Damianie...
obiecałeś, że mnie wypuścisz, jeśli się przyznam.
Przyznałam się.
Błagam.
Tato, wszystko gra?
Wszystko gra.
Miałeś być u znajomych tylko na dzień.
Straciliśmy poczucie czasu.
Wziąłeś leki?
Tak, nie martw się. Kiedy wrócisz?
Może pójdziemy na kolację do twojej ulubionej knajpy?
Synu, wszystko gra?
Jasne, tato.
Pójdziemy na kolację,
ale muszę lecieć, pa.
Chyba nie dojedziesz na kolację.
- Nic ci nie jest? - Morda.
Chyba nie.
Zamknij się!
Chciałem, żebyś też wszystko straciła.
Zdrowie, pływanie, szkołę.
Wyobraź sobie, co poczułem, gdy usłyszałem krzepiącą historię
o dzielnej siostrze, która ryzykowała życie, by cię znaleźć.
Dlatego wmieszałeś w to Puleng?
- Idealnie, prawda? - Damian!
To ja!
To wszystko moja wina!
Nie masz pojęcia, jak to jest mieć pewność, że zaraz umrzesz.
A może masz? Postrzelili cię, prawda?
Gdzieś tutaj.
Wypuść mnie, proszę!
Pomocy! Wypuść mnie!
Niech ktoś mnie wypuści!
Wypuśćcie mnie!
Gdzie Basenowy?
Proszę, wypuść mnie!
Wypuść mnie!
Nie, błagam!
- Pomocy! - Gdzie Fikile?
Zostaw mnie!
- Nie działa. - Gdzie Peterson?
Zadzwonię do niej.
Może to przez sieć.
Spróbuję w innym miejscu.
Dlaczego Puleng nie odbiera telefonu?
Spokojnie.
Będzie dobrze.
O nie.
Co ja narobiłam?
Nie.
Może kogoś uraziłam.
- Nie. - Nie dam rady.
SIYA: GDZIE JESTEŚ?
Thandeko, posłuchaj.
Wszystko będzie dobrze.
Kiedy dotrze do was, że takie rzeczy zostawia się policji?
- Wiemy, gdzie jest Puleng? - Nie wiedzą.
Zaznaczyła adres na mapie...
ale telefon ma przy sobie.
- Namierzmy jej numer. - Tak jest.
Panie Bhele.
Pomocy!
Wypuśćcie mnie!
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE: KB
Kurwa, nie odbiera.
A Sam?
- Zadzwonię do Wade’a. - Tak, chyba był z nimi.
Sam wyłączył telefon.
ZEMSTA BASENOWEGO
NIE ZNALEZIONO STRONY
- Masz cokolwiek? - Nie.
Nie martw się.
- Znajdziemy Fiks. - Dziękuję.
- Wendy... - Nie teraz, Chris.
To kiedy?
Nie wiemy, co się dzieje z Fiks, a ty mnie nienawidzisz.
To nie tak.
Skupmy się na znalezieniu Fiks.
To Wade.
Wypuśćcie mnie!
KRYTY BASEN
Tuż obok twojej wytwornej szkoły.
Niespodzianka!
Morda.
Ręce do góry.
Pomocy!
Stój, bo strzelam!
Tu jestem! Pomocy!
Wade, odsuń się!
Odłóż nóż.
- Puść Jamesa. - Nie po was tu przyjechaliśmy.
Kurwa.
Cholera!
- Tu jestem! - Kurwa!
Już dobrze.
Pomocy!
Podejdź tu.
Pomocy!
- Pomocy! - Zamknij mordę!
- Kurwa! Ugryzłaś mnie! - Przepraszam!
- Puleng! - Mamo.
- Zapytaj o Fikile. - Widziałaś Fikile?
Jeszcze nie, ale chyba tu jest. Przyjechała policja.
Rozmawiałam z Peterson, już jedziemy.
- Gdzie Siya? - Tutaj.
- Cześć, P. - Hej.
Wkrótce się zobaczymy.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
Damianie, mówi śledcza Peterson.
Na pewno zdajesz sobie sprawę, że jesteś otoczony.
Spróbujmy znaleźć kompromis.
Chcę zrozumieć, co tu robisz.
Chcemy ci pomóc.
Zakładam, że docenisz drugą szansę.
Mogę ci ją dać.
Wypuść Fikile, a na pewno uda nam się coś ustalić.
To koniec.
Po prostu mnie wypuść.
To nie koniec, nie pójdę do więzienia.
Damianie.
Zjebałaś.
Nie dzwoniłam na policję.
Miałaś jedno zadanie.
Damian, co z Fikile?
Nie martw się o Fikile.
Damianie, tu detektyw Peterson.
Odpuśćcie, to was nie dotyczy.
Postawię sprawę jasno: mam broń.
Jeśli usłyszę policjanta w tym budynku,
pociągnę za spust.
Dobrze, masz moje słowo, ale muszę wiedzieć, że Fikile jest cała.
Jej bliscy się martwią.
Mów.
- Nic mi nie jest, tylko... - Proszę.
Dziękuję, Damianie.
Możemy o tym wszystkim porozmawiać?
Nie chcecie rozmawiać, chcecie mnie aresztować.
Możemy rozmawiać.
- Przyślijcie Gregory’ego i Puleng. - Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Ale już!
Albo Fikile umrze.
Fiks!
- Odsuń się! - Fiks!
Proszę się odsunąć!
- Tam jest moja córka! - Nie wpuścimy ich.
Mam tu członka rodziny.
Nic mi nie jest, mamo.
- Wszystko gra? - Tak.
- A Fikile? - Jest w środku.
Czemu policja nic nie robi?
Porywacz jest dzieckiem.
To bez znaczenia.
- Jest bezpieczna? - Tak.
Rozmawialiśmy z nią.
- Ja też muszę. - Cierpliwości.
Tam jest nasza córka!
Puści Fikile, jeśli wejdę tam z Gregorym.
Czemu w ogóle negocjujemy? To szaleniec.
To nastolatek z bronią.
Nie zaryzykuję życia Fikile ani funkcjonariuszy.
Pozwólcie nam pracować.
Błagam panią,
proszę mnie wpuścić.
- Nie ma mowy. - Właśnie.
Zostawmy to policji.
Wchodzę z tobą.
To zbyt ryzykowne.
Chce mnie i Gregory’ego, to wystarczy.
Nie. Nikt nie wchodzi.
Słyszałaś, co mówili. Choć raz posłuchajmy policji.
Co jest z twoim tatą?
Cukrzyca typu 2.
Przykro mi.
Na nocnych zmianach w szpitalu jadł samo gówno.
A mama?
Kto wie, gdzie jest?
Mój tata prawie się zabił, żeby dać mi wszystko, co najlepsze.
Stąd ta jebana szkoła.
Rehabilitacja i nauczanie domowe wpędziły go w długi.
Pracował coraz ciężej,
aż stres zrobił swoje.
Dlatego poszedłeś na ugodę z Gregorym.
Wiesz, ile kosztuje opieka medyczna?
Wiem, że nawaliłam.
Wiem to.
Pozwól sobie pomóc.
- Chciałem tylko się z tobą przyjaźnić. - Zaprzyjaźniliśmy się.
Po prostu...
Skończ to.
Wypuść mnie.
Twoja obecność daje mi przewagę.
Zadbam, by nic ci się nie stało.
Jak chcesz to zrobić?
Nie wniosę oskarżenia.
Cały świat oglądał cię na żywo.
No dobra.
Mój tata...
ma wpływy.
Potężne.
Wykorzystaliście je, żeby mnie zdyskredytować,
gdy potrzebowałem pomocy.
Kurwa, przestań kłamać...
albo odstrzelę ci łeb.
To nie miało tak wyglądać.
Wszyscy przechodziliśmy otrzęsiny.
To zwykłe licealne sprawy.
To nic nie zmienia.
Możesz to naprawić.
Mam tam wejść?
Żeby psychol zabił mnie i Fikile?
Jebać to.
Zrobisz, co trzeba, żeby wyciągnąć moją dziewczynę.
- Inaczej... - Sam, proszę.
- Wyluzuj! - Proszę.
Gregory, prawie kogoś zabiłeś.
Wyobraź sobie wyrok.
Nie wspominam o całej reszcie.
Długo posiedzisz.
Wciąż możesz pomóc policji.
No dobra.
Teren zamknięty, zatrzymać się!
Znam tylne wejście, chodź.
Jestem z rodziny, Puleng to moja kuzynka.
Ty możesz przejść, wy czekajcie.
Tędy.
Gdzie Puleng?
Chodźmy.
Widziałeś ją?
Jakiś obłęd.
To tu, widzę ją.
To ja, Puleng. Jest ze mną Gregory.
Przyszliśmy sami, zgodnie z prośbą.
Nie ma tu policji, dobrze?
Gregory.
Cześć, Damian.
Kopę lat.
Stary...
przepraszam.
Za wszystko.
Wiem, że nie cofnę czasu,
ale przyszedłem.
Przeproszę cię.
Publicznie.
- Damianie, Gregory i Puleng są z tobą? - Tak.
I nie wyjdą.
Że co?
Mówiłeś, że to będzie koniec.
- Przeprosił cię. - Zwiąż ją.
Proszę, nie...
Czas zacząć słuchać starszych, Puleng.
Odwróć się!
- Puleng naprawdę weszła? - Musisz pytać?
Damian wciąż nie chce ich wypuścić.
Cholera, Puleng.
Nie trzeba było przychodzić.
A co miałam zrobić?
Puleng...
À propos sekstaśmy...
nie chciałam...
Mnie zranić?
- Miałaś wybór, Fiks. - Wiem.
Postanowiłaś mnie wystawić.
Przepraszam.
Spanikowałam.
Potrzebowałam czasu.
Nie zmieniłaś się.
Mimo wszystko nadal jesteś egocentryczną księżniczką.
Nie mów tak.
A co mam powiedzieć?
Zawsze myślisz tylko o sobie.
A ty?
Co z rzeczami, które sama odjebałaś?
Wcisnęłaś się do Parkhurst,
okłamywałaś moich przyjaciół,
wykorzystywałaś Wade’a, KB, mnie
i każdego, kogo się dało, żeby osiągnąć swoje.
Cicho.
Zastanawiałaś się, czy w ogóle tego chciałam?
Przez 17 pieprzonych lat
żyłam w cieniu nieistniejącej siostry.
Jak miałam się czuć?
To nie moja wina!
Dzięki mnie znasz prawdę.
Nigdy o to nie prosiłam!
Kurwa, zamknąć się!
Tyle ci zrobiła,
a i tak ryzykowałaś dla niej życiem.
Sama słyszałaś, że o to nie prosiła.
Jak to możliwe, że milczysz, a i tak udaje ci się wszystko spierdolić?
- Mój tata zginął na darmo. - Ja też straciłam mamę.
Czego byście nie mówili,
była nią Nwabisa.
Masz matkę, Fiks.
I dwóch ojców, do cholery.
Ja straciłam jedynego ojca.
Nigdy nie zrozumiesz, co czuję.
Przestań!
Damian, przestań!
Co wy robicie?
Przestańcie!
- Damian! - Zrobisz mu krzywdę!
Przestańcie!
- Damian! - Przestań!
- Gregory! - Przestańcie!
Przestań! Zabijesz go!
O Boże.
- Przestań! - Damian!
Tego chciałeś? Jakie to uczucie?
- Boże, on go zabije. - Przestań!
Morda!
Stój!
Zastrzelę cię.
- Wycofać się! - Idźcie do wejścia.
Kurwa.
Kurwa!
- Nie ruszaj się! - Chodź do mnie.
Co to miało być?
Są całe.
Musisz je wypuścić.
Pozwolicie mi odejść?
Porozmawiamy o tym.
Tak czy nie?
Oczywiście.
Damianie.
No dobra.
- Wchodzimy. - Fiks!
- Odsuńcie się! - Fiks!
Miała mnie pani puścić.
Mieliśmy o tym porozmawiać. Odłóż broń.
Kłamaliście!
I dalej będziecie kłamać!
Damianie, rozejrzyj się.
- To koniec. Puść ją i się poddaj. - Proszę.
Ma pani rację. To koniec.
- Nie! - Fiks!
Odsuńcie się.
Nie chcesz tego robić.
Pomyśl o tacie.
Pomyśl o obiecanej kolacji. Pomyśl o przyszłości.
Nie mam przyszłości.
Masz.
Spytałeś, czemu wróciłam po Fiks.
Tak, to moja siostra,
ale wróciłam, bo taką właśnie jestem osobą.
Wierzyłam, że to mnie uleczy.
Damianie, nienawidzę się za to, że cię zraniłam,
ale nie jestem warta samobójstwa.
Nikt z nas nie jest.
Też jestem winna tego, że przykładasz sobie pistolet do głowy.
To nie koniec świata.
Możesz odmienić swoje życie.
Wciąż możesz zmienić tę chwilę.
Tylko oddaj mi broń.
Na ziemię!
Mamy podejrzanego!
Niedługo wrócimy.
- Fikile, musisz iść z nami na posterunek. - Nie!
O co chodzi?
Pańska córka była zamieszana w próbę zabójstwa.
Jest wykończona, musi wrócić do domu.
Dzięki.
W porządku.
Damian odmawia widzeń,
ale będę informowała o postępach w sprawie.
- Cieszę się, że nic ci nie jest. - Ja też.
Nie zamierzam zastępować twojego ojca, ale jeśli czegoś potrzebujesz,
służę pomocą.
Było nie było, jesteś siostrą mojej córki.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Odsapnij.
Jasne.
Ty też, mamo.
Dziękuję.
Sędzia na pewno będzie pobłażliwy.
Rozmawiałaś z Brianem?
Tak.
Przez parę dni zostanie u niego.
Thandeko...
- Wróciłaś. - Cześć.
- Mamy pizzę. - Pycha.
Mówiłem.
Tylko pomagałem waszej mamie z pizzą.
- Zostawię was. - Nie.
Powinien zostać.
To twoja ulubiona pizza.
- Oczywiście! - Pysznie.
- Co tu mamy? - To też twoja ulubiona.
Kupiłaś tylko jego ulubione?
Żart wymknął się spod kontroli.
TRIO Z PARKHURST
Powinienem go uratować, ale ratowałem siebie.
ROZMAWIAJCIE O PROBLEMACH!
ON ZWALA WINĘ NA OFIARĘ!
Myślałem, że mu się to podobało.
WYWALIĆ GO!
TYLKO MENDY OBWINIAJĄ OFIARY!
KAŻDY MOŻE PROSIĆ O POMOC
Jak każdy szukałem swojego miejsca.
Musimy zająć się tą starą pływalnią.
Tak, proszę pani. Buldożery są już na miejscu.
Haroldzie, dawno powinno być po sprawie.
Ta sytuacja rozgrywała się po sąsiedzku.
Do tego wycieki arkuszy i sekstaśmy. Stań na wysokości zadania albo odejdź.
Nie pójdziesz siedzieć?
Gregory powiedział, że nie byłam częścią pierwotnego planu,
więc nie zarzucili mi pomocnictwa.
Nie pójdę do więzienia.
Świetna wiadomość, Fiks.
Muszę lecieć.
Mówiłam, że nic jej nie będzie.
No tak.
Przepraszam.
Za wszystko.
Wiem, Christopher.
Zależy nam na sobie, ale widać, że nie jesteśmy sobie pisani.
Może nie docelowo,
ale moglibyśmy trochę popisać do końca szkoły.
Tato, przepraszam.
Za wszystko.
Naprawdę cię zawiodłam.
Córeczko...
Gdy myślę o tym wszystkim,
dociera do mnie, że liczy się tylko twoje szczęście.
Jeśli pływanie cię uszczęśliwia, będę cię wspierał.
Na każdy sposób.
Dziękuję.
Kocham cię.
Puleng.
Panowie Molapo i Ackerman są proszeni do gabinetu dyrektora.
Przepraszam.
Przykro mi, że nagrałam, jak uprawiasz seks.
No dobra.
- Naprawdę? - Mam dość kłótni.
To ty musisz z tym żyć.
Muszę się odlać.
Ackerman, Molapo, zapraszam.
To ja ukradłem arkusze.
KB nie miał z tym nic wspólnego.
Zapraszam.
Kurwa, no co ty?
Ej, P.!
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
A tak naprawdę?
Jestem zmęczona.
Tęsknię za tatą.
Nie chcę niszczyć ludzi.
Przytul się.
Wszyscy przetrwaliśmy.
Przepraszam za wszystko.
Ja też.
Młoda damo!
Przepraszam.
Nie można jeździć po szkole!
Do zobaczenia.
Co to miało być? Co ci powiedział?
Wyrzucili mnie.
To niesprawiedliwe. Przecież też brałem w tym udział.
Wywalą cię i co to da?
Przy rodzicach w więzieniu?
Grootboom potrzebuje kozła ofiarnego.
Poza tym...
Nigdy nie lubiłem szkoły.
Teraz pomogę ci rozpocząć karierę w Johannesburgu.
OSTATNI TYDZIEŃ!
PRZEZ CHRISA MUSIMY PISAĆ TO JESZCZE RAZ...
No dobrze.
MIĘDZYSZKOLNE ZAWODY PŁYWACKIE
Dzięki za wsparcie.
Co myślicie o przeprowadzce?
Mam ofertę pracy z Johannesburga.
Zaczniemy od nowa.
Na miejsca...
FIKS WYMIATA
Tak jest!
Teraz jesteś mistrzynią, brawo.
Trzecie miejsce z kontuzją? Brawo.
Dobra robota.
Sam, jestem przy tobie.
Kazali mi udawać psa.
Nagrywali to.
Dla zboczeńców.
Gdy próbowałem się bronić...
bili mnie...
i dalej nagrywali.
Tak mi przykro.
Jaki mężczyzna pozwala innym ludziom tak się traktować?
Silny.
Jesteś silnym, pięknym i wytrzymałym mężczyzną.
Przeszedłeś przez to,
a i tak nigdy nie zawiodłeś mnie, swojej rodziny ani przyjaciół.
Jebać tamtych ludzi.
Przytul się.
Twoim rodzicom nie przeszkadzają zamknięte drzwi,
gdy tu jestem?
Tata ma strzelbę, odstrzeliłby cię.
Strzelbę?
Tak. O tam.
Żartuję.
Masz szczęście, nie ma go tu.
Wyleciałeś przeze mnie.
To ja doniosłam Grootboomowi, że ktoś handluje arkuszami.
Spoko.
Było nie było, ukradłem te arkusze.
Chyba lepiej na tym wyszedłem.
Kupiłem ci gorącą czekoladę ze śmietaną.
Nie próbuj!
Czemu to zrobiłeś?
Na pewno tego chcesz?
Chyba wolę poczekać.
- Ja też. - Naprawdę?
- Tak. - Dobra, damy radę.
- Ale możemy się całować. - Tak?
To super.
Oj tak.
GRATULACJE DLA MATURZYSTÓW
Cześć.
Nie idziesz na apel?
Czekam na Asandę.
Ma szczęście, że cię ma.
Ja też miałam.
Rany, możesz to powtórzyć? Nie wiem, czy dobrze słyszałem.
No weź.
Drodzy maturzyści, nadszedł czas, by opuścić te mury.
To tu poznaliśmy, czym są radość i ból.
ROCZNIK
NAJPRAWDOPODOBNIEJ ZACZNIE ŁAMAĆ PRAWO
NAJPRAWDOPODOBNIEJ WYGRA GRAMMY
NAJPRAWDOPODOBNIEJ ICH PORWĄ
NAJPRAWDOPODOBNIEJ OKRADNĄ BANK
NAJPRAWDOPODOBNIEJ BĘDZIE ROBIĆ SWOJE
GRATULACJE DLA MATURZYSTÓW!
Opuszczamy Parkhurst, by powitać świat...
Co tam, suki?
Reece, dotarłaś!
Wszyscy poznaliśmy tutaj, czy są piękne przyjaźnie...
Tęskniłam za wami.
Cześć!
...złamane serca,
rozczarowania
i spełnione nadzieje.
Nie zapominajmy, że wszyscy mamy w sobie siłę.
Udało nam się.
Teraz pokażmy światu, kim są absolwenci Parkhurst.
- Tak jest! - Dawaj! Pięć, sześć, siedem, osiem!
No już!
KLIMACIK, ZIOM
NA ZDROWIE!
Co?
Wracasz do Hiszpanii? Boże! To niesamowite!
Masz już odpowiedź z uczelni?
Idziesz na prawo?
Moje 85% to za mało, żeby poprawić poprzedni wynik, więc...
Co teraz?
Nie wiem, może zrobię sobie rok przerwy, żeby wszystko przemyśleć.
Co powiesz na przemyślenia w Hiszpanii?
- W Hiszpanii? - W Hiszpanii.
To mi się podoba.
FIKILE: U MNIE WSZYSTKO GRA, ALE TEN TANIEC PULENG...
THANDEKA: DZIĘKI ZA INFORMACJĘ!
Do zobaczenia.
Dziękuję za wizytę.
- Piękne, Tony. - Dziękuję.
Dziękuję za referencje dla ArtsEvolve.
Mówiłem prawdę.
Tobie też ją powiem.
Jesteś niesamowitą kobietą, Thandeko. Będą mieli szczęście.
Bardzo chciałabym to zrobić,
ale muszę się skupić na dzieciach.
No tak.
- Patrzcie na niebo. - Oj tak.
Patrzcie, co znalazłem.
No weźcie.
Ja to zrobię.
Za nową historię!
Za nowe początki!
WIELE MIESIĘCY PÓŹNIEJ
No dobra.
Cześć.
Napisy: Jędrzej Kogut