Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Yine buna adım atmadan önce...
...eski Jonas yıllarında işlerin yürüyüş şekli konusunda
tartışabileceğimiz çok şey var.
Hatta üçümüzün işlerin nasıl yürümesi gerektiğine dair...
...düşünceleri konusunda.
Ve her an her şeyi kaybedebileceğimiz...
...korkusu.
Bunu doğru şekilde yapmak için...
...herkesin rahat hissettiğinden emin olmalı
ve her şeyden önce kardeş olmaya odaklanmalıyız.
Selam.
-Bu iyiydi. -Selam!
Ne haber?
Muhtemelen pembe gözlükle bakmayı da bırakmalıyız.
Her şeyi açık açık konuşmalıyız.
Evet.
Bazı şeyler yürümeyecek işte.
Ne gibi?
Bilmiyorum. O kadarını çözemedim.
Sadece provalarda "Bu böyle olacak." demek yerine
her şey ortada olsun diyorum.
Evet de tam olarak ne diyorsun? Anlamıyorum.
Set listesi yapmak...
-Bunu ben yapacağım diyorsun. -Evet.
-Evet, işte onu soruyorum. -Tamam, özür dilerim.
Biraz... Yorgunum. Uğraşıyorum.
Bence yüzleşmekten çekiniyorsun.
-Yani sorun değil ama... -Hayır, yok öyle bir şey.
Çekinmiyorum. Hem de hiç.
Başlayın.
Dövüşün!
SYDNEY, AVUSTRALYA HAZİRAN, 2018
Biri geçen gün...
..."Şu hayatta biriyle veya bir konuda...
...yarım kalmış işin olsa
ve ölmeden önce halletme şansı bulsan, bu ne olurdu?" diye sordu.
-Merhaba. -Ne haber?
Ne var ne yok?
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
-Seni özledim. -Avustralya'ya hoş geldin.
Bir kahve bir de mimosa içtim mi hazır olurum.
Tamam, peki. Seni kendine getirelim.
Birlikte vakit geçirmeyeli neredeyse altı yıl olmuştu.
Sadece üçümüz.
Kardeş olarak.
Yok artık!
Seni Amerika'dan nasıl çıkardılar? Bayağı etkilendim.
Biliyorum, etkileyici.
Seni görmek güzel.
-Gerçekten şaşırdın. -Tam bir sürpriz oldu.
-Evet. -Şaşırdım.
Resitalden sonra uçağa atladım.
Birlikte ilerleyebilmek adına
geçmişimizi gözden geçirmeliydik.
Avustralya'ya hoş geldin, Kev.
Avustralya'nın olayı bu.
-Harika. -Hoş geldin.
-Gelebildiğime sevindim. -Şerefe.
Burada olmayı seviyor musun, Joe?
Belli olmuyor mu?
Buraya ikinci evim diyebildiğim için şanslıyım.
Nasıl olduğunu hep merak ediyorum.
Neyin?
Hepsinin. Bizim.
Bizim yaşadıklarımıza benzer şeyler yaşayan...
...benzer durumdaki kaç kişinin aynı odada olmaya dahi
katlanamadığını biliyor musunuz?
Yani bizim... Jersey'den çıkamamamız
-gerekirdi. -Evet.
Anlatabiliyor muyum?
Jonas ailesinin...
Hazır mısınız?
Jonas ailesinin evine hoş geldiniz. İşte hayatımız.
DALLAS, TEKSAS 16 EYLÜL 1992
Bakın kimler geliyor.
Merhaba!
Baştan beri kardeşlerim ve ben
hep çok yakındık.
Gel baba. Bebek var.
Her şeyi birlikte yapmaya bayılırdık.
Güreş...
...arka bahçe sporları.
Tüm tatiller.
Çoğu zaman mahallede koşuştururduk.
Çevremde akrabalarla büyümedim.
Annemlerin arkadaşları,
tanıdıkları, müzisyenler, şarkıcılar vardı.
Onların dışında...
Biz bizeydik.
Ailecek sıkı fıkıydık ve birbirimizin en yakın arkadaşlarıydık.
O notayı koruyun! Devam!
Küçük yaştan itibaren, Von Trapp ailesi gibiydi.
Ne yapıyorsun? Çık dışarı.
Müzik hep vardı.
Vay canına, gitar çalıyorsun.
Öyle çalmayı nereden öğrendin, Nicholas?
Evimizde "Masada şarkı söylenmez." diye bir şey yoktu.
Masada şarkı söylemek teşvik edilirdi.
Burası, torunumun sahnesi.
Çok yetenekli bir genç. Bir piyanosu var.
Gitarı var. Şu gitara bakın.
Peki kendisi nerede?
Nick üç yaşındaydı ve koridorda yürüyordu.
Sahneye çık Nicholas!
Ve yanlış bir nota söyledi.
BABALARI
Ve sonra...
Geri gitti, en başa döndü.
Yürümeye başladı...
Ve gülümsedi.
Yürümeye devam etti.
Karıma dönüp,
"Şunu gördün mü?" dedim.
Hemen odasına gittik.
Ninnileri çıkardık,
hepsini attık.
Stevie Wonder'ın Definitive Collection'ını koyduk.
Annemle New Jersey'de bir kuaförde olduğumu hatırlıyorum.
Altı yaşlarındaydım.
Şarkı söyleyerek vakit öldürüyordum.
Annemin yanındaki kadın eğilip,
"Oğlum şimdi Broadway'de Sefiller'de oynuyor.
Sizin oğlunuz da yapabilir." dedi.
Nick bana bakıp, "Anne, Broadway'e çıkacağım." dedi.
1 EYLÜL 2003
ANNELERİ
Sonra bize oynayacağı gösterileri sıraladı.
"Kim bu çocuk?" dedim.
Bir Noel Şarkısı'nın seçmelerine katıldığımda
ve çalışmaya başladığımda...
BİR NOEL ŞARKISI
...ilk defa bir yere aitmiş gibi hissettim.
BİR NOEL ŞARKISI
Bunu deneyen bir bakıma ilk o oldu
ve öyle bir öz güveni vardı ki çıkıp insanların önünde
şarkı söyleyebiliyordu. Ona çok doğal geliyordu bu.
Şarkı söylemeyi, dans etmeyi, oyunculuğu seven çocuklarla olmaktan hoşlanıyordum.
O güne dek tanıştığım herkesten farklı
ve kibar olan o yetişkinlerden de.
SEFİLLER
Sanırım ona biraz gıpta ediyordum...
Biraz kıskanıyordum.
Kardeşler olarak hep bir rekabet vardı.
Yani bu gayet doğaldı.
Kimin trambolinde en fazla taklayı atacağından
kimin en tiz veya en bas sesle söyleyebileceğine kadar.
O yüzden Nick'i sahnede, tüm ilgiyi üstüne toplarken görmek...
Aileme, seçmelere katılmak istediğimi söylediğimi hatırlıyorum.
Joseph! Ne yapıyorsun?
Aniden komik birine dönüşüyordu.
Sürekli.
Ne? Dur. Bekle! Dur.
Joe, tam bir şaklabandı.
Oğlum! Harika! Evet! Aman Tanrım!
Oyuncu olmak, komedyen olmak istiyordum.
Bodrumda stand-up komedi yapıyordum.
Karşınızda Joseph Jonas.
Uydurma bir talk şov yaptığımı hatırlıyorum.
Nickelodeon'daki All That programına çıkmak istiyordu.
Katıldığım ilk gösteri Oliver'dı. Bir Off-Broadway yapımıydı.
Şarkıcı ve şovmen olarak beni çok geliştirdi.
Sahneye çıkmak ve tepkileri duymak
harika bir histi. Ait olduğum yer orasıydı.
Motor.
"76 Trombon".
Çocukken hep tuhaf okul dışı aktivitelere katılırdım.
Jimnastik, sırıkla yüksek atlama, sihir.
Aferin!
Bunlar oğlanlar için havalı şeyler değildi.
Ayrıca hiç paramız yoktu.
Elde ne varsa onu giyiyorduk.
Hedef tahtası oldum.
Çocuklar o yaşta çok zalim oluyor.
Bana eş cinsel derlerdi, ibne derlerdi.
Bok kafa derlerdi.
Yıkılırdım. Okuldan eve dönüp ağlaya ağlaya
annemlere anlatırdım.
Sanırım asıl zoruma giden
uyum sağladığım bir yer bulamamaktı.
Sevdiğim şeyler olmasına karşın
hiçbir zaman biriyle gerçek bir bağ kurduğumu hissetmedim.
Ama başka çıkışlar buldum.
E-Brain CD'sini koyup sekiz farklı menüden seçim yapabilirsiniz!
Kevin reklamlarda oynamaya başladı.
Hemen teklifler gelmeye başladı.
Yetenekleri sayesinde
kapıların açıldığı çılgın bir dönemdi.
Joe ve Nick, Broadway'de sahne alıyor, Kevin reklam çekiyordu.
New York'a 45 dakika mesafede oturuyorduk.
Annem Frankie'yi doğurmuştu ve çoğu zaman beni şehre o götürüyordu.
Arabada geçen onca saat.
Haftanın yedi günü.
Çok fazlaydı.
Hele yeni doğmuş bir bebekle.
Bazen babam vardiya yapardı.
Bir gece eve dönerken,
"Şarkı yazmayı dene." dedi.
Böylece Broadway gösterilerinden eve dönerken
şarkı yazmaya başladık.
Sonunda piyanonun başına oturduk
ve adam gibi bir şarkı yazdık.
Kaybolduğumda
Ve yolumu bulamıyorum
-Karşımdasın işte -Dur, bekle.
Nick ve babam, "Joy to the world - A Christmas Prayer"ı yazdı.
Bir CD'ye kaydettiler.
Bir şekilde o CD, David Massey'e ulaştı.
Evet, Sony'deki.
Nicholas Jonas'la ilk karşılaştığımda...
ESKİ BAŞKAN YARDIMCISI
...on yaşındaydı.
İnanılmaz bir şarkıcıydı.
Doğuştan karizmatikti.
Sesi o zamanlar bile inkâr edilemeyecek kadar iyiydi.
Daha on yaşındayken yıldız olacağı belliydi.
Onunla oracıkta kontrat imzaladım.
Kevin ve ben, vay canına,
başardı, diye düşündük.
Biz de kendi şarkılarımızı yazmaya başladık.
Ben, Joe ve Nick küçük odamızdaydık.
Gırgırına gitar çalıyorduk.
Ortaya şöyle bir şey çıktı.
"Please Be Mine" diye bir şarkı yazdık.
Şarkı on dakikada kendi kendini yazdı.
Sanırım o an birbirimize bakıp,
"Bundan bir şey çıkabilir." dedik.
Hayatımda çok az şeyden o kadar emin olmuşumdur.
Sonra Nick ağabeyleriyle tanışmamı istedi.
-Çok tatlı bir yer. -Çok.
Orada kocaman bir balık var.
Ofise geldiler.
"Please be mine" diye
bir şarkı yazdıklarını söylediler. Yarım daire hâlinde dizilmişlerdi.
Hiç unutmayacağım. Bana o harika şarkıyı söylediler.
Kardeşler olarak aralarındaki kimya ayaklarımı yerden kesti.
O zaman iki ağabeyini de projeye kattım
ve Jonas Brothers doğdu.
O dönemde lisedeydim.
Neden beni izliyorsun?
Çok heyecanlanmıştım.
Ama kontrat imzaladığımızı kimseye söylememe
izin yoktu
çünkü babam kilisenin rahibiydi.
Kendinden ve Tanrı'ndan şüpheye düşersen kaderine ulaşamazsın.
O zaman kilisede kimseye söylemedik
çünkü babamın bir ihtimal işini kaybetmesini istemedik.
Laik bir markayla kontrat imzalamıştık,
Hristiyan bir albüm yapmıyorduk.
Kilisenin iki ev aşağısında oturuyorduk.
Hemen her gün oradaydık.
Hayatımızda büyük yer kaplıyordu.
Wyckoff'ta yaşadığımız toplum inanılmazdı.
Hep dost canlısıydılar. Orada olmaktan çok mutluyduk.
Arkadaşlarımız o kiliseye giden çocuklardı
ve ailemizin parçasıydılar.
Babamızın her pazar kürsüye çıktığını görüyorlardı
ve bu önemli bir şeydi.
Sürekli kilisede olan,
oraya gerçekten ihtiyaç duyan insanlar vardı.
Babamdan çok şey beklediklerini hissederdiniz.
Rahibin ailesiyseniz
kilise bağlamında kraliyet ailesi gibisinizdir.
Omuzlarımızdaki sorumluluk büyüktü
ve gözler hep üzerimizdeydi.
Örnek insanlar olmamız için çok baskı vardı.
Hep mükemmel bir aileymiş gibi görünmeliydik.
Hiçbir şey ters gidemezmiş gibi.
Çocukken,
bunu anlamak zordu.
Ailenin bundan etkilenmemesi imkânsız.
WYCKOFF KASABASI
Detone oldun.
-Bir, iki... -Şuna bakın.
Dur. Toparlanayım.
Bir, iki, üç, dört.
Bir gecede, grup olduk.
Yıllarca, aylarca oturup
şarkılar yazıp sonrada onları
birilerine göstermedik.
Kim olduğumuzu ve ne yarattığımızı çözmeliydik.
O sırada hâliyle harika söz yazarları değildik.
Daha çocuktuk.
Ama çok çalışıyorduk.
Jonas Brothers'la ilk tanıştığımda...
MENAJER
...özgün bir yanları olduğu hemen hissediliyordu.
Seslerinin inanılmaz olmasından çok,
üçünün arasındaki bağla ilgiliydi bu.
Bu ailenin özel bir yanı var
diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Sony, punk rock grubu olmamızı istiyordu.
Jonas Brothers'ı rock grubu olarak pazarlamaktaki
en temel sorunlardan biri,
rock grubu olmamamızdı.
Tamam, hazır mısınız?
Dur, tuvalete gitmeliyim. Özür dilerim.
Ana fikir şuydu, bir grup kuracaktık.
New York SIR'da çok vakit geçirdik.
Bütün gün prova yapıyorduk.
ESKİ BASÇI
Benim için tam bir müzik kampıydı.
Her gün üç, dört şarkıyı mükemmelleştiriyorduk.
Pazar hariç haftanın altı günü...
ESKİ MÜZİK YÖNETMENİ
...günde 12 saat oradaydık.
Nasıl rock and roll yapılacağına dair hızlandırılmış bir kurstu.
İnsanlar Brothers'ın Disney World'deki bir makine tarafından
üretildiğini düşünüyor.
Dağınık saçlı, ellerinde gitar olan
bir grup çocuğu koydular ve ortaya biz çıktık.
-Günaydın Kevin. -Günaydın.
Bugün büyük gün. Bugünün özelliği ne?
Bugün 18. doğum günüm. Güzel bir gün.
Gösteriye gidiyoruz, sonra da Jersey'e döneceğiz.
Jonas Brothers'a bakıp "Çok büyük bir olaydı."
demek kolay.
Ama iki yıl canlarını dişlerine takıp
rock and roll çalışmışlardı.
Şurada, burada, Jersey'de, Boston'da
küçük konserler veriyorduk.
Sabahın dördünde kalkıp eşyaları yüklerdik.
Gerçek bir müzik grubundaymış gibi hissederdik.
Günde iki konser veriyorduk.
Şafak sökerken kalkar bir okul etkinliğine giderdik.
Sonra da bir kulüpte çalardık.
Ekipmanımız ve bavullarımız vardı,
bir de yere serilmiş uyku tulumlarımız.
Yolculuk uzunsa gerçekten heyecanlanırdık.
Boston'dayız, konsere çıkmak üzereyiz.
Muhteşem olacak. Çok heyecanlıyız.
Big Mama'yı çıkarıyoruz. İşte Big Mama.
Okul başlamadan sahneyi kurmuş, başlamaya hazır olurduk.
Yani sabahın sekizinde hazır olurduk.
Muhteşemdi çünkü her etkinliğin sonunda
o çocukların kalbini kazanırdık.
Ta Boston'a kadar gider,
Boston'da konser verir,
eve döner,
ertesi gün Connecticut'a giderdik
çünkü benzin, otelde kalmaktan ucuzdu
ve ikisine birden gücümüz yetmezdi.
Buna zorlanmak gözüyle bakmıyorduk.
Başarıyoruz gözüyle bakıyorsunuz.
Hayalimizi yaşıyoruz.
Bir zamanlar hepsi müziği seven
üç kardeş varmış. Dahası, birlikte müzik yapmayı severlermiş
ve şimdi rock yıldızı olma hayallerini gerçekleştiriyorlar.
Karşınızda Jonas Brothers.
Konsere gelenlerin sayısı artmaya başladı.
50 kişiden birden 200 kişiye çıktı.
Çalışlarını dinlediğinizde hiç şüpheniz kalmıyordu.
KIDEMLİ BAŞKAN YARDIMCISI
Aralarında daha önce görülmemiş bir kimya vardı.
Sıkı çalışarak başarılı oldular. Şans değildi.
Bir kıvılcım vardı. Herkes için aşikârdı.
Sonra büyümeye başladı.
Nehrin karşı kıyısından, New Jersey'den gelen bu gençler...
1 MART 2006
...dünyayı kasıp kavurmak üzereler.
TRL, Jonas Brothers'a sevgini göster.
Aniden,
"Mandy" klibi TRL'de bir numaraya yükseldi.
Koridorun sonuna gidiyorsunuz,
bir bakıyorsunuz hayranlarınız sizi bekliyor.
İşte buydu. Ondan sonra emekliliğinizi görebiliyorsunuz.
O zamanlar, Nick'in
grubun lideri olduğunu hatırlamak önemli.
Adım ne? Tekrar söyleyin.
Nick J, Nick, Nick J, Nick J!
O yıl bir sürü değişiklik oldu.
Nick huysuzlaşmaya başladı.
Birkaç grup üyesinden, ruh hâlinin
baskın, sinirli...
...olmaya başladığını duyuyorduk.
Arabayı yanaştırıp pizza ve Diet Cola almamız için
ısrar ederdi.
"Bana lazım." derdi.
Ne zaman dursak
Nick, devasa boy içecek alırdı.
-Bir ton su içerdi. -Litrelerce sıvı.
Bu kadar susuzluk çekmesi
grup üyelerini endişelendirmişti.
Nick'in işemesi gerektiği için 15 dakikada bir dururduk.
Bu aramızda espri konusu olmuştu.
New Jersey'de otoyolda sağa çekerdik,
Nick ağaçların arasına koşar, işeyip arabaya dönerdi.
Üç kilometre sonra arabayı tekrar durdurmamız gerekirdi.
Bir gün ben, Joe ve Nick aynı odayı paylaşıyorduk
ve Nick üstünü değişiyordu.
Ona baktığımda vücudundaki tüm kemikleri görebiliyordum.
Aynaya baktım. İskelete dönmüştüm.
Ölüyormuşum gibi geldi.
Nick'i bazen on gün görmezdim.
Her eve gelişinde biraz daha zayıflamış olurdu.
Annemlere gittim. Ağlıyordum.
"Nick'in bir sorunu var,
onu doktora götürmeliyiz." dedim.
Çocuk doktoru bana baktı,
Ona semptomlarımı saydım.
Gözleri doldu. Biraz endişelendim.
Eve gitme, çantanı toplama,
doğruca hastaneye git, dedi.
Sen...
"Şeker hastasısın." dedi.
Nick de, "Ölecek miyim?" diye sordu.
Kilisede şeker hastası kişilerle ilgilenmiştim.
Tüm bildiklerimi unuttum.
Kendi çocuğunuzun veya ailenizin başına geldiğinde
bambaşka bir durum.
Hepimiz ağlamaya başladık.
Onu göremediğim için hastane odasında bayıldım,
her yanı kablolarla dolmuştu.
Ve bu gerçekten,
hepimizin hayatını değiştiren bir an oldu.
Bizim tanıdığımız mutlu, gülümseyen...
...gülümseyen...
Uyandığında bağırarak şarkı söyleyen Nick.
O olaydan sonra farklı birine dönüştü.
Onun için endişeleniyorduk
ama profesyonel endişelerimiz de vardı.
Konsere çıkacaktık
ve iptal edelim mi etmeyelim mi bilmiyorduk.
Sony'nin tüm yöneticileri orada olacaktı.
Hastaneden çıktım, Sony'dekilere söylemeyelim, dedik.
Çünkü çalışamayacağını düşünürlerdi.
Bir plak şirketine sizi bırakmaları için bahane vermek istemezsiniz.
Bu, herhangi birinin yapabileceği en rezil şey olurdu ama...
İş dünyası acımasızdır.
Nick,
"Yolumdan çekilin.
Konsere çıkacağız ve yeri göğü inleteceğiz." dedi.
Hastaneden doğruca sahneye gitti
ve ortalığı yıkıp geçtiler.
Pekâlâ, Nick, şimdi nereye?
Boston'ın kalbine gidiyoruz. Acayip yerler göreceğiz.
Geçen sefer, okul konserleri için geldiğimizde
çocuklarla dışarı çıkamamıştım çünkü hastaydım.
Bu sefer çıkıyorum. Muhteşem olacak.
Wyckoff'a gelmeyeli herhâlde on yıl olmuştur.
Ben de. Belki daha bile fazla.
Daha fazla olabilir, evet.
-12 yıl? -Vay canına.
New Jersey. Adı çıkmış bir yer ama çok güzeldir.
Bizim için her şey bir bakıma burada başladı.
Herkesin hikâyesi gibi, iyi, kötü, çirkin,
sanırım bugün tüm bu duyguları
biraz tadacağız.
-Vay be. İşte. -Ha siktir!
-İşte orada. -Vay canına.
Gidip bakalım.
Bir dakika, Joe, kameraları bekle.
Peşimizden gelirler. Haydi.
-Hazır bile değiller. -Boş ver.
Evi görmek istiyorum. Buraya sadece filme çekilmeye gelmedim.
Aman Tanrım.
Delilik.
Çok tuhaf.
Acayip bir şey.
Hiç değişmemiş.
Zamanda donup kalmış.
Dönmeyeli o kadar uzun zaman oldu ki.
"Please Be Mine"ı o salonda yazmıştık.
Kırmızı perdeli pencerenin olduğu yerde.
Gerçekten acayip
çünkü ev hiç değişmemiş.
-Evet. -Oraya geri dönsek
yeniden altı, yedi yaşında olacakmışız gibi.
Bir sürü ilki burada yaşadık.
İlk şarkı.
İlk hastane ziyareti.
Annem Frankie'ye burada hamile kaldı.
-Vay canına. -O kilise.
WYCKOFF TANRININ MECLİSLERİ BİZİ ÖZGÜR KILAN TANRI'NIN GERÇEĞİDİR
Şarkı söylediğim ilk yer burasıydı.
Kilise burası, evet.
Her pazar, ayin grubunda çalardım.
Her gün buradaydık.
-Yağmur. -İçeri girsek mi...
-Hayır. -Girebileceğimizi sanmıyorum.
-Hayır, bilmiyorum. Yapamayız... -Hayır.
Kamera Dışı: "Hayır. Mülke giremeyiz."
O zaman...
"Yağmurdan kaçalım."
Gidelim.
"Arabada konuşuruz."
"Of be."
Kilisedeki durum değişmeye başladı.
İşler gerçekten zorlaştı.
Kendi müziğimizi yapmaya başladığımızda
babamız hakkında olumsuz konuşmaya başlayan
insanlar oldu.
Tertemiz, mükemmel çocuklar
olmamız gerektiği algısı oluşmuştu.
Babamın işi buna bağlıydı.
Hristiyan grubu olmadığımız için
bizi yargılıyorlardı sanırım.
Kızlar hakkında
şarkı söylememiz sorun olmaya başladı.
Ailemizin bize anlatmadığı bir sürü şey oluyordu.
Sanırım kendilerince bizi koruyorlardı
ama biz çocuklar için çok korkutucuydu.
Babamın çok gergin olduğunu hatırlıyorum.
Peşinde koştuğumuz hayalin kilisedeki pek çok kişiyi
korkuttuğunu kavramaya başladım.
Bilirsiniz, rahibin oğlundan beklendiklerinden
çok farklı bir hayat tarzıydı.
Babamın işten alınması için kampanya başlattılar.
Wyckoff'tan istifa ettiğim gün...
...gerçekten yıkıldım.
İstifa mektubumu okuyamadım bile.
Ama canı yanan tek kişinin kendim olduğunu
düşünme hatasına düştüm.
Annemle babamın bizimle yaptığı konuşmayı hiç unutmayacağım. "Kiliseden ayrılıyoruz,
yani evden de ayrılıyoruz
ve Columbia artık sizinle çalışmamaya karar verdi."
Korktuğumu, endişelendiğimi hatırlıyorum.
Sanki dünya başımıza yıkılıyordu.
İnanamıyorduk.
Benim için, gerçekten zor oldu.
Bizim, ailemizin o kadar vaktimizi, enerjimizi verdiğimiz
o insanlar...
Büyük hayal kırıklığıydı.
Onlar için acımasız bir darbeydi.
Toplulukları, bütün çevreleri, artık yanlarında yoktu.
O noktada babam 90.000 dolar birikimini,
üniversite fonumuzu, gruba yatırmıştı.
Kredi kartları sıfırlanmıştı
ve hiç parası yoktu. İşimiz bitikti.
Zaten kötü durumdayken bir de bununla iyice dibe battık.
Evimizi kaybetmiştik.
Arkadaşlarımızı, sosyal hayatımızı kaybetmiştik.
10 yıldır hayat dedikleri ne varsa gitmişti.
Yani, bir bakıma...
-Mükemmel. -Çok tuhaf.
Daha 30 dakika önce
-güneşte dondurma yiyorduk. -Evet, güneşliydi.
Üç Temmuz, Amerika'da tipik bir gün.
"Ve bu da eski kilisemiz." Sonra birden...
Ateş ve kükürt.
Kulağa tuhaf gelebilir, bilmiyorum,
İstenmediğimiz bir yere gitmek çok garip.
Düşünün, dünyada bize "Hayır, giremezsiniz."
dedikleri iki yer aklıma geliyor.
Büyüdüğümüz ev
ve kurulmasına yardım ettiğimiz kilise.
Anlatabiliyor muyum?
Kiliseden ayrılıp Little Falls'taki eve taşındık.
Kasabamızın polise müdürü bize karşı çok kibardı
ve evi yok pahasına bize kiraya verdi.
Çünkü artık bir gelirimiz yoktu.
Çocuklar üzerine rulet oynuyorduk.
Dört oğlan bir odada, annemler diğer odada.
Little Falls'taki ev,
kapana kısıldığımız hissi veriyordu.
Aynı anda bir sürü şeyle uğraşıyorduk.
Bunaltıcıydı.
Annemle babam her gün kavga ediyordu.
Sürekli o evden çıkmak, o elektrikten
kurtulmak istiyordum.
Joe doğuştan hassas,
şefkatli biridir.
Babası Kevin bize, "Umarız bu süreçte
yanımızda olursunuz." diyordu. Joe, "Lütfen bizimle kalın."
dercesine bakıyordu,
Üzüleceğimizden endişeliydi.
Ben konsere çıkan biriyim
ve belki gidip başka bir grup bulurum.
Yani sizin gibi hayatımı, kimliğimi
bu işe adamamıştım.
Ama o, bu şekilde görmüyordu.
"Herkes iyi olacak mı? Birlikte başarabilecek miyiz?" diyordu.
Turne yapıp para kazanma baskısıyla
yeni bir gerçeklik kafamıza dank etti,
bedava ve eğlenceli olduğu için değil
hayatta kalmak için
bunu yapmalıydık.
Bu, o yaştaki biri için büyük bir sorumluluk.
Her şey altüst olmuştu. Plak şirketi sizden vazgeçiyor,
kendi başınıza ayakta kalmayı deniyor, bir sürü para harcıyorsunuz.
Zor olacaktı.
Aşırı erken bir saatte AVM'de çalıyoruz, dükkânların hepsi kapalı.
Etrafta dolaşan ihtiyarlar bizi yuhalıyor.
-Yaşlı vatandaşlar. -Yaşlı vatandaşlar.
Grup, "Bu hafta ödeme alacak mıyız?" noktasına geldi.
"Tamam, ben halledeceğim." diyordum.
Derken bir sonraki hafta.
İyice darboğazdaydık.
Şarkı yazan genç biri olmanın en harika yanı şudur,
her şey dünyadaki en önemli şeydir.
Tamam, bir kez daha.
O evde acıdan, kalp kırılmasından
ve terk edilmişlikten doğan bir sürü şarkı yazdık.
Sony bizden vazgeçtiğinde,
o evin bodrumunda bütün Jonas Brothers
albümünü yazdık.
İnsanların bize inancı yokmuş gibi geliyordu
ama yanıldıklarını ispatlayacaktık.
Derken Disney'den bir telefon geldi.
"Bir şeye ihtiyacınız olduğunu biliyoruz.
O şey bizde.
Sizinle albüm anlaşması yapacağız." dediler.
O dönemde bu, büyük bir fırsattı.
Bizim için, Little Falls'tan
kurtulduğumuz anlamına geliyordu.
Ergenlik çağındakileri anlamayan...
LOS ANGELES, KALİFORNİYA ŞUBAT, 2007
...bir şirketten, özellikle o kesime
hitap eden bir şirketle
çalışma fırsatına geçmiştik.
Yanıtı düşünmeye bile gerek yoktu.
-Çok güzel. -LA'deyiz çocuklar.
Hollywood yazısı nerede? Buralarda mı?
İkinci bir şans verilmiş gibi hissettim.
Sanki topu sahanın dışına uçurmamız için
bir fırsat daha verilmişti.
Başla dedin!
Hollywood Records'a gittiğimizde hiç hissetmediğim bir sıcaklık hissettim.
Ve harika bir albüm yapma arzusu.
Tuvaletler ileride solda, mutfak sağda.
Harika.
-Neredeyse hazır. -Çok teşekkürler.
Haydi. Tadını çıkarın.
-Joe'nun şeye ihtiyacı... -Kesinlikle.
John Fields ile büyük, güzel bir evdeydik
ve ne istersek onu yapıyorduk.
Her şey var.
Genç yaşta sanatımız konusunda bizi cesaretlendiriyor, enstrüman çalmamıza,
kendisiyle şarkı yazmamıza izin veriyordu.
Bunun özel olacağını biliyordum.
Çocukları görünce...
MÜZİK YAPIMCISI
...bunu anlıyordunuz. Yadsınamaz bir enerji vardı
ve şarkılar inanılmazdı.
Küçük bir,
ekibe dönüşmeye başladık.
Oyun oynuyor, şarkı yazıyor, şarkı söylüyorduk.
Günde bir iki şarkı üretiyorduk.
Tutkulu ve heyecan vericiydi,
bunu yaratmamıza engel olan hiçbir şey yoktu.
Enerji tavan yapmıştı.
Herkes bu yeni yol konusunda heyecanlıydı.
Sabahın erken saatlerinde stüdyoda çalışıyorduk,
sabah sekizden gece on bire kadar. Kaydettiğimiz şarkılar elimizdeydi.
Bir klip çekmiştik ama hiç yayınlanmamıştı.
"Year 3000".
Columbia Records'ta çektiğimiz bir klipti.
Bizi bıraktıklarında bizde kaldı.
Dizinizi izlemeyi bitirdiğinizde,
birden karşınızda "Year 3000",
başka bir program izliyorsunuz, yine "Year 3000".
Sürekli gösteriliyordu.
Birden patlamıştı.
"Aman Tanrım." dedik.
Ertesi gün ilk ondaydılar.
Hazır mı?
Derken bir telefon geldi.
Joe'ya Disney Channel’ın Camp Rock filminde
başrol teklif edildi.
Bunu tartıştık, konuştuk
ve sonunda, "Kardeşleri bölemeyiz." dedik.
Babam Disney Channel'ın başkanını aradı.
"Sadece Joe yerine, grup olamaz mı?" dedi.
Toronto'nun dört saat kuzeyinde çekim yapıyorduk.
Issız topraklardaydık.
Televizyonda oyunculuk yaparken
kendimi evimde hissederdim.
Bundan zevk alırdım.
Kevin ve ben filmde yok gibiydik
ama 13 yaşındasınız ve film çekme fırsatı yakalıyorsunuz.
İnanılmazdı.
Ama bilmediğimiz şey, Amerika'da
grubun
ne kadar tuttuğuydu.
Kukla gösterisini unutmayın.
DALLAS, TEXAS 8 EKİM 2007
Kukla gösterisi çocuklar için çok eğlenceli bir gösteri.
Teksas Eyalet Fuarı'nın organizatöründen telefon geldi.
Oklahoma'da trafik tıkanmış.
Herkes oraya ulaşmaya çalışıyor diye düşündük.
"Hayır, konseriniz yüzünden." dediler.
Ne?
"Helikopterleri yolluyorum." dedi.
Adamın delirdiğini düşündüm.
"Anlamıyorsunuz." dedi.
Helikoptere bindiğimi ve aşağıdaki kalabalığa baktığımı,
"Bu, başkasının sahnesi olmalı."
diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Aman Tanrım!
Toplasan, hayatım boyunca o kadar insan görmedim.
Binlerce kişi.
İnsanların Jonas Brothers'ı heyecanla beklediğini bilmiyorduk.
O gün öğrendik.
Oğlanlar sahneye çıktı.
Bunu tarif etmek imkânsız.
Çığlıklar yükseldi.
Her şey farklıydı.
Onca insanın şarkılarımızın sözlerini bilmesi
bizi şoke etmişti.
Sözleri tekrar ediyorlardı. "Onlar hayranlarımız.
Sadece konsere gelen insanlar değil, 50.000 hayran." dedik.
Yapılan tüm fedakârlıklar,
ailenin o günlere gelebilmek
ve onların sahneye çıkması için
katlandığı zorluklar karşılığını bulmuştu.
Kariyerimin en inanılmaz anlarındandı.
Ne haber millet? Biz Jonas Brothers'ız. Ben Nick.
-Ben Kevin. -Ben Joe.
Myspace sayfamızdasınız.
Dinleyin çocuklar. Bir haftaya albümümüz çıkacak.
Trafikte koşacağım!
İnternet'i, sanırım bizden önce
pek kimsenin yapmadığı bir şekilde kucakladık.
YouTube'da 15 saniyelik videolar yapıyorduk.
Birinde odaya girip masayı çeviriyoruz.
Roller nasıl da değişti.
Kameraya bak. Video bu.
Selam. Ben Nick Jonas.
Bugün, öfkeden bahsedeceğiz.
Myspace'te gerçekten yorum yapıyoruz.
Gerçekten biziz. Gerçekten orada oturuyoruz.
Hayran camiamız büyümeye başladı.
Myspace'te yüz takipçi vardı ve delirmiştik.
Evet! Jonas Brothers!
Sonra birkaç bin olunca, "Vay be, büyük olay bu." demiştik.
-Selam. Biz Jonas Brothers'ız. -Sizinle bir randevuya
çıkmak istiyoruz.
Randevulaşmak, el ele tutuşmak,
kumsalda yürümek falan istiyoruz.
Bill, Jonas kardeşler neye bulaştıklarını bilmiyorlar.
Dün gece ne kadar uyudun?
En fazla iki saat.
Sanırım kardeşlerimle en yakınlaştığımız zaman
müziğin, ailenin ver her şeyin ötesinde
bir ortak nokta bulduğumuz zamandı.
Kızlar.
Favoriniz olan bir Jonas var mı?
-Henüz yok. -Evet.
-Hepsini seviyoruz. Seksiler. -Evet, çok seksiler.
Joe'yu seviyorum ve gelip benimle tanışsın, lütfen.
Seni çok seviyorum.
Kevin, evlenme. Lütfen. Seni bekleyeceğim.
Lisedeyken ne kadar uğraşırsam uğraşayım
çıkacak bir kız bulamazdım.
Selam.
Disney klibimizi yayınladıktan sonra
bir genç olarak hayatım değişti.
Evet, güzel. Sana sarılırdım ama...
Bir kapı var.
Ben ve Joe sürekli birbirimize ekürilik ediyorduk.
-Bana Myspace'ten yaz. -Tamam. Tabii.
Disney Channel'da, Hannah Montana'nın bir bölümünde çıkacaktık.
Şu işe bakın, Jonas Brothers!
Bu, Nick için kızları tamamen değiştirdi.
-Vay canına. Çok güzelsin. -İyi kurtardın. Ben Kevin.
Miley ile tanışınca sanırım çocuğun kafası gitti.
Aşk üzerine yazmaya başladım.
Nasıl bir his olduğunu sahiden biliyordum.
İlk defa, küçük bir kardeşin
ağabeylerine soracağı türden sorular soruyordum.
Selam, Danielle, ben Kevin.
KASIM 2007 TELEFONDA: DANIELLE DELEASA
Nasılsın?
Harikayım. Sana bu geceyle ilgili
biraz bilgi verecektim.
Kapılar dokuzda açılacak.
"Kevin'ın müstakbel eşi."
Devam ediyoruz, sanırım onda
veya biraz sonra orada olacağız.
Bir sorun çıkarsa
sana arayabileceğin bir numara vereceğim.
O bizim...
Joe: "Onu göreceğin için heyecanlı olduğunu söyle."
Joe: "Seni göreceğim için heyecanlıyım!"
Saatte milyon kilometreyle gittiğimi biliyorum.
Benim...
Nick: "Ama seni göreceğim için çok heyecanlıyım."
Ama seni göreceğim için çok heyecanlıyım.
Tamam, numara...
-Tamam. -...sekiz, bir, sıfır...
Evet.
-Tamam. -...sekiz, altı, iki, iki.
-Evet! Yaptı. -Adı Felicia.
-O bizim... -İşte böyle.
O bizimle, yani o...
Asistan demek istemiyorum ama bir bakıma öyle.
-Bu iyi. -Evet, kısaca öyle.
Her şeyle o ilgileniyor.
Peki o zaman, aranacak numara bu.
Seni görmek için sabırsızlanıyorum.
Sorun değil. Hayır, sorun olmaz.
Bilirsin, saat onda sahneye çıkacağız.
Yani ya orada ol, ya orada ol.
Vay canına.
Evet, bu... Sorun yok. Anladım.
Hayır, sanırım... Sonra biraz takılacağız.
Gösteriden sonra biraz
dinleniriz sanırım. Yapma.
Tamam.
Süper. Birazdan görüşürüz.
Harika, görüşürüz.
-Aferin. -Oğlum, ben telefondayken
benimle konuşma.
-Neyse. -Affedersin. O, karın diye
heyecanlandık.
8 AĞUSTOS 2008
Neredeyse oda kalmamış.
-Hayranlar... -Biliyorum, seni görüyorlar.
-Hazır mısınız? Şunu izleyin. -İnanılmaz. Seni görüyorlar.
Kuyruğa girmişler.
Gittikçe gidiyor, insan dolu.
Şu anda 15 dediler. 15.000.
Bir sürü insan.
Vay canına.
Dur!
Genç idoller var olduğundan beri
New York, böyle bir kendini adamışlık görmedi.
Bu sıkı hayranlar salı sabahından beri kuyrukta.
En büyük Jonas hayranlarından mısınız?
-Evet! -Evet!
Hepsi Kevin'ı görme fırsatı için...
Kırılma noktasını aşmış,
yeni bir stratosfere girmiştik. Bizim için yeni bir durumdu.
Times Meydanı'ndayız.
Jonas Brothers'ı bekliyoruz.
A Little Bit Longer CD'leri gece yarısı piyasaya çıkacak.
Ne zaman albüm yayınlasak
Times Meydanı'na gidip kutlardık.
Gece yarısına kadar sırada beklemek, onu elimize almak.
Yedi buçuk, yani beş saat...
Dört buçuk saat kaldı.
A Little Bit Longer çıktı ve hep yaptığımız gibi
Times Meydanı'ndaki Virgin Megastore'a gittik.
İki yıl önce orada sekiz kişi vardı.
Sonraki yıl, belki 30, 40 kişi.
Gidelim. Haydi.
Bu sefer biraz farklıydı.
Cidden, güvenlik için.
Gidiyoruz dedik mi gideceğiz.
Biz otelden çıkmadan kargaşa çıktığına dair
telefonlar gelmeye başladı.
Açıkça söyleyeceğim, bize yapışın, tamam mı?
O iyi mi yoksa...
-Çok mutlu. -Duyduğuma göre...
Aman Tanrım, bu inanılmaz. Gerçek bu.
-Şu işe bak. -Aman Tanrım. Vay canına.
Sokağın ortasındaki barikatlara bakın.
Dalga mı geçiyorsunuz?
-Aman... -Evet!
İçeri kadar bize eşlik etmeniz gerekebilir.
Bu kalabalığı geçebilecek miyiz, bilmem.
-Olamaz! -Aman Tanrım!
Aman Tanrım...
-Yılbaşı gibi. -Hiç böyle bir şey görmedim.
Burada kapıları açın.
İnanılmaz.
Aman Tanrım, amma çok insan var.
Dışarıyı görüyor musunuz?
Çocuklar.
Yedi, sekiz dakikalığına Times Meydanı'nı kilitledik.
ESKİ GÜVENLİK ŞEFİ
Orada 20.000'den fazla insan vardı.
Kimse kıpırdamıyor, arabalar, insanlar, itfaiye.
Tam bir kargaşaydı.
2007, bizim AVM'lerin yemek reyonlarında
çalmamızla başladı.
Oradan çok kısa sürede
sahnelere ve konser salonlarına geçtik.
Bu öğleden sonra Sacramento'da büyük bir kalabalık toplandı.
Bu büyüme hızıyla...
Çok hızlı büyüyor. Bu işi 14 yıldır yapıyorum,
bu çocuklarla yaptığımız şeyleri
hayatımda yapmamıştım.
Turneleri satışa çıkıyor
ve Madison Square Garden'da biletler tükeniyor.
Bir tarih daha ekleyelim diyorlar.
Madison Square Garden'da yine biletler tükeniyor.
Üçüncü bir tarih ekleyelim diyorlar, yine kapalı gişe.
Dördüncü günü ekleyecek boş günümüz yoktu.
Karşınızda Jonas Brothers!
-Jonas Brothers! -Jonas Brothers!
Jonas Brothers.
Bayanlar ve baylar, Jonas Brothers.
Üç albümleri ilk ona girmişti,
bir haftada altın plak kazanmışlardı,
Camp Rock platine gitti, ilk albümleri platin plak kazandı.
Bu albüm, birkaç platin plağa gidiyordu.
En iyi çıkış yapan sanatçı Grammy adayları,
Jonas Brothers.
Şimdi, Stevie Wonder ile demo yapıyoruz,
çünkü Grammy'de onunla çalacağız.
Stevie Wonder'ın sahnede bizimle çalması
gerçekten muhteşem olacak.
En iyi çıkış yapan sanatçı adayları.
Haydi Stevie!
Nasılsınız? İyi misiniz, harika mısınız?
Gülümsemeden duramıyorum.
Bilmem, isteseniz bunları uyduramazsınız.
Bu deneyimlere paha biçilmez.
Yani uçaktaydık, diğer albüm çıkmadan önce
yeni albümümüzü çalıyorduk
ve turnenin rakamları geliyordu.
Biz albümü dinlerken
"Idaho'da biletler tükendi." deniyordu.
Böyle şeyler filmlerde olur
ama gerçekti, bunu yaşıyorduk.
Bir düşünün.
İki yıl önce, minibüsle turluyorduk.
Şimdi turneye çıkmak için 757 tutuyorduk.
Tam bir delilik.
Başka bir ifadesi yok. Ben...
Beni çimdikleyin, bu gerçekten oluyor. Aman Tanrım.
Joe, "Bu çılgınlık oğlum." derdi,
enerji akılalmazdı.
Listelere girmeyi hayal ederdim.
"Listede" olduğumuz gerçeği
inanılmazdı.
Bence hayranlar bir şeyi temsil ettikleri için
kardeşlere âşık oldu.
Müzikten fazlasını ifade ediyorlardı.
Konserden fazlasını temsil ediyorlardı.
Öyle olumlu bir güçtüler ki
insanlar bunu takdir etti.
Durdurulamaz bir şekilde...
...şöhrete koşarken
bu çocukların
hiç bitmeyen minnettarlıkları görmek muhteşemdi.
Hiçbir şeyi çantada keklik saymıyorlardı.
Bana çılgınca gelen, Little Falls, New Jersey'de
iki buçuk odalı bir evde
yazdığımız şarkıların...
...anadili...
...İngilizce olmayan ülkelerde
yetmiş, 80.000 kişi tarafından söylenmesiydi.
Geri dönüp tekrar yaşayabilsem dediğim,
nefes kesici deneyimlerden biri
ve inanılmaz bir manzaraydı.
O güne dek pek bir şeye
sahip olmamış New Jersey'li üç genç
birden üne kavuşuyor ve insanlar adınızı biliyor.
Süper bir histi.
İhtişamını kafamın tam olarak aldığını sanmıyorum.
Jonas Brothers burada.
Sasha ve Malia büyük hayranları.
-Jonas! -Jonas!
Bir noktada, çok büyüktü.
Deliceydi.
"Bu heyecan harika bir şey"den...
..."Korkmalı mıyız?"a geçtik.
Bir noktada,
kontrol edemeyecek kadar büyüyor.
Bir sürü hareketli aksam var.
Güvendikleri daha fazla kişiyi getirmek yerine
kendileri daha da fazlasını üstlendiler.
Joe, nereye gidiyoruz?
Yemeğe...
...gidecektik ama röportaj yapacağız.
Bir anda yok olabilirmiş gibi geliyordu.
O yüzden her röportajı yaptık, her hayran gününe gittik.
Tükenme noktasına gelsek de hayır demedik.
Birkaç gün önce oynadığım bu oyun...
HAZİRAN 2018 SYDNEY, AVUSTRALYA
...çok eğlenceli, çünkü kendi yanıtlayacağımız
veya başkasına yönlendireceğimiz
sorular var.
İki kişi dürüstçe yanıtlamadığını biliyorsa
içkinden büyük bir yudum alıyorsun.
İşe yarar mı?
Ne kadar içersek o kadar soru yanıtlanır, o yüzden...
Joe.
Tamam.
"Gerçekten içerlediğin biri var mı?"
Evet, şu balerin...
Penisinin küçük olduğunu söyleyen mi?
Penisimden bahsetti. Öyle demedi, bilmiyorum...
Küçük penis demedi.
O balerin.
Hâlâ aklıma gelir, abuk sabuk konuşmuştu, unutmadım.
-Hepsini iç. -İç.
Ama doğruyu söyledim.
Fark etmez. Berbat bir yanıttı.
Hazır? Bir, iki, üç...
-A-ha! -Nick.
Yuvarla.
"Pişman olduğun bir şey var mı?" Elbette. Pişmanlıktan kaçış yok.
Özellikle buna, The Brothers'a dair diyelim.
Evet, yani herkesi kapsıyor.
Brothers'la ilgili en büyük pişmanlığım...
Jonas'ın ikinci sezonu.
O büyük bir pişmanlık.
Onu yapmamalıydık.
Büyümemizi engelledi, anlıyor musun? Bana kalırsa...
Kötü bir hamleydi.
-Evet. -Zamanlama doğru değildi ve...
Ve cidden bu yüzden gelişemedik.
O program bize sunulurken, markamızın dünyaya ulaşmasına
yardım edeceği söylenmişti.
Turne olmadığında gündemde kalmamızı sağlayacaktı.
Geceleri güneş gözlüğü takan tipler olmayalım.
Program iyi değildi.
Artık bizmişiz gibi gelmiyordu.
Çok çocukçaydı.
Bizse yetişkin oluyorduk.
Markamıza, dönüştüğümüz gruba,
yazdığımız şarkılara
uygun değildi.
Sanki iki apayrı kimlik vardı.
Sekiz, on yaşındakiler için yapılmıştı.
Havanızı bozuyordu.
Sanırım bu, gruba dair algıyı etkiledi,
sanki bir şakaydık... Gerçek değiller, robotlar
ve sonra...
Kes.
Harika klipti, çocuklar.
-Bu boktan! -Evet, yetti artık, lanet olası!
South Park, Disney ve saflık yüzükleriyle ilgili bölüm yaptı.
Saflık yüzüğü takmamak da ne demek oluyor?
Disney'in kardeşlerden oluşan
bu basmakalıp erkek grubunu yarattığını,
her şeyin mükemmel olduğunu
ve Hristiyanlığı, saflık yüzüklerini
çocuklara müzik satmakta kullandıklarını söylüyorlardı.
Artık küçük kızlara seks satmak istemiyoruz.
Yüzükler kalacak.
Belki sahneye çıkmayı reddederiz.
Yani...
Çok isabetsiz olmadıkları kesin.
Tanrı'nın favori bakirleri, Jonas Brothers,
bu yıl VMA'da sahne alacak.
Aman Tanrım!
Kilisede bu programı izlemek, doğru kişiyi bulana
veya evlenene kadar beklemek cesaretlendirilirdi.
Birlikte büyüdüğümüz çocuklar yapıyordu, "Doğrusu bu." diye düşünürdüm.
Tahminen 15 yaşındayken, nasıl yani oldum.
Nedir bu?
Evin altı yatak odası var, site içinde.
Üç bakirin neden altı yatak odasına ihtiyacı var, bilmek istiyorum.
Böyle birileri değildik, küçük birer çocukken
yaptığımız bir şeydi.
Ama o yüzükleri grubun ilk patladığı
dönemde taktık.
O zaman artık çok geçti çünkü yayımlanmıştı.
Bilmiyorsanız söyleyeyim, Jonas'ların her biri
Tanrı'ya bağlılıklarını gösteren minik birer yüzük takıyor.
Penislerine taksalar daha fazla ciddiye alırdım.
Tüm o başarılarımıza rağmen duyabildiğimiz,
odaklanabildiğimiz tek şey
insanların hakkımızda söyledikleriydi.
Gerçek dünyada,
insan içindeyken bu şakanın yapılması utanç vericiydi.
Bir spor müsabakasına gittiğimizde
beni veya bizi büyük ekrana çıkardıklarında
yuhalanırdık.
Spor hayranı olarak...
...çok incinirdim. "Ben sizdenim." diye düşünürdüm.
Sizin gibiyim.
Komik, çünkü bu konulardaki
hayal kırıklıklarımızı hiç konuşmamıştık.
Kendimizi hep işimize verdik.
Bu, korku, paranoya
ve güvensizliğe ortam hazırladı.
Sanırım oğlanları yıpratmaya başladı.
Sence o zaman mı her şey değişmeye başladı?
Bence bıkmıştım çünkü...
...şarklı yazmak için oradaydım
ve siz bunu yapmak istemediğinizde
biraz içerliyordum.
Yaratıcılık anlamında benimle olmadığınız için
öfkelenmeye başlamıştım. Boktan hissediyordum.
Kafalarımızı kazıdık.
Dedim ki, bu yıldan sonra, bizim...
...iyi bir araya ihtiyacımız var.
Bir düşünün.
Oğlum, Daft Punk.
Saatli bomba gibiydi.
-Gidelim. -Sanatımızda da
yüzleşmemiz gerekebilecek bir gerçek var.
Şimdi kaydettiğimiz albüm
A Little Bit Longer kadar başarılı olmayabilir.
Sizce biriniz sonunda Justin Timberlake gibi
gruptan ayrılabilir mi? Joe?
Hep solo projelerden bahsedilir ve sanırım bizim için...
...asla solo proje olmazdı,
-yan proje olurdu. -Sahiden mi?
Öylece dağılmamıza imkân yok
çünkü onlarla aynı evde oturuyorum,
biraz zor olur.
Yaratıcılık açısından bunalmıştım.
Kafamda kendi başıma veya yan proje olarak
yapabileceğim parçalar vardı,
bunu bu ortamda yapamayacağıma odaklanıp bunalmak yerine
neden gidip başka yerde yapmayayım?
Administration benim için harika bir kaçıştı.
Bir şey duyarsam, onlara bir referans, bir duygu verirsem
odadaki herkesin onu yakalayabileceği
bir ortamda olmak harika bir histi.
"Lillian, Jonas Brothers'ın dağıldığı dedikodularını
bastırabilir miyiz, diye sordu."
Başlangıçta bu albüm,
bir yan projeydi
ve konsept hâlâ bu.
Ağabeylerimle ayrılacağız diye endişelenmenize gerek yok.
Nick, bu taraftan.
Administration'dan sonra New York'a taşındım.
Bir bakıma bir tür üniversite deneyimiydi.
Ben...
İlk defa kendi başımaydım. Gerçek bağımsızlık.
How to Succeed'in provalarına
ilk girdiğimde biraz gergindim.
Ve bu...
...bana can kattı.
Sahnedeki emeklerim fark ediliyordu.
Çok eğleniyordum.
Onun adına heyecanlıydım, ne kadar mutlu olduğunu biliyordum
ama korkuyordum. Jonas Brothers'ın zirvede olduğu dönemdi.
Adam kendi başına olmanın tadını alıyordu
ve muhteşemdi.
-Ne durumdasın? -Çok iyi.
O dönemde, normal bir hayat sürmem, içimden geleni yapmam
gerektiğini hissediyordum.
-Affedersiniz, çocuklar. Teşekkürler. -İyi eğlenceler.
Seyahat et.
Kızlarla tanış, birileriyle çık, mola ver.
Kendimi bulmaya çalışıyordum.
İlk kez Brothers'ın dışındaydım.
Bağımsızlığımı buluyor,
Jonas Brothers'ın ötesinde neler olduğunu görüyordum.
İlham gelmişti,
dikkatimi kendi müziğime vermek için sabırsızlanıyordum.
Bir R&B pop albümü yaptım.
Çok heyecan verici bir dönemdi.
Kevin ve Nick olmadan yapabileceğimi
kardeşlerime ve herkese
ispatlamaya çalışıyordum.
Giyinişim, tavırlarım değişti.
Ve müziğim beklediğim kadar başarılı olmadı.
Gerçekler acıdır.
Şöyle düşündüm,
işte ilk başarısızlığım.
Sanırım bu,
bana gerçekten ağır geldi, çünkü o his,
kardeşlerim olmadan bir şey yapamamak,
utanç vericiydi.
O yüzden, grupla ve o coşkuyla kalmak,
bir turneye daha çıkmak,
sınırları zorlayıp daha çok müzik yapmak yerine
ara verip biraz dinlenelim, dedik.
O zaman şöyle hissettim...
Danielle New Jersey'li normal bir kızdı. Kuafördü.
Âşık olduk ve nişanlandık.
Kendimin...
...patronuyum dedim.
Kevin, gelini öpebilirsin.
Dört yıllık çılgınlığın ardından hayatımın en güzel günleriydi.
Birlikte olmak hoştu. Buna ihtiyacımız vardı.
Yaş olarak...
Ben Nick'ten beş yaş büyüğüm.
O noktada üniversitede olacaktım,
tüm o deneyimleri yaşayacaktım,
normal bir flörtüm olabilecekti.
Evlendikten sonra önceliklerim değişti.
Derken bir reality şov teklifi aldık.
Yapmak istedim.
JONAS'LA EVLİ
Bir baktık, New Jersey'deki evimize
bir ekip yollamışlar
ve pilotu çekiyoruz.
İlk defa, bu benim olayımdı.
O ortamda, bu işi iyi kıvırabileceğimi hissettim.
Bir sürü şeyi filme çektik.
Derken birden her şey değişti.
Jonas'lar çıkageldi ve...
KEVIN'IN ANNESİ
...her şey tuhaflaştı.
Tüm hayatımız basına kapalıydı
ve sonunda Kevin oraya kameraları davet etti.
İnsanların bilmesini istemediğimiz bir sürü şeyi
ortaya dökeceğini hissettik.
Joe ve Nick buna hiç bulaşmak istemedi.
Programı yapmaya, bir bakıma mecbur bırakıldılar.
Fikirden hoşlanmamıştık,
reality şov bizi kalıba sokabilirdi.
Ve her pazar onu izlemek bizim için eğlenceli değildi.
Grubu yeniden bir araya topladık.
Sanırım mecbur hissettiğimiz için.
Ama bu sefer her şey farklıydı.
Önceki başarımız yüzünden
veya Jonas Brothers adı bilindiği için
başarılı olacağını sandık.
Yanılıyorduk.
İnsanlara ulaşamayan birkaç şarkı çıkardık.
Birkaç konser verdik.
Her seferinde daha az insan geliyordu
ve işe yaramadığını hissediyorduk.
Jonas Brothers'ın
ne olduğuna dair farklı gerçeklikleri olan üç kişiydik.
İyi vakit geçiren bir grup olduğumuzu unuttuk.
İnsanlar bizi mutlu görmeyi seviyordu ve mutlu değildik.
Bunu aşabileceğimizi sandık...
...ama işler öyle yürümüyor.
Turneye çıkmak üzereyiz.
Bunun gerçekliği kafama dank etmeye başladı.
Çok bunalmıştık.
Hiçbir şey işe yaramıyordu.
Birbirimizden nefret ediyorduk.
Babamı aradım, beni aldı,
arabayla iki saat LA'de dolaştık.
Büyük bir panik-atak geçirdiğim önceki geceyi konuştuk.
Oturdum, her şeyi anlattım...
Çok gergindim.
"Akıntıya karşı kürek çekiyormuş
gibi hissediyorum.
Her şeyimi bu müziğe verdim
ama ben buraya gidiyorum, Joe oraya gidiyor,
Kevin oraya gidiyor.
Artık yapamayacağım." dedi.
Korkutucuydu.
Çünkü o an ben sadece
menajerleri değilim.
Babalarıyım.
Arabada bunu çözmenin en iyi yolunun
mümkün olduğunca
dürüst olmak olduğuna karar verdim.
O toplantıya girdik
ve Nick bana
"Bunu bekliyorlardır." dedi.
Beklemiyorlardı.
Joe ve ben oturduk,
Nick dedi ki...
"Bildiğiniz gibi
hiçbir şey aynı değil
ve Jonas Brothers artık olmamalı." dedi.
"Kalbim burada değil,
grup üyesi ve kardeşiniz olarak size karşı
dürüst olmak istiyorum." demedi.
"Grup bitti.
Sizsiz bir şeyler yapmak istiyorum.
Kararımı verdim."
İkisi de bir şey söylemedi.
Joe'ya baktığımı,
"Dur... Sen ne... Ne?" dediğimi hatırlıyorum.
İhanete uğramış hissettim.
Bana yalan söylenmişti, kızgındım.
Uyuşmuştum.
Joe, "Sana söyleyecek sözüm yok." dedi.
Joe içine kapandı.
İçinde fırtınalar kopan kardeşime baktım.
25, 26 yaşlarındaydım.
Tek bildiğim buydu.
Bunu her şeyden çok seviyordum. Bunu yapmayı seviyordum.
Sevdiğiniz, önemsediğiniz birinin
bunu bir anda sizden alması...
Kalp kırıcıydı.
"Solo başarının...
...bir tadına baktın,
birlikte verdiğimiz onca emeği unuttun." diyordu.
Beni en çok inciten bunu Nick'in yapmasıydı,
çünkü o...
...en yakın arkadaşımdı.
Bunu sonsuza dek yapacağımızı sanıyordum.
Dünyaya karşı bizdik, anlatabiliyor muyum?
Derken Joe sonunda patladı.
"Bitmesini mi istiyorsun?
Peki, buraya kadar."
Millet, lütfen yoldan çekilin.
Grubun bittiğini
o zaman anladım
çünkü Joe ve Nick
çok sıkı fıkıydı.
Ne haber, Nick?
Kardeşler grubunun dağılma haberi
hayranların arasına bomba gibi düştü.
Her şeyi açıklığa kavuşturacaklar.
Kafalardaki soru, Kev...
JONAS BROTHERS DAĞILACAKLARINI AÇIKLADI
...neden şimdi? Neden?
Dağılacağınız kesin mi?
Söylemeyecek misin?
Olay nedir?
Bilmek istiyorlar, herkes bilmek istiyor.
-Bir süre... -Söylemeyecek misin?
...çok karanlıktı.
Pekâlâ. Sana iyi günler.
Nick'e sekiz. Bir onlu... Bende.
"Dağıldıktan sonra
neden Jonas Brothers radyo programını yaptın?"
Radyo kanalı bana
"Bu programları yapmazsan bir daha Jonas Brothers
veya solo Jonas albümleri çalmayız." dedi.
"Asla."
"Joe çıkıp kendi müziğini çalacak,
Nick çıkıp kendi müziğini çalacak.
Jonas Brothers müziği değil.
Yani Kevin, sorun yok, orada olman gerekmiyor."
Tamam, peki.
Neyse. Zaten birlikte çalmıyoruz.
Bütün repertuar Jonas Brothers şarkılarından oluşuyordu.
Tüm hitler, tüm büyük anlar...
Ve ben orada yoktum.
Sanırım hayatımın en zor anıydı.
Sanırım bizi sınırladığını hissettiğimiz için.
Doğrusu bu.
Nick ve benim...
...kendi projelerimizi yapmak istediğimiz...
...anlar vardı
ve dikkatini artık...
...buna vermediğini hissettik,
senin önceliklerin arasında değildi.
Aile kurmuştun...
...gitar çalmak ikinci plandaydı.
Bizse müzik yapmaya devam etmek istiyorduk.
Önümüzde konserler vardı.
Şimdi düşününce ne boktan olduğunu anlıyorum.
Konser...
...Jonas Brothers ama sen sahnede yoksun.
Ama bunu anlamam zaman aldı.
Hayatında öyle birinin olmasını...
Sophie'yi bir saatliğine görmek için her şeyimi veririm.
Tüm o yıllarda, ilk aşkımız müzikti.
İlk aşkımız gruptu.
Ve benim için,
bir ergen ve genç olarak
başka şeylere öncelik verdiğini görmek
kötüydü.
Ama bunu anlamam uzun zaman aldı.
Çok genç yaşta aşkı buldun.
Sanırım artık sen de biliyorsun.
Denge meselesi.
O zamanlar denediğini bile düşünmedik.
"Gösteri bitti. Ben gidiyorum." diyordun.
"Nasıl yani?" diyordum. "Bazen kardeşlerle takılmak
önemlidir."
Bunu anlıyorum.
Seni seviyorum. Bunları yaşadığın için üzgünüm.
Evet.
Devam edelim.
Bu konuyu kapatalım.
Kartımı çektim.
O Noel onu görmedim.
Tatillerde de görmedim.
Ama Alena doğduğunda konuşmuyor olmamız...
...bana gerçekten...
...ağır gelmişti.
Dağıldığımızdan beri kardeşlerimi...
...ilk o zaman gördüm.
Nick 21 yaşındayken bana gelip
"İşi bitmiş biri gibi hissediyorum." dedi. Çok zordu.
Sanırım hayatımdaki bir sürü kişi
o dönemde ayakta kalma becerime fazla güvendi.
Yakınmaya hakkım yokmuş gibi geliyordu...
...çünkü bu zor diyaloğu
ben başlatmıştım.
Nick gruptan ayrıldığında, çok zor zamanlar geçirdi.
Ama ilişkimiz eskilere dayandığından
onun şarkıcı ve yazar olarak ne yetenekli olduğunu biliyordum.
Bunu o da biliyordu.
Hırsı yerindeydi.
Bir süre bu "bir şeylerde iyi olmalısın" veya "en iyisi olmalısın" hissi
beni delirtti.
Bakıp da "Her şey o zaman değişti."
diyebileceğim bir an yok.
Ama "Jealous" çıktığında,
evrilmeye hazırdım.
Bu yeni şarkının hayranıyım.
Bir genç olarak daha da karizmatikleşmişti.
Başarın için tebrikler.
Küresel bir süperstar olacağı belliydi.
Daha özgürdüm ve bundan zevk alıyordum.
Yaptığınız işten keyif alıyorsanız
bunun dinleyiciye ulaştığını anlamaya başladım.
O zaman şansım döndü.
"Sıradaki bölüm. İşte başlıyoruz." dedim.
Teşekkürler!
Joe gelip "Nick'in yaptıklarını görüyorum,
ben de fazlasını yapabilirim." dedi.
Yazdığım ilk şarkılar şey gibiydi...
Tarzı açıklayamam çünkü bariz bir şey değil.
"Bilmem. Kimsenin anlayacağını sanmıyorum." diyordum.
"Cake By The Ocean", hayatımın her gününü anlatıyor.
Ve şarkıya bayıldım.
En İyi Yeni Sanatçı dalında aday olman komik.
"Bir dakika. Birkaç yıldır ortalıkta bu çocuk." dedim.
DNCE!
DNCE çılgın ve özgür olmamı sağladı.
Çılgın kıyafetler giyip her hafta saç rengimi değiştirebiliyor,
bunun tadını çıkarabiliyordum.
Öz güvenim arttı. Gençlik hâlime döndüm.
Sanatçı olarak gelişebileceğim o noktayı buldum
ve insanlar bunu kabul etti.
Kendi küçük cennetimdi.
Kardeşin solo olarak çok başarılı.
"OCEAN"DAN SAHNEMİZE
Sen DNCE'de başarılısın. Kev, utangaç mı? Kevin nerede?
Bu olayın bana ne yapacağını
tamamen anladığımı
sanmıyorum.
Bugün bile...
...her gün Joe veya Nick olup olmadığım soruluyor.
"Joe Jonas mısın? Nick Jonas mısın?"
"Hayır, Kevin'ım." diyorum.
Hayatım boyunca...
...başarıya odaklandım.
Sanki beynimde başarılı olmamı, o hayali kovalamamı,
bir numara olmamı
söyleyip duran bir tornavida vardı.
Ama başarının
her zaman ün, servet, ödüller gibi
şeylere bağlı olmadığını keşfettim.
-Alo? -Selam, tatlım.
-Selam. -Valentina'nın ölçüsü ne?
Bebek bezi ölçüsü. Üç, dört veya beş? Hatırlayamıyorum.
-Dört. -Dört mü?
Mor olan değil, öyleyse bu. Pekâlâ. Tamam.
Tamam. Seni seviyorum.
Seni seviyorum. Görüşürüz.
Şimdi kimliğim bu.
Ben bir babayım.
Kocayım. Ben...
Hoşlandığım şeyler konusunda tutkuluyum.
Kevin'ın çocuk sahibi olması muhteşemdi.
Bir lidere dönüştü.
Kevin'ı daha önce hiç öyle görmemiştim.
Bazen soruyorlar. "Tanıdık geliyorsun."
Kızım, "Çünkü o, Jonas Brothers'tan." diyor.
İyi misiniz? İyi uyudunuz mu?
Dört yaşında, bunu birine söyledi.
Ama tuhaf gelmeye başladı çünkü hayatımın o bölümü artık yok.
Al.
Artık kimliğim o değil.
"Eskiden Jonas Brothers'taydım."
diyebileceğim yere gelmem gerekti.
Oynamak ister misin?
Öyle yapma.
Gerçek rock and roll'cu böyle olunur, tamam mı?
Saçlarını böyle öne dökmelisin.
Alena, sadece müziği duydu.
Babasını hiç sahnede görmedi.
Onun seyircilerin arasından, uzun süre en iyi yaptığım işi...
...yaparken beni izleyebilmesi...
Beni sadece babası olarak biliyor.
O müthiş insanı bilmiyor.
Aslında komik. Mutluluk peşinde,
size neşe vereceğini düşündüğünüz
şeylerin peşinde o kadar vakit geçiriyorsunuz...
Ve aradığınız şeyin baştan beri sizinle olduğunu anlamıyorsunuz.
Öfkemden ve üzüntümden kurtulmam...
...zaman aldı.
Kardeş olmamızı...
...ve ilişkimizi
grubumuzun belirlememesini tercih ederim.
Sanırım Nick, laf arasında, "Sizinle çalmayı özledim." dedi.
Onu duyduğumu bile sanmıyorum.
"Evet, tabii." dedim ve yürümeye devam ettim.
Bir daha hayatta yapmazdım. Hep böyle diyordum.
Derken aslında özlediğimi fark ettim.
Solo başarıya kavuştuktan sonra bile
başımı çevirip...
...onları...
...görmeyi özledim.
Biraz paslanmışız.
Şimdilik imza attığımız bir şirket yok.
-Sekiz yıl. -Hâlâ iyiyiz.
Herkes şunu dedi,
"Ancak eğlenebileceksek
bunu yaparım."
Üçümüz baş başa takılmayalı
altı, yedi yıl olmuştur.
Geçen yılı birlikte dünyayı dolaşarak,
yeniden bağ kurarak geçirdik.
-Gülerek, konuşarak, geçmişi anarak. -Hey!
Eskiden yaptığımız o şeyleri
çok özledim.
Her şeyi ortaya döktük. Hiçbir şeyi içimizde tutmadık.
Bir alışma dönemiydi. Yani...
Her şey günlük güneşlik değildi.
-Ona dokunma! -Evet, dokunma.
-Ne yapıyorsun? -Geri yuvarlıyorum.
-Ona dokunma. -Bak, nasıl oynatmışsın.
Saçmalık bu.
Kimyayı, dostluğu ve kardeşlik hissini geri kazanmanın
parçası bu.
Bu bir süreç olacak.
-Aç tekrar. -Kapandı mı?
Evet çünkü telefonu çekip durdun. Dursana.
Hâlâ yapabileceğimiz ve birbirimizin canını sıkan
ufak tefek şeyler var.
-Telefonumu ver. -Evet ama mezurayla ölçeceğiz.
-Başlatma şimdi... -Ne kadar kesin olduğunu göstereyim.
-Telefonu bana ver! -Joe... Joe halledemez.
Mezurayı getirin.
-İlk defa Avusturalya'da. -Beraberinde yağmuru getirdin.
-Şerefe. -Salud.
-Şerefe. -Salud. Tanıştığımıza memnun oldum.
Onlarla ikinci bir fırsatı
gerçekten istiyorum.
Böylece kardeşlerimle her anın tadını çıkarabilirim.
Daha fazla...
...gülümseyebilirim.
Birini seçmek zor ama en gururlandığım an,
bu geçtiğimiz yıl.
Çünkü bu yıl
kişilik olarak büyüdüm. Kardeşlerimle büyüdüm.
Uzun bir yolculuk oldu.
Çok şey atlattık.
Kendimi ararken eşimi de bulmayı başardım.
Âşık olunca, daha iyi bir erkek olmak istedim.
Daha iyi bir insan.
Ve sonuçta beni daha iyi bir kardeş yaptı.
Birbirimizden ayrı zaman geçirip
gerçekte kim olduğumuzu bulduk.
Aileme odaklandım.
En iyi koca ve olabileceğim
en iyi baba olmaya.
Bu ayrılık gerekliydi.
Farklı yaratıcı mecralara yelken açıp
daha önce yapamadığım şekilde hayatı deneyimledim.
Kendimi yaratıcı hissediyordum.
Hayal edebileceğimden bile fazlasını buldum.
Aşkı.
Ve bu aşk,
hayatımı sonsuza dek
değiştirdi.
Her şey harika.
Kocam.
Yeni bir bakış açısı kazanmak için
bence kardeşlerin
birbirinden uzaklaşması gerekliydi.
Bozulmamış birkaç kilit ilişki ile
hayata devam etmenin
önemini kavradılar.
Şimdi bunun ne kadar özel olduğunu görebilecek bakış açısına sahipler.
Tek derdim, kardeş olarak aralarının iyi olmasıydı.
Zorlukları aştılar.
Hiç konuşmayan, birbirinden nefret eden
kardeş grupları vardır.
Benim oğullarım öyle değil.
-Mesele para değildi. -Sizi seviyorum. Eğlenelim.
Müzik değildi.
Ün de değildi.
Mesele şuydu...
"Kardeşlerim...
...birlikte tekrar muhteşem bir şey yapalım mı?"
MUTLULUK PEŞİNDE
Buna inanabiliyor musunuz?
Jonas Brothers, hiç ortada yokken yeniden birleşip
"Sucker"ı çıkarmış. Bayıldım.
Aslında onlar Hot 100'de
ilk şarkılarıyla bir numaraya yükselen ilk aile grubu.
-Artık hepsi yetişkin. -Biliyorum.
Gece Jonas Brothers'ın
birleşmesinin mutluluğuyla başımı yastığa koyuyorum.
Ben bir numaralı hayranlarıyım.
KARDEŞLERİ
Tüm şarkılarının sözlerini biliyorum.
Bütün şarkıların hikâyesini biliyorum.
Müziklerini çok seviyorum.
Teşekkürler.
Bit konserde dişimi kırdım. Mikrofon elimdeydi...
Tam burası. Dişimi kırdım.
Görebiliyor musunuz? Evet.
BİZE İLHAM VERDİĞİNİZ İÇİN TEŞEKKÜRLER
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Simpson