła ci kawę.
Diane, gdzieś ty była?
Przepraszam.
Właśnie zerwałam z chłopakiem. Potrzebowałam chwili.
Przykro mi. Rozstania są okropne.
Ale miałaś wyjść na kwadrans.
- Wyszłaś na godzinę. Sarah chciała kawę. - Zapomniałam.
Nie wie, gdzie jest czajnik? Nie umie zrobić kawy?
- Proszę… - Jestem smutna.
Rozumiem, ale musisz się uspokoić. To miejsce pracy.
Czekaj.
Zrobię kawę, ty odpocznij pięć minut.
Ogarnij się i wróć do pracy.
- Dobrze? - Jesteś taka mądra. Dzięki.
Pięć, może dziesięć minut, bo mi smutno.
Nie, Diane. Pięć. Masz pięć minut i wracasz.
Wrócę, gdy poczuję się lepiej. Dzięki.
Co?
PONIEDZIAŁEK
Dziewczyno…
Nie. Na dziś już skończyłam.
Spójrz, „Sarah”. To nie twoje.
ŚRODA
Skąd wiesz, że ładnie wyglądam? Nie widzisz mnie.
Że jak? Pięknie?
Wstawaj. Nie będę cię dłużej kryć. Żartujesz sobie?
Już wstałam, wybacz.
Zajęcia z chemii mnie dobijają,
ale materiały na prezentację są gotowe i wymiatają.
Dasz czadu.
Prezentacja jest o 15.00.
Musisz przygotować salę konferencyjną, ja w tym czasie odciągnę mleko.
Zrozumiałaś? Potrzebuję czasu.
- Dasz radę? - Jasne.
Dobra.
Przepraszam, gdzie jest Lidia?
Oemgie. Erik i Delfina.
Tak. A ty to kto?
Diane. Podopieczna Lidii. Może nawet protegowana, stary.
Ma cały dzień spotkań, brachu. Nie wiedziałeś?
Nie. Cholera. Nie wiedziałem…
- Kurwa. - Co się stało?
Przyniosłem jej obiad-niespodziankę przed prezentacją.
Wiesz co, nie ma sprawy. Przekąsi po spotkaniu.
Mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
Nie wiem, gdzie jestem. Jest tu jakiś park?
Jasne, skarbie.
Właśnie miałam iść na przerwę.
- Zaprowadzę cię. - Jasne. Prowadź.
- Ale nie gap mi się na tyłek. - Co?
- Też tu studiowałeś? - Ja?
Jestem mądry, ale nie tak, jak Lidia.
Głupi na pewno nie jesteś.
Zgodnie z siłą rządzącą.
Tak, pasujesz tu.
Pasuję?
Rozejrzyj się, kotek.
Ten kampus to jeden wielki szok kulturowy.
Ja też tu nie pasuję.
Stanford nie jest dla takich jak my.
Nawet moja rodzina nie jest dla mnie.
- Tak? - Siéntate. Chodź.
Jesteś czarną owcą w rodzinie?
Moja oczekuje, że wszystko zrobię i wszystko spieprzę.
Skądś to znam, kochanie.
Tak?
Kurwa.
A teraz jesteśmy w Palo Alto.
Robimy, co możemy
i nadal nawalamy 1000 km od domu.
Zasłużyłam.
- Na co? - Chcesz bucha?
No raczej.
Co?
Wiesz co, nie. Nie mogę. Mam dziecko.
Fakt.
A jeśli potrzymam Delfinę, gdy się zaciągniesz,
a potem ty ją przytrzymasz, gdy ja się będę zaciągać.
I nie wciągnie ani smużki dymu.
Jesteśmy tacy odpowiedzialni.
- Bardzo odpowiedzialni. - Dobre.
Ale nie wiem.
Walić, to tylko buch.
Jak widać, idąc zgodnie z terminarzem,
rozszerzymy działalność Centrum Studenta na wszystkie studia licencjackie
dzięki serii webinarów, które zaczniemy wiosną 2023.
- Lidia. - Tak?
Skarbie, może lepiej…
Przepraszam, jestem młodą mamą. Zaraz wrócę.
Znasz to uczucie, co, Jim?
Dobrze, więc…
- Skarbie, zgadnij z… - Diane, kurwa, nie przyszła!
Dziekani przyszli, a ja przeciekłam jak cholerna krowa.
- Na co? - Daj mi z nią pogadać.
Z kim jesteś?
Włącz głośnik.
Cześć, Królowo. Chcesz tacos z Jiménez Taquería?
Co ona tam robi?
Chillujemy. Palimy, żeby ukoić nerwy przed…
Cholera. Spotkanie.
Oboje… jesteście na haju?
Nie, wzięlimy po buchu. Obiecuję.
Nawet tu dzisiaj nie przychodź. Jutro sobie porozmawiamy.
Erik?
Zawiodłeś mnie.
Cześć, kochana. Jak się masz?
Bywało lepiej, siostro.
Nie ma się czego wstydzić.
Zdarzyło mi się to po trzy razy z każdym z trojga dzieci.
Jak to zrobiłaś? Trójka dzieci, małżeństwo, kariera?
To nie moja zasługa.
Gdyby nie nasza niania i płatny urlop ojcowski męża,
rozwiodłabym się.
Urlop ojcowski, jasne.
Żadna z nas nie jest superwoman.
Każdy potrzebuje czasem pomocy.
Pożyczyć ci bluzkę?
Dziękuję.
Dobrze. Osusz łzy i wracajmy do pracy.
- Mira, mama, zanim coś powiesz… - Nie.
Wysłuchaj mnie.
- Potrzebowałam cię, Diane. - Wiem…
Nie odzywaj się!
Miałaś zrobić jedną rzecz,
żebym miała 10 minut na odciągnięcie mleka.
Nic więcej.
Poręczyłam za ciebie.
Dlaczego odwalasz w Stanford?
Palisz z ojcem mojego dziecka i moim dzieckiem?
Taki mam styl, nie dbam o przyzwoitość…
To ja powinnam spędzać z nimi czas.
Ale zamiast tego cię kryję,
a ty mnie wydymałaś.
Myślałam, że się rozumiemy. Ale wiesz co?
To już zbyt wiele.
Zwalniam cię.
Zróbmy szybką przerwę.
Zrób długą.
Kadry wiedzą, że to twój ostatni dzień. Spakuj się.
- Poważnie? - Zejdź mi z drogi, Diane.
To moja wina. Ja jestem dorosły.
Wiem, ale nie zwolnię cię z rodziny.
Ale ona ciężko pracuje. Przez jeden błąd…
To nie był jej jedyny błąd, Erik.
Diane to ryba, a ty chcesz, żeby wspięła się na drzewo,
czy jak tam mówił Einstein.
Może po prostu…
nie doceniasz jej talentów.
W dupie mam drzewa i ryby.
Erik, chcę, żeby ktoś
ułatwił mi życie,
żebym mogła wrócić do domu i spędzić czas z dzieckiem.
Jasne.
Przepraszam.
Kocham cię, skarbie.
Chodźmy spać, dobrze?
Wybaczam ci.
Zatrudniłam ją.
Naćpała się w pracy.
Miałaś rację, siostro. Nie ma doświadczenia.
Rozumiem, siostro. Ale musimy dbać o różnorodność.
Nie mogę być „Karen”, która zwolni latynoską transkobietę.
Ciężko pracuje. Zostaje.
Naćpała się. W pracy.
Damy jej jeszcze jedną szansę.
Ach, zapomniałabym.
Zajęcia z wrażliwości rasowej?
I… z podświadomego uprzedzenia.
- Pieprzenie. Nie jesteś rasistką. - Co nie?
Może elitarystką.
Poważnie.
Kiedy znajdę czas na sześć godzin szkolenia?
- Sześć? - Wiem.
Cholera.
Znajdziemy go. Kurwa.
- Sześć godzin. - Sześć godzin.
Skarbie, nie mogę. Karmię.
Pompuj i wywal. Masz.
- Dziękuję. - Zrobię enchiladas.
Zielone czy czerwone?
Nie mów, to pewnie rasistowskie.
Jako rasistka… muszę uważać.
Zrobię ten kurs za ciebie.
Nie ma opcji. Poważnie?
- Tak. - Dziękuję.
Chcę, żebyś wiedziała, że możesz na mnie polegać.
Ukończyłeś 77 krok w szkoleniu antyrasistowskim.
Co mówiłaś, mała? Tak.
Niektórym potrzeba 77 kroków, żeby nie być dupkiem.
Ale nie tobie.
Ty jesteś idealna. Tak.
Położę cię. Chodź.
Szybko.
Dobra, położę cię tutaj.
Tata dokończy szkolenie i zobaczy, co dalej.
Jaja sobie robicie. Serio?
Bez przesady.
Dobra.
- Sesja wygaśnie za 20 sekund. - Nie, błagam.
Bez jaj. Znowu 77 kroków?
Cholera. Pranie.
POSEGREGUJ ŚMIECI. CAŁUSY! LIDIA
Dajcie spokój z… Cholera, śmieci.
Nie. Śpij dalej. Proszę.
Dobra.
Tu cię postawię.
Cholera. Nie!
Dobra.
Rób, co musisz, żeby przetrwać.
Szczęśliwy ojciec, szczęśliwe dziecko.
Przyznaj, że to ty jesteś problemem.
Morda. Nie znasz moich problemów.
Nie. Co? Bez jaj.
Cholera.
Tatuś jest idiotą, ale już idzie.
Cholera!
Wiedziałem, że tak będzie.
A mogłem jednego nie zamykać.
Nie mogłem? Nie.
Kurwa.
Debilu, wiesz, co robić.
Szybko.
Chwila.
Jestem idiotą, ale cię kocham.
Jezu, proszę.
Pięknie.
Idealnie. Tak.
- Panie władzo, cholera. - Ręce do góry.
Zatrzasnąłem się.
Mieszkam tu. Córka jest w środku.
Ręce do góry.
Mogę wejść? Córka jest w środku.
Ręce do góry!
Muszę iść po córkę. Mieszkam tu. Jezu.
Nie ruszaj się.
Traktujcie poważnie dobro dziecka.
To było niepotrzebne.
Który was wezwał?
Następnym razem proszę wezwać straż.
Jasne. Pewnie tamten chujek.
- Dasz wiarę? - Skończ.
Co?
Jasne. Moja wina, że sąsiad jest rasistą.
Ojciec mojego dziecka jest ćpunem.
Jestem ćpunem?
Boże.
Wszyscy goście w IT jarają jak smoki.
Jestem złym ojcem.
Nikt nie dzwoni po psy, gdy programista się zjara.
Bo korzystają z kalendarza,
nie z cholernych gumek.
Po prostu mam złe sposoby.
Całe moje życie kręci się wokół ciebie i Delfiny.
Mam przepraszać za to, że chcę czegoś dla siebie.
Czegoś się dziś nauczyłem.
Przestań.
Podświadome uprzedzenie. Posłuchaj.
Ludzie postrzegają innych nieświadomymi stereotypami.
Olśniło mnie. Ty tak robisz.
Czasami w ogóle mnie nie widzisz.
- Postrzegasz mnie tak, jak sąsiedzi. - Boże.
Jakbym był przegrywem, przestępcą.
Tak mnie widzisz? Akurat mnie?
Odbiło ci.
I znowu. Ja się mylę.
Ty masz rację. Ja nie.
Co do moich własnych doświadczeń.
Czy ty…
To było do przewidzenia! Pa!
Diane?
Mieszkasz w samochodzie?
Straciłam stypendia
przez nieobecności.
Więc nie stać mnie na akademik.
Czemu nie chodzisz na zajęcia?
Cóż,
kiedy masz ataki paniki i depresję,
ciut trudno się skupić.
Alergie nie pomagają.
Nie możesz mieszkać w aucie.
Nie masz rodziny ani przyjaciół?
Polegam na sobie.
- I tatusiu. - Dobrze, masz rodziców.
Lidia, mówię o moim sponsorze.
Oszczędzam na mieszkanie.
Już prawie uzbierałam.
To dobrze.
Przepraszam.
Przepraszam, że nawaliłam.
Nie nadaję się do tej pracy.
Potrzebowałam kasy.
Nie, w porządku.
Wiem, jak to jest się dostosowywać,
kiedy od początku nie pasujesz.
Musisz udowadniać…
że jesteś dość mądra,
dość zdolna, by tu być,
to bardzo trudne.
Wiem, kurwa.
Czasem o tym zapominam.
Dlatego jestem taka surowa dla ludzi.
- Dla ludzi? - Dla ludzi.
Dla ryb.
Chcesz, żeby ryba weszła na drzewo.
Ale ty jesteś rybą, ona też i…
Czemu nie mogę kochać ryby za bycie rybą?
Próbuje. Na własny, rybi sposób.
Wiesz?
Nie, zgubiłam się.
Ale i tak mam alergię na ryby.
Słuchacie Bakersfield 94.6.
Dedykuję kawałek wszystkim, którzy potrzebują przypomnienia,
że nie są na tych ulicach sami.
Głowa do góry, królowe i królowie.
LOS ANGELES 112 KM
Napisy: Zuzanna Chojecka