SERIAL NETFLIX
- Cześć, kochana. - Cześć.
Czuję się jak na wybiegu.
Cześć.
Będzie mi zimno. Mam usiąść tutaj?
Tak.
- Wreszcie sobie pogadamy. - Po wszystkim, co się działo. Fajnie.
Czuję, że dużo się dzieje.
Napijemy się kawy, bo…
Ja może wezmę sobie rumianek albo coś na odstresowanie.
Sama nie wiem.
Ale w pracy jest OK.
Wiele ofert dopięłam jakoś jednocześnie.
Ja teraz pracuję z… Chyba ci mówiłam
o moim kliencie Thomasie Bryancie z NBA.
Tak.
Zawsze jestem w szpilkach, a muszę rozmawiać tak.
- Zabawne. Skręcisz sobie kark. - Mogę podokuczać Jasonowi.
„Jason, teraz rozumiem, jak to jest”.
Ja to jestem wredna. Ostatnio pytam: „Ile wy macie? 1,57 m?”.
- On na to… - Chyba 1,65 m.
- Tak, chyba tak. - Ale mają styl.
- Uchodzi im to na sucho. - No jasne.
Zawsze mają najseksowniejsze dziewczyny.
- Tak. - Supermodelki…
Są pewni siebie. O to właśnie chodzi.
I właśnie mają styl, są mili i…
Bardzo mili.
- Proszę bardzo. - O jejciu.
Dobrze to wygląda.
Dziękujemy.
- Dziękujemy. - Proszę.
- Zdrowie. - W stylu Los Angeles.
Co to ma być?
Że co?
Na łódce było fajnie.
Poznałaś kolegę Tarka, Roberta.
Po prostu jestem wreszcie w pełni niezależną osobą.
Wcześniej tak nie było.
Chcę poznać kogoś, kto pozwoli mi taką pozostać.
- Aha. - A nie będzie mnie chciał zdominować.
Nie chcę tego.
Wiedzieliśmy, że może się nie udać. Nie udało się.
Łódź zatonęła.
Zatonęła. Zdecydowanie.
- Kochana jesteś. - Kawa dla Christine!
Ona jest wszędzie.
Czy gdzieś się tu czai?
Nie zdziwiłoby mnie to, gdyby nas nagrywała zza krzaków.
Kurde.
Jakie wieści z tego frontu?
Mam wysypkę ze stresu.
Czasem tak mam. Serio, to problem.
- Kiedy się czymś denerwuję. - Pogadamy o czymś innym?
Już jakiś czas żadnej nie miałam.
Serio. Aż o niej nie wspomniałyśmy.
O nie!
Co będzie, kiedy wróci do biura?
Wiem.
Postanowiłam nie zapraszać jej na ślub.
- Tak? - Tak.
Nie chcę mieć z nią już nic wspólnego.
- Stało się coś nowego? - Nie chcę o tym mówić.
Dobrze, pewnie.
Tak bardzo jej teraz nienawidzę.
Sprawia, że strasznie się denerwuję.
To nie jest w porządku.
Wiem.
Przykro mi. Wiem, że to stresujące.
Chcę o tym zapomnieć,
a ona wciąż chce mnie wciągnąć w swój szajs.
Emma i ona spotykały się z tą samą osobą. Tak jak ja siedem lat temu.
- Miałam 27 lat. - Kogo to obchodzi?
Mówiła o tym Vanessie.
- Heather też się z nim spotykała. - Po waszym zerwaniu spotykał się z nią.
- Tak. - A po 2 miesiącach zaręczył się z Emmą?
- Tak. - Wow.
To absurd.
Mówiła o tym też Mayi i Davinie.
Co ją to obchodzi? Ma męża i dziecko.
Kogo to, kurwa, obchodzi?
To, kurwa, nieistotne.
To nie był nawet mój chłopak. Krótka sprawa.
Nie ma to nic wspólnego z moim związkiem.
Tarek ma to gdzieś. Jest to dla nas zupełnie nieważne.
Jestem zła na Christine, bo gdyby nie chciała zrobić afery,
nie wspominałaby tu o mnie.
Zdaję sobie chyba sprawę, jaką ona jest osobą.
Absolutnie mną to wstrząsnęło.
Jak można być tak złym człowiekiem?
- Nic jej nie zostanie. - Słuchaj…
Żadna z nas nie będzie z nią rozmawiać.
W kółko robi coś mnie i innym dziewczynom.
Nie wie, kiedy przestać.
W świadomości tego, kto to robi, jest siła.
To ona nas nęka.
Ale długo jej nie było i teraz to my ustalamy zasady, a nie ona.
Czekam jeszcze tylko, aż spali most z Jasonem.
Jest agentką w Malibu. Zatrudniliśmy ją,
żeby zdobyła dla nas tutaj domy tego kalibru.
Jasne.
- Cześć. - Hej.
- Cześć.
- Rozmawiamy o tobie. - Tak?
- Tak. - Cześć.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- To Sean. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie, witaj.
Boże, co za dom!
- Tak. - Zapiera dech w piersiach.
Masz być dominującą siłą The Oppenheim Group w Malibu.
- Jasne. - Chcemy, żebyś takie domy sprzedawała.
Mam już kogoś na myśli.
- Tak? - Tak.
Wchodzi i już ma klienta.
Wow. Zatrudniacie najlepszych.
- Widoki w Malibu nie mają sobie równych. - Obłęd, serio.
Około 1200 metrów kwadratowych. 5 sypialni, 7 łazienek.
Cena to 49 995 000.
Znajdujemy się nad Carbon Beach zwaną Plażą Miliarderów.
- Tak. - Ale wcale nie trzeba chodzić na plażę.
- To Plaża Bilionerów. - Właśnie.
- Przy Plaży Miliarderów. - Fajnie.
- Cudownie. - Tak.
Tu mamy przestrzeń dla gości.
Że co?
Niezła baza.
Ja sam nigdy bym stąd nie wychodził.
No jasne. Patrzcie na ten ekran!
Oryginalny barek.
Z przestrzenią dla gości łączy się…
Patrzcie tylko.
Tu mamy spa.
Może konkurować z najbardziej luksusowymi.
Jedna z najlepszych rzeczy.
Jak na wakacjach.
Jak widzicie, tutaj mamy centrum fitness.
Jest też gabinet masażu.
Na dole mamy wszystko, co potrzebne, aby się zrelaksować.
Idziemy na górę?
- No jasne. - Poczekajcie tylko.
W głównej sypialni
można się poczuć jak król lub królowa Malibu.
O Boże.
Jak to by było budzić się tu codziennie?
Niesamowite.
Z sypialni przechodzimy do łazienki.
Spójrzcie na garderobę.
O mój Boże!
O jakim kupcu myślałaś?
Chodzi o kupca z Meksyku,
który jest bardzo zamożny.
Myślę, że kupi ten dom jako inwestycję lub dom wakacyjny.
Bo jest on…
W Malibu nie ma innych takich domów.
Na pewno widać wschody i zachody słońca w zależności od pory roku.
- 180 stopni zachodów słońca. - OK.
- Od wschodu do zachodu. - Tak.
Najpiękniejszy dom, jaki widziałam.
Właśnie dlatego chciałam pracować w O Group.
Żeby mieć dostęp do takich nieruchomości
i odnosić coraz większe sukcesy.
Ale dom. Dziękujemy za oprowadzenie.
- Obyś znalazła kupca. - Znajdę.
Załatwię to.
Dobra.
Dzięki Bogu założyłam dziś majtki.
Musiałaś. Masz okres.
Nie, okresu nie miałam od lat 40.
- Długo brałam pigułki. - Dawno.
Jakieś pytania?
Ona jest w ciąży, ja właśnie rodziłam i mamy okres.
- Aha. - I świetnie się bawimy.
Też mam cykl.
Super.
Collagen Protect bardzo pomaga w nawilżaniu
od środka.
Wiele kobiet doświadcza suchości po ciąży.
Na dole jestem jak SpongeBob Kanciastoporty.
Zwykle po prostu liżę i już.
- Cicho! - Ale ostatnio jest gorzej.
Liżę i już?
Pierwsze słyszę.
Czytałam wiele książek o ciąży, ale w żadnej o tym nie pisali.
Na zdrowie.
Słodkie.
Kiedy przyjechałaś?
Wczoraj po południu. Wczoraj była impreza Heather i Tarka.
I jak było?
Bardzo miło.
Ładna łódź.
- Jason wspomniał, że wracasz. - To dobrze.
Dziewczyny…
Powinnaś z nimi porozmawiać.
Nie były…
Bardzo dobre, dzięki.
Nie były zachwycone.
Co mówiły?
Chrishell nie była zadowolona.
- Więc… - Jasne.
Mówiła, że potrzebujemy w biurze pozytywnej energii.
Tyle od niej.
Emma dodała, że ktoś pisał do niej wiadomości o jej byłym.
Z jakiegoś fałszywego konta w mediach społecznościowych.
- Myśli, że to ty. - Niedawno?
Na imprezie na łodzi.
Pokazała nam wiadomości. Podobno ciągle przychodzą.
Nie! To nie ja!
Nie mam czasu na takie pierdoły.
Jeśli suka myśli, że wysyłam jej wiadomości, to jakiś obłęd.
Nie mam czasu ani energii na takie afery.
Myślę, że te dziewczyny mają obsesję
na punkcie starej wersji mnie, która już nie istnieje,
co więcej mówi o nich, niż o mnie.
Po rozmowie na psim przyjęciu wszystko było w porządku.
Nie sądzę. Musicie pogadać.
Mówiła, że nie byłaś z nią szczera,
że częściowo powiedziałaś jej nieprawdę.
Wszystkie moje słowa były w 100% prawdziwe.
- O zaręczynach… - Jakich zaręczynach?
- Z byłym? - Tak.
Nie wiedziałam o nich.
Nikomu nie mówiłam, nie nosiłam nawet pierścionka.
Christine twierdzi, że nikomu nie powiedziała o zaręczynach.
Ale powiedziała Mary, że mówiła o tym Davinie. Czyli Davina wiedziała.
Trochę się pogubiłam.
Oświadczył się oficjalnie czy tak tylko napomknął o ślubie?
U niego w domu. Uklęknął i tak dalej.
- Uklęknął? - Tak.
Czy wierzę, że była zaręczona? Nigdy mnie nie okłamała
i jej ufam,
ale zszokowało mnie trochę, że o tym nie mówiła.
Nie wiem, co o tym myśleć. Naprawdę nie wiem.
Kiedy ci się oświadczył i kiedy zerwaliście?
- Oświadczył się tuż przed zerwaniem. - Serio?
- A potem zerwaliście i tyle? - Tak.
Potem słyszę, że dwa miesiące później Emma się zaręczyła.
Nie wiem, jak wygląda jej pierścionek. Nie widziałam go.
Mój był kwadratowy… Długi, prostokątny, szlif szmaragdowy.
Jej nie widziałam, ale słyszałam o zaręczynach
i pomyślałam: „Akurat się złożyło”.
Nie, ale pierścionek… Słuchaj, mam znajomego jubilera.
Zadzwonił do mnie
i powiedział, że jakiś facet z biura się zaręczył.
Mówił o Emmie, więc wykonał dla niej pierścionek.
Tak.
Wysłuchałam słów Mary i Emmy.
Wszystko ma sens.
Więc ja też nie wierzę, że Christine była zaręczona.
Poza tymi związkowymi dramatami,
zupełnie nieistotnymi,
chcę, żeby Emma poznała osobę, którą jestem dziś.
Ale kiedy ludzie są na siebie źli
i wciąż trzeba coś…
- Obgadać? - Tak, z Mary i Emmą.
Nie chcę tego wyciągać, ale ja, kurwa, prawie umarłam.
W dupie mam te małostkowe głupoty.
Już było po mnie. I po moim dziecku.
To życie. To jest prawdziwe życie.
Tak.
Więc jeśli one chcą się skarżyć: „Powiedziałaś mi coś tam i mnie zraniłaś”,
ja nie mam na to czasu.
Mam prawdziwe życie, prawdziwe obowiązki.
Sprzedaję domy. Chcę zarabiać.
- To interesy. - Właśnie.
„To wy jesteście wredne. To wy jesteście niemiłe”.
Mam dość ich odwracania kota ogonem.
Nigdzie się nie wybieram.
Aha.
Witaj.
Chrishell!
Cholercia!
Prawda?
- Wiedziałam, że ci się spodoba. - Ktoś mnie słuchał.
Tak.
Jak taki cudowny hollywoodzki…
Jakbym chciał pokazać, że jestem tu u siebie.
Zdecydowanie jesteś.
To idealny przykład połączenia życia w środku i na zewnątrz.
- Zdecydowanie. - A wiem, że to lubisz.
480 metrów kwadratowych.
4 SYPIALNIE, 6 ŁAZIENEK, 481 M2
CENA: 9 750 000 $
PROWIZJA: 292 500 $
Na dole pokój do grania.
Szukając domu,
natknęłam się na dom kupiony przez profesjonalnego gracza.
Nie mogę uwierzyć, że dom kupiono za pieniądze z grania.
Może powinnam zmienić branżę.
Wiem, że chciałeś mieć boisko do koszykówki.
Wiesz co? No tak, wymieniłem je.
Ale rozumiem, że w The Hills trudno o taki teren.
Było trochę ciężko. Ale nie myśl, że zapomniałam.
Jasne.
Mówiłeś, że ważne jest, żeby rodzina mogła cię tu odwiedzać.
Zwariowaliby, gdyby wiedzieli, że mieszkam w takim miejscu.
Zrobiłeś furorę,
więc chcę być pewna, że znajdę ci dom,
którego nie będziesz chciał zaraz sprzedać.
Rozumiem.
Nie mogę uwierzyć, jak blisko stąd na Sunset.
- Wiem. - A to absolutna oaza.
Gdybyś tu mieszkał, chodziłbyś w ten sposób.
- Tak? - Ja bym tak robiła.
- Czuję to. - Jestem królem świata!
Można to robić nago przy tym żywopłocie.
- Na bank. - Żadnych ubrań.
Nigdy.
Wchodzimy teraz do głównej sypialni.
OK.
Cały dom wygląda jak z żurnala.
A to jest widok z sypialni.
Może też tak masz.
Dorastałem w takim tanim domu
na jakichś przedmieściach Toronto.
Nigdy w życiu bym na coś takiego nie liczył.
Też to czułam, kupując dom.
Jak daleko zaszłam.
Oglądasz takie domy, ale też pamiętasz, skąd pochodzisz.
Wciąż mnie to wzrusza, bo to ekscytujące.
- Możesz tu zaprosić rodzinę. - Tak.
- Wszyscy się cieszą na przyjazd. - Tak.
- Pokażę ci łazienkę. - Jasne.
Lubisz kąpiele czy raczej nie?
- Uwielbiam. - Serio?
- Mogę? - Proszę.
Wyobraź to sobie.
- Wygląda na wygodną. - Pasuje.
Chcę ci pokazać jeszcze jedną rzecz.
- Chodźmy na dach. - Chodźmy.
- Do dzieła. - Tak.
Cieszę się.
Wisienka na torcie.
O mój Boże.
Po prostu…
Taki widok, że aż się potknąłem.
- Naprawdę? - Aha. Ale to nic.
Na serio.
- Ale powiem, że kosztuje 9,75 miliona. - OK.
I co o nim sądzisz?
Na pewno udało ci się mnie w tym domu rozkochać.
Pytanie brzmi, czy masz supermoce negocjatorskie,
które pozwolą nieco zbliżyć cenę do mojego budżetu?
Będziesz moją superbohaterką?
- Zrobię, co w mojej mocy. - Dzięki.
Ale z jaką supermocą? Negocjatorską?
Jasne. Pojawiasz się
i masz nad wszystkimi kontrolę.
Dobra.
Skoro mówi to superbohater we własnej osobie, może coś w tym jest.
Zobaczę, ile da się odkroić z tej ceny.
Ale weź pod uwagę wszystkie sequele, które będziesz kręcił,
tę komedię romantyczną,
książkę, którą masz wydać.
- Dobra. - Pamiętaj o tym.
Ja popracuję
i dam ci znać, na czym stanęło.
- Dobra. - OK.
Fajnie.
O rety. Mam dobre przeczucia.
- Może jeszcze kąpiel, zanim stąd… - Dajesz!
- Boże, prawie… - Zawsze to robię.
DOM MARY
Cześć.
Hej.
Robię drinki, bo uznałam, że mogą się przydać.
Amanza zadzwoniła do mnie zdruzgotana
po rozmowie z prawnikiem.
Może ty dasz radę.
- Ja nie mogę. - Spróbuję.
Kocham ją i chcę wspierać,
więc uznałam, że mimozy nie zaszkodzą.
- Jak to…? - Ja też nie mogłam.
Halo?
Użyczysz swoich mięśni? Nie mogę otworzyć.
MĄŻ MARY
Ja tu próbuję zjeść śniadanie!
Wiem, że trzeba…
- Co? - Ale by pierdolnęło.
- Chcesz…? - Weź wszystko.
Ale jak się tak naprawdę trzymasz?
Analizujesz to sobie?
Tak się to chyba nazywa na terapii.
Nawet nie pamiętam naszej rozmowy. Wiem,
że to z tobą pierwszą chciałam rozmawiać.
Nigdy cię takiej nie widziałam. Po prostu…
Wiesz.
Wybierając się w poniedziałek do kancelarii,
nie spodziewałam się tego.
Czuję się otępiała.
Prawnik czyta mi to, ja siedzę naprzeciwko.
Nigdy nie widziałam, żeby się tak wzruszył. Miał łzy w oczach.
Pytam go: „Co jest?”.
On na to…
Drukuje coś, bierze zakreślacz…
Odwraca kartkę, przysuwa ją do mnie
i mówi: „Proszę przeczytać”.
Gdzie mój telefon?
Zrobiłam zdjęcie. Napisali…
„Zgodnie z artykułem 7827 kodeksu karnego
z własnej woli rezygnuję z praw rodzicielskich
nad Noah Brown i Brakerem Brownem. Oddaję pełne prawa pani Smith.
Żeby już nie cierpieli z powodu mojego stanu psychicznego
i mogli prowadzić zdrowe, dostatnie życie”.
O, zrobił literówkę.
Idiota.
Na następnej stronie mamy podpis
i w ten sposób…
- Pa. - Oddał dzieci.
Czuję się głupio, że czekało to na mnie dwa lata.
Wszystko tu jest. Oddał mi je.
Dwa lata temu oddał swoje dzieci.
A ty wydawałaś fortunę, wysyłałaś je na terapię.
Opłacałam prywatnych detektywów. Wszystko.
Nie mógł do mnie, kurwa, zadzwonić i powiedzieć o swoim stanie psychicznym?
Że kocha dzieci, ale organizm mu nie pozwala… Czy coś tam. Cokolwiek.
Gdybym wiedziała, że złożył te papiery w listopadzie 2019 roku…
dwa lata już bym miała tę świadomość.
Aż niedobrze mi się robi.
Gdyby ta cała historyjka o tym, jaki to on jest biedny, była prawdą…
A, kurwa, nie jest. Wiemy to.
- Widziałaś go przed tym. - Wiem.
Woził Noah na gimnastykę.
Dzieci mówiły, że trenuje.
A z tych papierów wynika, że jest jakimś warzywem.
„Moje ciało… Przez futbol i…”
A twoje dzieci? Co z ich sercem?
Wyszło na to, że ma uraz.
Z listu wynika…
Nie może pracować i tak dalej, wydał całą kasę.
Nie na alimenty.
Więc nie wiem, na co ją, kurwa, wydał.
- Nie na to. - Tak.
Płacił przez rok.
„Nie miałem gdzie mieszkać… Odebrano mi samochód.
Nie mam samochodu”.
No ja też nie mam przez długi.
Dopiero zaczynam je, kurna, spłacać.
Przez półtora roku spałam na kanapie,
bo gdy odszedł, dałam dzieciom pokoje.
Kurwa, nie rozumiem. Po prostu nie.
Dwieście osiemdziesiąt stron…
totalnych bzdur.
Tak, uważam, że miały na niego wpływ kariera w NFL i to, co było później,
ale nie wierzę, że aż taki,
jak opisał to w liście.
Pojebana sprawa.
Jestem wściekła, smutna i zdezorientowana.
Po prostu…
szok.
Jak sąd mógł cię nie powiadomić?
On nie miał nawet adwokata. Sam siebie reprezentował.
Sąd nie rozsyła takich listów.
Dzieci nie wiedzą. Córka jest na obozie.
Syn nie ma pojęcia.
Muszę wymyślić, jak z nimi porozmawiać.
Nie wiem, co wtedy poczują.
Przykro mi.
Ich małe móżdżki nie wiedzą, ile mają jeszcze nadziei.
Dowiedzą się o tym, jak usłyszą, że tata nie wróci.
Braker z tego żartuje.
Pyta mnie: „Jaka jest różnica między bumerangiem a tatą?”.
Bumerang wraca.
Ktoś mógłby to usłyszeć i pomyśleć:
„Przynajmniej umie z tego żartować”.
- To mechanizm obronny. - Tak.
Ja sama całe życie wszystko obracam w żart,
bo jest to za trudne do zaakceptowania.
Kiedy widzę, że moje dziecko robi to samo,
myślę: „Kurwa”.
Tyle już przeszli.
Ja sama wiele wytrzymam,
ale nie mogę znieść cierpienia moich dzieci,
bo są moimi dziećmi.
Kocham cię.
Jesteś taka silna.
Poradzisz sobie z tym.
Muszę być tak silna, jak potrafię, bo one nie mają drugiego rodzica.
Mają tylko mnie.
Jest tak od dwóch lat,
ale teraz, kurwa…
Po prostu…
jestem z tym sama.
Nie mogę się załamać i komuś ich przekazać.
Nie chcę pogodzić się z faktem, że mógł…
zostawić swoje cudowne dzieci.
Nie mogę.
5 SYPIALNI, 7 ŁAZIENEK, 699 M2
CENA: 7 850 000 $
PROWIZJA: 235 500 $
- Ale ślicznie. - Ślicznie.
Boże, ale widoki.
- Brett. - Co tam?
- Cześć. - Niezłe zlecenie.
- Fajne, co? - Robi wrażenie.
Boże, to byłby mój pokój.
Całe dnie bym tu spędzała.
- Tak. Oprowadzić was? - Tak.
Dom ma pięć sypialni, osiem łazienek,
615 metrów kwadratowych.
Jest na końcu odgrodzonej ulicy, na własnym wzniesieniu
ze 180-stopniowym widokiem.
Najpierw należał do Slasha z Guns N’ Roses.
- Właściciel to miotacz Dodgersów. - Garaż na 6 aut.
Tak. Dwa…
- Obłęd! - Dodam to za ciebie!
Dziękuję.
- Najlepszy parking w The Hills. - Nie ma takich.
Dwa oddzielne garaże na trzy samochody? Niesamowite.
Brett zaprosił kilka agentek do nowego domu,
żebyśmy zastanowiły się nad kupcami
dla tego cudeńka.
Pracuję z wieloma celebrytami. Dom jest wielki, ładny i zapewnia prywatność,
więc to idealne miejsce dla kogoś sławnego.
- Przyda się remoncik. - Malutki.
- Mały. - Tak.
Widoki z każdego pokoju.
- Nie mogę. - Ale wspaniałe światło.
- Dobry metraż. - Tak.
- Ładna sypialnia. Salonik. - Wysoki sufit.
Ładny widok z basenu.
- Widok z każdego miejsca. - Absolutnie.
Nie ma miejsca bez widoku.
Fajnie, że się podoba, bo jesteście najlepsze. Nowa gwiazda.
- Pomożecie. - 6,5?
- Sześć i pół miliona. - OK.
Znajdziesz kogoś. Znasz mnóstwo celebrytów.
Jeśli ktoś ma pomóc, to my.
- Hej, hej. - Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Wyglądasz super.
- Dzięki za zaproszenie. - Zobaczymy basen?
Tak.
Mają długi basen. Podoba mi się to.
- Piękny dom. - Tak.
- Niesamowity. - Na serio.
- I widoki ze wszystkich stron. Boże. - Właśnie.
Co tam słychać?
Wszystko super.
No…
- To znaczy w biurze jest świetnie. - Tak.
- Aha. - Tak.
A jak z Christine?
- Dużo się mówi. - Tak?
Maya mówiła, że Christine rozmawiała z tobą na psim przyjęciu.
Tak, faktycznie.
Nie wiem, co zaszło, jak się wam rozmawiało.
Chcę to usłyszeć od was.
Wiesz, myślę, że trudno jej było pogodzić się z moją pracą w agencji.
Zamiast zachowywać się normalnie,
uznała, że wymyśli sobie historyjkę
i sytuacje, które nie miały miejsca.
- Mówimy tu o jej zaręczynach? - Tak.
Myślę, że może dzięki temu poczuła wtedy,
że jesteśmy na równym poziomie.
„OK, oświadczył się tobie”.
Ona oczywiście też tego chciała.
„Oświadczył się też mnie”.
- Podobno powiedziała tylko tobie. - Nie znałam jej wtedy.
Też tak myślałam, bo zaczęłaś pracę półtora roku później.
Gdy ją poznałam, już ze sobą nie byli.
Nie trzyma się to kupy.
Mówiła, że byli zaręczeni, ale niedawno.
- Wie o tym. - No właśnie.
- Cześć. - Co tam, skarbie?
Co słychać? Boże, jaki piękny dom!
- Jak tam? - Dzięki, że jesteś.
Oczywiście, cieszę się.
- Oprowadzę cię. - Co za widok.
Czyli nie ma absolutnie żadnych szans na to,
że się jej oświadczył?
- Żadnych. - Absolutnie.
Ja z nią mieszkałam
i przy tym wszystkim byłam.
Nie było żadnego pierścionka,
żadnych zaręczyn. Nic.
- Powiedziałaby. - Tak. Nie mieszkali razem.
Nie dał jej kluczy.
Nie ufał jej.
Strasznie to smutne. Naprawdę.
- Boże, ten dom jest idealny. - Cześć!
- Cześć. - Jak tam?
Pięknie wyglądasz.
- Cześć. - Miło cię widzieć.
Pasujesz do domu.
Wyglądasz, jakbyś miała się tu wprowadzić. Cześć.
Jak się macie?
Miło cię widzieć.
- Dobrze. - Cudownie.
Wróciłyśmy do tematu z łódki,
czyli twierdzenia, że się jej oświadczył. No i jej wiadomości.
Kiedy ktoś robi coś złego
i nie wie, jak…
- Naprawić sprawę? - Tak.
Idzie w zaparte.
Myślę, że niektórzy nie wiedzą, jak wyjść z takiej sytuacji,
więc wszystko…
Pogarszają. Kopią pod sobą dołki.
- Tak. - Nie wiem, co o tym myśleć.
Smuci mnie to.
W pewnym momencie
nie można już udawać, że nie wiemy, co jest prawdą.
Ja nawet o tym wcześniej nie wiedziałam. To szok.
A ona twierdzi, że wiedziałaś. Kolejne kłamstwo.
Emocje sprawiają, że chcę jej wierzyć,
ale rozum, logiczne myślenie…
Fakty się nie zgadzają.
Myślę, że Christine jest na drodze do autodestrukcji.
Dorosłe osoby muszą wreszcie zdać sobie sprawę,
co jest dobre, a co złe,
bo jesteśmy dorosłymi kobietami,
a ja nie toleruję takiego zachowania.
Już po niej.
Napisy: Katarzyna Puścian