SERIAL NETFLIX
NOWY DOM CHRISHELL
- No proszę. - Cześć, skarbie.
Cześć! Miłego dnia przeprowadzki!
O rety, dziewczyny!
Gracie! Podoba ci się nowy dom?
Dobrze, zapraszam.
Oprowadzę was.
- Patrzcie! - O mój Boże!
Gotowy, żebyś go urządziła, Amanza.
- I co sądzicie? - Boże.
Wspaniały.
Bardzo się cieszę.
Przeprowadzki są zwykle stresujące, ale mam przyjaciółki.
Mam swój kawałek raju. Czego chcieć więcej?
Cześć!
- Hej. - Cześć.
Cześć.
Boże! Ale tu ślicznie!
Przyniosłam empanadas i szampana.
Fajnie.
Witam.
Dzień dobry. Zapraszam.
Stół tutaj, a wokół niego krzesła.
- Dobrze. - Dziękuję bardzo.
Idealnie.
- Działaj, kochana. - 0-700-ciacha.
Za nowy dom!
- Gratulacje! - Zdrowie.
Im bardziej się poci, tym jest seksowniejszy.
Po prostu…
Zdrowie.
Jestem z ciebie dumna.
Całe życie tak ciężko pracowałam.
Dorastając, czasem nie miałam nawet domu…
Świadomość, że mam coś, czego nikt nie może mi odebrać,
że po prostu… To coś wspaniałego.
Trzeba się wzruszyć.
Przez was płaczę przy nich!
- Sorka. - O jejku.
Dorastając, często nie miałam domu,
a potem znalazłam się w sytuacji, kiedy nagle
miejsce, które uważałam za dom…
już nim nie było…
Mam wrażenie…
że wreszcie jest tak, że mam swój dom,
swoje własne klucze.
Po prostu…
jest to dla mnie niesamowicie ważne.
Przepraszam, ale mam spotkanie z klientem.
- Uściskam cię. - Kocham was.
- Wrócę, znów pomogę, pogadamy sobie. - Tak.
Kocham cię.
- Dobra. - Pa.
To oznacza więcej wina dla mnie.
Chyba puścił do mnie oko.
Zacznę zbierać nazwiska i numery przystojniaków,
a kiedy będziesz gotowa, tylko je przejrzę.
Każdy próbuje mnie swatać,
co jest bardzo miłe, doceniam to.
Skupiałam się na innych rzeczach i nie byłam zainteresowana.
„Dzięki, ale na razie nie”.
Ale Heather mówiła, że poznam znajomego Tarka na imprezie na jachcie.
Aha.
Czasem miło jest poznać kogoś przez kogoś innego,
bo jest już wtedy trochę sprawdzony.
No właśnie. Chociaż Heather za wiele nie zdradza.
- Naprawdę nic o nim nie wiem. - Wiesz, jak wygląda?
- Tak, widziałam zdjęcie, ale… - I jak?
- Wiem, że jest ojcem, znajomym Tarka. - Aha.
- Przystojny. - Tak jest chyba lepiej.
Może jestem gotowa, bo zaczynam czuć…
- Pajęczyny. - Trochę minęło.
No dobra.
Mamy depozyt 7,25 miliona na dom na Achilles.
Nabywca chce też kupić ferrari z podjazdu,
co jest wkurzające.
Muszę kończyć, przyszła Christine. Na razie.
- Hej. - Jak się masz?
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Jak tam w pracy? - Dużo się dzieje.
Dziś trochę za dużo.
- Dziękuję. - To cola light i woda.
- Chcesz coś? - Może być.
Podać coś do jedzenia?
- Macie cheeseburgery? - Tak.
- To poproszę. - Jasne.
- Ja też poproszę. - Pewnie.
Co słychać? Jak tam mały?
Super. Wczoraj w nocy spał pięć godzin.
- To dobrze? - Tak.
Wszyscy mówią o tym, jak szybko wróciłaś
do normalnego życia. Mimo niemowlaka.
Mnie osobiście motywuje chęć działania.
Nie mogę wysiedzieć w miejscu. Dziecko śpi, a ja…
już nie mogę.
Siedzę w domu i pracuję w łóżku.
Dostaję szału.
- Aha. - „Muszę być w biurze”.
Jestem gotów na twój powrót. Mamy coraz więcej pracy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Bardzo tego potrzebuję.
Nie chcę, żeby było niezręcznie, ale Emma
siedzi chyba na twoim miejscu. Ono jest twoje. Chętnie ją przeniosę.
Odbyłyśmy na psim przyjęciu konstruktywną rozmowę.
Myślę, że możemy razem pracować.
Mogę być dla Emmy miła, ale koniec końców to ja jestem w agencji najdłużej.
To ja jestem panią tych domów.
Kiedy wrócę, usiądź sobie z boczku,
bo nikt nie stawia mnie w kącie.
Ale zaskoczyła mnie
reakcja Mary na moje przyjście.
Wyglądała na bardzo zdenerwowaną.
Czuję, że kręcicie się z tym szajsem w kółko.
Przysłała mi prezent w okolicach bociankowego.
Nie zdążyłam jej podziękować.
Myślała, że ją ignoruję, a ja nie…
Nie naprawi tego kilka SMS-ów.
Musisz naprawdę się wysilić, żeby pokazać, że chcesz pracować,
a nie deprecjonować innych, być negatywna.
Naprzepraszałam się już:
„Proszę, przyjaźnij się ze mną. Błagam!”.
Koniec z tym. Chcę zostawić to za sobą.
Jak feniks z Harry’ego Pottera.
Chcę powstać z jebanych popiołów,
sprzedawać domy.
Dogadujmy się, bądźmy przyjaciółmi.
Jestem gotowa, żeby o wszystkim zapomnieć. Naprawdę.
Nasza agencja to nie liceum.
Sprzedajemy nieruchomości. Wiesz o tym.
Fajnie by było z tym liceum.
Kazałabym ubierać się na różowo i nie dawała ze sobą usiąść.
Nie.
5 SYPIALNI, 6 ŁAZIENEK, 770 M2
CENA: 12 500 000 $
PROWIZJA: 375 000 $
ZLECENIE HEATHER
Cześć, już jestem!
O mój…
I jak?
Pracę traktuję poważnie.
To jakiś absurd, Heather.
Dom bardzo podoba się Karanowi,
ale martwi go to, że dom budowany poniżej
zasłoni piękny widok na Los Angeles.
Jak na quinceañerze.
Słodkie, nie?
Nie, to niedorzeczne.
Jason wpadł na fajny pomysł
umieszczenia balonów w posiadłości poniżej,
żeby zobaczyć, czy zasłaniają widok. Oby nie.
Przyniosłam pięć na wszelki wypadek,
bo nie sądzę, żebyś trafił.
Na serio. Możemy się założyć.
- O co? - Za pierwszym razem. O co chcesz.
O kasę.
- Sto dolców. - Pewnie.
- Dwieście - Dwieście.
- Za pierwszym razem? - No jasne. Lewą ręką.
- Dobra. Stoi. - Dobra.
Jason jest fantastycznym agentem,
ale na pewno nie sportowcem, więc wygraną mam w garści.
- Kurka! - Serio?
- Nie. - Boże! Nie rób tak!
- Hejka, co tam? - Co tam, stary?
- Jak tam? - Robimy imprezkę.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Sprawdziliśmy, jak wysoko można budować.
Przepisy pozwalają na dziewięć metrów, w co wchodzą przewody klimatyzacyjne.
Balon ma 60 centymetrów.
- A ten… - Sznurek.
Ma osiem i pół metra.
Jeśli czubek balonu będzie na dobrym poziomie,
niżej niż fikus
albo szczyt Sierra Towers,
będzie OK.
Fajny pomysł,
bo obawy o widok są największą przeszkodą.
Jeśli zostanie widok na Century City,
ocean i góry,
to myślę, że się zdecyduję.
Naprawdę?
Jeśli nie, to koniec. Bo chodzi o widok.
- Czyli to wóz albo przewóz? - Dokładnie tak.
Dziś spiszemy ofertę.
- Albo podziękujemy. - Stoi.
- Tak!
- To do dzieła. - Aha.
- Zobaczymy. - Gotowi? Trzy, dwa, jeden.
Wielka chwila!
- Cholera, kiepski rzut. - Lepiej prawą.
- Dwieście. - Nie lewą.
Wkurwiające.
Wisisz mi 200 dolców.
Najłatwiejsze pieniądze w życiu.
Powinnam postawić więcej. Tysiące.
Tak pewny siebie. Ale przegrałeś.
Dawaj, Jay. Porządnie.
- Właśnie tak. - Hurra!
No dobra, nie… Zaraz. Nie jest źle.
Aha.
Jest tam spadek, więc im dalej, tym będzie to niżej.
To najwyższy punkt.
- Właśnie ten? - Tak.
- I jak? - Fajnie. Niewiele zasłania.
- Nie zasłania głównego widoku. - Właśnie.
A ze środka nie zasłoni chyba niczego.
Jak się cofniemy, nie ma to żadnego wpływu na widok.
- Im dalej, tym lepiej. - Tak.
Wiemy, że nic nie zasłoni pięknego widoku.
Nie chcesz zaoferować 14 milionów.
- Na pewno nie. - Więc ile?
Będę szczery. Mój limit to 12,5 miliona.
- OK. - Możecie negocjować, jak chcecie.
Ale tyle albo mniej.
Myślę, że albo zaczniemy od 12 i zobaczymy,
albo od razu damy maksymalną ofertę 12,5.
Dopinamy umowę bez żadnych dyskusji.
Żadnych negocjacji.
- Tak albo nie. - OK.
Pogadamy i damy znać, co powiedzą. Do 12,5 miliona jest OK?
- Tak, super, dziękuję. - Tak? OK?
- Sukces. - Hurra!
- Jay chce rzucić ostatni balonik. - Dzięki.
Wiesz, że nie jest dobrze, jak dostajesz maila
z tekstem „niesamowicie pilnie potrzebuję” wielkimi literami.
- Boże. - Wielkie litery w temacie.
- „Przestań na mnie krzyczeć”. - Prawda?
- Cześć. - Hej!
- Cześć. - Cześć.
Piękny błękit.
Dziękuję.
- Hej! - Elektryzujący.
I czuję się elektryzująco.
Słuchajcie…
- Co jest? - Mam wspaniałe wieści.
Sprzedałam dom Frencha.
O rety!
SPRZEDANE
Super!
- Pełna cena, pięć milionów. - Nareszcie!
- Huśtawka. - Wiem.
Było ciężko.
Straciliśmy depozyt.
I były różne inne problemy.
- Wszyscy mamy dobry humor. - Tak?
Właśnie dostałam depozyt za dom na Doheny.
- Coś ty! - Heather!
Wystawili go za 14, a sprzedał się za 12,5.
Heather, tak!
Mój Boże!
- Mary… - Dzwonimy razem?
Razem!
- Tak! - Jestem z ciebie dumna.
Raz, dwa, trzy.
- Podwójnie. - Aha.
- Tak! - Tak.
- Dobra robota. - Dzięki.
Obejdę biurko.
- Gratulacje. - Dosłownie się pocę. Serio.
O Boże.
Słuchajcie, ja potrzebuję trochę pozytywnej energii.
Czemu?
Straciłam depozyt na dom w Malibu.
- O nie. - Tak.
To wkurzające, bo był to świetny depozyt.
Dom wystawiono za 1 299 000.
Dostaliśmy ofertę na 1 450 000, więc wspaniale.
Trochę panikowałam,
bo pierwszy raz przez to przechodzę.
Kupcy się wycofali.
Szukali domu pod klucz, a ten taki nie jest.
Na pewno wymaga pracy.
Byłam w szoku. Jak tu zadzwonić do klienta i powiedzieć, że straciliśmy ofertę?
Czułam, że…
zawiodłam samą siebie, moją siostrę i klienta.
Rety, nie mów tak.
Tak już jest. To część tej pracy.
Czuję się teraz jak gąbka.
Biorę od wszystkich to, co najlepsze.
Wszystkie odnoszą sukcesy. Te kobiety mnie inspirują.
Dlatego sama chcę więcej sprzedawać.
Chcę dać czadu, zadzwonić w dzwon. Tak będzie.
- Uda ci się. - Wyślijmy Vanessie pozytywną energię.
Pozytywne wibracje.
Sprzeda się. Tak.
- Właśnie. - Tak.
NOWY DOM CHRISHELL
Witajcie.
Przytulas!
Cześć!
Cześć.
- Miło cię widzieć. - To Natalie.
- Znasz ją. Nasza niania. - Tak! Cześć.
Pięknie wyglądasz.
- Witajcie! - W pałacu!
Niełatwo jest pogodzić pracę
z utrzymaniem rodziny, byciem matką i ojcem.
Jest ciężko.
Czujcie się jak u siebie. Możecie sobie popływać.
Fajnie, że Chrishell poprosiła mnie o urządzenie domu.
Powiedziała też, że mogę zabrać ze sobą dzieci.
- Dla ciebie. Zdrowie. - Zdrowie!
Dziękuję, że zaufałaś mojej wizji dekoratorskiej.
No jasne. Potrzebuję twojej wizji.
- Ale się cieszę! - Ja też.
- Niesamowity dom. - Słodkie, masz wszystkie przybory.
Mam dosłownie tysiące próbek materiałów.
- OK, cieszę się. - W garażu, czyli biurze.
Wszystkich nie mogłam przynieść, więc to są tylko sugestie.
Super.
Będę robić notatki.
To drewno.
Chcę mieć inny stół i inne krzesła. Te są stare.
- Na razie mogą być. - Fajny stolik.
Ale chyba trochę za mały.
Mój stolarz mógłby użyć tego samego drewna
i powiększyć ten stół.
Kanapy bym zostawiła, może bez poduszek.
Ale one pasują do kuchni.
Pogadamy o tym.
Dobra, ty tu rządzisz.
Z niczym ślubu nie brałaś. Poza ramami.
Mężatką nie jestem na bank. Więc robimy, co tylko chcemy!
Kawalerka dla singielki!
Patrz.
To tutaj rano piję kawę.
Niesamowite, nie?
Jestem z ciebie taka dumna. Inspirujesz mnie.
Kiedyś to będzie też nasze życie.
Będę patrzeć na te dzieciaki i myśleć: „Zrobiłam to dla was”.
Na bank.
Będę mówić: „Beatrice! Uważaj, żeby dzieci nie potopiły się w basenie!”.
Wciąż zajmujesz się nimi sama?
Muszę ci powiedzieć dwie ważne rzeczy.
W zeszły weekend zaczął do mnie dzwonić jakiś nieznany numer.
- Uznałam, że nie będę odbierać. - Aha.
Potem zaczęły się SMS-y: „Dzień dobry pani.
Tu ktoś tam z opieki społecznej.
Dostaliśmy anonimowe zgłoszenie,
że zostawiała pani dzieci same w domu
przez ostatnie dwa dni.
Nie wiadomo, czy mają co jeść.
Podobno zaniedbuje pani dzieci i im szkodzi.
Musimy natychmiast o tym porozmawiać.
Jestem przed drzwiami”.
- Byłam w szoku. - Co?
Musiałam przejść godzinną czy dwugodzinną rozmowę z tą kobietą.
Rozmawiała z każdym z dzieci, obeszła dom.
Musiałam jej pokazać leki na receptę, robiła im zdjęcia.
Otworzyć lodówkę. Musiałam przejść badanie na obecność narkotyków.
Jebanych narkotyków.
- Boże. - Jako przyjaciółka jestem OK.
Jako dekoratorka niezła.
Wiem, że jestem zajebistą mamą.
Robię dla tych dzieciaków wszystko…
Jesteś zajebistą przyjaciółką,
świetną dekoratorką i wspaniałą mamą.
To, jak zajmowałaś się dziećmi w obliczu tych wszystkich przeszkód…
Sama chciałabym choć w połowie być taką matką.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Czasem w siebie wątpisz,
a musisz wiedzieć, jak my cię widzimy.
Widzimy, że radzisz sobie w okolicznościach,
w których większość nie dałaby rady.
W dzieciństwie wiecznie była u nas opieka społeczna.
Nauczyciele widzieli, w jakim stanie przychodzimy do szkoły.
Albo inne osoby.
- Nie dbano o was. - A my byliśmy naprawdę…
- Niedożywieni. - Tak.
Parę razy myślałam, że nas zabiorą.
Ale przecież… ty dajesz im wszystko. Byłam u ciebie.
To, że ktoś zmarnował publiczne pieniądze na jakieś…
Naprawdę mnie to wkurwia.
Teraz już nie odpuszczę.
Od razu umówiłam się z prawnikiem,
żeby wrócić do sprawy o alimenty.
- I dobrze. - Dla alimentów cię znajdą.
- Dobrze. - „Znajdźcie go”.
- Pewnie. - I wiesz co?
Jeśli go znajdą i nie zapłaci,
niech go wsadzą.
Co za różnica?
I tak nam nie pomaga.
Nie zamierzałam tego zrobić, ale teraz? Nie.
Miarka się przebrała.
- Śliczne paznokcie. - Dzięki.
- Muszę sobie zrobić. - Masz ładne.
- Pasują do różowego… stylu. - Tak.
Przy dzieciach trudno nawet znaleźć czas na kawę.
Wyglądają super.
- Czyli Chrishell kupiła dom. - Tak. Śliczny.
Tak? Byłaś tam?
Nie, ale jest dwa domy od mojego klienta sprzed dwóch lat.
Super. Słyszałam od agentów, że Jason reprezentował Chrishell.
- Wiesz coś o tym? - Przestań, to agentka.
Zna się na tym.
Kiedy kupowała dom ze swoim byłym, reprezentowała ich.
Oczywiście, że sama siebie reprezentowała przy zakupie własnego domu.
Jeśli nie potrafisz reprezentować samej siebie,
dlaczego klienci mieliby ci zaufać ze swoimi zleceniami?
Chrishell na pewno reprezentowała samą siebie,
więc chcę się odciąć od tych plotek.
Wiesz, co się pewnie stało?
Ona przeprowadziła transakcję,
ale ze względu na prywatność…
Gdyby to ona była agentką kupującą,
ludzie mogliby to połączyć z adresem,
więc bezpiecznej było dać Jasona.
A on i tak jest agentem.
Na pewno czuwał nad wszystkim.
Uwielbia mieć wszystko pod kontrolą, więc pewnie tak.
Myślisz, że Chrishell to jego nowa ulubienica?
Wiesz co?
Spędza więcej czasu z Jasonem, więc może i tak.
Pogodziłam się z tym, że to nie ja.
Byłoby miło. Fajnie byłoby poznać jakichś klientów.
Myślę, że dla Jasona to za dużo. Onieśmielam go.
Bo znam się na nieruchomościach. Tak jak ty.
Wypijmy za to, że nie musimy być ulubienicami.
- Zespół Nielubianych! - Tak.
Zespół Nielubianych.
IMPREZA MIŁOSNA HEATHER
4 SYPIALNIE, 4 ŁAZIENKI, 23 M
CENA: 4 000 000 $
Zdrowie.
Dziękuję. Dzień dobry.
- Zdrowie, kotku. - Zdrowie.
- Tu jest impreza? - Tak.
- Wspaniale. - Cudnie.
Ale Robert musi się teraz denerwować.
- Przed poznaniem Chrishell? Cieszy się? - Droczę się z nim.
- Hej! - Hej!
- Cześć! - Witamy.
- Śliczna sukienka. - Dziękuję.
- Na górę? - Zapraszam.
Cześć!
Co tam, Romain?
- Cześć! - Ślicznie wyglądasz.
- Cześć. - Super.
- Cześć. - Hej.
Miło cię widzieć.
- Co słychać? - Co tam?
Cześć.
Przyszedł Robert!
- Cześć. - Dotarłeś!
Robert, poznaj wszystkich.
- Cześć wszystkim. - Chodź.
- To Chrishell. To Robert. - Miło cię poznać.
- Cześć. - Emma.
Robert jest przystojny, odnosi sukcesy,
a najlepszą cechą Heather jest to, że uwielbia miłość.
To zaraźliwe,
więc może i jest wspaniałym facetem,
może zaskoczy. Kto wie?
Masz piękne oczy.
- Dziękuję. - Tak.
- To przez tequilę. - Wcale nie.
- To komplement. - Pij, pij. Będą piękniejsze.
Po hiszpańsku: „¡Salud!”.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Hurra!
Na zdrowie.
Ruszyliśmy!
- Mogę usiąść obok? - Jasne.
Gdzie mieszkasz, Chrishell?
W Mount Olympus.
- Nie kojarzę. - To w Los Angeles.
- OK. - A ty mieszkasz tu?
- Tak, w Huntington. - I nie bywasz w Los Angeles?
Byłem tam może pięć razy w życiu.
- Interesujące. - Nie jestem miejskim imprezowiczem.
Ale jesteśmy na imprezie tutaj.
W Newport. Mamy tu dobrych ludzi.
Zabawne. Ja mieszkam w Los Angeles i dawno nie imprezowałam.
- Teraz jestem tu i imprezuję. - W Newport.
Wszystko jest względne.
To jak długo
jedziesz z hrabstwa Orange do siebie?
- Jesteśmy w hrabstwie Orange? - Tak.
Zajęło mi to jakieś półtorej godziny.
- Wow. - Aha.
- Mogę przejść do toalety? - Jasne, proszę.
Dziękuję.
Dobra, imprezka.
Dajemy!
O rety.
Tak.
Ściągnę ją z tej sceny.
Pobawmy się.
- Zabieram cię ze sceny. Chodź tu. - O nie!
- Co? - Chcę ją zabrać.
- Dlaczego? - Dlatego.
Ale dlaczego?
- Co tu się dzieje? - Usiądziesz ze mną.
- Zrobiło się za gorąco. - Co?
- Nie! - Zrobiło się za gorąco. Schłodzę ją.
Co?
Chcesz tańczyć czy…
Tak, chcę tańczyć.
Tak! Teraz jest czas na taniec.
- Dobrze, pozwolę ci tańczyć. - Dobrze.
Uznałem, że cię zabiorę i się pobawimy.
Fajnie, ale nie przegapię zabawy z dziewczynami.
Leć do dziewczyn.
- Próbuję cię poznać. - Rozumiem.
Jest na to czas.
Podnosi mnie, bo nadszedł czas, żeby go poznać?
Nie nadszedł.
Nadszedł czas, żeby już nigdy nie rozmawiać.
Pa, pa, Robert.
No zrobiło się gorąco.
Dzięki, Jason.
Widziałam się z Daviną.
Mówiła, że wpadła na jakichś agentów
w domu otwartym. Pytali o to, dlaczego ty kupiłaś dom,
ale to Jason przeprowadził transakcję. To nie ma sensu.
- Po pierwsze… - Powiedziała im…
To dla mnie drażliwy temat,
bo był to błąd ze strony sprzedawcy.
Od razu przeprosili, poprawili to.
To do bani, że nie przypisują ci własnej transakcji.
- To twój własny dom. - Dokładnie.
Agent sprzedający przez przypadek wpisał Jasona jako agenta kupującego.
Zamiast wpisać agencję.
Oczywiście
szybko to poprawiono,
ale ten chwilowy błąd przerodził się w wielką plotkę. Rozeszła się wszędzie.
Bardzo się napracowałam z tym domem.
Reprezentowałam siebie, zanim zaczęłam tu pracować.
Tak mówiłam. Ona też. Do bani, że krążą takie plotki.
No trudno.
Ludzie zawsze gadają,
a ja już nie muszę nic udowadniać.
Wiem, co zrobiłam. Ciężko pracowałam.
Było tam mnóstwo elementów.
Koniec końców myślę, że zawsze znajdzie się ktoś,
kto będzie chciał odebrać mi zasługi.
Pokój, miłość, Budda.
Świetnie się bawię. Luz.
- Jestem teraz na jachcie. - Tak.
Davina i ja nigdy nie byłyśmy przyjaciółkami,
więc nie dziwi mnie, że pewnie wykorzystała możliwość
rozpuszczania plotek, żeby może narobić mi wstydu.
Z dnia na dzień się nie zmieni.
Cześć, słonko.
Sorry za pięć i pół godziny spóźnienia.
Boże, spokojnie. Nic się nie stało.
Mam ogromne paluchy.
Zobacz. Normalnie niezła powierzchnia.
Można namalować mural.
„Może płatki śniegu?”. „Nie, poproszę mural”.
Boże.
Kocham moje dzieci. Są niesamowite,
ale 24 godziny na dobę
to dużo czasu.
Kiedy Christine Quinn zaprasza na dzień spa,
odpowiadasz: „Tak!”.
Jak ci się układa
z dziećmi i tak dalej?
Szczerze mówiąc, to raczej do dupy. Sporo stresu.
Pojebana sytuacja.
- Ale się przeprowadziliśmy. - Sherman Oaks?
No właśnie.
Wygląda to ślicznie.
Tak. Mamy podwórko z przodu i z tyłu, bramę wjazdową…
Ekstra.
Półtora roku spałam na kanapie
od zniknięcia tego idioty, bo chciałam, żeby dzieci miały własne pokoje,
więc od razu poczułam się jak w pałacu.
Jeszcze go nie urządziłam.
Na razie urządzam inne domy.
Masz wspaniały gust. Na pewno będzie ślicznie.
Christine ma łagodną stronę, której się nie dostrzega.
Jest wrażliwa.
O wiele bardziej, niż ludzie sądzą.
Ale jest też jej druga strona.
Więc albo jest bardzo dobrą aktorką, albo ma rozdwojenie jaźni.
Rozmawiałam ostatnio z Jasonem
o moim powrocie do biura.
- Cieszysz się? - Bardzo.
- A denerwujesz się czymś? - Niezbyt.
Za dużo z Mary nie rozmawiałyśmy.
To dziwne, bo jesteśmy tak bliską…
Albo byłyśmy. Już tak w sumie nie jest.
Ale to prawda. Wszystkie byłyśmy kiedyś bardzo blisko.
Boże, atmosfera była o wiele lepsza przed pojawieniem się Chrishell.
Przestań.
Wy i wasze pieprzone afery.
Cieszę się, że mnie lubisz.
Bo lubisz?
- Kocham cię. - Super.
Jesteś moją ulubienicą. Wiesz to.
Tequili?
Wiesz?
- Witam panie. - Hej.
- Cześć. - Cześć.
Znów zaczęły się fałszywe wiadomości. Wiadomo od kogo.
Może to być tylko jedna osoba.
Z fałszywego konta.
„Ciekawe, czy twoja koleżanka Emma ma chłopaka. Mogę coś wiedzieć”.
Kogo to obchodzi?
Zero obserwujących. Zero.
Znam to z doświadczenia.
Jest zero procent szans na to, że to nie Christine.
Pisze do moich znajomych i pyta o mojego byłego.
Już tak robiła.
Przyznała się do tego kiedyś Mary.
Widać, że jest w nim zadurzona. Nie przeszło jej.
Sama nie wiem.
Hej, hej!
- Cześć. - Cześć.
Hej.
Zdrowie. ¡Salud!
- Zdrowie! - Zdrowie.
O czym rozmawiacie?
Christine wróciła do dawnych gierek.
- Ale w inny… - Ona nie wie.
- Tak. - Fakt.
Kiedy zaczęłam się spotykać z moim byłym… I jej byłym, nieważne.
Zaczęły do mnie przychodzić szalone wiadomości:
„On robi to, on robi tamto”.
Takie tam. Długo je dostawałam.
- Mary o tym wie. - Co? Chwila.
Christine je wysyłała?
Mieszkałam z nią, kiedy jeszcze je wysyłała.
Codziennie dowiaduję się czegoś nowego.
I z każdym dniem robi się to coraz bardziej szalone.
Nie wiem już, co myśleć i komu wierzyć.
Ona dosłownie napastowała te dwie dziewczyny. Dosłownie.
Zrobiła wiele złego wielu osobom.
Rozpuściła plotki na temat przyczyny mojego rozwodu.
O tym, że sypiałam z różnymi ludźmi.
A to nieprawda.
- Byłam szaleńczo zakochana w mężu. - Tak.
Byłam zdruzgotana.
Chciała w ten sposób mnie zniszczyć.
Wiedziała, że jeśli wieści się rozniosą…
- Okaże się, że nie jesteś milutka. - …zniszczy mnie.
Jestem w zupełnym szoku.
Mam wrażenie, że ona bardzo potrzebuje miłości.
Dokładnie. Bo spaliła wszystkie mosty.
Okaż miłość, a też ci ją okażą.
Nie możesz okazywać nienawiści i spodziewać się miłości.
Fakt.
Próbowałam ją kochać tak długo, jak mogłam.
Wszystko ignorować.
Jak teraz o tym myślę, nie mogę w to uwierzyć.
„Czy ja byłam aż tak ślepa?”
Zrozum, że spaliła za sobą mosty w biurze, a teraz potrzebuje sojuszniczki.
Dla nas oczywiste jest, że przedstawi ci zupełnie inną wersję.
Tylko tyle. Uważaj.
Chcę wznieść toast.
Kochamy was.
Dziękuję, że spędziliście z nami dzień.
Za miłość.
- Dzięki! - Zdrowie!
Dziękujemy!
- Też powiem kilka słów. - Dobra.
Dalej, kotku.
Zajmowaliście się nią całe lata, zanim się pojawiłem.
Tyle dobrego mi o was mówiła.
Bardzo miło było was wszystkich poznać.
Obiecuję, że od tej pory zawsze będę się nią opiekować.
No ja myślę.
Kiczowate, nie? Ale dobre, prawda?
Dobre to było.
Kocham cię.
- Czekam na przysięgę małżeńską. - To właśnie ona.
Jak to?
Chciałem z wami pogadać.
- Co jest? - Rozmawiałem z Christine.
Ma czas, żeby wrócić.
Powiedziała, że właśnie tego chce.
Ma nie brać udziału w żadnych aferach
ani ich rozpoczynać.
Może przed rozpoczęciem pracy należałoby sprawdzać zdrowie psychiczne?
- Boże. - Dobry pomysł.
Nie straci pracy, bo odeszła, żeby urodzić dziecko.
- Wraca. Jej biurko należy do niej. - Co? Jej biurko?
Nie.
- Tak. - To nie fair.
- Całe biuro… - To nie podlega dyskusji.
- Przesunę swoje biurko i… - Przesuwajcie.
- Usiądę z tyłu. - A może kompromis?
Nie będę koło niej siedzieć. Koniec z tym.
Jeżeli nadal będzie się zachowywać niestosownie,
przestanie u nas pracować.
Ale nie będzie zmieniać miejsca albo tracić pracy,
bo odeszła, żeby urodzić. Koniec kropka.
Żadna z nas nie ma problemu z tym, że urodziła dziecko.
- Nie. - Jesteśmy kobietami.
Zawsze byśmy to wspierały.
Ale mówi, że się zmieniła.
- A jednak… - Tak mi mówiła.
- A ja dostaję fałszywe wiadomości. - O nie.
Tobie mówi, że się zmieniła…
Jeśli będzie kontynuować te afery,
to nie będzie tu dla niej miejsca.
Jak się nie zmieni, odejdzie.
Macie moje słowo.
Dla ciebie i Chrishell nie ma chyba nadziei.
Nie wiem dlaczego, ale to już chyba koniec.
Ale myślę, że możesz pogodzić się z Mary i innymi.
Widzę, że główka pracuje. Jesteś gotowa, żeby ją znokautować.
Każda superbohaterka potrzebuje złoczyńcy.
- Czy to ja jestem złoczyńcą? - Chyba tak.
- Zgadzałoby się. - Jesteś złoczyńcą.
- Nawet Joker miał kilku przyjaciół. - Właśnie.
Boże, szkoda mi ich.
Mnie też.
Napisy: Katarzyna Puścian