Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zanim do tego wrócimy...
przydałoby się omówić...
jak wcześniej funkcjonowali bracia Jonas.
Opowiedzieć o tym, jak wydawało nam się...
że powinno być.
O lęku, że to wszystko może zniknąć...
w każdej chwili.
Aby to dobrze zrobić...
trzeba się upewnić, że wszyscy czują się dobrze...
i traktują się jak bracia.
To było dobre.
Jak się masz?
Trzeba przestać patrzeć na to przez różowe okulary.
Mówić o tym otwarcie.
Tak.
Niektóre rzeczy się nie sprawdzą.
Na przykład co?
Jeszcze nie wiem. Nie zastanawiałem się.
Musimy rozmawiać otwarcie, a nie robić próby w stylu:
„To ma wyglądać tak”.
O co właściwie ci chodzi? Nie rozumiem.
Tworzenie listy utworów...
- Chcesz powiedzieć, że ja to zrobię. - Tak.
- O to właśnie cię proszę. - Dobra, wybacz.
Jestem trochę zmęczony. Robię, co mogę.
Chyba boisz się konfrontacji.
- To w porządku, ale... - Ależ nie.
Wcale się nie boję.
Zaczynamy.
Walka!
CZERWIEC 2018
Ktoś mnie ostatnio zapytał...
czy gdybym miał niedokończone sprawy...
z kimś lub ogólnie w życiu...
i miał szansę je dokończyć przed śmiercią, co by to było.
- Cześć. - Jak leci?
Co u ciebie, stary?
- Uwielbiam cię. - Ja ciebie też.
- Tęskniłem. - Witaj w Australii.
Potrzebuję kawy i drinka, a potem będę gotowy.
Pewnie, da się zrobić.
Minęło prawie sześć lat, odkąd mieliśmy okazję spędzić czas
tylko we trzech.
Jak bracia.
Jasna cholera!
Wypuścili cię z Ameryki? Imponujące.
To prawda.
Dobrze cię widzieć.
- Jesteś zaskoczony. - To spora niespodzianka.
- Tak. - Jestem.
Wyrwałem się zaraz po koncercie.
Aby pójść dalej razem...
musieliśmy rozliczyć przeszłość.
Witaj w Oz, Kev.
Taka jest właśnie Australia.
Super. Witaj.
- Fajnie tu być. - Zdrowie.
Podoba ci się tu, Joe?
To chyba oczywiste.
Cieszę się, że mogę nazywać to miejsce drugim domem.
Zastanawiam się, jak to się stało.
Co takiego?
To wszystko. My.
Wiesz, ilu ludzi...
w sytuacji podobnej do tej, w której razem byliśmy...
nie może być w jednym pomieszczeniu?
Nic nie zapowiadało,
- że wyrwiemy się z Jersey. - Nie.
Wiecie, o co mi chodzi?
Witajcie w rodzinie Jonas...
Gotowi?
Witajcie w domu rodzinnym Jonasów. To nasze życie.
DALLAS, TEKSAS 16 WRZEŚNIA 1992
Już idziemy.
Cześć!
Od początku moi bracia i ja
zawsze trzymaliśmy się razem.
Tato, tam jest dzidziuś!
Uwielbialiśmy wszystko robić razem.
Siłować się...
uprawiać sport.
W każde wakacje.
Najczęściej po prostu lataliśmy po okolicy.
Gdy dorastałem, rzadko widywałem rodzinę.
Moi rodzice spędzali czas z przyjaciółmi,
z muzykami, piosenkarzami, znajomymi.
Poza tym...
byliśmy tylko my.
Rodzina trzymała się razem. Staliśmy się najlepszy przyjaciółmi.
Trzymaj tę nutę!
Od najmłodszych lat byliśmy niczym rodzina Von Trapp.
Co robisz? Wynoś się stąd.
Muzyka towarzyszyła nam cały czas.
Umiesz grać na gitarze.
Gdzie się tego nauczyłeś, Nicholas?
W naszym domu nikt nie zakazywał śpiewać przy stole.
Zachęcano nas do tego.
To scena mojego wnuka.
To bardzo utalentowany młodzieniec. Ma keyboard.
Ma gitarę. Spójrzcie tylko.
Ale gdzie on się podział?
Trzyletni Nick szedł korytarzem.
...wejdź na scenę, Nicholas!
W pewnym momencie zafałszował.
OJCIEC
Zrobił...
Cofnął się, zaczął od nowa.
Zaczął iść...
i uśmiechnął się.
Szedł dalej.
Odwróciłem się do żony i mówię:
„Widziałaś to?”.
Poszliśmy do jego pokoju...
wzięliśmy kołysanki...
i wyrzuciliśmy.
Zamiast tego dostał złote przeboje Steviego Wondera.
Pamiętam, że byłem z mamą w salonie fryzjerskim w New Jersey.
Miałem około sześciu lat.
Siedziałem i śpiewałem sobie.
Kobieta siedząca obok mamy przechyliła się i powiedziała:
„Mój syn gra na Broadwayu w Nędznikach.
Pani syn też by mógł”.
Nick spojrzał na mnie i mówi: „Mamo, będę występował na Broadwayu”.
1 WRZEŚNIA 2003
MATKA
Potem powiedział nam, w jakim musicalu wystąpi.
Pomyślałam: „Co jest grane?”.
Zgłosiłem się na casting do Opowieści wigilijnej
i zacząłem pracować.
OPOWIEŚĆ WIGILIJNA
Pierwszy raz miałem poczucie przynależności.
OPOWIEŚĆ WIGILIJNA 2000
REKORD ANNIE 2001
On pierwszy zrobił ten krok.
Był pewny, że może stanąć i zaśpiewać
przed publicznością. Miał do tego dryg.
Uwielbiałem towarzystwo dzieci, które też lubiły śpiewać, tańczyć i grać.
Dorośli też byli bardzo mili
i różnili się od osób, które dotychczas spotykałem.
NĘDZNICY 2003
Byłem chyba nieco zawistny...
trochę zazdrosny.
Jako bracia konkurowaliśmy ze sobą.
To było naturalne.
Chodziło o to, kto zrobi najwięcej fikołków na trampolinie
czy zaśpiewa najwyżej lub najniżej.
Gdy widzieliśmy, że Nick przykuwa uwagę na scenie...
Pamiętam, jak powiedziałem rodzicom, że też chcę pójść na casting.
Joseph! Co ty wyprawiasz?
Nagle stał się bardzo zabawny.
Cały czas się wygłupiał.
Co? Czekaj!
Joe ciągle świrował.
Stary! Super! Boże!
Chciałem być aktorem i komikiem.
Odgrywałem stand-upy w piwnicy.
Oto Joseph Jonas.
Pamiętam, jak wieczorem udawałem, że prowadzę talk show.
Chciał występować w All That, rewii kanału Nickelodeon.
Moim pierwszym show był Oliver, przedstawienie off-broadwayowskie.
Otworzyło mnie jako piosenkarza i artystę.
CYGANERIA 2002
Gdy byłem na scenie i słyszałem reakcje,
czułem się świetnie. Na właściwym miejscu.
AKSAMITNY KRÓLIK 2002
Akcja.
„76 puzonów”.
Gdy dorastałem, chodziłem na dziwne zajęcia dodatkowe.
Gimnastykę, skok o tyczce, naukę magii.
Nieźle!
Nie były to zajęcia popularne wśród chłopców.
Poza tym nie mieliśmy pieniędzy.
Nosiłem to, co było.
Stałem się celem.
Dzieci w tym wieku są okrutne.
Przezywali mnie gejem, pedałem.
Nazywali mnie frajerem.
Bardzo to przeżywałem. Po powrocie ze szkoły
wypłakiwałem się rodzicom.
Ale najtrudniejsze było to...
że nie potrafiłem znaleźć swojego miejsca.
Choć miałem swoje pasje,
tak naprawdę nie czułem z nikim bliskości.
Ale znalazłem coś dla siebie.
Wrzuć płytę CD E-Brain i wybierz jedną z ośmiu opcji menu!
Kevin zaczął grać w reklamach.
Od razu dostałem angaż.
To był szalony czas,
gdy ich talenty zaczęły otwierać różne możliwości.
Joe i Nick występowali na Broadwayu, a Kevin grał w reklamach.
Mieszkaliśmy 45 minut od Nowego Jorku.
Mama urodziła Frankiego i niemal codziennie woziła mnie do miasta.
Spędzaliśmy w aucie godziny.
Siedem dni w tygodniu.
Było ciężko.
Zwłaszcza dla noworodka.
Czasem tata pracował na zmiany.
W drodze do domu...
powiedział: „Spróbuj coś napisać”.
Zaczęliśmy pisać piosenki w drodze do domu
z broadwayowskich musicali.
W końcu usiedliśmy przy pianinie
i napisaliśmy piosenkę.
Gdy jestem zagubiony
I nie mogę znaleźć ścieżki swej
- Widzę cię... - Czekaj.
Nick i mój tata napisali „Joy to the world - A Christmas Prayer”.
Nagrali ją na CD.
W jakiś sposób ta płyta trafiła do Davida Masseya.
W Sony.
Pierwszy raz spotkałem Nicholasa Jonasa...
BYŁY WICEPREZES SONY
...gdy miał dziesięć lat.
Był niesamowitym piosenkarzem.
Miał naturalną charyzmę.
Już wtedy miał niezaprzeczalny talent.
W wieku dziesięciu lat miał już w sobie to coś.
Od razu podpisałem z nim kontrakt.
Razem z Kevinem poczuliśmy,
że mu się układa.
Zaczęliśmy sami komponować.
Joe, Nick i ja siedzieliśmy w naszym małym pokoju
i graliśmy razem na gitarze dla zabawy.
Graliśmy taki motyw...
Napisaliśmy kawałek „Please be mine”.
Piosenka właściwie napisała się sama w dziesięć minut.
Wtedy spojrzeliśmy po sobie
i pomyśleliśmy, że coś z tego będzie.
Rzadko czułem taką pewność.
Nick chciał, żebym spotkał się z jego braćmi.
- Super miejscówka. - To prawda.
Tu są wielkie ryby.
Przyszli do biura...
powiedzieli, że napisali piosenkę
„Please be mine”. Stanęli w półkolu –
nigdy tego nie zapomnę – i zaśpiewali tę fantastyczną piosenkę.
Powaliła mnie ich braterska chemia.
Dodałem kolejnych dwóch braci do kompletu
i tak narodzili się Jonas Brothers.
Chodziłem wtedy do liceum.
Czemu za mną łazisz?
Byłem bardzo podekscytowany.
Ale nie mogłem nikomu mówić,
że podpisaliśmy kontrakt,
bo tata był pastorem w kościele.
Brak wiary w siebie i w Boga przekreśli twoje przeznaczenie.
Nie mówiliśmy o tym nikomu w kościele,
bo nie chcieliśmy, żeby tata stracił pracę.
Podpisaliśmy kontrakt ze świecką wytwórnią
i nie nagrywaliśmy chrześcijańskiego albumu.
Mieszkaliśmy dwa domy od kościoła.
Byliśmy tam niemal codziennie.
To był istotny element naszego życia.
Społeczność Wyckoff była wspaniała.
Zawsze przyjazna. Cieszyliśmy się, że tam mieszkamy.
Nasi przyjaciele chodzili do tego kościoła,
byli częścią naszej rodziny.
Nasz tata co niedzielę wychodził na scenę
i było to dla nas ważne.
Kościół ciągle był pełen ludzi.
Naprawdę potrzebowali tego miejsca.
Czuło się, że wiele od taty oczekują.
Jako rodzina pastora
byliśmy niejako na świeczniku.
Spoczywała na nas ogromna odpowiedzialność.
Ludzie patrzyli nam na ręce.
Bycie przykładem związane jest z presją.
Powinniśmy sprawiać wrażenie doskonałej rodziny,
w której nie ma problemów.
Będąc dzieckiem,
nie rozumie się do końca...
że to wszystko wpływa na rodzinę.
MIASTO WYCKOFF
Pomyliłeś tonację.
- Raz, dwa. - Spójrz tylko.
Czekajcie. Muszę się uspokoić.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Nagle staliśmy się zespołem.
Nie siedzieliśmy latami czy miesiącami,
komponując i pisząc piosenki,
by potem je komuś pokazać.
Musieliśmy zrozumieć, kim jesteśmy i co tworzymy.
Nie byliśmy wtedy dobrymi kompozytorami.
Byliśmy dziećmi.
Ale staraliśmy się.
Gdy poznałem braci Jonas...
MENEDŻER
...czułem, że są wyjątkowi.
Nie chodziło o to, jak świetnie brzmieli,
ale raczej o relacje całej trójki.
Pamiętam, jak myślałem,
że w tej rodzinie jest coś wyjątkowego.
Wytwórnia chciała zrobić z nas zespół punk-rockowy.
Poważnym problemem z próbą sprzedania Jonas Brothers
jako zespołu rockowego było to, że...
nie byliśmy zespołem rockowym.
Jesteście gotowi?
Chwila, muszę skoczyć do toalety. Wybaczcie.
Chodziło o to, żeby stworzyć zespół.
Spędzaliśmy sporo czasu w SIR w Nowym Jorku,
gdzie całymi dniami odbywaliśmy próby.
BYŁY BASISTA
Był to najlepszy obóz muzyczny.
Byliśmy tam codziennie, żeby szlifować trzy czy cztery kawałki.
Spędzaliśmy tam 12 godzin dziennie.
BYŁY DYREKTOR MUZYCZNY
Sześć dni w tygodniu, oprócz niedziel.
To był przyspieszony kurs rock and rolla.
Ludzie myślą, że Brothers to produkt
jakiejś machiny w Disney World.
Zgraja dzieciaków z dłuższymi włosami
i gitarami, z której nas wybrano.
- Dzień dobry, Kevin. - Dzień dobry.
Dziś wielki dzień. Jaka to okazja?
Moje 18. urodziny. To dobry dzień.
Jedziemy na koncert, a potem wracamy do Jersey.
Łatwo uznać, że Jonas Brothers
to przykład nagłego sukcesu.
Ale towarzyszyły temu dwa lata prób
i przebijania się w rock and rollu.
Zaczynaliśmy od małych koncertów
w okolicy Jersey i Bostonu.
Wstawaliśmy o czwartej i zaczynaliśmy pakować sprzęt.
Czuliśmy się jak prawdziwy zespół.
Graliśmy dwa koncerty dziennie.
Wstawaliśmy o świcie i graliśmy koncert w szkole,
a potem w klubie.
Mieliśmy sprzęt i walizki,
śpiwory na podłodze.
Wyjazdy w długie trasy bardzo nas ekscytowały.
Jesteśmy w Bostonie, gdzie zaraz zagramy koncert.
Będzie cudownie. Jesteśmy bardzo podekscytowani.
Wyciągamy wielką mamuśkę. Oto ona.
Byliśmy gotowi do drogi, zanim zaczynały się lekcje.
Przed ósmą byliśmy już gotowi.
Było cudownie, bo pod koniec każdego występu
wszystkie dzieciaki były nasze.
Jechaliśmy aż do Bostonu,
graliśmy tam koncert,
wracaliśmy do domu,
a następnego dnia ruszaliśmy do Connecticut,
bo paliwo było tańsze niż wynajem hotelu,
na który nie mogliśmy sobie pozwolić.
Nie postrzegaliśmy tego jako brak wygody.
Byliśmy nastawieni na działanie.
Spełnialiśmy marzenie.
Dawno, dawno temu byli sobie trzej bracia,
którzy kochali muzykę. Uwielbiali tworzyć ją razem
i spełniają marzenie o byciu gwiazdą rocka.
Powitajmy Jonas Brothers.
Na koncerty przychodziło coraz więcej ludzi.
Liczba widzów wzrosła z 50 osób do 200.
W czasie występu nie było żadnych wątpliwości.
WICEPREZES LIVE NATION TOURING
Była tam niespotykana chemia.
Zawdzięczają sukces ciężkiej pracy, nie szczęściu.
Mieli w sobie tę iskrę. Wszyscy to widzieli.
Potem zrobiło się o nich głośno.
Chłopcy pochodzą z drugiego brzegu rzeki...
1 MARCA 2006 ROKU
...i chcą zawojować cały świat.
TRL, powitajcie Jonas Brothers.
Niespodziewanie
teledysk „Mandy” stał się numerem jeden na TRL.
Szliśmy korytarzem,
a na zewnątrz czekali na nas fani.
To było coś. Po czymś takim można iść na emeryturę.
Należy pamiętać, że w tym czasie
Nick był liderem tej grupy.
Jak mam na imię? Powtórz to.
Nick J!
Tego roku wiele się zmieniło.
Nick zaczął miewać humory.
Od kilku członków zespołu usłyszeliśmy,
że zaczyna być bardziej...
bezpośredni i nerwowy.
Kazał nam się zatrzymywać,
żeby kupić pizzę i colę light.
Mówił: „Potrzebuję tego”.
Gdy się zatrzymywaliśmy,
Nick kupował największą porcję.
- Pił mnóstwo wody. - Przyjmował sporo płynów.
Członkowie zespołu
byli trochę zaniepokojeni tym, że ciągle chce mu się pić.
Zatrzymywaliśmy się co 15 minut, bo Nickowi chciało się sikać.
Wyglądało to jak ciągły żart.
Zatrzymywaliśmy się koło bramek na autostradzie w New Jersey,
a on biegł do lasu, robił siku, wskakiwał z powrotem do auta,
a trzy kilometry dalej znów musieliśmy stawać.
Kiedyś siedzieliśmy razem w pokoju z Joem i Nickiem,
a Nick się przebierał.
Gdy na niego spojrzałem, mogłem policzyć mu wszystkie kości.
Gdy spojrzałem w lustro, wyglądałem jak szkielet.
Czułem, że umieram.
Czasem nie widziałam Nicka przez dziesięć dni.
Za każdym razem, gdy wracał do domu, był trochę szczuplejszy.
Poszedłem do rodziców z płaczem,
mówiąc: „Nick jest chory.
Musimy zabrać go do lekarza”.
Pediatra spojrzała na mnie.
Powiedziałem jej o objawach.
Zaczęła płakać, więc się zmartwiłem.
Powiedziała: „Nie jedźcie do domu, żeby go spakować.
Jedźcie prosto do szpitala”.
Powiedziała...
masz cukrzycę i...
Spytał, czy umrze.
W kościele spotykałem ludzi, którzy mieli cukrzycę.
Zapomniałem o wszystkim, co wiedziałem.
To niesamowite zjawisko, gdy zaczyna to dotyczyć twoich dzieci
czy rodziny.
Wszyscy zaczęliśmy płakać.
Zemdlałem w sali szpitalnej, bo nie mogłem patrzeć na niego
podłączonego do całej tej aparatury.
To był naprawdę...
przełomowy moment dla wszystkich.
Nick, którego znaliśmy, szczęśliwy i uśmiechnięty...
uśmiechnięty...
śpiewający od rana ile sił w płucach...
zmienił się po tym wszystkim.
Martwiliśmy się o niego,
ale były też obawy zawodowe.
Mieliśmy zaplanowany koncert,
więc nie wiedzieliśmy, czy go odwołać, czy nie,
bo miało na nim być całe kierownictwo Sony.
Gdy wyszedłem, uznaliśmy, że nie powiemy o tym wytwórni,
żeby nie pomyśleli, że nie mogę pracować.
Nie chcieliśmy dawać im powodu do zerwania kontraktu,
co byłoby żałosną reakcją w tej sytuacji, ale...
to szalona branża.
Nick powiedział...
„Nie wchodź mi w paradę.
Zagramy ten koncert i damy z siebie wszystko”.
Ze szpitala udał się na scenę,
a cała trójka spisała się na medal.
Dokąd jedziemy, Nick?
Do serca Bostonu. Odwiedzimy wspaniałe miejsca.
Ostatnio dawaliśmy tu szkolne koncerty,
byłem chory, więc nie mogłem wyjść z chłopakami,
ale tym razem wychodzimy. Będzie super.
Nie byłem w Wyckoff od jakichś dziesięciu lat.
Ja tak samo. Może nawet dłużej.
Może dłużej.
Dwanaście lat?
New Jersey ma złą reputację, ale jest tu naprawdę pięknie.
To tutaj wszystko się zaczęło.
Z wszystkimi jest podobnie: spotkały nas tu różne rzeczy,
więc będą nam dzisiaj towarzyszyć
różnego rodzaju uczucia.
- Cholera, to tu. - Jasny gwint!
Jest.
Chodźmy zobaczyć.
Zaczekaj na kamery.
Pójdą za nami. Chodź.
- Jeszcze nie są gotowi. - Nieważne.
Też chcę to zobaczyć. Nie przyjechałem tu, by mnie filmowano.
Boże.
Ale obłęd.
Dziwne.
Niezła jazda.
Nic się tu nie zmieniło.
Zamrożony w czasie.
Tak długo nas tu nie było.
Napisaliśmy „Please be mine” w tamtym salonie.
Tam, gdzie to okno z czerwoną zasłoną.
To niezła jazda,
bo dom wcale się nie zmienił.
- Tak. - Mam wrażenie,
że po wejściu do środka cofnęlibyśmy się w czasie.
Przeżyliśmy tu wiele pierwszych razów.
Pierwsza piosenka.
14 GRUDNIA 1997
Pierwsza wizyta w szpitalu.
Rodzice poczęli Frankiego.
Ten kościół.
ZBÓR BOŻY WYCKOFF BOŻA PRAWDA DAJE WOLNOŚĆ
Tu zaśpiewałem po raz pierwszy.
To był ten kościół.
Grałem tu co niedzielę w scholi.
Byliśmy tu codziennie.
- Pada. - Idziemy do środka?
- Nie. - Chyba nie możemy.
- Nie, nie wiem. - Nie.
Nie możemy wejść na posesję.
A zatem...
Musimy się schować.
Chodźmy.
Pogadamy w samochodzie.
Ale odlot.
Wszystko zaczęło się zmieniać w kościele.
To stało się sporym wyzwaniem.
Gdy zaczęliśmy tworzyć własną muzykę,
ludzie zaczęli mówić o naszym tacie
w negatywny sposób.
Istniała koncepcja, która nas dotyczyła,
że powinniśmy być czyści jak łza i idealni.
Zależała od tego praca taty.
Myślę, że oceniano nas,
bo nie byliśmy zespołem chrześcijańskim.
Śpiewanie o dziewczynach zaczęło być nieco...
problematyczne.
Rodzice o wielu rzeczach zwyczajnie nam nie mówili.
W ich pojęciu chronili nas,
ale dla takich dzieci jak my to było straszne.
Pamiętam, że mój tata bardzo się stresował.
Zdałem sobie sprawę, że marzenie, które realizowaliśmy,
wystraszyło wiele osób w kościele.
To zupełnie inny styl
niż oczekiwali od syna pastora.
Zaczęli agitować za usunięciem taty ze stanowiska.
Dzień, w którym odszedłem ze zboru...
był druzgocący.
Nie mogłem nawet odczytać pisma z rezygnacją.
Ale popełniłem błąd, myśląc,
że tylko ja cierpię.
Nie zapomnę rozmowy z rodzicami. Opuszczaliśmy kościół,
a to oznaczało wyprowadzkę.
W dodatku Columbia postanowiła zerwać z nami współpracę.
Pamiętam, że się bałem i martwiłem.
Zawalił nam się cały świat.
Nie mogliśmy w to uwierzyć.
Było to dla mnie bardzo trudne.
Ludzie, którym poświęciliśmy tyle czasu...
życia, zwłaszcza moi rodzice.
To wielkie rozczarowanie.
To był dla nich potężny cios.
Stracili całą swoją społeczność.
Tata zainwestował w zespół 90 000 dolarów,
odłożonych na nasze studia.
Wykorzystał limity na kartach kredytowych.
Nie miał żadnych pieniędzy. Byliśmy spłukani.
To nastąpiło, gdy już byliśmy w dołku, więc upadliśmy jeszcze niżej.
Straciliśmy dom.
Straciliśmy przyjaciół i życie towarzyskie.
Przepadło wszystko, co znali od dziesięciu lat.
Powiem wam, że jest...
- świetnie. - Niezła jazda.
Pół godziny temu jedliśmy lody
- przed Dairy Queen w pełnym słońcu. - Było słonecznie,
3 lipca, zwyczajny, piękny dzień.
A za chwilę zauważyliśmy nasz stary kościół.
Płomienie i siarka.
Nie wiem, jak to zabrzmi,
ale to dziwne, że odwiedzamy miejsce, gdzie nas nie akceptowano.
Istnieją na świecie dwa budynki,
gdzie słyszymy: „Nie możecie tam wejść”.
Dom, w którym dorastaliśmy,
i kościół, który pomogliśmy...
zbudować.
Opuszczamy kościół i udajemy się do domu w Little Falls.
Komendant policji w miasteczku wykazał się wielkim sercem
i wynajął nam ten dom za darmo.
Nie mieliśmy już żadnego dochodu.
Postawiliśmy wszystko na chłopców.
Czterech chłopców w jednym pokoju, rodzice w drugiej.
W domu w Little Falls...
czuliśmy się jak w pułapce.
Zmagaliśmy się z wieloma rzeczami naraz.
To było przytłaczające.
Nasi rodzice walczyli każdego dnia.
Ciągle byłem poza domem,
żeby uciec od presji.
Joe to bardzo wrażliwy,
troskliwy człowiek.
Pamiętam, jak Kevin Senior mówił,
że liczy na naszą współpracę, a Joe patrzył, jakby chciał powiedzieć:
„Proszę zostańcie z nami”.
Martwił się, że będziemy niezadowoleni.
Ja byłem tylko gościem, który gra.
Jak nie tu, to gdzie indziej.
Nie podporządkowałem temu całego życia
i tożsamości jak oni.
Ale on nie myślał w ten sposób.
Martwił się, czy wszyscy dadzą radę. Czy się nie rozejdziemy.
Czuliśmy presję, bo musieliśmy jechać w trasę, żeby zarobić.
To była nowa rzeczywistość,
gdy musimy to robić, żeby przeżyć,
a nie jak do tej pory:
występować swobodnie i dla zabawy.
W tym wieku to ogromna presja.
To był trudny okres. Wydawca zerwał kontrakt,
więc próbowaliśmy działać na własną rękę, sporo wydawaliśmy.
Nadchodziły trudne czasy.
Gramy w centrum handlowym. Jest rano, więc sklepy są zamknięte,
a starzy ludzie buczą na nasz widok.
- Seniorzy. - Tak, seniorzy.
W pewnym momencie zastanawialiśmy się, czy w tym tygodniu nam zapłacą.
W końcu pokrywaliśmy wydatki z własnej kieszeni.
Potem nadchodził kolejny tydzień.
Robiło się naprawdę gorąco.
Gdy jesteś młody i piszesz muzykę, wspaniałe jest to,
że wszystko jest najważniejsze na świecie.
Dobra, jeszcze raz.
Napisaliśmy w tym domu wiele piosenek...
z bólu, krzywdy i poczucia odrzucenia.
Gdy Sony nas zostawiło,
stworzyliśmy cały album Jonas Brothers
w piwnicy tego domu.
Czuliśmy, że ludzie w nas nie wierzą.
Chcieliśmy udowodnić, że się mylą.
Wtedy zadzwonili do nas z Disneya.
Powiedzieli: „Wiemy, czego potrzebujecie.
Możemy wam pomóc.
Podpiszemy z wami kontrakt płytowy”.
Wtedy to była wielka szansa.
Dla nas oznaczało to...
że wyrwiemy się z Little Falls.
Przeszliśmy od pracy z firmą...
LUTY 2007
...która nie rozumie nastolatków,
do współpracy z firmą,
która produkuje dla takiej publiczności.
Decyzja była oczywista.
- Ale pięknie. - Jesteśmy w Los Angeles, chłopcy.
Gdzie znak Hollywood? Jest gdzieś tu?
Poczułem, że dostaliśmy drugą szansę.
Dostaliśmy kolejną okazję, by się wykazać.
Mogliśmy pokazać, na co nas stać.
Powiedziałeś „start”!
Gdy trafiliśmy do Hollywood Records, czułem niezwykłe ciepło.
Chciałem dać z siebie wszystko.
Łazienki są na dole na lewo, a kuchnia na prawo.
Świetnie.
- Prawie gotowe. - Dziękujemy.
Miłej zabawy.
- Joe będzie potrzebował... - Pewnie.
Byliśmy w wielkim, pięknym domu z Johnem Fieldsem
i robiliśmy, co nam się podobało.
Tu jest wszystko.
Zachęcał nas do działania w młodym wieku,
i pozwalał grać na instrumentach i pisać z nim piosenki.
Wiedziałem, że to będzie coś.
To było widać...
PRODUCENT MUZYCZNY
...po spotkaniu z tymi chłopcami. Mieli w sobie energię,
której nie sposób zaprzeczyć. A ich kawałki były niesamowite.
Zaczęło to przypominać...
coś konkretnego.
Graliśmy, komponowaliśmy i śpiewaliśmy.
Każdego dnia powstawała jedna lub dwie piosenki.
Było w tym mnóstwo pasji i emocji.
Nic nie przeszkadzało nam w tworzeniu.
Energia aż ich roznosiła.
Wszyscy byli zachwyceni tą nową ścieżką.
Spędzaliśmy w studiu całe dnie,
od 8 rano do 11 wieczorem. Mieliśmy nagrane piosenki.
Mieliśmy też gotowy, niewypuszczony teledysk.
„Year 3000”.
Mieliśmy teledysk nagrany w Columbia Records,
a gdy nas wyrzucono, zabraliśmy go ze sobą.
Po twoim ulubionym programie
nagle puszczają „Year 3000”,
potem leci kolejny program i znowu „Year 3000”.
Zaczęli go grać na okrągło.
Nagle wszystko wystrzeliło.
Byliśmy w szoku.
Następnego dnia byli w pierwszej dziesiątce przebojów.
Gotowi?
Wtedy zadzwonił telefon.
Joemu zaproponowano główną rolę w filmie
Camp Rock na Disney Channel.
Zaczęliśmy rozmawiać na ten temat,
aż w końcu stwierdziliśmy,
że nie możemy rozdzielać braci.
Mój tata zadzwonił do prezesa Disney Channel i powiedział:
„A gdyby zamiast Joego wystąpił cały zespół?”.
Kręciliśmy cztery godziny drogi na północ od Toronto.
Byliśmy na kompletnym odludziu.
Gdy grałem w telewizji,
czułem, że to moja działka.
Świetnie się bawiłem.
Kevin i ja mieliśmy mniejsze role, ale...
masz 13 lat i grasz w filmie.
To było niesamowite.
Nie wiedzieliśmy jednak...
że w Ameryce...
zespół...
robił furorę.
Pamiętajcie o pokazie marionetek.
8 PAŹDZIERNIKA 2007
Pokaz marionetek to świetna rozrywka dla dzieci.
Zadzwonił do mnie organizator targów stanowych w Teksasie
i powiedział, że korek był aż do Oklahomy.
Założyliśmy, że wszyscy chcą się tam dostać.
A oni na to, że chodzi o nasz koncert.
Co?
Powiedział: „Wysyłam śmigłowiec”.
Myślałem, że zwariował.
Wtedy rzucił: „Nic nie rozumiecie”.
Pamiętam, że wsiadłem do śmigłowca i spoglądałem z góry na tłum,
myśląc: „To nie może być...
to scena kogoś innego”.
Boże!
Nigdy w życiu nie widziałem tylu ludzi.
Były ich tysiące.
Zupełnie nie wiedzieliśmy, że Jonas Brothers
budzą takie emocje.
To się dowiedzieliśmy.
Chłopcy weszli na scenę.
Nie sposób tego opisać.
Ten krzyk tłumu...
Wszystko się zmieniło.
Byliśmy w szoku, że tak wielu ludzi
zna słowa piosenek.
Śpiewali razem z nami. Wiedzieliśmy, że to nasi fani.
Nie byli to przypadkowi ludzie, ale 50 000 wielbicieli.
To było ukoronowanie
wszystkich naszych poświęceń,
także dla rodziny, która pokonała wielkie trudności.
Zdołaliśmy przetrwać burze i zobaczyć ich znów na scenie.
To jedna z najbardziej niezwykłych chwil w mojej karierze.
Jak się macie? Jesteśmy Jonas Brothers. Jestem Nick.
- A ja Kevin. - I Joe.
Jesteście na naszej stronie Myspace.
Słuchajcie, za tydzień wychodzi nasz album.
Idę pobiegać po ulicy.
Wykorzystaliśmy Internet...
i jego możliwości w sposób,
który nie był wcześniej znany.
Robiliśmy 15-sekundowe filmy na YouTube.
Wchodziliśmy do pokoju,
odwracaliśmy stół.
Stół z powyłamywanymi nogami!
Spojrzenie w kamerę. To cały film.
Jestem Nick Jonas.
Dziś porozmawiamy o gniewie.
Naprawdę komentujemy was na Myspace.
To naprawdę my. Naprawdę to śledzimy.
Mieliśmy coraz więcej fanów.
Gdy zebraliśmy stu fanów na Myspace, byliśmy w szoku.
Tak! Jonas Brothers!
Gdy było ich kilka tysięcy, zdaliśmy sobie sprawę, co się dzieje.
- Jesteśmy Jonas Brothers. - Chcemy wam powiedzieć,
że chcemy pójść z nami na randkę.
Chcemy iść na randkę, trzymać się za ręce,
chcemy spacerować po plaży i takie tam.
Jonas Brothers nie mają pojęcia, w co się wpakowali.
Ile spałaś ostatniej nocy?
Najwyżej ze dwie godziny.
Razem z braćmi bardzo się zbliżyliśmy,
gdy znaleźliśmy wspólny temat,
poza muzyką, rodziną i całą resztą.
Dziewczyny.
Masz ulubionego brata Jonas?
- Jeszcze nie. - Tak.
- Lubimy wszystkich. To niezłe ciacha. - Wszyscy są przystojni.
Uwielbiam Joego. Chciałabym się z nim spotkać.
Bardzo cię kocham.
Kevin, nie żeń się. Zaczekam na ciebie.
Gdy byłem w liceum, nie mogłem znaleźć sobie dziewczyny,
choć bardzo się starałem. Ale nie wychodziło.
Cześć.
Gdy Disney Channel puścił nasz teledysk...
moje życie nastolatka natychmiast się zmieniło.
W porządku. Przytuliłbym cię, ale byłoby to trochę...
Dzieli nas brama.
Razem z Joem wspieraliśmy się w tym zakresie.
- Napisz na Myspace. - Jasne.
Wystąpiliśmy w odcinku Hannah Montana na Disney Channel.
Matko jedyna, to bracia Jonas!
To odmieniło relacje Nicka z dziewczynami.
- Jesteś śliczna. - Toś się postarał. Jestem Kevin.
Poznaliśmy Miley. Chłopak stracił dla niej głowę.
Zacząłem pisać o miłości...
pierwszy raz wiedząc, co to znaczy.
Pierwszy raz zadawałem im pytania,
które młodszy brat może zadawać starszym braciom.
Hej, Danielle, tu Kevin.
ROZMOWA Z DANIELLE DELEASĄ
Jak się masz?
Cudnie, chcę ci przekazać informacje
na temat dzisiejszego wieczoru.
Świetnie. Otwierają o dziewiątej.
„To przyszła żona Kevina”.
Zaczynamy o dziesiątej...
albo coś koło tego.
Jeśli będą jakieś problemy,
podam ci numer, pod który zadzwonisz.
To nasza...
Powiedz, że nie możesz się doczekać!
Powiedz: „Cieszę się, że cię zobaczę!”.
Wiem, jadę milion kilometrów na godzinę.
Mam sporo...
„Ale cieszę się, że się spotkamy...”
Ale cieszę się, że spotkamy się dziś wieczorem.
Dobra, podaję numer...
- Dobrze. - Osiem, jeden, zero...
- Tak. - Kevin!
- Dobra. - ...osiem, sześć, dwa, dwa.
- Tak! Zrobił to. - Ma na imię Felicia.
- Zajmuje się naszym... - No i proszę.
Jest z nami.
Nie chcę nazywać ją asystentką, ale trochę nią jest.
- To dobrze. - Właśnie.
Dba o wszystko.
Super, czyli masz ten numer,
a niebawem się widzimy.
Nie będzie żadnego problemu.
O dziesiątej wchodzimy na scenę.
Czekaj zwarta i gotowa.
W porządku, słyszę, co mówisz.
Potem się spotkamy,
znajdziemy chwilę, żeby się zrelaksować
po koncercie. Przestań.
Dobrze.
Super, zatem widzimy się niebawem.
Cudownie, pa.
- Dobra robota. - Nie odzywaj się do mnie,
gdy rozmawiam przez telefon.
- Nieważne. - Wybacz, nakręciliśmy się,
bo to twoja żona.
NOWY JORK 8 SIERPNIA 2008
Prawie zabrakło miejsca.
- Są... - Wiem... widzą cię.
- Gotowi? Patrzcie. - Niewiarygodne. Widzą cię.
Kolejka aż po...
Tak daleko, jest wielka.
Mówią, że przyszło 15 000 osób.
Sporo ludzi.
Zatrzymaj!
Jeszcze nigdy w historii nastoletnich muzyków...
Nowy Jork nie widział takiego oddania.
Zagorzali fani czekają od wtorkowego poranka.
Jesteście największymi fanami braci Jonas?
Tak!
Liczą na to, że zobaczą Kevina...
Przekroczyliśmy nowy próg
i weszliśmy na nową orbitę, która była nam zupełnie nieznana.
Jesteśmy na Times Square.
Czekamy na Jonas Brothers.
O północy ukaże się nowy krążek A Little Bit Longer.
Gdy wydawaliśmy płytę,
jechaliśmy na Times Square świętować.
Czekaliśmy w kolejce o północy, żeby wziąć ją do ręki.
Wpół do ósmej, jeszcze pięć godzin...
Pojawią się za cztery i pół godziny.
Wydajemy A Little Bit Longer i tradycyjnie udajemy się
do Virgin Megastore na Times Square.
Dwa lata wcześniej było tam osiem osób.
Rok później - 30, może 40.
Chodźmy. Zbieramy się.
Tym razem jest trochę inaczej.
To dla bezpieczeństwa.
Skoro musimy iść, to chodźmy.
Zanim wyszliśmy, dzwonili do nas,
że to istne szaleństwo.
Powiem wprost: trzymajcie się nas, to nie zginiecie.
Czy on się dobrze czuje?
- Jest szczęśliwa. - Słyszę od ludzi...
Rety, to niesamowite. To się dzieje naprawdę.
- Jasny gwint. - Boże.
Spójrzcie na barykady na ulicy.
To jakiś żart?
Rety... Tak!
Trzeba będzie nas wprowadzić jak papieża.
Nie wiem, czy zdołamy przejść przez ten tłum.
Rany julek!
Rety!
- Jakby był Sylwester! - Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Otwórz drzwi.
To niesamowite.
Boże, ile tu ludzi.
Widzisz, co się dzieje?
Chłopcy.
Zamknęliśmy Times Square na 7 do 10 minut.
BYŁY SZEF OCHRONY
Było tam ponad 20 000 osób.
Wstrzymany ruch, samochody, ludzie, strażacy.
To był totalny chaos.
Rok 2007 zaczął się od występu
w pasażu gastronomicznym centrum handlowego.
W bardzo krótkim czasie
trafiliśmy do amfiteatrów i na stadiony.
Po południu Sacramento opanowały tłumy.
Tempo, w jakim to się rozkręca...
To się dzieje tak szybko. Pracuję w branży od 14 lat,
ale to, co robimy z tymi chłopakami,
jeszcze nigdy mnie nie spotkało.
Chłopcy ogłaszają trasę
i wypełniają Madison Square Garden.
Stwierdzają, że dadzą drugi koncert.
Bilety znów się wyprzedają.
Trzeci termin też się wyprzeda,
a na czwarty nie ma już miejsca.
Powitajcie Jonas Brothers!
Jonas Brothers!
Panie i panowie, Jonas Brothers.
Mieli trzy albumy w ścisłej dziesiątce,
złotą płytę w tydzień,
Camp Rock i ich pierwszy album pokryły się platyną,
nowy był wielokrotną platyną.
Nominację Grammy dla najlepszego debiutanta
otrzymują bracia Jonas.
Nagrywamy demo dla Steviego Wondera,
wystąpimy z nim na wręczeniu Grammy.
Występ ze Stevie'em Wonderem
będzie absolutnie cudowny.
Oto nominowani do nagrody dla najlepszego nowego artysty.
Dalej, Stevie!
Jak się masz? Dobrze się czujesz?
Nieustannie się uśmiecham.
To coś niesamowitego.
To bezcenne doświadczenia.
Byliśmy w samolocie i słuchaliśmy naszego nowego albumu,
nim wyszła nasza kolejna płyta,
i dostawaliśmy wieści o trasie.
Wtedy okazało się, że wyprzedaliśmy Idaho...
w trakcie słuchania nowej płyty.
Takie rzeczy widzi się w filmach.
Ale to się działo naprawdę.
Pomyślcie tylko.
Dwa lata wcześniej byliśmy w trasie minivanem.
A teraz wyczarterowaliśmy boeinga 757.
To jakiś obłęd.
Trudno to inaczej określić.
„Uszczypnijcie mnie. To się dzieje naprawdę”.
Joe mówił: „Stary, to szaleństwo”.
To była niewyobrażalna energia.
Marzyłem o trafieniu na jakąkolwiek listę przebojów.
To, że trafiliśmy na wszystkie listy...
było niesamowite.
Fani zakochali się w braciach,
bo coś sobą reprezentowali.
To było coś więcej niż tylko muzyka.
Coś więcej niż tylko koncert.
Dawali pozytywną energię.
Ludzie naprawdę to doceniali.
Cudownie było widzieć...
oprócz niepowstrzymanej...
wspinaczki na szczyt...
nieustanną wdzięczność tych chłopaków.
Nigdy nie brali tego za pewnik.
Niesamowite było to, że piosenki, które napisaliśmy
w ciasnym domu...
w Little Falls w New Jersey...
śpiewało...
70-80 tysięcy ludzi w krajach...
gdzie angielski nie był językiem urzędowym.
To jeden z niewielu momentów, do którego chciałbym się cofnąć
i przeżyć jeszcze raz, bo był to tak niewiarygodny
i tak piękny widok.
Trzech chłopaków z Jersey,
którzy nigdy...
nie mieli zbyt wiele...
nagle zdobyło sławę i rozpoznawalność.
To było cudowne.
Nigdy nie ogarnąłem skali tego zjawiska.
Są z nami Jonas Brothers.
Sasha i Malia są waszymi wielkimi fankami.
W pewnym momencie skala tego była ogromna.
Istne szaleństwo.
Wcześniej myśleliśmy, że popularność jest ekstra,
ale teraz zaczęliśmy się bać.
Zaczęliśmy czuć,
że zjawisko urosło tak, że nie sposób je kontrolować.
Jest zbyt wiele zmiennych czynników.
Zamiast angażować więcej zaufanych ludzi,
zaczęli brać więcej na siebie.
Joe, dokąd idziemy?
Idziemy...
po catering, ale będziemy udzielać wywiadów.
Czuliśmy, że wszystko może się w jednej chwili zmienić.
Dlatego nie odmawialiśmy wywiadów i zawsze spotykaliśmy się z fanami.
Nie odmawialiśmy aż do wycieńczenia.
Gra, w którą grałem kilka dni temu...
CZERWIEC 2018
...jest ciekawa, bo to pytania,
na które musimy sami odpowiedzieć...
albo można je zadać innym.
Trzeba wziąć duży łyk drinka...
jeżeli dwie osoby wiedzą, że nie odpowiedziałeś szczerze.
Brzmi dobrze?
Im więcej wypijemy, tym więcej pytań odhaczymy.
Joe.
„Czy jest w twoim życiu ktoś, do kogo chowasz urazę?”
Tak, balerina, która...
Która mówiła, że masz małego penisa?
Mówiła o moim penisie, ale nie...
Nie mówiła, że jest mały.
Ta balerina.
Nadal uważam, że gadała bzdury i ciężko mi to przełknąć.
- Wypij wszystko. - Do dna.
Ale to była prawda.
Nieważne. To beznadziejna odpowiedź.
Gotowi? Raz, dwa, trzy...
Nick.
Dawaj.
„Żałujesz czegoś?”. Oczywiście. Żałuję wielu rzeczy.
A jeśli chodzi o zespół?
To obejmuje wszystko.
Największy żal, jeśli chodzi o zespół.
Drugi sezon Jonasów.
Bardzo tego żałuję.
Nie powinniśmy tego robić.
To zahamowało nasz rozwój. Czuję, że to była...
zła decyzja.
- Tak. - To nie był właściwy moment.
Nie mogliśmy się przez to rozwijać.
Przedstawiono nam to tak, że serial pomoże rozwijać
markę na całym świecie.
Będzie nas promował, gdy nie możemy koncertować.
Nie nośmy okularów przeciwsłonecznych nocą.
Serial nie był dobry.
Nie byliśmy w nim sobą.
Miał młodzieżowy klimat.
A my dorastaliśmy.
Nie pasowało to do nas,
tak jak zespół, którym się staliśmy,
i piosenki, które pisaliśmy.
To były dwie różne tożsamości.
Stworzono to dla ośmio- czy dziesięciolatków.
W ten sposób przestawali być cool.
To wpłynęło na postrzeganie zespołu,
bo robiliśmy z siebie pośmiewisko. Wypadaliśmy sztucznie.
A potem nastąpiło...
Cięcie.
Świetny teledysk, chłopaki.
- Bujda na resorach! - Tak, mamy dość, psiakość!
South Park wypuścił odcinek o Disneyu i obrączkach czystości.
Słyszałem, że ktoś nie nosi obrączek czystości?
Mówili, że Disney stworzył zespół
ze sztampowych braci w klimacie boysbandu,
którzy są niby idealni
i wykorzystują chrześcijaństwo i obrączki czystości,
żeby sprzedać muzykę dzieciakom.
Nie chcemy już sprzedawać seksu małym dziewczynkom.
Obrączki zostają.
Może odmówimy wychodzenia na scenę.
Cóż...
aż tak bardzo nie mijali się z prawdą.
Ulubione prawiczki Boga, Jonas Brothers,
w tym roku wystąpią na VMA.
Boże!
W kościele namawiano nas, żebyśmy przyłączyli się do tego ruchu
i czekali na właściwą osobę lub do ślubu.
Dzieciaki z otoczenia też tak robiły, więc myślałem, że to jest spoko.
Około 15. roku życia zacząłem się zastanawiać.
O co chodzi?
Posiadłość ma sześć sypialni i jest położona na strzeżonym osiedlu.
Powiedzcie mi, po co trzem prawiczkom sześć sypialni.
Byliśmy już innymi ludźmi. To było coś,
co robiliśmy jako dzieci.
Ale noszenie obrączek na początku istnienia zespołu
zaczęło odbijać się czkawką.
Potem sprawę podchwyciły media.
Gdybyście nie wiedzieli, każdy z braci Jonas
nosi małą obrączkę na znak oddania Bogu.
Traktowałbym to poważniej, gdyby nosili je na genitaliach.
Odnieśliśmy sukces, a tymczasem wszyscy koncentrowali się
tylko na tym,
co ludzie o nas wygadywali.
To było żenujące...
Ta świadomość bycia pośmiewiskiem.
Gdy szedłem na mecz...
...wrzucali nas na telebim,
a widzowie buczeli.
Jako wielkiego fana sportu,
bolało mnie to, bo myślałem: „Jestem jednym z was.
Jestem taki jak wy”.
Zabawne, bo nigdy nie gadaliśmy,
że czujemy się tym rozczarowani.
Zawsze uciekaliśmy w pracę.
To był gotowy przepis...
na lęk, paranoję i niepewność.
Ta sytuacja zaczęła zbierać swoje żniwo.
To wtedy wszystko zaczęło się zmieniać?
Myślę, że byłem sfrustrowany, bo...
przychodziłem, by komponować muzykę,
a wy nie chcieliście tego robić,
dlatego czułem rozgoryczenie.
Narastała we mnie złość, że nie angażujecie się...
razem ze mną
kreatywnie, to było słabe.
Posypujemy głowy.
Mówiłem, że po tym roku potrzebujemy...
Musimy zrobić porządną przerwę.
Pomyślcie o tym.
Stary, Daft Punk!
Czułem, że to tykająca bomba.
- Chodźmy. - Całkiem możliwe,
że przyjdzie nam się zmierzyć z tym,
że ta płyta, którą nagrywamy,
może nie być takim hitem jak A Little Bit Longer.
Czy któryś z was może postąpić
jak Justin Timberlake i odejść z zespołu? Joe?
Zawsze rozmawiamy o solowych projektach i dla nas...
nie byłby to projekt solowy,
- a dodatkowy. - Naprawdę?
Nie ma mowy, żebyśmy się rozeszli,
bo wszyscy mieszkamy pod jednym dachem,
więc byłoby to trudne.
Czułem twórczą frustrację.
Po głowie chodziły mi różne kawałki,
które mógłbym nagrać sam lub z innym składem.
Ale zamiast frustrować się, że nie mogę tego zrobić
w tym otoczeniu, dlaczego nie pójść z tym gdzieś indziej?
Administration było odskocznią.
Czułem się świetnie w tym środowisku, gdzie wiedziałem, że jeśli coś usłyszę,
podam im motyw lub opiszę klimat,
wszyscy od razu to podłapią.
Lillian prosiła, żebyśmy dla jasności
zdementowali plotki, że Jonas Brothers się rozpadają.
Pierwotny pomysł na tę płytę był taki,
że to projekt dodatkowy,
i nadal panuje taka koncepcja.
Nie musicie się martwić
o rozpad naszego zespołu.
Nick, proszę tędy.
Po Administration
przeniosłem się do Nowego Jorku.
Poczułem się jak na studiach, ponieważ...
wiecie...
pierwszy raz byłem sam. Naprawdę niezależny.
Gdy szedłem na casting...
How to Succeed, trochę się stresowałem.
To było...
ekscytujące.
Czułem, że doceniano moją pracę na scenie.
Świetnie się bawiłem.
Cieszyłem się, bo wiedziałem, że jest szczęśliwy,
ale też czułem obawę. To był szczyt popularności Jonas Brothers.
Chłopak zasmakował wolności i swobody
i spodobało mu się.
- Jak się miewasz? - Nieźle.
Poczułem, że chcę spróbować normalnego życia
i działać niezależnie.
- Przepraszam. Dziękuję. - Dobrej nocy.
Podróżować...
poznawać dziewczyny, wziąć wolne.
Próbowałem odnaleźć siebie.
Pierwszy raz działałem poza zespołem,
szukałem niezależności,
i sprawdzałem, co jeszcze można robić.
Czułem inspirację
i nie mogłem się doczekać, by skupić się
na własnej muzyce.
Nagrałem płytę w stylu R&B pop.
To był ekscytujący czas.
Próbowałem udowodnić sobie,
braciom i wszystkim innym,
że poradzę sobie bez Kevina i Nicka.
Zacząłem się inaczej ubierać i zachowywać,
ale muzyka nie przyjęła się tak dobrze, jak oczekiwałem.
Zderzyłem się z rzeczywistością.
Miałem wtedy poczucie,
że poniosłem pierwszą porażkę.
Myślę, że to było...
naprawdę trudne, bo czułem...
że nie potrafię nic zrobić bez braci.
To było żenujące.
Zamiast zostać w zespole, cieszyć się sławą
i wyruszyć w kolejną trasę,
grać muzykę i odcinać kupony,
postanowiliśmy zrobić sobie przerwę.
Wtedy poczułem ulgę.
Danielle była zwykłą fryzjerką z New Jersey.
Zakochaliśmy się i zaręczyliśmy.
Czułem...
że jestem niezależny.
Kevin, możesz pocałować pannę młodą.
Po czterech latach szaleństwa żyłem pełnią życia.
Cudownie było spędzać razem czas. Potrzebowaliśmy tego.
Jeśli chodzi o wiek...
jestem pięć lat starszy od Nicka.
Byłbym wtedy po studiach,
miałbym pewne doświadczenia,
mógłbym umówić się na normalną randkę.
Po ślubie moje priorytety się zmieniły.
Wtedy zaproponowano nam występ w programie telewizyjnym.
Chciałem to zrobić.
POŚLUBIONA JONASOWI
Niespodziewanie przysłali ekipę
do naszego domu w Denville w New Jersey,
żeby nakręcić pilota.
Pierwszy raz czułem, że robię coś swojego.
Czułem, że mogę się sprawdzić w tym temacie.
Nakręciliśmy cały materiał,
a potem wszystko się zmieniło,
gdy pojawiła się moja rodzina.
MATKA KEVINA
Zrobiło się dziwnie.
Spotykaliśmy się za zamkniętymi drzwiami,
aż wreszcie Kevin zaprosił kamery
i wydawało się, że upierze na wizji
wszystkie nasze brudy.
Joe i Nick nie chcieli mieć z tym nic wspólnego.
Zostali zmuszeni do występu w programie.
Nie podobał nam się pomysł,
że reality show będzie określał to, kim jesteśmy.
Oglądanie tego co niedzielę nie było dla nas przyjemne.
Reaktywowaliśmy zespół,
bo czuliśmy, że to nasz obowiązek...
ale tym razem wszystko było inaczej.
Myśleliśmy, że wcześniejszy sukces
lub popularność marki Jonas Brothers
zagwarantują sukces.
Myliliśmy się.
Wypuściliśmy kilka piosenek, które zupełnie nie siadły.
Zagraliśmy parę koncertów,
ale pojawiało się na nich coraz mniej ludzi.
Stało się jasne, że to nie działa.
Byliśmy trzema osobami,
żyjącymi w światach innych niż ten, w którym istnieli Jonas Brothers.
Straciliśmy z oczu fakt, że jesteśmy zespołem,
który dobrze się bawi.
Ludzie lubili widzieć nas szczęśliwych, ale nie byliśmy szczęśliwi.
Postanowiliśmy się tym nie przejmować...
ale to tak nie działa.
Mieliśmy jechać w trasę.
Rzeczywistość zaczęła mi doskwierać.
Byliśmy sfrustrowani.
Nic nie działało.
Nie mogliśmy na siebie patrzeć.
Zadzwoniłem do taty, który podjechał po mnie
i krążyliśmy po Los Angeles przez dwie godziny.
Mówiłem o wcześniejszym wieczorze, gdy miałem atak paniki.
Przegadaliśmy to. Czułem...
że jest we mnie lęk.
Powiedział: „Czuję, że walczę z czymś,
co nie działa.
Poświęciłem wszystko dla muzyki,
ale ja ciągnę w tę stronę, Joe w tę,
a Kevin w tamtą.
Dłużej tego nie wytrzymam”.
To było...
straszne, bo przecież...
nie byłem tylko ich menedżerem.
Byłem ich ojcem.
W aucie podjąłem decyzję, że aby się z tym uporać,
muszę być...
jak najbardziej szczery.
Udaliśmy się na spotkanie,
a Nick mówi do mnie:
„Pewnie się tego spodziewają”.
Tak nie było.
Usiedliśmy razem z Joem,
a Nick mówi...
„Jak pewnie wiecie,
wszystko się zmieniło...
więc powinniśmy zakończyć działalność Jonas Brothers”.
Nie było słów: „Nie mam do tego serca,
a chcę być z wami szczery,
bo jesteście członkami zespołu i moimi braćmi”.
Brzmiało to raczej: „Koniec z zespołem.
Chcę działać dalej bez was.
To moja ostateczna decyzja”.
Obaj milczeli.
Pamiętam, że patrzyłem na Joego
i myślałem: „Co ty wygadujesz?”.
Czułem się zdradzony.
Czułem się oszukany, wściekły.
Otępiały.
Joe stwierdził: „Nie mam wam nic do powiedzenia”.
Joe zamknął się w sobie.
Patrzyłem, jak mój brat rozpada się na kawałki.
Miałem 25, 26 lat.
Nie znałem nic innego.
Kochałem to ponad wszystko. Uwielbiałem to robić.
A ktoś, kogo kochałeś i kto był ci bliski,
mógł ci to tak szybko odebrać.
To było druzgocące.
Powiedział: „Posmakowałeś...
sukcesu solowego...
i zapominasz o naszym wspólnym wysiłku”.
Najbardziej bolało to, że wyszło to od Nicka,
ponieważ...
to mój najlepszy przyjaciel.
Myślałem, że z Kevinem i Nickiem będziemy robić to do końca życia.
Byliśmy razem...
przeciwko całemu światu.
W końcu w Joem coś pękło. Powiedział:
„Chcesz z tym skończyć?
W porządku. To koniec”.
Zejdźcie na chodnik.
Wtedy zrozumiałem...
że to koniec zespołu...
bo Joe i Nick...
byli nierozłączni.
Jak leci, Nick?
Fani byli wstrząśnięci, gdy gruchnęła wiadomość,
że zespół braci kończy karierę.
Zamierzają wyjaśnić całą sprawę.
Kevin, pytanie brzmi...
KONIEC JONAS BROTHERS
...dlaczego teraz?
Na pewno chcecie to zakończyć?
Nie chcesz powiedzieć?
O co chodzi?
Wszyscy chcą się dowiedzieć.
Przez chwilę...
Nie powiesz?
...było bardzo ciężko.
Dobra, miłego dnia.
Nick ma ósemkę, dziesiątka... Padło na mnie.
„Dlaczego występowałeś
w programie o zespole po jego rozpadzie?”
Podobno w radiu powiedziano im,
że jeśli nie wystąpią, radio nie będzie puszczać Jonas Brothers
ani żadnych projektów solowych braci.
Nigdy więcej.
Miało być tak, że Joe zagra coś swojego,
potem wjedzie Nick ze swoim projektem.
Żadnej muzyki Jonas Brothers.
Powiedzieli mi, że nie muszę tam być.
Powiedziałem: „Spoko.
Wszystko jedno. I tak nie gramy razem”.
Ostatecznie śpiewali same kawałki Jonas Brothers.
Wszystkie wielkie przeboje, wspaniałe chwile...
a mnie tam nie było.
To chyba była najtrudniejsza chwila mojego życia.
Po prostu czuliśmy, że nas hamujesz.
To prawda.
Myślę, że...
Nick i ja chcieliśmy...
robić swoje...
więc czuliśmy...
że się nie przykładasz.
Nie był to dla ciebie priorytet.
Było nim założenie rodziny.
Zarzuciłeś trochę grę na gitarze.
A my chcieliśmy dalej grać.
Chcieliśmy koncertować.
Gdy się nad tym zastanawiam, zdaje sobie sprawę, jakie to popieprzone,
że...
zagraliśmy koncert Jonas Brothers bez ciebie,
ale zajęło mi trochę czasu, zanim zrozumiałem,
że można mieć w życiu kogoś...
Dałbym wszystko, by choć na godzinę zobaczyć Sophie.
Przez te wszystkie lata najważniejsza była muzyka,
największą miłością był zespół.
Jako nastolatek
i młody mężczyzna uważałem,
że to, że macie inne priorytety,
jest złe.
Zajęło mi sporo czasu, zanim to zrozumiałem.
Ty wcześnie znalazłeś miłość.
Myślę, że teraz też wiesz,
że to kwestia równowagi.
Wtedy myśleliśmy, że nawet nie próbujesz tego pogodzić.
Wydawało się, że po prostu zwinąłeś żagle.
To się nie mieściło w głowie. Spędzanie czasu z braćmi
też jest ważne.
Rozumiem to.
Kocham was. Przepraszam, że musieliście...
przez to przechodzić.
Tak.
Kontynuujmy.
Zostawmy ten temat.
Mam swoją kartę.
Nie widzieliśmy się na Gwiazdkę.
Nie widziałem go w święta.
Najtrudniejsze było dla mnie to...
że gdy pojawiła się Alena...
praktycznie nie rozmawialiśmy.
Widziałem braci pierwszy raz
od naszego rozstania.
Nick przyszedł do mnie, gdy miał 21 lat i powiedział:
„Mój czas przeminął”.
To było naprawdę trudne.
Wiele osób w moim życiu...
za bardzo wtedy wierzyło, że dam sobie radę sam.
Nie czułem, że zasługuję na to...
by cierpieć, bo to ja zacząłem...
tę bardzo trudną rozmowę.
Gdy Nick odszedł z zespołu, przeżywał trudne chwile,
ale ze względu na nasza długą współpracę
wiedziałem, co potrafi jako piosenkarz i kompozytor,
i on też to wiedział.
Jego ambicje pozostały nietknięte.
Przez jakiś czas potrzeba bycia najlepszym
doprowadzała mnie do szału.
Nie było konkretnego momentu,
w którym wszystko się zmieniło,
ale gdy wyszedł singiel „Jealous”,
byłem gotowy na zmiany.
Bardzo podoba mi się ten nowy kawałek.
Stawał się coraz bardziej charyzmatycznym młodym mężczyzną.
Gratuluję ci sukcesu.
Był gotów stać się gwiazdą światowego formatu.
Miałem więcej wolności i cieszyłem się tym.
Zacząłem dostrzegać,
że gdy dobrze się bawisz, ludzie to czują.
Cały wszechświat ci sprzyja.
Czułem, że nadchodzi nowy rozdział.
Dziękuję!
Przyszedł do mnie Joe i powiedział: „Widzę, co robi Nick.
Ja też mam ochotę coś stworzyć”.
Pierwsza partia kawałków, którą stworzyłem...
Nie umiem opisać stylu, bo nie jest określony.
Myślałem, że nikt tego nie zrozumie.
„Cake By The Ocean” towarzyszy mi codziennie.
Uwielbiam to.
Zabawne, że nominowano cię w kategorii nowego artysty.
Pomyślałem: „Chwila, chyba już występuje parę lat”.
DNCE!
DNCE pozwoliło mi poczuć wielką dzikość i wolność.
Mogłem się ubierać w to, co chciałem, i co tydzień zmieniać kolor włosów,
naprawdę się tym bawić.
Zyskałem pewność siebie.
Znów poczułem się młody.
Odnajdywałem przestrzeń, w której mogę rozwijać się artystycznie,
a ludzie to akceptowali.
To był mój mały raj.
Twój brat odnosi sukcesy jako artysta solowy.
DNCE OPOWIADA O NOWEJ TRASIE
Ty masz DNCE. Ale co się dzieje z Kevinem?
Chyba nie do końca rozumiałem...
jak bardzo to przeżyję...
gdy będzie po wszystkim.
Nawet dzisiaj...
ciągle mnie pytają, czy jestem Joem albo Nickiem.
„Ty jesteś Joe Jonas? Jesteś Nick Jonas?”
A ja odpowiadam: „Nie, jestem Kevin”.
ŚMIGŁOWCE
Całe moje życie...
martwiłem się, czy odniosę sukces.
Czułem, że w mojej głowie mieszka asystent i cały czas mówi,
że muszę odnieść sukces, realizować swoje marzenia,
być numerem jeden i tak dalej.
Ale odniosłem swój sukces.
Nie zawsze wiąże się on ze sławą, bogactwem,
nagrodami i takimi rzeczami.
- Halo? - Hej, skarbie.
Jaki rozmiar nosi Valentina?
Które pieluchy? Trójki, czwórki czy piątki? Nie pamiętam.
- Czwórki. - Naprawdę?
Czyli nie fioletowe, tylko te. W porządku, mam.
Dzięki, kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
Teraz definiuje mnie to,
że jestem ojcem.
Jestem mężem.
Pielęgnuję swoje pasje.
Było wspaniale, gdy Kevinowi urodziły się dzieci.
Stał się liderem.
Nie znałem go od tej strony.
Ktoś mi powiedział: „Skądś cię znam”.
Moja córka odparła: „To jeden z braci Jonas”.
Wszystko w porządku? Wyspałyście się?
Odpowiedziała jej czterolatka.
Ale...
zaczyna się robić dziwnie, bo to dla mnie zamknięty rozdział.
Trzymaj.
Nie jestem już tą osobą.
Na tym etapie mogę powiedzieć:
„Należałem do Jonas Brothers”.
Chcesz się pobawić?
Nie rób tak.
Prawdziwy rockandrollowiec robi tak.
Rozpuść włosy na twarz, o tak.
Alena słyszała tylko muzykę.
Nigdy nie widziała taty na scenie.
Możliwość zobaczenia jej na widowni...
By zobaczyła, jak robię coś, w czym byłem świetny...
Dla niej jestem tylko tatą.
Nie zna mnie jako gwiazdy.
Zabawne, że spędzamy tyle czasu,
goniąc za szczęściem...
wydaje nam się, że pewne rzeczy nas uszczęśliwią,
a nie zdajemy sobie sprawy, że szczęście towarzyszy nam cały czas.
Pozbycie się gniewu i smutku...
zajęło trochę czasu.
Wolałbym...
żebyśmy pozostali braćmi...
a nie...
żeby nasz zespół wpływał na nasze relacje.
Nick rzucił kiedyś: „Brakuje mi występów z wami”.
Nie zrozumiałem go wtedy.
Powiedziałem: „Spoko” i dalej robiłem swoje.
Myślałem, że już nigdy do tego nie wrócę,
a potem uświadomiłem sobie, że też mi tego brakuje.
Nawet po sukcesie solowym
brakowało mi tego, że się rozglądam...
i...
widzę ich obok.
Trochę się zastaliśmy.
Ale nie mamy wytwórni, więc...
- Osiem lat. - I nadal gramy.
Zaczęliśmy rozmowę od słów...
„Zrobię to...
jeśli będziemy się dobrze bawić”.
Minęło jakieś sześć czy siedem lat, odkąd mieliśmy okazję
spędzić trochę czasu we trzech.
W zeszłym roku wyruszyliśmy razem w podróż dookoła świata
i bardzo się zbliżyliśmy.
Śmialiśmy się, rozmawialiśmy i wspominaliśmy.
Rzeczy, które robiliśmy razem
i za którymi tęskniłem.
Przegadaliśmy to, niczego nie ukrywając.
Nasze relacje się poprawiły.
Nie zawsze jest kolorowo.
- Nie dotykaj! - Właśnie.
- Co robisz? - Przesuwam.
- Nie dotykaj. - Spójrz, jak to ustawiłeś.
To bzdura.
W ten sposób odbudowujemy naszą więź, przyjaźń
i poczucie braterstwa.
Ten proces wymaga czasu.
- Wróć. - Zniknęło już?
Tak, włamywałeś się do telefonu. Czekaj.
Zdarza się, że każdy z nas robi coś,
co wkurza całą resztę.
- Daj ten telefon. - Próbowaliśmy włączyć miarkę.
- Przestań mi wciskać kit. - Chcę ci pokazać, jaka jest dokładna.
- Daj ten telefon! - Joe tego nie ogarnia.
Przynieś miarkę!
- Pierwszy raz w Australii. - Przywieźliście deszcz.
- Na zdrowie. - Salud.
- Zdrówko. - Salud! Miło was poznać.
Bardzo zależy mi na drugiej szansie
z nimi...
żebym mógł się cieszyć każdą chwilą z moimi braćmi.
Żebym mógł...
częściej się uśmiechać.
Trudno wybrać jedną rzecz, ale najbardziej dumny jestem
z zeszłego roku.
Właśnie wtedy
dojrzałem jako osoba i zżyłem się z moimi braćmi.
To była długa droga.
Wiele razem przeszliśmy.
Szukając siebie, znalazłem też partnerkę.
Miłość sprawiła, że chcę być lepszym mężczyzną.
Lepszą osobą.
Stałem się też lepszym bratem.
Przez pewien czas żyliśmy osobno,
szukając swoich ścieżek.
Skoncentrowałem się na mojej rodzinie...
na tym, żeby być jak najlepszym mężem...
a także ojcem.
Rozłąka była konieczna.
Mogłem rozwijać się kreatywnie
i eksperymentować w sposób, który wcześniej nie był możliwy.
Czułem inspirację.
Dzięki temu coś niewiarygodnie pięknego.
Miłość.
Ta miłość
zmieniła moje życie...
na zawsze.
Jest cudownie.
Mój mężu.
Myślę, że bracia...
musieli oddalić się od siebie...
aby nabrać dystansu.
Uświadomili sobie, że jeśli zdołasz przejść przez życie,
utrzymując kilka
ważnych relacji...
Zdali sobie sprawię z tego, jakie to wyjątkowe.
Zależało mi tylko na tym, żeby pozostali braćmi.
Zdołali to osiągnąć.
To zespół braci, który nie opowiada...
o toczącej ich nienawiści.
Nie moi synowie.
- Nie chodziło o kasę... - Uwielbiam was. Zabawmy się.
...ani o muzykę...
nie chodziło o sławę.
To było raczej...
„Hej, braciszkowie...
zrobimy znów coś wspaniałego?”
Dacie wiarę?
Jonas Brothers znów się zeszli
i nagrali „Sucker”, jest świetny.
Są pierwszym rodzinnym zespołem,
który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Hot 100.
- Są już dorośli. - Wiem.
Położę się spać wieczorem
szczęśliwy, że Jonas Brothers znów są razem.
Jestem ich największym fanem.
BRAT
Znam wszystkie ich piosenki.
Znam historię ich powstania na wylot.
Uwielbiam ich muzykę.
Dziękujemy!
Ułamałem sobie ząb na koncercie. Trzymałem mikrofon i...
Tutaj, ułamałem go.
Widzicie? Tak.
DZIĘKI ZA INSPIRACJĘ
Napisy: Marcin Lakomy