NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Hej, laska! - Hej!
Małe gnojki.
To zbrodnia nienawiści!
Nie wiem, Carole, połącz mnie z komendantem!
Co się gapisz?
Co do chu…
Widziałam to dzieło.
KRÓLOWA SLUMSÓW
- Identyczna. - Oczy wyszły idealnie.
Świetna technika cieniowania. Nie znam autora, ale ma talent.
Mocosa, czemu to wygląda jak twoje obrazki?
Zapewniam, że nie mamy z tym nic wspólnego.
Oczywiście. Co zrobić, żeby to zatrzymać?
Czy…
dwadzieścia tysięcy wystarczy?
- Sto. - Dwieście.
- Milion dolców! - Dorośnij.
Przesadziłem.
- Tato, jak myślisz? - Chris ma rację. Milion albo nic.
Może to był zły pomysł.
Przyszła i nie chce negocjować?
Proszę pana, 20 tysięcy to dużo pieniędzy.
- To ćwierć-Meksykanka. - Si.
- Dobrze. Pani Castro… - Si?
Chcemy uczciwego wykupu.
Spodziewa się pani trzykrotności czynszu po otwarciu restauracji?
Ojciec zasługuje na uczciwy wykup,
oparty na pani przewidywaniach zysku.
Albo zrobimy więcej niż ulotki.
Opowiemy, jak ukradła pani starcowi biznes z taco.
Nazywam się Casimiro Morales.
Jestem honorowy.
Od ponad 30 lat prowadzę bar z taco w Boyle Heights, U Mamy Finy.
Jutro mam kolejny wywiad.
Chętnie o pani posłuchają…
i o naszej uroczej znajomości.
Dobra.
Dwa procent z naszego szacowanego zysku za pierwszy rok.
I zapomnimy o sprawie.
Adios.
Dwa procent to dużo, Jefe.
Wybacz za spóźnienie.
Już jestem. Przepraszam.
Przepraszam.
Hej.
Jestem, mami. Nie uwierzysz, co się stało.
Oby to było dobre. Czekam od godziny.
Jest. Vivian pozwoliła na wykup, żeby nas uciszyć.
- Byłeś w restauracji? - Tak.
Wiesz, że Pop potrzebuje mojej pomocy.
- Any i Chrisa nie było? - Tak, ale…
Hej, to mój szkicownik?
Co? Gdzie go znalazłaś?
Następnym razem daj im się tym zająć,
Pop musi przywyknąć, że cię nie ma.
Czemu przestałem rysować?
- „Erik, nienawidzę cię, to koniec.” - Co?
Twój stary album szkolny.
W mordę. Wspomnienia wracają.
„Miłego życia z Jazmin. Żegnam.”
Cholera!
Jezu, ile razy zrywaliśmy?
Zbyt wiele.
Ale wiesz co?
- Nie mogłaś mi się oprzeć. - Fuj, ty zboku! Łapy precz!
Spakuj się, cabron.
Gdzie pudło na „tak”? Muszę je spakować.
- Wszystkie? - Tak!
Jak Raidersi mają wygrać bez moich koszulek?
W ciężarówce nie ma tyle miejsca, musimy być realistyczni.
To koszulki. Można nimi owijać dziecko.
Kłócimy się o koszulki? Musimy to do jutra spakować.
- A ty się godzinę spóźniłeś. - Masz rację.
- Znowu. - Wiem, że mam.
Poza tym Raidersi i tak przewalą.
Amen.
Zostawię je tu, będą czekać na nasz powrót.
Powrót?
Tak.
Kiedy moja żona będzie bogata i sławna,
a moje książki będą bestsellerem.
Wtedy tu wrócimy, co?
Erik, mam pracę w zatoce.
Tam będę budować karierę. Tam…
zaczniemy nowe życie. Ty, ja i pupusa, wiesz?
Już na zawsze. Myślałam, że to jasne.
W takim razie zabieram koszulki, książki i rower…
- Tym razem nie ma miejsca. - Musi się znaleźć!
Miałem pomóc Chrisowi wybrać auto dla baru.
Dokąd to? Poważnie mówisz?
Dobra.
To nic. W porządku.
My nie… Byłyśmy umówione z Cindy.
Cindy się rozchorowała.
Yessika, musisz nam pomóc.
Od sześciu dni nie mamy wody.
Śmierdzimy pachami!
Amá! Biorę prysznic u Popa.
Myję się. U dziadka.
Więc właściciel odcina wodę i gaz na kilka dni?
I sukinsyn nie odbiera.
Tchórzliwy pan ziemniak.
- Szukacie pomocy prawnej. - Nie.
Szukamy kwatery w jednym z waszych nowych budynków socjalnych.
- Ana mówiła… - Proszę pani, jest lista oczekujących.
Na całe lata!
Ana.
- Ana powiedz coś. - Amá.
Jeśli odeślą ci dziadka do Meksyku, nie będziesz miała gdzie się podetrzeć.
A nie chcesz przyjąć pracy od gentryfikatorów.
- Amá. - Gówno.
Yessika.
Proszę.
Pomożesz nam?
Chciałabym.
Ale nie mogę pozwolić każdemu się wpychać.
Każdemu?
Jasne.
Rozumiem.
Nie jesteśmy każdym.
Yessika, jesteśmy rodziną!
Teraz jesteśmy rodziną?
A kiedyś byłam „czarną dziewczyną Any”.
Yessika, wybacz mi.
Jestem szorstka.
Ale przez lata stałam się bardziej świadoma.
Proszenie cię o pomoc nie było łatwe.
Dla żadnej z nas.
Ale proszę…
nie karz jej za grzechy matki.
Zobaczę, co się da zrobić.
Ale tylko dla Nayeli.
Gracias, mija.
Nie przesadzam, Saraí Damian to jedna z najmłodszych szefów kuchni
na okładce Bon Appetit.
- Serio? - A ten foodtruck, Chichilo, wymiata.
Innowacyjny, w rozsądnej cenie, nie ma wynajmującego.
To drugie życie U Mamy Finy.
Dokładnie! Wielkie umysły myślą tak samo.
Kiedy wygrasz sprawę, będziesz miał do czego wracać.
Wyobraź to sobie, Pop. U Mamy Finy na lunch w Venice.
Na kolację w Long Beach.
- W centrum dla imprezowiczów. - Tak!
U Mamy Finy na plaży? Podoba mi się.
Bardzo mnie to cieszy, bo już kupiłem wóz i teraz go przetestujemy.
Następny!
Zamawiasz czy nie?
Tak. Wybacz.
- Jesteś Saraí? - We własnej osobie.
Dwa taco z pasikonikami i świńskimi nóżkami.
Moje ulubione.
Świńskie nóżki? Serio?
- Chcesz spędzić wieczór na tronie? - Erik!
- Wybacz mu. - Nie.
Niech spróbuje i przestanie jęczeć.
W porządku.
- Chyba lubię robaki. - No raczej, jęczybuło.
- Co? - Sorki.
Czekaj. Jesteście z U Mamy Finy.
Tak.
To my. Skąd wiedziałaś?
Śladami najostrzejszych smaków? Artykuł z LA Times.
Musiałam was obczaić.
A wasze czarne chilaquiles…
pychota!
Prawie tak dobre jak abuelity.
Prawie. Nie aż tak.
Wiecie co? Ja stawiam.
- Co? Super. - Tak.
Spróbujcie wszystkich popisowych dań.
Dziękujemy bardzo.
Buen provecho!
Też chcemy otworzyć foodtrucka.
- Masz jakieś rady? - Pewnie.
Weź mój numer, zgadamy się i porozmawiamy o wozach.
Jasne. Zróbmy to. Uwielbiam foodtrucki.
Uwielbiam je, więc czemu nie. Dzięki, Saraí, super.
Wstydzioszek!
Dzięki, że jednak zgodziłaś się na spotkanie.
Wiem, że to zabrzmi, jak lizanie tyłka,
ale twoje prace są piękne.
Fajnie widzieć ludzi z prawdziwym talentem, gdy…
Gdy inni bogacą się na muzeach lodów.
Dziękuję bardzo.
Doceniam to. Ale…
co mogę zrobić dla agencji?
- Tworzę sztukę uliczną. - Właśnie.
Jesteś antykapitalistką.
Pieprzyć system, chciwość, cenisz ludzi, nie zysk, prawda?
No tak.
Co mam powiedzieć? Jestem socjalistką.
Posłuchaj,
mojemu klientowi chodzi o socjalistów.
Nie powinnam tego ujawniać,
ale niech to będzie znak mojej wiary w ciebie,
klientem jest Nike.
Chcemy zareklamować twoją sztuką najnowszą linię Cortezów.
Ale czy ich butów nie szyją pakistańskie dzieci?
Nike zobowiązało się przeznaczyć 40 milionów dolarów
na walkę z rasizmem w USA.
To… interesujące.
Słuchaj, muszę to przemyśleć.
Pewnie. Ale jeśli ktoś i tak ma wziąć ich kasę,
niech to będzie przedstawicielka marginalizowanej mniejszości.
Dobra. Masz za to kilka punktów.
Ale i tak muszę to przemyśleć.
Proszę.
Chcesz obejrzeć nową wystawę?
- Nie musisz wracać do pracy? - Nie, zrobię sobie wagary.
Chodź.
Dobra.
- Mogę dokończyć ciastko? - Tak.
No raczej, było drogie.
Dos tacos de al pastor, rozsądna porcja frytek i salsa…
Gotowe!
- Dzięki. - Powiedz o nas znajomym.
Gdzie kupiłeś ten foodtruck?
Jeśli chcesz wiedzieć, to od świetnego biznesmena.
- Dobra, to był Chuey. - Co?
Chuey?
Wszystko gra. Do pracy, mamy dużo zamówień.
Jakiej pracy? Tam stoją dwie osoby.
Tu się nie da oddychać. Jezu.
Muszę stąd wyjść. Potrzebuję tlenu.
Narobiliśmy dymu. Wyłączę grill, żeby przewietrzyć.
Jak mogłeś kupić ten złom!
Będzie dobrze. Ma palniki, jeździ, jest tania.
Cześć. Wybacz spóźnienie…
Hej!
Dotarłaś.
Witaj w foodtrucku. Co myślisz?
Jest…
Ładny.
Na pewno.
- Ile za niego dałeś? - Nie kupiłem go.
- To tylko jazda próbna. - Dzięki Bogu.
Dostaję tężca od samego patrzenia.
Nie ma sprawy, po dawce przypominającej
masz odporność na dziesięć lat…
Zjesz coś? Cokolwiek. Stawiam.
Tak, zgodę sanepidu i frijolitos.
Dobra, frijolitos?
Fasola. Sukinsyn.
Wiesz co? Może ja…
Ja to zrobię.
Proszę się nie zawstydzać. Za długo pan pracuje.
Ludzie na pana czekają.
Nie jestem już właścicielem?
Wie, że jesteś, ale wyjdź…
- Chris! Dokończ. - Do dzieła.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Czemu stoimy tak blisko?
Bo widać stąd wszystkie błędy zamalowane przez artystę.
Pierwsze szkice, nietrafione ruchy.
Historie, które opowiadał.
Ale…
z daleka
wygląda jak idealna wersja ostateczna.
Tyle kryje.
Jak na biurwę masz dobre oko do sztuki.
Zwłaszcza brązowej.
- Namalował to biały człowiek. - Co?
Wiem.
Wiesz co,
może to problematyczne, ale…
Nie będę kłamać,
dobra rzecz.
Czegoś tu brakuje.
Czego?
Ciebie.
Ana, wszystko gra?
Tak, myślałam, że tego chcesz.
Czekaj, Ana.
- Płaczesz. - Co?
- Boże, przepraszam. - Nie ma sprawy.
Przepraszam.
Przepraszam, muszę lecieć.
Wiem, że musimy się spakować. Ale Pop i Chris potrzebowali pomocy.
Wrócę do domu, gdy tylko sprzedam tacos.
Oni cię potrzebują?
Wyjeżdżamy jutro rano.
Wiesz co, w porządku. Dokończę i wyjadę sama.
Przestań, nie zostawisz mnie.
Poza tym, jak się spakujesz bez moich mięśni?
Nie martw się. Znajdę inne mięśnie. To nic trudnego.
Serio? Zostawisz swojego papi chulo?
Nie ty, cochino.
Halo?
Co jest?
Nie, zapach nie dochodzi z zewnątrz!
Co robisz?
- Mamy wywiad, tato. - Mój wywiad?
To jutro!
Wyciek gazu!
Wróćcie jutro.
- Zamykam to gówno. - Nie nagrywajcie.
Co to jest?
Nic!
Sequel U Mamy Finy, ale najpierw musimy to wykombinować.
Jesteś uzależniony od wydawania pieniędzy?
Nie! Inwestuje w rodzinę.
Ty jesteś uzależniony od porzucania nas!
Jestem tu, kurwa. I pomagam.
Nie macie na co patrzeć. Ruchy.
Koniec przedstawienia. No, już.
Żegnam.
To mu zostanie?
Za pół roku, gdy cię nie będzie.
Daj mu odejść, Jefe.
Kto go tu trzyma wbrew jego woli?
Zaszczepiłeś w nim przekonanie,
że dla rodziny trzeba poświęcić wszystko.
Nigdy mu tego nie powiedziałem.
Jest jak mój brat.
Dzieciak tak bardzo cię kocha, że poświęci wszystko,
nawet swoje marzenia.
Dla ciebie.
Proszę, tato, naprawdę…
Uwolnij go.
Dobra.
Wiesz, że jestem magistrem inżynierem po Cal Tech?
Serio?
Nie wierzysz mi?
To rasistowskie.
Mama przyjechała z Oaxaca i pracowała na kuchni,
po to, żebym ja nie musiała,
ale patrząc na nią, zakochałam się w gotowaniu.
Chwilę jej zajęło zrozumienie, że to nie porażka.
No proszę. Znów mamy coś wspólnego.
Oboje zawiedliśmy rodziców. Jesteśmy w klubie porażki.
Ale z wami lepiej?
Tak, nadal wysyła mi oferty pracy Tesli,
ale pomału dochodzimy do porozumienia.
Tak.
Serio, dzięki że przyszłaś.
Doceniam to.
Gdyby nie ty, przedwcześnie skremowałbym dziadka.
Dobrze się bawiłam. Przypomniałam sobie, jak bardzo chcę mieć lokal.
Tęsknię za byciem w jednym miejscu.
Tak, ja też za tym zatęsknię.
- Dobra, do zobaczenia. - Dzięki…
- Jeszcze raz dziękuję. - Jasne.
Co jest?
Nic.
Napłakałam lasce w usta, gdy się całowałyśmy.
Jak?
Jak to zrobiłaś?
I to nie wszystko, Pop.
Spotkałam się z nią w sprawie pracy. Dobrze płatnej.
Tyle że…
Widziałam się rano z Yessiką i poczułam…
Wszyscy mamy uniesienia…
Dziadku, przestań.
W porządku.
Nie potrzebuję zbereźnej wersji gadki o pszczółkach.
Po prostu…
boję się, że schrzaniłam okazję na dobry zarobek.
Dla burżujów, ale dziewczyna wie, o co chodzi.
To mogły być dobre pieniądze. Dla mamy i ciebie.
Kochanie, nie martw się o dziadka.
To ja mam się zajmować tobą.
I robisz to, dziadku. Ale wiesz co?
Teraz to ja muszę zająć się tobą.
Nie. Pop. Potrzebujesz mnie. Abuelo.
Co się stanie, kiedy knajpy nie będzie i skończą się pieniądze?
Kiedy kasa Vivian się skończy?
Kiedy koszty prawne wzrosną,
a tio Ernesto stwierdzi, że ma dość
i przestanie przelewać nam kasę?
Mogę pomóc, Pop.
Naprawdę. W końcu.
Po mojemu…
Dziadku. Pomogę ci.
Spokojnie. Oddałem wóz Chuey'owi.
Wiem, że dziś poszło średnio,
ale to była cenna lekcja.
Lekcja o tym, by nie ufać Chuey'owi.
I tyle. Cała nauka.
Ale Saraí była super, co? Jest najlepsza.
Poleciła mi więcej wozów, niż chciałbym oglądać.
Już nie mogę.
- Mam dość. - Masz dość?
O co ci chodzi? To nie koniec.
Pop? Mamy sprzedawać tacos na plaży.
Bryza oceanu, carnitas,
założysz swoje tanga.
Kiedy zamkniemy, to koniec.
Musisz żyć po swojemu. W Paryżu.
Co to ma być? Zwalniasz mnie?
Rozumiem. To żarty. Żartujesz ze mnie.
Nie. To 20 tysięcy, które zainwestowałeś.
Wszystko gra, Pop?
Czujesz spaleniznę? Spójrz na mój palec.
Nie wydurniaj się.
To mój dług. Nie mam jeszcze pieniędzy, bo Vivian wciąż nie zapłaciła.
Bierz. I wiej z Boyle Heights.
Zostań szefem kuchni, którego będzie szanował cały świat.
Pracując
z przegranym starcem…
nie zrobisz kariery.
Pop, o czym ty mówisz?
Odchodzę!
Idź stąd! U Mamy Finy nie istnieje!
Nie chcę twoich pustych czeków.
Nie porzucę twojego dziedzictwa.
Nie poddam się i tobie też nie pozwolę.
Hej, Ana.
Bree. Cześć.
Przepraszam za dzisiaj. Po prostu…
- mam trudny okres. - Wyluzuj.
Nie martw się tym.
Znam to.
Na pewno?
Oczywiście.
Nawaliłam, stawiając cię w takiej sytuacji.
Po prostu mnie kręcisz.
Dobra…
słuchaj, dzwonię też
w sprawie pracy, jeśli to aktualne…
chciałabym się zgłosić.
To dobrze,
bo już to za ciebie zrobiłam.
Naprawdę?
Super.
Dziękuję, to wspaniale.
Bree,
nie pożałujesz.
Wiem.
Dobra.
Pa.
Moja przygoda z mobilnym gotowaniem być może dobiega końca.
Co? Cykor.
Należało mi się.
Zrobię to, co powinienem zrobić już dawno,
i zaproszę cię na randkę.
Inaczej będę cykorem.
Myślałem, że może nie przy foodtrucku?
Kurczę, wybacz. Foodtruck to część mojej stylówy.
Ciężko musi ci być z nim spać.
Chyba że w środku mieszkasz. Nie oceniam.
Zawsze rzucasz sucharami?
Czasami śpię.
Czyli tak, prawda?
Lubisz suchary?
- Muszę wracać do pracy. - Jasne.
Dobra.
I właśnie tak miało pójść!
Robisz miejsce na moje koszulki?
Nie. Oddałam je gościowi z firmy przewozowej.
Dostałam od niego zniżkę,
ale nie dzięki koszulkom…
W porządku, niech je zatrzyma. Bo…
Kupiłem sobie nową.
W rozmiarze pupusy.
- Dzidzia musi pamiętać o korzeniach. - Mówił, że ma na nie za duże muskuły.
- Za duże? - Tak, jest wielki.
Chodź tu.
Gotowa na „na zawsze”?
A ty?
Tak.
Jedźmy.
Cholera.
Delfina, skarbie, jedziemy! Mamy nowy dom! Gotowa?
Co ty? To zatoka nie jest gotowa na nas.
Masz rację. Nie jest gotowa!
- Zjedziemy? - O mój Boże…
Napisy: Zuzanna Chojecka