NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
NA MOTYWACH GRY STUDIA CAPCOM
ŁAKOMSTWO
Więc jesteś gotów powrócić do świata żywych, Powstały.
A ty to kto?
Jestem Sługą.
I będę cię strzegła.
Olivia...
Jakim cudem żyję?
Nie powinienem.
Smok...
odebrał mi wszystko.
Zostałeś wybrańcem.
Jesteś Powstałym.
Ciągle mnie tak nazywasz.
Co to, u licha, znaczy?!
Powstały to ktoś, komu smok odebrał serce.
Lecz ten czyn go nie zabija.
Gdyż serce Powstałego nie tętni w ciele,
a w jego odwadze i woli.
Słudzy, tacy jak ja, lgną ku Powstałemu.
Wiesz, że brzmisz jak wariatka?
Nieistotne, jak to brzmi.
Ważne, że to prawda.
Dlaczego ja?
Nie rozumiem.
Nieistotne, czy rozumiesz.
Ważne, że to prawda.
Powinienem był zginąć z bliskimi.
Dzielny człowiecze.
Wysłuchaj mych słów.
Jeżeli pragniesz odzyskać swe serce...
przyjdź do mego leża.
Oczekuję, aż przybędziesz.
Smok...
mnie wzywa.
Ty zapamiętaj to!
Smok zginie z mojej ręki!
To jedyne, po co teraz żyję!
Będę ci towarzyszyć.
Ja żyję jedynie po to, by ci służyć.
Smok zniknął za tymi górami.
A więc tam pójdziemy.
Jak ci na imię?
Słudzy nie noszą imion.
To jak mam się do ciebie zwracać?
Zwracaj się do mnie, jak zechcesz.
Imponujące.
Ojciec nauczył mnie polować, gdy byłem chłopcem.
Chyba gotowe.
Ja dziękuję.
Coś musisz zjeść.
Trzeba karmić ciało, nawet gdy nie jesteś głodna.
Słudzy nie muszą przyjmować strawy.
Żartujesz.
Co to znaczy?
Jasne.
Cóż. Czyli ja zjem więcej.
Może być... „Hannah”?
Hannah?
Skąd takie imię?
Moja matka je nosiła.
Gdyby Olivia urodziła córkę...
Cóż.
Jej tego imienia już nie nadam.
Hannah.
Niech będzie Hannah.
- Co ty robisz? - Ratuję cię stąd!
Powstały!
Skąd się tam wzięłaś?
Kto ci to zrobił?
Mieszkasz w okolicy?
Salai!
Dzięki bogom!
Co? Jak?
Przepraszam, tato.
Już dobrze.
Bez obaw, aniołku.
Toż to dar od bogów!
Co wy zrobiliście?
Macie pojęcie, jakie nieszczęście na nas sprowadziliście?
Powstały ocalił waszą córkę.
Cyklopy słyną z okrucieństwa i brutalności.
Miała być złożona w ofierze.
To honorowy obowiązek!
Tylko w ten sposób ten potwór nie zniszczy nam wsi.
Honorowy? Oszalałeś?
Nie rozumiecie.
Naraziliście nas swoim czynem.
Puk, puk.
Jest ktoś w domu?
Odejdź.
Widać plotki mówią prawdę.
Wasza mała szmata wróciła.
Kim oni są?
To oni odebrali nam Salai.
Wiesz, że sołtys się wścieknie, gdy się dowie.
Wiem.
Ale błagam...
Lepiej nam to jakoś wynagrodźcie.
Bierzcie, co zechcecie.
Z tej nory?
Macie tu tylko żarcie,
więc chyba nie ma wyjścia.
Chłopaki, wynosimy!
Cieszcie się, że nie zabierzemy całej trójki.
Ale kto wie...
może tu wrócimy.
Do zobaczonka.
Dlaczego zabrali jedzenie, mamusiu?
Jestem głodna.
Wiem, słonko.
Przykro mi.
Musimy zaczekać.
Nieprawda.
Proszę.
To niewiele, ale wszystko, co mam.
Ziemia od lat jest jałowa.
Polowaliśmy w lesie,
ale odkąd nadeszły cyklopy,
to zbyt niebezpieczne.
Przetrwaliśmy, zbierając i żebrząc.
Ale po co składać w ofierze rodzoną córkę?
Ofiara należy się co pół roku.
Rodziny, które je składają, są zwolnione z lenna,
a sołtys przyznaje im zapasy na zimę.
Przeżyjesz więc z żoną jeszcze trzy zimy,
ale co później?
Hannah.
Tak się wstydzę.
Opowiedz o cyklopie.
Dobrze, przekonaliście mnie.
Proszę.
Nie, nie możemy.
To ja zjem!
Nie bądź niegrzeczny!
W porządku. Masz.
Też chcę dokładkę.
Szkoda!
Hej, to nieładnie.
Tatusiu...
Proszę.
Pij, synu.
Mnie nie chce się pić.
Czyli to wasza dwójka zagniewała cyklopa, tak?
Przepraszam bardzo.
Jakoś przeszkadza mi składanie dzieci w ofierze.
Coś nie pasuje?
Czy ta skromna uczta to za mało dla dwójki podróżnych?
Zapewniam, że od dawna nie jedliście nic lepszego.
A skąd masz całe to jedzenie?
Twój lud przymiera głodem.
To?
To zwyczajna danina.
Lud rozumie, ile trudu zadajemy sobie,
by uchronić go przed tym... dzikim olbrzymem.
I w dowód wdzięczności
wręczyli nam tę... należną nam strawę.
Dostrzegam, że nasze zwyczaje wydają się...
barbarzyńskie,
jednak zapewniam,
że to lepsze wyjście.
Robimy tylko to, co w naszej mocy, by przetrwać.
To naturalne pragnienie.
Twoja towarzyszka rozumie.
Zawsze lubiłem Sługi.
Nie ulegają przyziemnym uczuciom,
w odróżnieniu od ludzi.
Hannah, wychodzimy.
Dokąd się wybierasz, synku?
Zrobić coś, co ty powinieneś był już dawno.
Zabiję tego potwora.
A niby gdzie masz wojsko?
„Zabiję tego potwora”!
Wojsko mi niepotrzebne.
Jasne.
Nie przeczę, że jesteś bardzo dzielny.
Choć także dość głupi.
Przydałby mi się taki jegomość!
Nie? Nie masz ochoty?
No cóż.
Będzie więcej dla nas!
Jesteś tego pewny?
Nie wątpię ani przez chwilę.
Czujesz więź z tą rodziną,
ale bardzo się narażasz.
Jeśli cyklop zostanie przy życiu,
sołtys znów uprowadzi Salai,
a wkrótce także resztę dzieci.
Nie pozwolę na to.
Mamy jednak inne sprawy.
Smok zaczeka.
To dobrzy ludzie.
Wystraszeni, ale dobrzy.
Chęć przetrwania pchnęła ich ku okropnej decyzji.
Rodzice głodzą się, byle tylko wykarmić swoje dzieci.
Zauważyłam.
To bez sensu.
Są więksi i potrzeba im więcej pokarmu.
Głupio postąpili.
Głupio?
Mój ojciec był taki sam.
Robił dla mnie, co mógł.
Wpoił mi, jak ważne jest bronienie rodziny.
I co to znaczy być mężczyzną.
Zawiodłem żonę i dziecko.
Tej rodziny nie zawiodę.
Chyba rozumiem.
Powstały!
Jestem pod wrażeniem.
Już myślałem, że stchórzycie i nie przyjdziecie.
A ty tu skąd, u licha?
Wyręczał się tym cyklopem.
- Mądrze. - Co?
Masz spostrzegawczą Sługę.
Znacznie łatwiej odbierać jest ludziom ich skromny dobytek,
gdy przepełnia ich strach.
To iście genialne zagranie,
że się tak wyrażę.
Ty sukinsynu!
Hej, hej.
Nie daj się ponosić emocjom.
Słuchaj no.
Zatrudnij się u mnie
i trzymaj mój lud w ryzach,
a nie nakarmię tobą mojego małego koleżki.
Nie.
Dosyć układania się!
Twoi poddani głodują na ulicach,
a wy obżeracie się w zamku!
Powinieneś ich strzec, a nie okradać!
Brzmi, jakby się zdecydował.
A więc... Zwykle nie przepada za mięsem dorosłych,
jest za twarde,
ale zważywszy, że odebrałeś mu obiad...
jest chyba dość głodny, by zrobić wyjątek.
Powstały!
Przeszyj mieczem jego oko.
Trzeba go sprowadzić do parteru.
Jak rozkażesz.
W nogi!
Czekaj, Powstały!
Nim uderzysz...
W życiu!
Wybacz, szefie!
Co wy wyrabiacie?! Wracać tu!
Fajnie było, ale nie zdechnę za ciebie.
Co?
Tchórze!
Hej, zaczekaj.
Rozumiem.
Już wiem, gdzie zbłądziłem.
Proszę, oszczędź mnie!
O twoim losie przesądzą twoi poddani.
- Potworze! - Zabiłeś mi córkę!
Oskórować go!
Złupmy zamek, powiadam!
Tak! Chcę swoje zapasy!
Jazda!
Ej, to moje!
Tak? Spróbuj zabrać!
Spokój!
Starczy dla wszystkich!
Moje!
- Ja chciałam! - Dawaj!
Dajcie, chcę więcej!
Ludzie to głupie stworzenia.
Coś nie tak?
Nic.
Wszystko dobrze.
Napisy: Piotr Kacprzak