SERIAL NETFLIX
Cześć, Mary. Co porabiasz?
Ten poranek to jakiś obłęd.
Mam dwoje klientów,
którzy składają wiele ofert na różne domy.
Wiesz, jak wygląda teraz rynek.
- Wiesz, co Jason zamierza ogłosić? - Rety.
Pojęcia nie mam. Też chciałam zapytać.
Zwykle wiem wszystko, co się dzieje,
a tu absolutnie nic.
Ale to na pewno coś dobrego. Było to po nim widać.
Nie ma twarzy pokerzysty.
Fajnie będzie wyjść z biura, wystroić się.
Będzie miło.
Jeszcze nie wiem, co założę.
Emma właśnie do mnie dzwoni.
Połączę ją z nami.
Cześć, Chrishell.
Cześć.
- Mary jest na linii. - Cześć.
- Cześć, Mary. - Co u ciebie?
Wszystko świetnie.
Cieszę się na to wielkie przyjęcie.
Cześć.
Co słychać, Christine?
Jestem w samochodzie. A co u ciebie?
Nie było cię w biurze,
więc chciałem cię zaprosić na przyjęcie u mnie w domu
w Mount Olympus.
Zamierzam coś ogłosić, więc mam nadzieję, że będziesz.
Christine nie przyszła na zebranie, więc ciekawe, czy będzie.
Będę z tobą szczera.
Byłabym w szoku, gdyby nie przyszła,
bo ona chyba nie potrafi przegapić okazji,
żeby zrobić jakąś aferę.
Będę z tobą szczera.
Na pewno chciałabym przyjść, żeby wesprzeć ciebie i agencję,
ale dziewczyny są dla mnie tak niemiłe i okrutne,
że czuję się bardzo niekomfortowo.
Więc nie wiem.
Nawet Davina i Maya. Wszyscy to widzą.
Całkowicie się zgadzam.
Terroryzuje wszystkich, których znam.
Jeden wielki chaos.
Zastanowię się.
Daj znać. Wyślę ci szczegóły mailem.
Ale mam nadzieję, że będziesz.
Pamiętajmy o tym, że co by nie było,
wspieramy się nawzajem.
4 SYPIALNIE, 4 ŁAZIENKI, 392 M2
CENA: 4 699 000 $
PROWIZJA: 140 070 $
Szukałam domu dla Thomasa
i bardzo się cieszę, bo myślę, że wreszcie go znalazłam.
Ale czuję też presję,
bo nie chcę, żeby za długo tkwił w zawieszeniu w domu tymczasowym.
Ma tyle na głowie,
więc liczę na to, że może właśnie dziś podejmie decyzję
i uzna, że to ten dom.
- Cześć. - Hej, Chrishell.
Co u ciebie?
Dobrze. Jak się masz?
Zauważyłeś we mnie coś innego?
- Tak, trochę urosłaś. - To moje najwyższe obcasy.
- Mogę się przewrócić. - Będzie dobrze.
- Ale czuję się wielka. - Dasz radę.
Wystrój i wszystkie elementy są przepiękne.
No i dom jest przytulny.
Zdecydowanie.
Supernowoczesny.
Ale i czuć domową atmosferę.
Tutaj
na pewno dobrze oglądałoby się mecze.
Na bank.
Co za fotele. Tak!
- Tak się to robi. - Dokładnie.
W poprzednim domu miałeś salę kinową.
- Czy ta jest fajniejsza? - Owszem.
Odpowiada wszystkiemu, czego szukam.
Dobra.
- Główna sypialnia. - Chodźmy.
Podoba mi się, że miałbyś swoją własną, prywatną część domu.
- Miło. - Super. Pięknie.
Tu mamy oczywiście panoramiczny widok.
- Od braku widoku do tego. - Tak.
I to z sypialni. Przyjemnie.
- Można tu przyjmować gości. - Tak.
- Albo się wyluzować. - Przepięknie.
Bardzo podoba mi się ten widok na miasto.
Nic go nie przebije. Idealnie.
No dobrze, to jak wrażenia?
Jestem zachwycony.
Chciałbym się dowiedzieć, gdzie kupili niektóre meble i sprzęty.
Może mogę je zatrzymać?
Bo bardzo pasują do domu.
Sprzedający się przeprowadza, bo dostał pracę na wschodzie.
Mogę spytać, czy nie zostawiłby wszystkiego,
to wystarczyłaby ci szczoteczka do zębów.
Pewnie, jestem za.
Da się zrobić.
Bardzo chcę złożyć ofertę. Naprawdę.
To wspaniale! Zabieramy się do pracy?
- Tak. - Muszę zdjąć te buty.
Dobra, chodźmy.
Cześć, skarbie.
- Cześć. - Co tam?
- OK, a u ciebie? - Miło cię widzieć.
- Cześć. - Wyglądasz świetnie.
Ty też. Śliczna czarna sukienka.
- Super. - Dzięki.
Christine bardzo cierpi z powodu przeszłości, której nie znam.
Musimy się jeszcze wiele o sobie dowiedzieć.
Jestem przekonana, że moja coach nastawienia jej pomoże,
bo pomogła mnie. Christine będzie tego chciała.
Ale nie od razu Rzym zbudowano, więc trochę to potrwa.
Jak tam dziecko?
Dziś kończy dwa miesiące.
- Tak. - Wszystkiego najlepszego!
Gotowa na następne?
O rety. Jeszcze nie wiem.
Na twoim miejscu…
Skoro po dwóch miesiącach tak wyglądasz…
Nie wierzę.
Ostatnio jem krem do tortów.
Taki gotowy.
I myślę: „Boże, czy to znowu, kurwa, ciąża?”.
No bo dlaczego zjadam dwa kilo kremu?
Może dalej…
Gdybyś była, byłoby cudownie.
Nie! Boże! Nie teraz!
- Witam. - Dzień dobry.
- Jemy coś? - Nie jestem głodna.
- Ale może przystawkę? - Polecam chipsy z guacamole.
- Jestem Meksykanką, więc bardzo chętnie. - Zamówmy.
- Dzięki. - Dziękuję.
No więc byłam w biurze i podzieliłam się ze wszystkimi nowiną.
No właśnie, jak tam depozyt? Zostało ci tylko kilka dni.
Wszystko idzie świetnie.
- O Boże. - Dopinamy.
Zadzwoniłam.
To było niesamowite.
Potem Jason zapowiedział jutrzejsze przyjęcie,
na którym coś ogłosi.
Ciekawa jestem, co to.
Jest w ciąży.
Może poznał miłość swojego życia i się zaręczył.
- Jasne! - Nie?
Nowina Jasona na pewno ma związek z nim.
On kocha tylko siebie i agencję.
Na zebraniu pytałam, gdzie jesteś.
Myślałam, że wracasz do biura.
Czuję się tam oceniana, zupełnie niezrozumiana.
Jestem wiecznie atakowana.
Dlatego właśnie nie przyszłam.
A będziesz na przyjęciu?
Nie wiem, czy przyjdę.
Powinnaś.
Należysz do agencji, do zespołu.
- Nie czuję tego. - Ale należysz.
Masz Mayę, Davinę i mnie.
Ale czasem nie wiem, co one sobie myślą.
To frustrujące.
Davina powiedziała, że mnie nie broniła,
bo czuła się bardzo niezręcznie przy dziewczynach.
Mówi, że już nie chce się z nikim kłócić.
Maya to zagadka.
Czasami mam wrażenie,
że w niektórych kwestiach może nie do końca mówi prawdę.
Zastanawiałam się, czy mnie wspiera.
Myślę, że we wspieraniu bardziej chodzi o…
prawdziwe wsparcie, kiedy potrzebujesz miłości.
Christine musi coś zmienić.
Jej zachowanie jest przyczyną spięć z różnymi osobami.
Myślę, że będzie to wymagać dużo pracy, żeby naprawiła relacje z dziewczynami.
Wiem, że jedną z osób, które kochasz najbardziej, jest Mary.
Oczywiście tam będzie.
Myślisz, że coś jej jutro powiesz?
Chcę się… z nią przyjaźnić, ale nie wiem, czy ona jest na to gotowa.
Ale tu nie chodzi o nią. Co z tobą?
Chodzi o dziś, jutro i o przyszłość.
O to, co robisz dziś, żeby się zmienić.
Chcę po prostu trochę spokoju ducha.
Powiem szczerze, że od razu się to nie zmieni,
ale czas spojrzeć przed siebie.
Napisać nowy rozdział. Myślę, że jesteś na to gotowa.
Tak.
Czy to jest habanero?
Na odporność.
- O nie. - Tak.
- No weź. - OK…
- Koniec z toksyczną energią. Kocham cię. - Jasne.
Gotowy?
Coś obrzydliwego.
Nie jest takie złe.
Serio.
To co to za impreza?
Nie wiem. Przyjęcie koktajlowe.
- Wszyscy będą. - Czyli przyjęcie?
Prawdziwe. Trzeba się odstawić.
Myślisz, że Christine przyjdzie? Dużo się między wami działo, więc…
- Oby przyszła. - Aha.
Powinna. Należy do The Oppenheim Group.
- Jasne. - Ale z nikim się nie widuje.
Pewnie będzie się czuć niezręcznie po tych wszystkich aferach
z Emmą, Mary, Chrishell i ze mną.
Mogłabym z nią porozmawiać
tylko razem z innymi dziewczynami, bo za dużo już tego.
- Tak. - Nie wierzę w jej słowa.
A nie chcę jej nie wierzyć. Chcę znać prawdę.
Ciężko mi z moim konfliktem z Christine.
Gadała różne rzeczy o mojej przeszłości z byłym chłopakiem.
Czułam się z tym niezręcznie.
Z Tarkiem rozmawiam o wszystkim.
To oczywiste, że będę z przyszłym mężem rozmawiać o moich problemach,
bo szanuję jego zdanie.
Nie chcę też, żeby przyjaciółki czuły się źle.
Christine wciąż wymyśla kłamstwa.
Po co wraca do spraw sprzed wielu lat?
Dość tego.
Po prostu panikuje.
Myślisz, że jej smutno, że traci przyjaciółki?
- Mary, mnie. - Nie.
Smutno jej, bo źle to wygląda.
Tym się martwi.
Problem w tym, że nawet jeśli pogadacie, nie dowiesz się, czy mówi prawdę.
Dopiero czas to pokaże.
Albo możemy się zebrać i wszystkie razem porozmawiać.
Tak byłoby najlepiej.
Niezależnie od słów, które padły,
po prostu już się nie przyjaźnimy.
- Witam. - Dzień dobry.
Witam w Albright LA.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Jestem Kelsey.
- Mary. - Mary.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Chrishell. - Miło mi.
- Mnie też. - Byłyście już w Albright?
- Nie. - Nie.
Cieszymy się, że poznamy sekret.
- Właśnie. - Jasne, zapraszam.
Albright to nie byle jaki ekskluzywny sklep.
Są tam kultowe sukienki
największych projektantów z całego świata.
Trzeba dostać zaproszenie.
Nie każdy może sobie wejść.
Tak się składa, że mnie i Chrishell uchylono rąbka tajemnicy.
Witaj, skóro.
Czuję się jak w garderobie Carrie.
Ma tyle bajecznych rzeczy.
Niektóre stroje z serialu pochodzą z naszego salonu w Nowym Jorku.
- Nie wierzę. - Tak.
Co to za okazja?
Eleganckie koktajle. Coś więcej niż stroje koktajlowe.
- Tak. - Dobrze.
Czy to jest sukienka?
Tak.
Podczas sesji zdjęciowej dla czasopisma W miała ją na sobie
Angelina Jolie.
- Seksowna zabawa. - Serio?
- Zdecydowanie. - Prawda?
Seksowna, bo widać, skąd wychodzą dzieci.
W takiej sukience sama się prosisz o wtopę garderobianą.
Ale jestem tu z Mary. Ona już wszystko widziała.
- Odłożyłam kilka rzeczy. - Fajnie.
W oparciu o naszą rozmowę.
Już jestem gotowa. Buty same się zdejmują.
Do dzieła!
Nie może być!
O Boże!
Suknia J.Lo.
Muszę w niej uważać.
O Boże.
Dajesz czadu, tak jak ona.
Ona ma jeszcze taki sposób chodzenia.
O kurde!
- Czuję się… - Jak legenda?
Dokładnie tak. Suknia idealna.
Tak wyglądasz, że chyba przejdę na drugą stronę!
Nie mogę uwierzyć,
że przymierzyłam najbardziej kultową suknię wszech czasów.
Suknię J.Lo od Versace.
Założyła ją na rozdanie nagród Grammy w 2000 roku.
O Boże.
A teraz kroczymy.
- W ten sposób. - Właśnie.
- O mój Boże. - Boże.
To rozumiem.
Boże, super!
Boże, ja nie mogę.
Ale fajnie!
- O Boże! - Boże.
Tak.
Jest super,
bo tak ciężko pracowałyśmy.
- Ty to masz czadowych klientów. Boże. - Dzięki.
- To mój kostium Marvela. - Tak.
- Superbohaterka. - Czad.
Jakie mamy supermoce?
Dźganie szpilkami?
- Miażdżenie? - Tak.
Może załóżmy je na przyjęcie. Taka supermoc może się przydać.
Co nie?
Stresuję się przed spotkaniem z Christine.
Tak. Mam nadzieję, że albo nie przyjdzie, albo przyjdzie…
- Dobrze nastawiona? - Tak.
A czy kiedyś tak było?
Ja sobie poradzę.
Bardziej się martwię o innych.
Jeśli zacznie coś komuś gadać, od razu powiem: „Stop”.
Jeśli poczujesz, że zaczyna cię stresować, znajdź mnie.
Ochronię twój spokój umysłowy.
Może będę twoją coach nastawienia.
Gdy Christine z kimś rozmawia,
opowiada nową wersję tego, co się stało.
Jeśli nie ma przy tobie kogoś, kto zaprzeczy:
„Nie, tak nie było. Nie mówiłaś tego”,
nie wiesz, czy kłamie.
Absolutnie nie jest to komfortowa sytuacja,
więc po prostu chcemy się chronić, a nie ją atakować.
No dawaj, suko.
Czuję się jak twardzielka! To wszystko przez tę sukienkę.
Smutno mi. Nie chcę jej zdejmować.
Dam komuś popalić.
DOM JASONA
Cześć. Dziękuję.
- To ten nowy dom? - Tak. Byłam tu na kolacji.
Pamiętasz? Mówiłam ci o tym czarnym kutym żelazie. Śliczne.
Cholera, co za widok!
- Wyglądacie elegancko. - Hej!
- Boże, Mary. Pięknie wyglądasz. - A ty oszałamiająco!
- Siema. - Dobrze wyglądasz.
Ty też.
Śliczna sukienka.
Dziękuję.
Gotowi na wieczór?
- Będziemy się bawić. - Poznamy niespodziankę.
- Właśnie. Ciekawe, co to. - Tak.
- Ładnie. - Niesamowite.
Cudownie.
- Cześć! - Hej.
- Hej, hej. - Pięknie tu.
Wyglądasz oszałamiająco.
- Wyglądasz oszałamiająco. - Wy też super.
O Boże.
Jesteśmy dziś przeciwieństwami. Ty jak aniołek.
Aniołek i diabełek. Super.
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
Cześć, piękna. Co u ciebie?
To nie może być wszystko twoje.
- Emma! O mój Boże, dziewczyno. - Cześć.
- Jak tam, piękne panie?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Piękna. - Czuję się malutka. Dzięki.
Co tam?
Pięknie tu.
- No tak, nie było cię na kolacji. - Tak.
Masz szczęście.
- Właśnie, Christine będzie? - Nie wiem. Chyba tak.
- Poszła do coach. - Na pewno.
- No tak. - Nastawienia.
Jak często do niej chodzi? Pięć razy w tygodniu?
Jesteś gotowa na wieczór?
Nie, nie jestem.
Gdybyśmy wszystkie razem z nią porozmawiały…
Nie chcę być wredna.
Chcę pogadać, bo ona nie mówi prawdy.
Wiemy o tym.
My wiemy, co się dzieje.
I nie chcę, żeby wyglądało to tak, że to ja kłamię.
Ona przekręci to w ten sposób. Żeby wydawało się…
Wspieram cię.
Ja ciebie też.
Hej, proszę o uwagę!
Podejdźcie tutaj.
Jesteśmy wyżsi od wszystkich.
- Nacieszę się tym. - Choć raz.
Dziękuję wam, że przyszliście.
Są tu moi najlepsi przyjaciele.
Wiele osób pracuje w agencji.
To był trudny rok dla wszystkich na świecie.
Ale jestem bardzo dumny z naszych sukcesów.
To nasz najlepszy rok.
Świadczy to o talencie wszystkich obecnych tu agentów. Dziękuję.
Chciałbym też coś ogłosić.
- Nareszcie! - Tak!
Co?
Brett i ja myśleliśmy o powiększeniu agencji.
Właśnie podpisałem umowę najmu ogromnego budynku w Newport Beach.
O Boże.
Jest z nami wielu agentów z nowego biura.
Ale pamiętajcie, kto stworzył tę agencję.
Tak!
- No właśnie. - Na zdrowie.
Zdrowie!
Zdrowie, kochanie.
Pamiętaj, kto stworzył tę agencję!
- Właśnie. - Tak.
- Jesteśmy sąsiadami. - Tak.
- Buźka. - Tak.
Los Angeles to mój dom.
- Będę wracać. - Pewnie.
Poznajcie dwoje agentów z hrabstwa Orange.
- Cześć. - Cześć.
- Austin, Alex. - Miło mi.
- Heather, Chrishell. - Hej.
- Zdrówko. - Zdrówko.
- Zdrowie. - Super, dzięki.
Maya, miło mi.
Nowa agentka?
- Nowa w tej agencji. - Jasne.
Hrabstwo Orange, fajnie.
Musicie przyjść poświęcić nowe biuro, dać nam błogosławieństwo.
Jak idą interesy?
- Naprawdę… - Wielkie zainteresowanie.
Obłęd.
W hrabstwie Orange jest lepiej.
- Wszyscy z Los Angeles się przenoszą. - Dobra.
Czy to będzie nasz stały temat rozmów?
Austin się przeprowadza.
- Tak? - Tak.
Mamy barek i siłownię!
Siłownia, prysznic.
- Ale trochę szacunku. Pomogliśmy w tym. - Racja.
Więc troszeczkę może przesadziliście.
Przybiję ci piątkę. Racja.
Miło było poznać.
Ostre dziewczyny.
- Interesy? - Ostro.
Co sądzisz o nowych agentach?
I o tym kolesiu. Przystojny?
W twoim typie?
- Ten koleś? - Aha.
Heather, on ma gdzieś 20 lat.
Mogłabym być jego matką.
Co? Nie.
A spotykałaś się z kimś w ogóle
od imprezy na jachcie?
No…
Tak?
Nie, po prostu… No…
Słuchaj. Nie będę…
Zdecydowałam… Zastanawiałam się, jaki jest mój typ.
Uznałam, że nie będę znów się spotykać z aktorem.
Z nikim…
- W centrum uwagi? - Z branży. Tak.
Myślę, że na tym etapie…
wiem, że wszystko może się zdarzyć. Czasem niespodziewanie.
Zgadzam się.
- Ciekawe, czy przyjdzie Christine. - Zaczęło się o 18.
Dochodzi 21, więc…
Myślisz, że się nami denerwuje?
- Ja bym się denerwowała. - Aha.
Zaplątała się w tych kłamstwach.
To w sumie fajnie,
że może uznała, że to nie miejsce dla niej.
Tak.
Ja nie chcę… Nie chcę już się kłócić.
Ani przyjaźnić. Ale bądźmy profesjonalistkami.
- Tak. - Będę uprzejma.
Powiedziałam jej,
że jeśli chce przyjść, to z otwartym sercem.
Więc powinna mieć takie nastawienie.
Zostawić przeszłość za sobą.
Ona nie powinna trzymać się przeszłości,
tylko przyznać się i przeprosić
za to…
Mówimy tu o przeszłości, a to było kilka dni temu.
Napijesz się szampana?
- Dziękuję. - Jest.
- Chyba jest. - Przyszła.
Rety, czy to nie diabeł we własnej osobie?
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Pięknie wyglądasz.
- Dziękuję. - Co słychać?
Dobrze, a u ciebie?
Boże, śliczny makijaż.
Gadamy sobie na dworze.
- Mamy piękną noc. - Ślicznie.
Spójrz na księżyc i gwiazdy. I na ten widok.
Wspaniale.
- Tak. - Cześć.
Cześć, co słychać?
- Miło was widzieć. - Cześć.
- No hej!
Nie zapadacie się w trawę?
- Zapadamy. - Ja właśnie zmieniłam buty.
Spóźniłaś się.
- No wiesz, tak modnie. - Modnie.
Chciałyśmy wszystkie z tobą pogadać i oczyścić atmosferę.
- No… - Mam na to pozwolić?
To nic złego.
Nie trzeba.
Po prostu nie chcemy już…
Nie trzeba.
Nie potrzebuję… Wiecie.
- Słuchajcie… - Nieważne, chodźmy.
Kochanie, chodź.
- Kotku. - Nie będę tego znosić.
Trzymaj się!
Jak chcecie, możemy pogadać.
Spokojnie, pogadam z nią sam na sam.
- Ona tego nie chce. - OK.
- Pogadamy same? - Nie masz jej nic do powiedzenia.
- Dobra. Chodźmy. - Dobra.
- Kocham cię. - Spóźnia się.
- Jest do bani. Jebać to. - Porozmawiamy same?
Nie będę traktowana jak uczennica.
- Koniec z nią. - Kamera, cicho.
- Ma wszystkich gdzieś. - Cicho.
To się nazywa karma.
- Mamy z nią porozmawiać? - No…
Miała tu przyjść z otwartym sercem.
- Wydawała się nieszczera. - To ma być otwarte serce?
To nie było szczere. Sorry.
Najbardziej nieszczera rzecz na świecie.
Wszystkie dziewczyny z O Group są miłe, troskliwe, szczere i pracowite.
Tylko Christine ma jakiś problem.
Jeśli by się nad tym zastanowiła,
nie zrozumiałaby, że to ona stanowi problem?
Masz inne zdanie, ale co sądzisz…
- Nie wiem. - Chciała rozmawiać. Jesteśmy.
Nie da się jej do niczego zmusić.
Jesteś kochaną, dobrą osobą. Próbowałaś. Ale nie jesteś czarodziejką.
Zachowywała się, jakby nic…
Powiedz.
„Nie trzeba”.
Kochanie, a co miała powiedzieć?
Wszystkich traktuje fatalnie.
- Wstydzi się. - Byłam miła.
- Tak. - Chciałam oczyścić atmosferę.
Milczy, bo wie, że nie ma racji.
- Dlatego milczy. - „Nie trzeba”.
Nie można napadać na innych i spodziewać się sympatii.
Daj sobie z nią spokój. Kogo to obchodzi?
Wie, że się myli. Obgaduje innych.
Mówi o nich okropne rzeczy.
I takie są tego konsekwencje. To karma.
Nie trzeba? Dobra, pierdol się.
Jak nie trzeba, to nie trzeba.
Wszystko gra.
Zapominam o tym, a z nami koniec.
Hej.
- Co tam? - Co się stało?
- Czemu nie chciałaś… - Heather naprawdę…
- No… - Tak.
Wchodzę tu…
- Nie była w złym humorze. - Nie.
- Była zawiedziona. - Czekała na ciebie.
Cieszyła się.
Słuchajcie. Zamknijcie się. Nie zagadujcie mnie.
Nie jesteśmy u Oprah.
To moje życie.
Wchodzę tu,
a grupka sześciu dziewczyn,
które nie zwracają na mnie uwagi,
nie patrzą na mnie, nie uśmiechają się
ani nawet nie udają, że się ze mną witają…
To coś okropnego.
Jesteście okropne!
Ja nikogo nie postawiłabym w takiej sytuacji.
Wy nigdy o mnie nie myślicie, a ja bym wam tego nie zrobiła.
To niesprawiedliwe, że Christine oczekuje od wszystkich pełnego wsparcia.
Zawsze, za wszelką cenę.
Ale afera.
Cześć.
Myślę, że Christine dobrze zrobi rozmowa z tobą.
Jej dobrze zrobi.
A co mnie dobrze zrobi?
Użerałam się już z nią.
Wszystko ma być pod nią? Ma trochę na sumieniu.
Niedługo wróci do biura i…
- To musi wszystkich przeprosić. - Jasne.
Sama nie może tu podejść?
Chciałaby porozmawiać z każdą z was, ale oddzielnie.
Ale wszystkie wiemy, jak było.
- Właśnie. - To żadna tajemnica.
Więc miejmy już to wszystko z głowy. Na raz.
Tak będzie łatwiej.
Ona nie chce, żeby trzy dziewczyny nad nią stały i gadały.
Chce porozmawiać z każdą z was.
Bo tak jest łatwiej kłamać.
To nie fair. Ja już to zaliczyłam.
Na psim przyjęciu. Coś okropnego.
Mary na to nie zasługuje.
Nie chcę, żeby to robiła sama.
Chcę chronić przyjaciółkę. Nie pozwolę na to.
Rozumiem to. Nie chcę…
Po prostu chcę, żebyśmy wszystkie się dogadywały.
To co robimy? Idziemy do niej czy ona przyjdzie do nas?
- Chodźmy. - Tak.
- Ona ma inne zdanie. - Ale to wszystko.
Same o tym pogadajcie.
Chciałaś ze mną porozmawiać?
Mówiłam, że jeśli chcecie pogadać,
to chętnie porozmawiam z każdą z osobna.
Dlaczego?
Wszystkie wszystko wiemy.
Chętnie porozmawiam z tobą.
Było tak, że kłamałaś i krzywdziłaś każdą z nas.
Nigdy nie skłamałam.
- Potem wymyślasz sobie historyjki. - Nieprawda.
I kłamiesz.
Jak chcesz pogadać, to z nami wszystkimi,
bo wszystkie to przeżyłyśmy, a ja mam dość.
Mam w domu chore dziecko i przyszłam czegoś takiego wysłuchiwać?
Jesteście potworami.
Czyli… OK.
Jestem szczęśliwą mężatką, mam dziecko
i chciałabym żyć dalej.
Potworami?
- Idziemy? - Jak chcesz, to tak.
Nie idź, dopiero przyszłaś.
Są dla mnie okropne. Dlaczego się tak zachowują?
Są zazdrosne.
To dwie różne osoby.
Jak się na kogoś uweźmie,
próbuje mu zniszczyć życie.
A tu nagle,
kiedy chcemy, żeby się wypowiedziała,
robi coś takiego.
Vanessa, przyszłam tu.
Próbowałam. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
- Zostawmy to… - Czuła się zaatakowana.
Heather mówiła o rozmowie ze wszystkimi. Presja.
Mówiła, że każdy ma inne doświadczenia, więc woli rozmawiać osobno.
No właśnie, bo wtedy…
nie można jej wytknąć kłamstw. Sam na sam.
Nie będę kogoś bronić, jeśli nie jestem do tego przekonana.
Christine będę bronić do pewnego stopnia.
Ale kiedy o czymś nie wiem,
kiedy czegoś nie widziałam,
nic nie będę mówić.
To się nigdy nie skończy.
Jest coraz gorzej.
A nie sądzisz, że czymś je zdenerwowałaś?
- Każda z nas… - A ty nie zrobiłaś więcej?
Nie chodzi o to, kto zrobił więcej. Nie o to tu chodzi.
Wszystkie zrobiłyśmy co?
- Chwila. - Nie mówię o tobie.
Każdy coś zrobił.
Ale nikt nie zrobił czegoś takiego, jak ona…
Jest taka wredna.
…zrobiła mnie.
Wiem.
Nie umie nawet rozmawiać o tym, co mi zrobiła.
- Bo to okropne. - A co ma powiedzieć?
Co miałaby powiedzieć?
Może: „Przepraszam.
Próbowałam ci, kurwa, zniszczyć życie.
Przepraszam cię za to”.
Cokolwiek.
Nikt nigdy nie zrobił mi czegoś takiego jak ona.
Ja nigdy nie próbowałam jej zniszczyć.
Rozumiem to.
Nigdy nie próbowałam rozsiewać plotek, które zniszczyłyby jej życie.
Nie zrobiłabym tego.
- Nigdy jej nie wybaczę. - Właśnie.
Ale byłabym wdzięczna, gdyby się przyznała. To godne szacunku.
Christine próbowała rozsiewać plotki i kłamstwa,
które mogą zniszczyć życie.
To o wiele więcej niż: „okropna suknia”, „jesteś suką”.
To przekracza granicę, zza której nie ma już powrotu.
Czy z Mary wszystko OK?
Ktoś ją widzi?
- Nie. - Ja nie widzę nikogo. A ty?
- Dasz radę sama? - Dam. Po prostu…
- Chcę… - Golnąć sobie.
Tak, mieć to za sobą.
- Dziękuję. - Proszę.
No dobra.
Christine.
Możemy porozmawiać sam na sam, jeśli chcesz.
- Dacie radę. - Zostawię was same.
Chodzi o to, że jestem w tym stanie, bo byłyśmy tak blisko.
Tak bardzo cię kochałam. Nie chciałam przestać.
Rollercoaster emocji.
Wieczne wzloty i upadki.
Płacz, wściekłość i znów płacz.
Zastanawiałam się: „Dlaczego?”.
I nie… Nie. I nie…
Posłuchaj mnie.
Wystarczyłoby, żebyś… Ja ze względu na własne zdrowie psychiczne
już dłużej nie mogę.
Musiałam wyznaczyć granicę.
Powiedziałam ci dokładnie, o co mi chodzi.
Jeśli przestaniesz świrować
i przeprosisz wszystkich, na których mi zależy…
Jest to cała grupa osób.
Zranionych, zagubionych. Które nie chcą afer.
I jest jeden wspólny mianownik.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Ale powinnaś chcieć,
bo już tak dużo…
Myślisz, że dlaczego całe biuro nie chce mieć z tobą styczności?
Bo każdą z tych osób zraniłaś.
Mówię ci to, co myślę.
Wystarczy, żebyś była szczera.
Szczera i żebyś przeprosiła.
I więcej tego nie robiła.
Nie wystarczy zamknąć tematu.
„No tak, zrobiłam to tym osobom, ale zapominam o tym”.
- Mary. - Inni nie zapomnieli.
Mary, ja nie mówię o…
- Christine… - To sprawa między nami.
Tak, może tak być…
Mary, proszę cię.
Błagam cię. Nie usiłuję tu mówić o żadnych…
Usiłuję ci powiedzieć, że tęsknię za naszą przyjaźnią.
Tęsknię za nami.
Chciałabym, żebyś dała mi szansę…
- Dawałam. - Żebyśmy wszystko…
Bardzo długo.
- To bądź profesjonalna. - Szczerość i rzeczywistość.
Zwykle jestem popychadłem. Daję innym szansę za szansą.
Myślę, że ktoś miał swoje powody.
- To żałosne. Dość. - Spodziewałam się kłótni.
Nie będę się nawet kłócić. Po prostu już nie mogę.
Proszę cię tylko o to…
żebyś nie oceniała mnie już
na podstawie tego, co się zdarzyło.
Tylko o to cię proszę.
Będę cię rozliczać z tego,
co robisz osobom, na których mi zależy.
Na przykład Emmie.
Nie możesz ciągle kłamać i spodziewać się, że stanie się to prawdą.
Nieprawda jest nieprawdą.
- Mary. - Bądź szczera.
Jestem.
Byłaś zaręczona i miałaś pierścionek?
Znałam cię wtedy.
- Nie miałaś pierścionka. - Mary.
Nie znałam cię wtedy. Wiesz o tym.
- Mieszkałam w Sherman Oaks. - Odwiedzałam cię. Na Dickensa.
- Nie. - Byłam tam.
Jak zerwaliśmy, mieszkałyśmy u mnie w Beverly Hills.
Wiesz o tym.
No przecież wiesz.
U ciebie w Beverly Hills?
W Beverly Hills na Doheny.
Mieszkałaś sama, a potem ze mną.
Mary, chodzi o to…
Ty nie roz…
- Nie mówmy o… - Christine!
Nie będę mówić o…
Wiem, że byłaś bardzo zraniona. Bardzo mi z tego powodu przykro,
ale to nie…
- Mary. - Nie możesz kłamać.
Nie kłamałam.
Nikt nie zna mojego związku lepiej ode mnie.
Nie zmyślam. Po co bym miała zmyślać?
Po co? Dobra.
A dlaczego byś to przed nami ukrywała, kiedy płakałaś z bólu?
Christine.
Na tym zakończę.
Próbuję powiedzieć,
że nie żyję przeszłością.
Chcę się z tobą przyjaźnić, a nie rozmawiać o starych związkach.
Ale przeproś za to, co zrobiłaś.
Cierpimy.
- Wiele osób cierpi. - Ja też cierpię.
Bo tyle ci zrobiłyśmy?
Wiesz, ile razy ryczałam,
bo nie rozumiałam twoich dwóch twarzy?
- Ja tylko… - Wiesz, ile czasu to we mnie narastało?
Znam osobę, którą kiedyś byłaś
i którą, mam nadzieję, gdzieś w środku wciąż jesteś.
Chcę, żeby wróciła.
Ale w tej chwili i od kilku lat
prawie w ogóle jej nie dostrzegam.
A chcę ją odzyskać najbardziej, kurwa, na świecie.
Mary, kocham cię.
- Wystarczy, żebyś… - Nie rób mi tego.
Kocham cię.
Wiem, że możesz w to nie wierzyć i tego nie widzieć,
ale ja non stop się staram.
Przez bardzo długi czas kochałam cię najbardziej na świecie.
Wciąż mi na tobie bardzo zależy.
- Mnie na tobie też. - Życzę ci wspaniałego życia.
Ale nie mogę już przez to przechodzić.
Dobrze, chodźmy. Idę stąd.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Moja mała.
Nie chcę być wredna, tylko…
- Nie… - Jak ma być lepiej, to przestań.
Wystarczy przeprosić,
wziąć na siebie odpowiedzialność
i przestać to robić.
Ona się nie zmieni.
Mam nadzieję, że odejdzie z agencji.
Dla niej to już koniec.
W NASTĘPNYM SEZONIE
Słyszeliście wieści?
Nie. Jakie wieści?
To jakiś obłęd.
Brak mi słów.
Wiedziałam wcześniej.
Ale to dziwne. Ekscytujące, ale też… Nie?
Nic nie mówię.
Nie jesteśmy przestępcami. To nic złego.
Napisy: Katarzyna Puścian